Heerlijke game. Ik moest wel even wennen aan de controls (nou ja, ben nu nog steeds aan het wennen haha;-)), maar voor de rest was dit zeer vermakelijk. Geen meesterwerk en soms iets te veel van hetzelfde, maar visueel en qua locaties ziet alles er schitterend uit. Het verhaal in de tegenwoordige tijd was totaal oninteressant, maar gelukkig hoef je daar weinig tijd in door te brengen.

3.75*. Nipte 4*.

Na ongeveer 60 uur eindelijk het familieverhaal uitgespeeld. Het gedeelte rond de sekte en andere zijverhalen komen nog wel een keer (ik heb wel heel veel zijmissies gespeeld, ook om snel up te graden). Nu tijd voor andere dingen. Ik wist niet dat je gesprekkeuzes zo'n grote invloed zouden hebben op het verhaal, dus ik had op het laatst de 'bad ending'. Vader en stiefbroer aan tafel, broer vermoordt, en moeder Myrrine die me niet meer wil zien. Er blijkt nog een 'worst ending' te zijn en uiteraard het perfecte einde, maar dat komt wel ooit bij het herspelen van de game.

En dat ik Odyssey ooit nog een keer opnieuw ga spelen is eigenlijk al een groot compliment. Doordat deze game zich afspeelt in het oude Griekenland wist ik al dat het in mijn straatje zou passen, en het stelde niet teleur. Ik heb nu een aantal Ubisoft games gespeeld en ja, de minpunten zijn duidelijk. Het grootste probleem van Odyssey vind ik het upgradesysteem. Je moet zijmissies spelen om verder te komen in het verhaal (anders word je afgeslacht door je vijanden, zelfs op het makkelijkste niveau), of je moet geld uitgeven aan upgrades. Belachelijk en iets wat ik hoop nooit meer tegen te komen in een game. Sommige zijmissies in Odyssey zijn best tof (Kyra!), maar het zou nooit een vereiste moeten zijn om ze te spelen. Vooral omdat veel zijmissies gewoon lopende band werk is. Huursoldaat doden, politicus doden, schepen aanvallen, een groep bandieten vermoorden etc. Do better Ubisoft!

Ik heb voor Kassandra gekozen en dat is achteraf een goede keuze gebleken. Leuk personage, en zelfs na 60 uur was ik nog niet op haar uitgekeken. In het begin was ik nog een beetje zoekende, maar nadat je de grote wijde wereld in trekt begon ik er echt lol in te krijgen. Visueel ziet alles er ook echt schitterend uit, van het grote Athene, het bijna levensechte water, tot aan het kleinste eilandje. Zo gedetailleerd en mooi gedaan. Het vechtsysteem vond ik ook prima uitgewerkt, hoewel het op een gegeven moment wel heel erg sci-fi werd met welke mogelijkheden je allemaal had. Gelukkig kwam het verhaal in de tegenwoordige tijd bijna niet aan bod, want dat gedeelte met de legacy of the first blade vond ik niet al te interessant. Het verhaal rond Kassandra en Alexios verdient ook niet de originaliteitsprijs, maar voor mij was het uiteindelijk wel goed uitgewerkt.

Ik klink nu best negatief, maar de algehele vibe van de game stond mij gewoon heel erg aan. Soms heb je dat met een game. Veel minpunten, maar omdat het spel sommige dingen die jij belangrijk vindt heel erg goed doet knijp je een oogje dicht bij de negatieve kanten. Dat heb ik met Odyssey. Ik vond het heerlijk om met Kassadra en een biertje na een lange dag werken het oude Griekeland af te struinen op zoek naar haar familie.

Clair Obscur is een game die ik nooit zal vergeten. Een game die voor een aantal weken/maanden mijn leven heeft beheerst, en waar ik nu nog steeds vaak aan denk. De herspeelwaarde van de game is misschien niet zo heel groot (zeker niet als je bijna alles hebt gedaan) maar wat geeft dat als de eerste speelervaring zo magisch is?

Het eerste grote pluspunt is dat alles zoveel zelfvertrouwen, lef en overtuiging uitstraalt. En dat alles zo soepel loopt. Grote teams maken soms games die vol bugs zitten, maar dit kleine team weet een game af te leveren die 'af' is. Ook wel eens lekker. Visueel ziet alles er prachtig uit, de personages zijn interessant, en het vechtsysteem is verslavend. Vooral het parryen is geweldig om te doen, en in het Pictos/Lumina systeem kon ik me helemaal verliezen.

Van de personages heb ik Lune (de OG character), Verso en uiteraard Maelle het meeste gebruikt. Vooral omdat ik weinig begreep van de verschillende vechtmogelijkheden van Sciel en Monoke. Puur als personages vond ik Sciel en Monoke wel interessant en grappig (Monoke!). Esquie is de MVP van de game. Het verhaal riep in het begin erg veel vragen op, maar uiteindelijk past ieder puzzelstukje perfect. Als er een tweede game, gesitueerd in deze wereld, gemaakt gaat worden, dan zou ik graag een game zien rond de strijd tussen de Painters en de Writers. Met Clea als hoofdpersoon.

Al met al is dit een fenomenale game. Nu al in mijn top 10 favoriete games ooit.

Wat een geweldige ervaring was dit. Ik heb 64 uur in de game zitten, en vanaf april lijkt het wel of ik een tweede leven heb geleefd. V (vrouw) is een personage waar je echt om gaat geven en van gaat houden, en hetzelfde geldt voor de andere personages. Uiteraard Panam, Johnny en Judy, maar ook River, Rogue, Jackie, Mitch, Claire en Song So Mi. Ik heb er voor gekozen om Song So Mi niet over te geven (sorry Solomon), en als einde heb ik The Star gekregen. Ik heb even online gekeken, en dat wordt als één van de beste eindes gezien. En terecht naar mijn mening.

Ik heb bijna alles gedaan, want de magie van Cyberpunk zit hem in de zijmissies. Sommige dingen voelen aan als corvee (Tarot kaarten), maar eigenlijk geen enkele zijmissie stelde teleur. En ik eindig met mijn 'girls' Panam en Judy. Ook al ga ik over zes maanden dood. Dat is een hele mooie dood. Toepasselijk voor een hele mooie en onvergetelijke game.

Gisteravond eindelijk uitgespeeld. Vorig jaar zomer begonnen, maar door andere beslommeringen had ik het spel in september vorig jaar nog niet uitgespeeld. En dit is een echt zomerspel, dus heb ik een paar maanden gewacht om het verhaal weer op te pakken.

Ik begrijp wel waarom mensen zeggen dat dit een echt Ubisoft spel is en weinig origineel (zowel qua gameplay als qua verhaal). Maar gelukkig heb ik weinig gegamed de afgelopen jaren en is dit mijn eerste Ubisoft game sinds lange tijd. Het is ook mijn eerste Far Cry game. Ik heb mij dan ook prima vermaakt. Dani (vrouw) is een leuk hoofdpersonage met een echte persoonlijkheid en een goede stemactrice. Esposito zie je weinig maar de momenten dat hij in beeld komt, maakt hij indruk. Alle andere personages zijn prima toevoegingen (alleen Paolo en Talia zijn soms irritant).

Het verhaal en de missies kennen een voorspelbaar verloop (je moet verschillende groepen overtuigen om zich aan te sluiten bij Libertad). Yara ziet er oogverblindend uit, en het is gewoon fijn toeven voor ongeveer 35/40 uurtjes in deze wereld.

Tja, wat valt er nog over deze game te zeggen. Iconische game. Trevor, Michael en Franklin zijn iconische personages. Een grote zandbak waar van alles te doen is en waar alles toelaatbaar is (bijna). Te veel om alles te benoemen, maar het ene moment ben je aan het tennissen met Michael, en het andere moment schiet je met Trevor een aantal bendeleden neer. Of je koopt het ene moment een pak in een kledingwinkel, om het andere moment te bungeejumpen. En dat alles op schitterende locaties en (zeker met Trevor) een bepaalde grofheid. Niet voor tere zieltjes.

4.5*, en dat komt door twee minpunten. Eén hele kleine, de ander iets groter. Klein minpuntje is dat het naar missies rijden heel goed gedaan is, maar bij een paar missies wel heel lang duurt. Zeker bij Trevor en zijn thuisbasis zijn de wegen en locaties niet zo sterk gedaan als in Los Santos. Zijn bedrijf klinkt ook best leuk, maar na het begin heb ik er eigenlijk geen aandacht meer aan geschonken. Groter minpunt is dat Los Santos er geweldig uitziet, maar op een bepaalde manier ook leeg. Je kan niet ieder gebouw in, qua mensen is het best mager (zeker voor zo'n grote stad), en echt levendig wordt het nooit.

Maar goed, dat grote minpunt wordt tenietgedaan doordat er zoveel te doen is qua activiteiten en te gekke zijpersonages (van de therapeut tot aan de vrouw van Michael, van Lamar tot aan de corrupte FBI-agent). Plus de enerverende missies. En Trevor uiteraard. Het laatste gedeelte geeft je nog een bepaalde keuze, maar dat is eigenlijk helemaal geen keuze. Ik heb op Youtube de twee alternatieve eindes bekeken, en Rockstar heeft er ook weinig aandacht aan besteedt. Trevor en Michael horen samen kibbelend de zonsondergang tegemoet te gaan.

Geweldige game. Ik ben geen groot Harry Potter fan, maar door deze game krijg ik wel zin om de films weer eens op te zetten. En dat zegt al genoeg. De liefde voor de franchise is zichtbaar, en het oog voor detail (vooral Hogwarts en Hogsmeade) is indrukwekkend. De gameplay is soepel, en het vechtsysteem zit goed in elkaar. Op een gegeven moment had ik mijn favoriete 'spells' gevonden en verliepen de gevechten een stuk makkelijker.

Het verhaal voldoet, hoewel het allemaal niet erg origineel is. De game heeft ook een vreemde relatie ten opzichte van de dieren die je tegenkomt. Je moet ze beschermen (oppakken), maar je moet er ook veel doden. Al met al een game waar ik van genoten heb. Ravenclaw for life .

Het is alsof je een Indiana Jones film aan het spelen bent. Geen Uncharted of Tomb Raider rip-off, maar echt een Indy avontuur met een eigen smoel en identiteit. Indy is geen onoverwinnelijke superheld of moordlustige seriemoordenaar (knipoog Nathan Drake en Lara Croft ), maar een avonturier/archeoloog die zijn hersenen gebruikt, plus soms zijn vuisten/zweep. En die wereld wordt in The Great Circle fantastisch tot leven gewekt. De locaties zien er fantastisch uit, en het leukste is om ondergrondse grotten of tombes te ontdekken en verkennen. De combinatie van actie, puzzelen en verkennen is perfect. In tegenstelling tot veel mensen had ik geen problemen met Gizeh, maar in Sukhothai had ik op een gegeven moment wel het gevoel dat het repeterend werd. Misschien net één missie te veel.

Troy Baker levert misschien wel zijn beste werk af als Indy, en je hebt echt het gevoel naar Harrison Ford te kijken. Ontzettend knap. Gravrilis als nazi Voss is ook fantastisch, en Mastronardi als Gina zorgt ervoor dat Indy even Marion vergeet. Het gekibbel tussen Indy en Gina gaat niet vervelen, en ook de pure Indiana Jones humor is aanwezig. First person is een gouden greep van MachineGames. Hopelijk komt er een vervolg, want dit smaakt naar meer.

Manny Calavera heeft hierboven een recensie geschreven waar ik me helemaal in kan vinden. Wat een indrukwekkende game. Ik wil op YouTube nog wel een keer opzoeken hoe de game er in 2013 uitzag, maar ik denk nog steeds schitterend. Deze PS5 versie ziet er in ieder geval waanzinnig mooi uit. De sfeer, de personages, de afgeleefde locaties waar de natuur weer de baas is, de band tussen Joel en Ellie, de spanning maar ook emotionele en ontroerende momenten, de wisselende weeromstandigheden etc. Echt ontzettend knap gedaan. De speelduur is ook precies goed en nergens voelt het langdradig of repeterend aan. Complimenten ook voor de acteurs. Troy Baker en Ashley Johnson voorop. Een monument van een game.

Ook de DLC is sterk. De band tussen Ellie en Riley wordt goed neergezet en sluit naadloos aan bij het hoofdverhaal.

Manny Calavera heeft hierboven al een uitgebreide recensie geschreven waar ik het grotendeels mee eens ben. Zeker met de pluspunten. Maar waar het grote verschil in zit qua beoordeling (ik 4.5*, hij 3.5*) is denk ik dat het voor mij als geheel gewoon allemaal werkte. Als je niet meegaat in het verhaal van Abby, dan snap ik dat je deze game niet heel hoog beoordeelt. Maar zowel het verhaal van Ellie als dat van Abby werkte voor mij, hoewel ik het niet altijd eens was met hun acties. Vreemd genoeg vooral die van Ellie. Dat ik me meer stoorde aan Ellie dan aan Abby had ik niet van te voren verwacht.

Ik denk dat dit komt omdat we Ellie al hebben leren kennen in het eerste deel, en we hebben nou eenmaal bepaalde verwachtingen. Onschuld, humor en een vader/dochter relatie maken hier plaats voor wraak, onzekerheid en een bepaalde hardheid. Hoewel er ook nog genoeg liefdevolle en romantische momenten in zitten. Maar Abby is een 'blank slate', dus ook als gamer ga je zonder verwachtingen haar verhaal volgen. Ondanks één onvergeeflijke actie, en of je haar tegen het einde van de game vergeeft zal voor iedereen anders zijn. Ik wel, en dat is een compliment aan de makers en de stemacteur. En Abby's relatie met Lev, wat ontzettend goed in elkaar zit.

Voor de rest ben ik het dus wel eens met de plus- en minpunten van Calavera. De wereld ziet er schitterend uit en de gameplay is verbeterd. Alles - zowel verhaal, wereld als gameplay- is wel heel repeterend, en op een gegeven moment ben je toe aan iets nieuws. Voor de zoveelste keer sluipen door het gras en iemand van achter neersteken begint op een gegeven moment te vervelen. Ik heb het spel in ongeveer 26 uur uitgespeeld, en het had niet veel langer moeten duren. Hoe mooi Seattle er ook uitziet, ik was op een gegeven wel toe aan een nieuwe omgeving. De personages zijn wel sterk uitgewerkt. Ellie, Abby en Lev, maar ook personages als Dina, Tommy, Yara, Owen, Mel en Isaac. Wel mooi dat Wright nu ook in de televisieserie Isaac speelt. De clickers hebben nieuwe en nog wanstaltig uitziende vrienden, en iedere confrontatie is lekker gruwelijk.

Het einde gaat te lang door, maar dat Ellie uiteindelijk toch besluit om Abby te sparen is de juiste keuze. Net zoals de gevolgen die Ellie's acties hebben op haar relatie met Dina en Tommy. Mocht deel 3 er ooit komen, dan kunnen ze hier prima op voortborduren. Net zoals de avonturen van Abby en Lev.

Zeer fijne game. Niet het meesterwerk waar ik op had gehoopt, maar desalniettemin heb ik genoten van de sfeer, de relatie tussen Max en Chloe, het whodunnit-element en ook de keuzestress . De speelduur van de game is ook precies goed, want het is een trage game met een laatste chapter die als een achtbaanrit aanvoelt. Chapter 1 en 2 zijn geweldig, met een gedegen opbouw van het verhaal en heerlijke vibe. Chapter 3 en 4 hebben wat gebreken, en vooral in chapter 4 dacht ik heel even dat de game uit de bocht zou vliegen.

De film The Butterfly Effect met Ashton Kutcher vliegt op een gegeven moment uit de bocht door veel te dramatische plotontwikkelingen en personages die echt niets bespaard blijven. Al het leed van de wereld lijkt in de film te worden gestopt. Ik dacht even aan het begin van chapter 4 dat Life Is Strange dezelfde kant op zou gaan, maar gelukkig gaat het al snel weer de goede kant op. Zwaar en donker zijn sommige plotontwikkelingen zeker, maar nergens te zwaar of te naargeestig. De relatie tussen Max en Chloe blijft centraal staan, met een uiteindelijk onmogelijke keuze (of niet) tot gevolg.

Origineel? Nee. Sfeervol en een pakkend verhaal? Zeker. De locaties zijn schitterend, en je krijgt spontaan zin in de lente/zomer bij het spelen van The Old Country. Je weet vanaf het begin waar het verhaal naartoe gaat met Enzo, die zich langzaam opwerkt binnen een Maffiafamilie. Maar dat stoort geen moment, vooral doordat alles er omheen overtuigend wordt gebracht. Torrisi is een formidabele Don, het liefdesverhaal tussen Enzo en dochter Isabella is sterk gedaan, en Luca, Cesare en de andere personages hebben allemaal iets eigens. De gameplay is degelijk en functioneel.

Heerlijk spel. Guardians heb ik niet gespeeld voor de uitdaging of überhaupt de actie/gevechten, maar gewoon om te genieten van de interactie tussen de personages. Precies zoals in de films van James Gunn. Veel humor, veel gekibbel, veel persoonlijk drama, en veel vaart en actie. Het ene moment ben je aan het lachen om een droge opmerking van Drax, het andere moment moet je de moeder van Peter doodschieten. De stemacteurs zijn uitstekend, en ook het uiterlijk en de outfits van de Guardians, die beide afwijken van de films, zijn goed gedaan. Ik ben alleen geen fan van het begin-outfit van Gamora, maar na wat zoeken naar verborgen outfits kun je dat wel aanpassen.

Het verhaal vond ik in het middengedeelte wat nodeloos ingewikkeld worden, maar naar het einde toe wordt het beter en ook wat persoonlijker. Nikki was een goed uitgewerkt personage en voor een tiener precies irritant genoeg . Mantis, Lady Hellbender, Adam Warlock, Cosmo etc. Allemaal personages die de Guardians goed ondersteunen en meestal in één scene al indruk weten te maken. Knap gedaan.

Het vechtsysteem was makkelijk onder de knie te krijgen en (voor mij) best vernieuwend. Enige minpunt was dat het soms erg onoverzichtelijk werd en ik eigenlijk maar wat deed. Ik gaf de andere vier leden een taak en zelf schoot ik vanaf de zijkant op de verschillende vijanden. Beetje ontwijken en vliegen, erg veel tactiek of vernuft zat er niet bij. Visueel ziet alles er schitterend uit, en het is jammer dat de game het qua verkoopcijfers niet zo goed heeft gedaan. Echt een goede superheldengame.

Uitstekend spel. Door drukte heb ik er wat langer over gedaan om het spel uit te spelen, wat niet bevorderlijk was voor de spelervaring. Resident Evil 4 is een spel dat je eigenlijk in een korte periode moet uitspelen, om echt in die horror/gotische sfeer te komen. Maar afgezien van die fout aan mijn kant is er weinig aan te merken op dit spel. De gameplay is soepel, het ziet er fantastisch uit, en Leon is een tof personage. Iets minder Ashley, iets meer Ada. Dat is misschien een klein minpuntje .

Fantastische game. Je weet zo onder hand wel wat je kan verwachten van deze games (Alle Tomb Raider games, Uncharted etc.), en Rise voldoet weer aan alle verwachtingen. Er is altijd wel wat te doen en de game zit vol actie, klimmen, klauteren, nieuwe gebieden verkennen en schitterende werelden. Het verhaal is simpel maar zeer effectief. Ook de DLC's zijn tof om te doen en zorgen er voor dat we Lara wat beter leren kennen (deze versie in ieder geval). Dat ontbrak een beetje in de eerste Tomb Raider game.

Minpunt is dat de nieuwe gebieden en werelden wat grauw en grijs zijn. Op één gebied na. Het is ook wat eentonig. Ik dacht na de eerste game dat we echt de wereld over zouden gaan reizen en verschillende continenten zouden aandoen (natuur, ijs, zand, water etc.), maar dat valt tegen. De bad guys zijn ook niet echt memorabel. Beide minpunten worden echter overschaduwd door de vele hoogtepunten en geweldige momenten. Beter dan de eerste Tomb Raider game? Zou bijna zeggen van wel.

Top game. Ben het eens met de mensen hierboven die de kortere speelduur als groot pluspunt benoemen. Een hoog tempo, veel actie, humor, en wat drama in een schitterend besneeuwd New York. Dat je hier eerst 70 euro voor moest betalen is belachelijk, maar het is ze vergeven .

Miles is ook een sympathiek personage, en dat je in de vorige game al kennis met hem hebt gemaakt werkt in de game z'n voordeel. Geen vervelende zijmissies ook (dat er nog één zijmissie in zit waarin je duiven moet zien te vinden/vangen zie ik als een knipoog en erkenning van de makers dat de vorige game te veel nutteloze zijmissies had). Alle andere personages zijn leuk, en vooral Phin zorgt voor een diepere laag in het verhaal. Heerlijke adrenalinerush.

Degelijk. Ik begrijp nu wel waarom Ubisoft altijd wordt omschreven als "7'tjes cultuur". Fast food voor gaming. Outlaws speelt lekker weg voor een paar uur en heeft echt wel zijn sterke momenten, maar het is ook repeterend en weinig vernieuwend. Dat vind ik niet erg, als het maar ongebreideld plezier oplevert (zie Far Cry 6). Maar Outlaws neemt zichzelf iets te serieus, en vooral dat sluipen door gras, gebouwen en ruimteschepen begon flink te irriteren. De game heeft wat pacing-problemen. Op het eerste gezicht zijn de planeten ook lekker divers en veelzijdig, maar als je wat beter kijkt lijken ze wel veel op elkaar qua opzet. En verrassend kleinschalig. Zeker als je het vergelijkt met bijvoorbeeld Koboh in Jedi Survivor.

Het verhaal is niet om over naar huis te schrijven maar voldoet wel, en ik heb een zekere Sabacc obsessie ontwikkelt . Zeker een zijmissie waarin je Sabacc speelt tegen Lando was tof.
Het syndicaat systeem zit goed in elkaar, alleen was ik dit gedeelte rond de helft van de game helemaal uit het oog verloren. Totdat op het laatst de Ashiga Clan mij uit de brand hielp, blijkbaar omdat ik door mijn eigen acties een geweldige relatie met Ashiga had opgebouwd. Hoe en wanneer is me nog steeds niet duidelijk.

Andere pluspunten zijn er ook genoeg. Kay Vess en Nox zijn leuk samen, ND-5 is tof, de muziek is weer prima in orde, en er zijn zeker momenten waar Outlaws dat specifieke Star Wars gevoel weet op te roepen. Te weinig momenten, maar uiteindelijk wel genoeg voor een leuke spelervaring. Voor één keer waarschijnlijk, maar dat is dan ook weer exemplarisch voor Ubisoft.

Bedankt voor de info. Zie op Youtube bij mensen die het spelen dat Galactic Assault ook heel populair is. Zal eens kijken.

Geen zorgen, ga zelfs beginnen met het spelen van de campaign .

A Thief's End is een geweldige afsluiter geworden van de Nathan Drake Uncharted reeks. Dit vierde avontuur is een stuk langer dan de vorige drie delen en je ziet wel dat er nieuwe schrijvers aan boord zijn gekomen. Minder actie (dat voelt in ieder geval zo) en meer focus op de personages en hun onderlinge verhoudingen. Ikzelf had helemaal geen probleem met de extra's uurtjes die het kost om dit spel uit te spelen, maar ik snap wel dat het voor andere gamers een beetje too much is. Uncharted is een spetterende actiereeks, geen Red Dead Redemption 2. Maar goed, RDR 2 heb ik in 65 uur uitgespeeld, Uncharted 4 in 15 uur. Tijd is relatief zeg maar . En in die extra tijd krijg je wel genoeg moois.

Allereerst ziet de game er echt waanzinnig mooi uit. Dat dit een game uit 2016 is zie je er niet aan af, en ik heb echt een aantal keer gewoon even stilgestaan om te genieten van het uitzicht. Niet alleen van het uitzicht overigens, maar ook van bijvoorbeeld het moment dat Nathan en Elena een stel dode piraten tegenkomen die door vergif zijn vermoordt. Schitterend gedaan. De actiescenes zijn prima, hoewel ik bij deel 2 en 3 één of twee keer echt met mijn vuist in de lucht heb gezeten omdat ik een actiescene zo ontzettend vet vond. Dat had ik hier niet. Het is een gewaagde keuze geweest om in Nathan's laatste avontuur zijn broer Sam te introduceren, en zeker in het begin duurt het daardoor lang voordat het avontuur echt op gang komt. Maar uiteindelijk pakt het allemaal goed uit en is Sam zelfs een zeer waardevolle toevoeging aan deze kleurrijke groep. Hetzelfde geldt voor Nadine Ross, maar dat komt vooral tot uiting in The Lost Legacy. Hier heeft ze een bijrol. Nathan, Elena, 'Sully', Chloe (hier niet te zien), Sam, Nadine etc. Het zijn personages waar je van gaat houden en die je graag nog een keer wilt zien in nieuwe avonturen. Een goed teken.

Minpunt is weer de bad guy (Lazarevic in deel 2 was wel geniaal) en het matige laatste gedeelte op dat piratenschip. Ik durf wel te stellen dat van alle Uncharted games (ja, ook The Lost Legacy met dat geweldige laatste gedeelte op en in de trein) dit het minste laatste 'gevecht' was. Net zoals deel 3 heeft A Thief's End ook wat opstartproblemen. Sam moet geïntroduceerd worden zoals ik hierboven al schreef, en daar gaat iets te veel tijd in zitten.

'Sully' heeft zijn momenten, maar door Sam's introductie speelt hij hier meer een bijrol. Elena helemaal, maar zij krijgt ongeveer op driekwart van de game haar meer dan verdiende grote rol en gaat samen met Nathan op avontuur. Wat huwelijksperikelen, maar het wordt nergens te zwaar en de humor en chemie tussen Nathan en Elena blijft geweldig. Exemplarisch hiervoor is de scene waarin je even denkt dat Elena dood is, maar het al snel uitmondt in speels geflikflooi. De epiloog is perfect. Heb er geen andere woorden voor. Door dat einde 4.5* ipv 4*. Had gewoon kippenvel en kreeg volgens mij zelfs wat vochtige ogen. Ook door de fenomenale score

Met The Lost Legacy heb ik nu ook de laatste Uncharted game uitgespeeld. Vorig jaar in februari begonnen met de eerste drie games binnen een maand, en nu achter elkaar deel 4 en The Lost Legacy met Chloe, Nadine en later Sam. Alle vijf de games waren geweldige ervaringen. Deel één was eentonig, het speelde niet lekker, en het avontuurelement ontbrak nog. Maar het was een korte game met veel actie, leuke personages en een mooie omgeving.

The Lost Legacy draait om Chloe, die we al zagen in deel 2 en 3, en Nadine, die haar opwachting maakte in deel 4. De chemie tussen beide werkt uitstekend, hoewel het even duurt voordat ze beide hun draai vinden. Uiteraard is er nog wat drama rond familie, maar dat wordt maar kort aangestipt. Vooral Chloe (stemacteur, schrijfwerk, motion capture) wordt goed uitgewerkt en krijgt in korte tijd een mooi achtergrondverhaal. Nadine werkt prima als duo met Chloe (Nadine is serieus en rechtlijnig, Chloe is een avonturier die het allemaal minder serieus neemt en buiten de lijntjes kleurt), maar zij komt toch wat minder goed uit verf. Dat komt natuurlijk ook omdat je als speler de hele tijd met Chloe speelt en zij toch meer de Nathan Drake rol heeft.

Over de game zelf. Uitstekend begin, in het middengedeelte waar je wat meer vrijheid hebt verloor The Lost Legacy mij een beetje (dat hele munten verzamelen en puzzels oplossen om water door te laten stromen vond ik te lang duren) , en een langgerekt laatste gedeelte wat echt fantastisch is. Zodra je de laatste munt hebt gevonden en een nieuwe wereld binnenloopt, en je weer in een lineair verhaal terecht komt, zat ik echt te genieten van het spel. Schitterende omgevingen, klauteren en klimmen, bad guys doodschieten, puzzels oplossen, wat Indiase cultuur opsnuiven, de humor tussen Chloe en Nadine, de olifanten! En natuurlijk de introductie van Sam etc. Voor mij werkte alles. De grote bad guy Asav is niet slecht maar ook niet memorabel. Doordat de grote bad guys uit de andere Uncharted games ook niet geweldig zijn of zelfs matig (Behalve deel 2) zou Asav zo maar in mijn top drie kunnen belanden. Maar dat zegt meer over de andere grote bad guys.

Het allerlaatste gedeelte op en in de trein is geweldig. Het laatste gevecht in deel 4 op dat piratenschip was een anticlimax en een domper op een geweldig spel (gelukkig is er nog de epiloog), maar hier is dat lange laatste gevecht rond de trein de kers op een verrukkelijke taart.

Echt een heerlijke game voor oktober. Sfeervol, schitterende locaties en leuke keuzemogelijkheden die echt van invloed zijn op het verhaal. De personages (buiten Sam en later Mike) zijn vervelend, maar dat hoort er bij. Bij mij hebben de volgende personages het overleefd/zijn overleden:

Sam - Leukste personage en heeft het ook met gemak overleeft. Eigenlijk geen moment in de problemen gekomen. Op het laatst heeft zij de lichtschakelaar omgedraaid waardoor het huis explodeert.
Jessica - begon als zeer vervelend personage maar moest wel om haar lachen. Heeft het niet overleeft omdat ik me de eerst keer wel verstopte, maar de tweede keer besloot te rennen. Verkeerde beslissing.
Matt - Saai personage en de eerste dode. Verkeerde beslissing bij de herten waardoor ik de afgrond inviel.
Ashley - Begint als best leuk personage maar werd steeds irritanter. Heeft het overleeft omdat ik per ongeluk de juiste beslissing heb genomen door niet de stem van Jessica te volgen (blijkbaar is dat een Wendigo zie ik nu hierboven staan). Wilde wel op de stem reageren maar draaide de rechterstick van de controller de verkeerde kant op. Per ongeluk de juiste beslissing dus...
Emily - Irritantste personage die bij mij dood is gegaan omdat ik de verkeerde knop indrukte waardoor ze in de gehaktmolen/shredder terecht kwam. Wel een toffe dood.
Mike - Na Sam het tofste personage en hoopte dat hij het zou overleven. Heb met Sam ook gewacht en me twee keer verstopt voor de Wendigo's voordat ik de schakelaar omdraaide. Maar Mike was helaas nog steeds in het huis en Sam heeft hem geroosterd.
Chris - Sympathieke nerd die het net als Sam met gemak heeft gered. Eigenlijk ook geen moment in de problemen. In het pistool dat ik op me richtte bleken losse flodders te zitten. Ashley was me dankbaar en ze leven nog lang en gelukkig denk ik.
Josh - Dat er met hem iets niet pluis was, was vanaf het begin wel duidelijk. Interessant personage dat uiteindelijk door een Wendigo wordt vermoordt. Lees hierboven dat het iets te maken heeft met een dagboek van Hannah. Volgens mij heb ik dat dagboek met Sam wel gevonden, maar voor de uitkomst van Josh maakt dat niets uit blijkbaar.