menu

Hier kun je zien welke berichten Oude Observator als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Crash Bandicoot N. Sane Trilogy (2017)

Op 19 juli 2021 begon ik aan deze trilogie. Nu ik de laatste game op de knieën gedwongen heb is het tijd om de drie reviews die ik geschreven heb te bundelen.




CRASH BANDICOOT (geschreven op 06/08/2021)


Waar ooit een donker, onbekend wolkendek heerste schijnt nu de zon mijn gemoed naar nieuwe hoogten. Talloos zijn de uren die ik in Crash Team Racing en Crash Bash gestopt heb maar de platform-klassiekers, waar het ten slotte toch allemaal mee begon, had ik nooit eerder gespeeld. Nu ik de eerste worp bedwongen heb en de smaak van victorie doorheen mijn aderen vloeit zijn Mr. Bandicoot en ik voor eeuwig en altijd onafscheidelijk. Binnenkort neem ik deel 2 & 3 tot mij, of hoe mooi anticipatie blinken kan.

Ook al kijk ik nu met enige trots op mijn avontuur terug, nederigheid blijft mijn deel. Want deze game heeft veel van mijn geduld gevraagd. Crash Bandicoot moet zich meermaals afgevraagd hebben of de gamer in kwestie suïcidaal of misschien stomdronken was. Ontploffen, in een ravijn storten, verbranden, door een laser verpulverd worden, gebeten worden door een slang, gespietst worden door booby-traps, … een eindeloze lijst aan kwellingen met de grote “K” van Knullig.

Na een schier eindeloze doodstrijd transformeerde ik echter, zonder enige waarschuwing, zonder enige aanduidbare reden. Plotsklaps sprong ik van platform naar platform alsof ik nooit iets anders gedaan had. Van toen af aan kon ik pas écht van de game genieten en bedwong ik alle obstakels relatief gemakkelijk. Uitdagingen zoals het behalen van de gekleurde gems die ik voorheen onmogelijk achtte vonden in mij plots een doortastende en onverschrokken uitdager.

Mijn favoriete level is misschien wel “The Lost City” - de setting spreekt me enorm aan (ik heb een gezonde interesse in verdwenen beschavingen) en het was ook het eerste level waarin ik een gekleurde gem haalde. Om dit te doen moet je alle kisten in het level breken, zonder te sterven. Wat heerlijk is aan de gekleurde gems is dat je daardoor geheime paden opent in andere levels, waardoor je eerdere levels kan herontdekken of zelfs steil achterover kan vallen over wat in het verborgene op u lag te wachten. Een prachtvoorbeeld is The Great Gate, dit level wordt eenmaal je de juiste gekleurde gem veroverd hebt maar liefst 2x zo groot. En in Native Fortress kan je door de wolken gekust worden, een schitterende ervaring.

In Crash Bandicoot word je beloond voor jouw volharding. Zoals eerder gezegd krijgen de levels een extra dimensie maar de grootste beloning schuilt in wat Crash Bandicoot jouw ziel te schenken heeft. Goeie games zijn niet diegene die jou clichématig als een leeggezogen zombie achterlaten, maar diegene die jou energie geven en laten transformeren. Games die jou achterlaten als een beter mens. De eerste Crash Bandicoot overwinnen was tevens een overwinning op mezelf, een onbetaalbare ervaring.




CRASH BANDICOOT 2: CORTEX STRIKES BACK (geschreven op 30/08/2021)


Cortex slaat terug. Na zijn nederlaag in de eerste game krabbelt hij terug en probeert hij Crash Bandicoot voor zijn kar te spannen. Onze held heeft inmiddels niet stilgezeten want hij heeft enkele nieuwe moves te zijner beschikking. Crash kan nu sliden, bukken en hoger springen dan voorheen. Ook is hij het berijden van een ijsbeertje machtig geworden en heeft een jetpack geen geheimen voor hem. Dit alles levert een gevarieerdere game dan de eersteling. De uitbreiding van bewegingsmogelijkheden maakt de game ook eenvoudiger - al lijkt het er ook op dat de moeilijkheidsgraad in Cortex Strikes Back sowieso een graadje lager is. Dat mocht ook wel, aangezien deel 1 soms enorm frustrerend was. De eindbaas was wel lachwekkend gemakkelijk, toch een vreemde keuze na een nog steeds vrij pittig spel.

Van de hub world ben ik geen grote fan. Ik verkies dat kleurrijke kaart die je in Crash Bandicoot 1 mocht doorkruisen boven de steriel aanvoelende warp-ruimtes. En nu we toch dit onderwerp aansnijden… ook van de ‘alternatieve’ paden die sommige levels hebben word ik niet warm. Niet in het minst omdat ik sommige geheimen nooit zou gevonden hebben zonder op YouTube te spieken, sommige zaken zijn gewoon een tikkeltje te ver gezocht. Maar oké, voorgenoemde zaken categoriseer ik onder de noemer ‘persoonlijke voorkeuren’. Wat wél problematisch is zijn de passages waarin je moet backtracken. Door de manier waarop de camera gepositioneerd is veroorzaakt het steevast problemen wanneer je moet teruglopen. En in sommige levels heb je geen andere keus dan dit te doen. Die secties vond ik steevast enorm enerverend.

Het was wel weer een enorm geslaagde game, waaraan ik veel plezier beleefd heb. Deel 2 voelt op nagenoeg ieder vlak als een upgrade van de eerste game. Ik ben benieuwd wat deel 3 brengen zal. Persoonlijk hoogtepunt van Crash Bandicoot 2: wanneer Crash door een bij gestoken wordt zwelt hij helemaal op, het resultaat vind ik echt hilarisch. De manieren waarop Crash sterft zijn sowieso altijd een beleving op zichzelf.

Mooie franchise. Dat is na deel 2 te hebben gespeeld overduidelijk.




CRASH BANDICOOT 3: WARPED (geschreven op 10/09/2021)


Na tweemaal een zure nederlaag te hebben geleden is er in Doctor Neo Cortex een soort defaitisme geslopen. Zijn eigen creatie - Crash Bandicoot - blijkt onverslaanbaar. Wanneer in ‘Crash Bandicoot 3: Warped’ de duistere godheid Uka-Uka ter hulp komt merk je op subtiele wijze dat Cortex nog weinig hoop koestert, ongeacht de machtige bondgenoten die hem in de strijd vervoegen. Het is een schitterend schouwspel en een fraai staaltje humor, iets waarin Naughty Dog wel vaker heeft uitgeblonken.

Het slotstuk van de trilogie wijkt behoorlijk sterk af van de vorige twee delen. De variatie in levels is op zijn zachtst gezegd enorm. Je springt van de Middeleeuwen naar het Oude Egypte, de Chinese muur, de prehistorie en de diepten van de oceaan. Dit is uitermate vermakelijk maar betekent ook dat er tussen de levels weinig samenhang is. De warp-room is aantrekkelijker dan in Crash Bandicoot 2 maar ik blijf fan van concept uit de eerste game: een landkaart waarover je je verplaatst - hierdoor krijg je meer het gevoel dat je daadwerkelijk een lange weg aflegt richting het einddoel. Jammer ook dat de grote variatie in het derde deel niet altijd even goed uitpakt, met name de onderwaterlevels laten qua besturing zwaar te wensen over (een euvel waarmee wel meerdere games te kampen hebben uiteraard).

Grote verandering - en wat mij betreft een pluspunt - is het feit dat je na het verslaan van een boss telkenmale een nieuw skill verwerft. Dit geeft het verslaan van een badass als Dingodile toch net dat extra beetje voldoening, aangezien er jou een beloning wacht. Iedere verworven skill maakt de game wel aanzienlijk gemakkelijker (logisch) terwijl de algemene moeilijkheidsgraad sowieso doorheen de trilogie steeds teruggeschroefd werd. Niet dat ik hier rouwig om ben, ik herinner me de frustraties die het eerste deel met zich meebracht immers levendig.

Crash Bandicoot 3: Warped is een waardige afsluiter van de trilogie. Het is ook het deel waarin Crash zich als ultieme eindbaas presenteert: hij heerst nu over land, lucht en zee. De game sprankelt, is kleurrijk, snel en bitsig, eclectisch en enorm entertainend.




Nu ik de trilogie eindelijk afgesloten heb vind ik geen enkele game er echt bovenuit steken. Iedere worp heeft zijn eigen zwaktes en sterktes. Uiteindelijk zijn het alle drie heel goeie platformers, die samen een mooi geheel vormen en stuk voor stuk kunnen gekoesterd worden om hun persoonlijke kwaliteiten.

À propos, dat Wumpa Fruit ziet er verdomd lekker uit.

Crash Team Racing (1999)

Alternatieve titel: Crash Bandicoot Racing

geplaatst:
We scheuren als gekken doorheen Cortex Castle. Vervaarlijke spinnen laten zich onaangekondigd van het middeleeuwse plafond zakken, op zoek naar een prooi die enkel oog heeft voor de tegenstanders. In de door toortsen verlichte gangen staan verscheidene TNT-kisten en erlenmeyers die desoriënterende brouwsels bevatten. De laatste ronde kent een aanvang. Het is alles of niets, enkel de eerste positie is goed genoeg om op het eind van het kampioenschap die fel begeerde beker in de lucht te mogen steken. Dr. Neo Cortex steekt me plotsklaps voorbij terwijl hij “de trofee is van mij!” schreeuwt - ik kan hem gelukkig uitschakelen met een welgemikte bowlingbom. Niettegenstaande ik mijn turbo op peil kan houden weet Tiny Tiger - mijn dichtste belager in het kampioenschap - terrein te winnen. De finish komt snel naderbij en ik hoor hem brullen: “Tiny verpletteren auto’s!”. Wat moet ik doen? Zou ik bij het betreden van de laatste toren die levensgevaarlijke shortcut durven nemen? Ik raap al mijn moed bij elkaar, maximaliseer mijn boost en waag de sprong die het verschil tussen winst en verlies betekent. Onder mij de gapende leegte van de vergeetput, maar ik overwin de valkuil en mezelf. Eenmaal over de finish slaak ik een zucht van verlichting en zie ik Liz een gouden beker naar me toe brengen. Op sommige dagen vallen alle puzzelstukjes in elkaar en vandaag blijkt zo een dag te zijn.

Crash Team Racing (CTR) is een kart racer die binnen het genre kan wedijveren met de allergrootsten wanneer men de onbetwiste nummer één wil aanduiden. Een game waarin de besturing van de karts zodanig minutieus in elkaar steekt dat een beginneling zich prima vermaken kan maar ook de veteraan zichzelf naar steeds hogere niveaus kan manoeuvreren. De soundtrack verveelt nooit en schurkt bijwijlen dicht tegen Spyro’s magische drakenwereld aan, wat in mijn universum enkel op gejuich kan onthaald worden. Naast de schitterende muziek versterken de trillingen van de Dualshock de gehele ervaring gevoelig: het schokkerige beven van jouw controller wanneer je over een houten brug rijdt is fenomenaal, om maar één voorbeeld te geven.

Achttien tracks (de tracks uit de geweldige battle-mode niet meegerekend) leiden de dans, ieder met hun eigen sfeer en te ontrafelen geheimen die de strijd in jouw voordeel kunnen beslechten. Eén van mijn favorieten is Polar Pas, waar in de lucht magneto en indigo elkaar kussen en op de begane grond zeehonden en kristal blauw ijs pittige duels garanderen. Verder nog een dikke pluim voor de manier waarop de characters communiceren. In tegenstelling tot sommigen kan ik de Nederlandse stemmen goed smaken maar dit is niet de kwestie die ik wil beklemtonen. Ook tweeëntwintig jaren na release blijft het nog steeds geweldig om Crash en zijn kornuiten te horen schreeuwen naar elkaar, niet in het minst omdat de geuite zinnen meestal perfect van toepassing zijn binnen de situatie. Een voorbeeld is Coco Bandicoot, wanneer het zusje van Crash jou met een projectiel raakt en voorbij scheurt schreeuwt ze soms “uit de weg!” en wanneer je haar op beurt voorbij steekt roept ze met een vleugje paniek in de stem “daar gaat ie!”. Het klinkt misschien banaal maar binnen een race vervelen dit soort momenten me nooit en toveren ze steevast een glimlach op mijn gezicht. De personages krijgen hierdoor ook zoveel meer karakter. Ik wil nog één anekdote kwijt. In de allerlaatste race van Adventure Mode moet je Nitrous Oxide bekampen. Op een gegeven moment raceten we naast elkaar, een echte nek-aan-nekrace, en schreeuwde hij “jij interplanetaire slak!”. Toen heb ik van het lachen toch even op de pauzeknop moeten drukken.

Naast al voorgaande lof blijft Crash Team Racing voor mij misschien in de allereerste plaats een game die verweven is met talrijke goede jeugdherinneringen. Onbetaalbaar zijn de vrijdagavonden waarop mijn broer, zus, vader en ikzelf elkaar het leven zuur maakten met controllers die door het eten van chips steeds vettiger werden - wat opnieuw de kans op misstappen vergrootte. CTR is bij ons zo legendarisch dat we anno 2021 nog steeds sommige zinnetjes gebruiken wanneer de situatie er zich toe leent. Kijk dus alstublieft niet op wanneer je in het bijzijn van mij en mijn broer & zus soms zinnetjes als “hij is weg!” of “de trofee is van mij!” door de kamer hoort schallen. Toch is de laatste uitroep een subtiele vergissing wanneer we denken dat de trofee enkel ons toebehoort, omdat door het geschenk van de gedeelde herinneringen ieder van ons gewonnen heeft.

Crash Team Racing: Nitro-Fueled (2019)

Alternatieve titel: CTR Nitro-Fueled

Dit moet de game zijn die ik de afgelopen 2 jaar het meest gespeeld heb. Wat onmogelijk leek is gelukt: men heeft de originele Crash Team Racing een welverdiende upgrade gegeven en zodoende een game afgeleverd die nóg beter is dan de eersteling uit 1999. Hulde!

Laten we eerst het enige pijnpunt aansnijden: de laadschermen. Jemig de pemig, wat duurt het soms tergend lang om een track te laden. Dat kan bijwijlen frustrerend zijn, met name omdat een game als CTR smeekt om snelle laadschermen. Het is potjandorie een karting game, geknipt om met vrienden te spelen. Het laatste wat je op zo’n moment wil is onderbrekingen van een minuut tussen iedere race. Jammer. Indien ze de laadtijden met de helft hadden kunnen reduceren had dit een perfecte game geweest. Ook de online-lobby is niet altijd even stabiel en kon mijns inziens een tikkeltje sneller. Een mens kan nu eenmaal niet alles hebben, bedenk ik me terwijl de late zomerzon zijn lome stralen over het grasveld laat glijden.

Nu we de negatieve aspecten besproken hebben kunnen we de zaken die me 2 jaar aan CTR gekluisterd hebben onder de loep nemen. Allereerst wil ik de adembenemend mooie graphics in de bloemetjes zetten. Iedere track, iedere character en ieder wagentje ziet er fenomenaal uit. Over tracks gesproken… je kan je in maar liefst 40 tracks uitleven. Voor diegenen die het meer op wapengeweld begrepen hebben zijn er ook 12 battle-tracks die tot ware oorlogszones kunnen omgetoverd worden. Iedere locatie barst van de liefde voor de Crash Bandicoot franchise. Het is nu pas, door de Crash N. Sane Trilogy te spelen, dat ik besef hoezeer de developers iedere racebaan volgepropt hebben met allerlei verwijzingen naar de oorspronkelijke Crash-trilogie. Neem het van mij aan, het is een lust voor het oog en een waar plezier om alle details in jou op te nemen. Visueel zijn Coco Park en Nina’s Nightmare mijn favorieten. Eerstgenoemde stamt uit de originele Crash Team Racing en is voor Nitro-Fueled omgetoverd tot een ware bloemenzee, ik krijg er nooit genoeg van. De tweede track werd in oktober 2019 toegevoegd tijdens de Halloween Grand Prix en is zo overtuigend goed uitgewerkt dat ik er geen seconde aan twijfel dat er echte spoken en griezels in rondwaren.

Nu ik het over ‘Grand Prix’ heb: de periode juli 2019 - maart 2020 was het hoogtepunt binnen de levenspanne van Crash Team Racing: Nitro-Fueled. Iedere maand was er een nieuwe Grand Prix, waarbij een nieuwe track, nieuwe personages, nieuwe skins en wagens geïntroduceerd werden. Er waren ook telkens rankings die bepaalden welke beloningen je op het einde van de Grand Prix kreeg. Het was een mooie tijd, waarin ook soms nieuwe gamemodes het levenslicht zagen. Fascinerend ook hoe je uiteindelijk een geheel ander product, een geheel ander universum, gepresenteerd kreeg. De game zoals hij in juni 2019 gereleased werd kan moeilijk met de huidige versie vergeleken worden. Ik acht mezelf gelukkig dat ik dat transformatieproces van dichtbij heb kunnen meemaken.

Op de gameplay van de originele CTR valt niets aan te merken en tóch is de gameplay van deze remake nog beter. Dat lijkt me geen geringe prestatie. Zoals bij vele goeie games geldt hier het credo ‘easy to learn, hard to master’. Instappen is niet moeilijk. Eenmaal je je verdiept in de mechanics merk je echter al heel snel dat je jouw grenzen steeds kan verleggen. Na ruim 2 jaar word ik nog steeds beter, snijd ik mijn bochten steeds scherper aan, weet ik de turpo-pads steeds beter in mijn voordeel aan te wenden. Na 2 jaar voelt het ook nog steeds heel bevredigend om een scherpere tijd neer te zetten. Dat is knap en betekent dat men erin geslaagd is een meer dan solide game af te leveren die voor zowel casual gamers als diehards een bevredigende ervaring kan opleveren. Al lijkt CTR toch net dat tikkeltje meer voor die laatste groep bestemd te zijn.

Het mag inmiddels duidelijk zijn dat ik Crash Team Racing: Nitro-Fueled enorm hoog heb zitten. Deze game heeft me ontzettend veel plezier bezorgd en zal me altijd bijblijven. Nu, indien u me niet langer nodig heeft… ik zou graag nog even online mensen het leven zuur gaan maken.

WOAH!

eFootball PES 2020 (2019)

Alternatieve titel: Pro Evolution Soccer 2020

geplaatst:
De eerste voetbalgames waarop ik verliefd werd waren Actua Soccer 2 en FIFA 98. U ziet, de “oude” in mijn nickname is niet gestolen. Hoezeer ik ook hield van de FIFA-reeks eind jaren ’90, de echte gamechanger kwam er met ISS Pro Evolution 2 op PS1. Tot op vandaag kan ik geen slecht woord over dat legendarische spel zeggen. Van toen af aan kocht ik voor PS2 iedere nieuwe Pro Evolution Soccer op releasedatum, het laatste spel waarmee ik dat deed was Pro Evolution Soccer 6. Daarna brak een periode aan waarin ik veel minder gamede. Ik heb FIFA 11 en FIFA 13 gespeeld op Xbox 360 (beide goeie games) en daarna op PS4 FIFA 17 en FIFA 19 uitvoerig geprobeerd (geen succes) en ook PES 2018, PES 2019 en - uiteraard - 2020. Ook al heeft PES weer duidelijk de bovenhand in de eeuwige voetbalstrijd, geheel bevredigd ben ik niet, verre van zelfs.

Na lang nadenken meen ik te weten wat één van mijn kernproblemen is met huidige voetbalgames: hoe meer ze de realiteit proberen nabootsen, hoe opzichtiger het feit dat het een slap aftreksel van de materiële wereld is. Bij ISS Pro Evolution 2 kon je je nog in een soort fantasiewereld wanen. De marges van puntentoekenning bij de spelersvaardigheden waren ook veel kleiner, wat grove misvattingen (bijvoorbeeld een speler de verkeerde snelheid toekennen) veel onwaarschijnlijker en dus ook zeldzamer maakte. Ook visueel zijn de verschillen tussen spelers (Kevin de Bruyne ziet er uit en beweegt zoals in het echt, een mindere speler uit de Belgische eerste klasse niet) nu veel groter dan voorheen, wat voor mij de beleving aantast. Wanneer ik terugdenk aan bijvoorbeeld Pro Evolution Soccer 6 lag de focus nog veel meer op een heel goed (en LEUK) spel afleveren. Nu zitten we opgescheept met games die gemaakt worden door geld graaiende mastodonten (FIFA is op het moment van schrijven hét voorbeeld) die minder leuk zijn dan vroeger en veel te veel mankementen vertonen én games die in hun poging realistisch te zijn (PES) extreem bleek afsteken tegen het spelletje waarin mensen van vlees en bloed elkander bekampen. Ik zou hier heel lang over kunnen doorgaan maar ik ga jullie de gefrustreerde jammerklachten van deze oude man besparen.

Nu nog de vraag… is eFootball PES 2020 (belachelijke naam, wie verzint zoiets) een goeie game? Ja. Het is zelfs de beste voetbalgame van de laatste 4-5 jaar. Maar de vergelijking met de gloriejaren van de PES-reeks valt negatief uit. De moeilijkheidsgraden zijn slecht gebalanceerd, iedere CPU-speler neemt vrije trappen die superieur zijn aan die van Messi (gruwelijk frustrerend), de kans dat de CPU een hoekschop binnentikt is heel groot, overschakelen naar de volgende speler kan er soms voor zorgen dat hij voor een halve seconde ophoudt met sprinten - wat dodelijk kan zijn, de animaties van de keepers zijn om van te janken - daar is echt iets gruwelijk fout gegaan, … het is een lange lijst. Nog één ding dat ik niet begrijp: hoe kan het dat spelers na de match nog steeds individuele scores toegekend krijgen zoals in PES 5 enzo? Dat systeem mocht toen al op de schop en anderhalf decennium later is het nog steeds in gebruik. Waanzin.

Speel je graag voetbalgames? Pik dan zeker PES 2020 op, ook al uit ik me hier op negatieve wijze. Mijn frustraties zijn te wijten aan het feit dat de grootste sport ter wereld minder goeie games oplevert dan 15-20 jaar geleden, en dat is een intrieste vaststelling. De evoluties bij FIFA en PES in ogenschouw nemend zal dat trouwens niet meteen veranderen, wel integendeel. Jammer.

Legends of Talia: Arcadia (2017)

Het is me niet geheel duidelijk of je "Legends of Talia: Arcadia" überhaupt een game kan noemen. Ik ben geneigd om "nee" te zeggen, aangezien je werkelijk niets anders moet doen dan kijken (en dus ondergaan). Er zijn geen keuzes die je kan maken, geen handelingen die je kan uitvoeren, gewoon de prentjes laten voorbijglijden.

Over de prentjes gesproken... een beetje meer variatie had wel gemogen. Deze visual novel had aan kracht kunnen winnen door de hoeveelheid animaties en afgebeelde locaties gevoelig uit te breiden. Een gemiste kans.

Toch heb ik me wonderwel goed vermaakt, ook al waren er vaak momenten van frustratie. Arcadia herhaalt om de haverklap hoezeer ze haar heldenstatus verwerpelijk vindt maar verraadt op deze manier dat ze absoluut geen connectie met zichzelf heeft. Ze is immers ontzettend zelfingenomen en is verontwaardigd wanneer men haar niet herkent. Ook haar houding over krijgers doet de wenkbrauwen fronsen: meisje, als je geweld zo verwerpelijk vindt kan je misschien ophouden alles en iedereen af te slachten? Het is slechts een suggestie. Ook de overdreven seksuele sfeer was ronduit gênant, en dan druk ik me nog voorzichtig uit.

MAAR. Ik heb me dus wel degelijk vermaakt, omdat deze visual novel er toch in slaagde mijn verbeelding aan het werk te zetten - wat meteen mijn inlevingsvermogen een boost gaf. Ondanks enkele frustraties was ik een gegeven moment dus toch wel benieuwd hoe het verhaal zich zou ontwikkelen en onder begeleiding van fijne muziek werd mijn geest geprikkeld.

Al bij al toch blij dat ik dit verhaaltje eens ondergaan heb.