menu

Hier kun je zien welke berichten dr channard als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Dark Souls III (2016)

5,0
De maker/director van deze serie heeft ook problemen met het woord moeilijk. Hij wou helemaal geen serie maken die bekend stond om zijn moeilijkheidsgraad. Hij maakte deze games ook niet met de gedachte van 'Ok dit wordt lekker moeilijk voor de gamers'. Het is gewoon een feit dat de games hoe hij ze heeft ontwikkeld wel vrij pittig kunnen zijn.

De enige Souls game die niet ontwikkeld is door Miyazaki is Dark Souls II. Er is daar trouwens een opgepoetste versie van; Scholar Of The First Sin. SOFTS is Dark Souls II zoals de makers het eigenlijk wilden. Deze game is het zwarte schaap van de serie en niet alleen omdat Miyazaki deze niet heeft ontwikkeld, maar omdat het WEL is gemaakt met de gedachte van 'laten we het hier lekker moeilijk maken'. Dat zie je namelijk terug in goedkope trucjes zoals horde vijanden die op je af komen, of het vechten van ijzeren vijanden met een grote knuppel in een gang waar je alleen achteruit kunt rollen.
OM maar niet te spreken van de meest vreselijke en bullshit area ooit... Frigid Outskirts.. YouTube dit maar eens... echt walgelijk.

In Dark Souls 1 , Bloodborne en Dark Souls 3 zijn de vijanden goed geplaatst en heb je veel minder van die bullshit momenten. Je moet het gewoon rustig aanpakken. In elke game ga je toch wel eens dood. In deze games ook en omdat je de spelwereld nog gewoon moet worden uiteraard meer dan 1 keer. Maar als je op een punt bent gekomen dat je deze games echt wel in je zakken hebt dan gaat alles lekker soepel en vlot. Mensen moeten zich altijd wat aanpassen aan nieuwe situaties. De één kan dat al wat sneller dan de ander.

Veel plezier! Alhoewel ik je eigenlijk aanraad om dit spel nu zo snel mogelijk stop te zetten en eerst het eerste deel te spelen. Dan komt het derde deel zooo veel beter uit de verf.

Tom Clancy's Splinter Cell (2002)

5,0
Stealth met groene lichtjes

Een eerste stap die gezet werd in een toch wel heel bekende franchise. Beter nog; een franchise die samen met Hitman en Metal Gear Solid het stealth genre tot het uiterste hebben gedreven. Splinter Cell is net als de andere twee een apartheid in het genre. Waar Hitman meer een sociale stealth is en Metal Gear door de camera en de cartoony effecten toch wel erboven uit staat, gaat het in Splinter Cell meer om de schaduwen en het verborgen blijven. Ook al zijn er soms wel gebieden waarvan je denkt hoe je hier in Godsnaam verborgen bent is het gewoon cool om de 'ninja der duisternis' te zijn en mannetjes slim af te zijn.

Dat is de kracht van Splinter Cell. Zo weinig mogelijk je pistool gebruiken tegen de vijanden , maar wel om lichten kapot te schieten en je te vertoeven in de schaduw. Uiteraard kan je vijanden nog altijd knock-out slaan, ze langs achter vastpakken en soms ondervragen of gewoon je gadgets gebruiken om tegenstanders te verdoven. Een hele leuke gadget is de 'Diversion Camera'. Je schiet deze tegen een muur, het camerastandpunt wordt verplaatst naar hoe de camera de situatie ziet, je kan vijanden lokken door geluid te maken en dan gas verspreiden. Ongelooflijk slim.

Een ander sterk punt uit de serie is de sfeer. Niet alleen de schaduwen zorgen voor de sfeer, maar ook andersom. Die kleine lichtstraaltjes die net komen turen door het ventilatiesysteem waardoor je de hoofdpersoon net ziet oplichten maken het spel gewoon af. De lichteffecten zijn ongelooflijk. Ook het muziekje als je gezien wordt is geweldig. Je gaat er als gamer gewoon van opschrikken.

Verder heeft Sam Fisher (de hoofdpersoon, ingesproken door Michael Ironside) ook wat lekkere moves die hem tot een echte sluipfreak maken. Zo kan hij op buizen klimmen (zowel verticaal als horizontaal) , zich vasthangen aan de uiteinden van randjes, hekken beklimmen en zich van de grond ontdaan maken door twee benen te laten rusten op twee smalle muren. Verder heeft hij ook Nightvision ter beschikking (wat erg handig is in de schaduwen) en Thermal Vision , die je dan helpt om warmtestralen op te nemen en mijnen te ontdekken.

De missies zijn stuk voor stuk geniaal. Het spel begint met een training maar eenmaal je in 'the field' zit moet je toch even wennen. Je moet verschillende objectieven behalen in je missies (variërend tot informatie uit een computer halen, iemand doden, iemand ondervragen, iets infiltreren enzovoort...) en die worden meestal ingesproken door je baas Lambert.
Uiteraard zijn de eerste missies de makkelijkste, maar hoe verder je komt, hoe frustrerend het soms allemaal kan worden. Dat heeft grotendeels te maken door een feature die ze in Chaos Theory wel hebben laten invoeren; namelijk een savesysteem. Hier ontbreekt het volkomen en heb je doorheen de missies checkpoints. Soms maak je fouten en is het frustrerend terug te beginnen aan het vorige checkpoint, maar al bij al valt het wel heel goed mee. De checkpoints komen meestal wanneer je het echt nodig hebt en zijn dus sporadisch aanwezig.

In sommige missies zitten er dan 'scripted events' in. Dit heb je in Chaos Theory ook niet echt (ik kan me maar ééntje herinneren). Hier zijn ze toch wel in drie missies aanwezig. Op zich valt het wel mee, maar het is jammer dat je in een Stealthgame je wapen MOET trekken. De game is namelijk gemaakt om het stealth aan te pakken. De controls zijn niet zo goed uitgevoerd om er wat schietacties mee uit te voeren.

Maar dat vergeet je snel, want eigenlijk zijn al de missies zeer goed. Mijn vier favoriete missies zijn de U.S Embassy, Oil Rig, CIA HQ (die is machtig) en de Presidential Palace. Verder wil ik ook nog de missie Abbatoir vermelden, omdat dit echt één van de moeilijkste en frustrerende is. Zo begin je in een mijnenveld en een zoeklicht , kom je verder een knipperlicht tegen waar je jouw moves moet timen en zit je langzamerhand in een vriezer waar vol licht aanwezig is. Niet simpel dus, en bij vlagen heel frustrerend, maar dat mag ook wel eens. Voor de rest zijn er ook nog wel momenten waar je soms binnensmonds zult vloeken, maar omdat de checkpoints zo sporadisch voorkomen kan je het de game dit eigenlijk vergeven.

Splinter Cell is dus een heerlijk begin van een overbekende franchise. Morgen begin ik aan Pandora Tomorrow en daarna speel ik nog eens Chaos Theory zodat ik daarover nog wat uitgebreider kan vertellen. Double Agent op de Xbox 360 heb ik al maar heb ik stopgezet omdat ik het echt niet leuk vond. Ik wacht dus tot de Current-Gen versie in mijn postbus verschijnt en idem dito voor het laatste deel Conviction.

Met dit eerste deel is al een bijna perfecte start gezet. Net niet beter dan Chaos Theory, maar wel een ongelooflijk sfeervol spel dat er nog steeds goed uitziet , waarvan elke missie goed tot geniaal is en je soms echt voor uitdagingen staat. 4,5*

Tom Clancy's Splinter Cell: Pandora Tomorrow (2004)

4,0
Sam Fisher mag buiten spelen

Het vervolg op het spectaculaire Splinter Cell is alreeds uitgespeeld. Pandora Tomorrow (echt een coole titel in mijn opinie) is gemaakt in amper 2 jaar. Veel critici hebben in der tijd voorspeld dat dit meer een uitbreiding zal worden dan een volwaardig vervolg. Hebben ze ook gelijk? Weet Pandora Tomorrow het origineel te benaderen, of gaat het eerder de mist in?
Voor de tweede keer kruip je in de huid van Sam Fisher; een stealthy agent die werkt voor de NSA. Ook in dit deel moet hij voorkomen dat de wereld niet vergaat en komt hij dan ook missie per missie steeds meer te weten over de situatie. Het begint met een ongelooflijk mooi filmpje. De kleuren, de graphics zien er eigenlijk nog altijd echt top uit. En dan begint de muziek te spelen, muziek waarvan je denkt; damn , deze game zal zeker geen eitje worden. De theme song is echt enorm intrigerend en één van de betere van de reeks.

Pandora Tomorrow is niet echt een vernieuwing ten opzichte van het eerste deel. Toch zitten er een paar innovatieve ideeën waarvan er sommige (jammer genoeg) niet meer worden gebruikt in de latere Splinter Cell delen. Laten we eerst beginnen met het fluitje, iets dat wel terugkomt (en ook in Blacklist zal verschijnen). Op zich is het fluiten voor de echte puristen niet zo essentieel, maar voor mij is het wel een handige tool om vijanden zo te lokken. In de vorige Splinter Cell kon je dit doen door objects te gooien, een keertje te springen of snel te lopen. Hier is het simpel; fluit even en de vijand komt zodat je die makkelijk K.O. kan slaan. Verder heb je ook de Swat Turn, waardoor je kan switchen van muur naar muur zonder dat iemand te zien (ookal is het heel duidelijk dat je in het licht terechtkomt). Deze move is enorm handig, en het is ook leuk dat de makers wel degelijk situaties in de game hebben gestopt om de Swat move te gebruiken. Ook de Split jump is aanwezig, maar ook hier hebben de makers iets aangepast. Je kan namelijk nog net dat platformpje hoger reiken door na de split jump nog eens te springen. Dit is een beweging die Pandora Tomorrow kenmerkt en dus niet meer voorkomt in de volgende delen, wat toch wel jammer is.

Herken je nog die vervelende momenten in Splinter Cell waar je enkel je pistool hebt en echt zeker bent dat die ene kogel het licht zal uitdoven, maar dat dan toch niet doet? In Pandora Tomorrow heb je als alternatief een laser, zodat je het cirkeltje ziet bewegen en makkelijker lichten kunt kapot schieten. Ook het verbergen van lijken is nu duidelijker doordat een lichtje op je Stealth meter gaat knipperen als het lijk goed in het donker verborgen is. Je kan nu trouwens ook de deur opendoen met een lichaam op je rug. Het zijn allemaal details, maar wel details die je verder kunnen helpen in de missie. De A.I. is ook verbeterd, het is te zeggen, het is makkelijker om een vijand neer te leggen. Als je in het vorige deel iemand niet neerkreeg met één slag, was je eigenlijk al de pineut en schoten ze op je voordat je de tweede stoot kon uitdelen. Hier gaan ze merendeels duizelig worden van de eerste stoot, zodat je nog een tweede stoot kunt uitdelen. Ook gaan ze uitgebreider op zoek als ze iets horen of snel iets hebben gezien.

Met al die vernieuwingen zou je haast denken dat deze game veel makkelijker is dan zijn voorgangers. Op fora is het een soort van gelijkstand welke Splinter Cell game nu de moeilijkste is (het zullen altijd de eerste twee zijn), maar volgens mij is het tweede , ondanks die vernieuwingen die het makkelijker maken, toch de moeilijkste. Zo heb je bijvoorbeeld het alarm. In het voorgaande deel kon je het alarm laten afgaan zonder dat er iets gebeurd. In Pandora Tomorrow moet je meestal ervoor zorgen dat je het alarm niet drie keer mag laten afgaan. Als je het een eerste keer laat afgaan, dragen de vijanden een pantser. Bij de tweede keer gaan ze een helm dragen en bij de derde keer is het missie voorbij. Uiteraard gaat het alarm na verloop van tijd terug zakken als je lang stil bent geweest. Maar zo zijn er ook levels waar je helemaal niet gezien mag worden en dat zijn toch wel de pittigste. De twee levels die echt moeilijk zijn (en dus ook maar één alarm rate hebben) vind ik de missie in Jeruzalem en LAX (de eindmissie). Ook hebben beide missies op het einde een scripted event (net zoals de eerste Splinter Cell ook zo een events heeft), maar is het allemaal veel moeilijker. Zo moet je in jeruzalem naar het einde toe altijd op rooster wandelen waar je dus echt heel traag op moet stappen of anders hoort de tegenstander je. Heel moeilijk dus om er voorbij te lopen of eentje knock out te slaan. De checkpoints zijn niet meer zo sporadisch als het eerste deel. Het zal soms enorm lang duren voordat je een checkpoint tegenkomt en dan ben je toch al wat geruster. Dit maakt van Pandora Tomorrow een frustrerend spel. Want er zullen zich veel trial and error situaties voordoen.

De missies zijn ook anders dan de vorige delen. Zoals al in het cursief staat, Sam Fisher mag meer naar buiten. Ik speel het liefst in gebouwen, omdat ik me dan veiliger voel. Maar ik moet toegeven dat de missie in Jeruzalem (hoe moeilijk het ook is, één van mijn favoriete missies in het spel) enorm sfeervol oogt. Dit geldt ook voor de jungle missies. Het is gewoon cool om Sam te zien kruipen door het oerwoud en wat was het ongelooflijk spannend om in het hoge gras op te letten voor boobytraps. Het ziet er allemaal veel mooier uit dan het origineel. Mijn drie favoriete missies zijn de straten van Jeruzalem, de eerste Junglemissie in Indonesië en de treinmissie. Hier ga ik wat speciaal bijzetten, want ookal blijft de CIA HQ mijn ultieme missie van heel Splinter Cell, is de treinmissie echt een pareltje. Gewoon al het gevoel om met Sam op het dak van de trein te beginnen. Je voelt als gamer in de controls dat de wind tegenzit en dat maakt het zo cool. Verder vind ik dat de missie in het Tv-station ook aandacht mag krijgen door het hele lichtfestijn die je daar tegenkomt, wat het dus moeilijker maakt. Een missie dat ik iets minder vond is de tweede missie. Daar kom ik later nog op terug.

Pandora Tomorrow is dus alweer een geweldig spel. Toch vind ik het minder dan het eerste deel en dat heeft toch ook weer wat te maken met de rechtlijnigheid van de missies. Ze zijn mooier, ze zijn kleurrijker en sfeervoller, maar ze zijn lineairder dan het voorgaande deel. Er is altijd maar één weg die je op kunt en soms ben je als gamer zo gelukkig dat je toch ook eens op de daken kunt klimmen of een alternatieve weg kan vinden via buizen. Maar meestal is er maar één juiste weg naar het objectief toe. Toegegeven , in het eerste deel was dit ook, maar de indruk dat de missies lineair waren was veel minder. Kijk eens terug naar de CIA HQ. Er waren verschillende manieren om de HQ te betreden en in gebouwen had je zoveel deuren die dan uiteindelijk tot niets leiden waardoor je toch de andere weg op moest. Ook was er gewoon te weinig klimwerk aanwezig. In de eerste waren er zoveel buizen, ziplines, randen waar je moest aan vast klampen. In dit deel is dat veel minder, alweer door het lineaire gedeelte.
Sommige dingen zijn ook gekopieerd uit het eerste deel en nu kom ik terug op de tweede missie van Pandora Tomorrow die ik niet zo leuk vond, juist omdat het soms wat aanvoelde als een kopie van het eerste deel. In die missie had je vijanden die de computer wilde vernietigen die je nodig had (net als in deel één het geval was), moest je een bom ontschadelijk maken (ook hier weer zoals in deel één) en was er verderop een soort van vriezer-achtige omgeving waar je thermal vision moest gebruiken (Abbatoir level in het eerste deel). Ook in dit deel steekt Sam op een gegeven moment de handen in de lucht omdat hij op het punt staat neergeschoten te worden. Pandora Tomorrow lijkt dus op sommige momenten iets te veel op deel één.

Voor de rest speelt het geweldig, zitten er (ookal zijn ze lineairder) pareltjes van missies tussen en zijn ze ook veel kleurrijker en sfeervoller dan het eerste deel. Dit maakt van Pandora Tomorrow zeker een geslaagd vervolg en op zich een geweldig (en vooral uitdagend) spel. Het mag dus zeker niet onder doen voor het eerste deel.

4*