menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van FlorisV. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019, augustus 2019, september 2019, oktober 2019, november 2019, december 2019, januari 2020, februari 2020, maart 2020, april 2020, mei 2020, juni 2020, juli 2020, augustus 2020, september 2020, oktober 2020

Horizon: Zero Dawn (2017) 4,0

vandaag om 02:09 uur

Gameplay is koning in Horizon Zero Dawn. Het speelt heerlijk en bouwt vertrouwde RPG elementen perfect uit naar het voorbeeld van de recente Tomb Raider spellen. Wat het spel echt maakt zijn de mechanische dino's en de vele manieren om ze schade toe te doen. Inclusief stealth, wat voor mij altijd een bonuspunt betekent.

Het bevechten van wilde stammen biedt ook een fijne afwisseling waarbij dat stealth element nog belangrijker is.

Hoewel het verhaal zeker intrigeert en origineel is en de casting van Lance Reddick een goede zet mag worden genoemd, is de hoofdpersoon Aloy helaas nogal saai. Veel personages zijn sowieso niet bijster memorabel, maar het verhaal leunt vooral op de vraag wat er nu precies met de wereld gebeurd is.

De soundtrack vond ik bij vlagen veels te cliche maar gedurende het spel is het grotendeels verdienstelijk.

Grafisch erg mooi gedaan en de ontwerpen van de omgevingen maken het interessant, hoewel ik wel graag wat meer grotten en andere interieuren had gezien.

Item management is net iets te uitgebreid (met het moeten uitpakken van die gratis sample pakketjes van verkopers, beetje maf idee ook) en het compleet verzamelen van bepaalde zeldzame voorwerpen is wel erg veel werk. Maar je bent over het algemeen niet teveel bezig met je voorraad of uitrusting en de balans tussen belangrijke hulpbronnen is goed.

The Frozen Wilds was ook de moeite waard en onderscheidt zich genoeg van de main game.

» details   » naar bericht  » reageer  

Shenmue III (2019) 2,5

afgelopen woensdag om 23:33 uur

Ik wilde vorig jaar maar wat graag de makers van dit spel steunen en heb toen zo snel als ik het kon een preorder gedaan. Helaas bleek het niet zo'n schot in de roos als Valkyria Chronicles 4, die ik toen ook preordered had. Die titel was qua gameplay net zo tijdloos als maar Shenmue 3 kon me niet meer zo bekoren als de vorige delen. Niet alleen door een sleetse formule maar ook door het toevoegen van ronduit vervelende elementen als het geld moeten verdienen en daarmee eten moeten kopen om te kunnen rennen. Hierdoor wordt het reizen een vervelende klus. Verder kreeg ik al heel snel, heel hard mijn poeperd getrapt in gevechten waardoor ik gedwongen werd eindeloos veel martial arts trainingen te volgen, zoveel dat het niet leuk meer was.

Grafisch is het spel best wel mooi en de charme is zeker nog wel hier en daar aanwezig, bijvoorbeeld door het pure van Chinees plattelandsmeisje Ling. Maar voor mij was het niet genoeg.

Degenen die het hele spel wel uitspeelden vonden het vrij teleurstellend dus ik heb me die lijdensweg maar bespaard. Jammer, jammer maar soms moeten we leren loslaten wat we liefhebben. Zo zal er ook vermoedelijk nooit een Valkyrie Profile 3 komen, snif snif.

» details   » naar bericht  » reageer  

Shenmue II (2001) 4,0

Alternatieve titel: Shenmue 2, afgelopen woensdag om 23:26 uur

Mijn kennismaking met de Shenmue reeks en mijn absolute favoriet van de 3.

De zoektocht van de jonge jap en karateka Ryo naar de moordenaar van zijn vader, de veel sterkere Lan Di, zet zich voort in Hong Kong, met kleine stapjes maar gelukkig vind Ryo bondgenoten in onverwachte hoeken: bendeleider Ren en rijkeluisdochter Joy. Verder krijgt hij uiteraard de nodige wijsheden mee van allerlei kung fu meesters en leert hij gaandeweg de nodige moves. Ook moeten er meer vervelende klusjes gedaan worden zoals kratten sjouwen en mensen verleiden tot Lucky Hit spelletjes want op een gegeven moment moet Ryo belachelijk veel geld bij elkaar sprokkelen. Gelukkig is er een soort van cheat: met Big Or Small blijven gokken en opnieuw laden als je verliest, saven als je wint.

Dit is voor de huidige maatstaven niet een enorm goede game meer, maar het barst van de charme. Het leukste vond ik het karakter Joy, een brutaaltje en het mooiste meisje van Hong Kong (ze is een halfbloedje met rood haar, wow). De QTE scenes zijn ook erg tof om te doen. Het vechten met wederom de Virtua Fighter Engine zit prima in elkaar.

De soundtrack is prachtig. Hij zal misschien wat basaal en ietwat houterig/computerig overkomen op sommigen maar al die Chinese deuntjes, bij elke wijk weer een andere, vond ik werkelijk heerlijk.

En grafisch was dit toch echt 1 van de parels van de Xbox!

Het verhaal is weer erg langgerekt, een euvel door de complete Shenmue saga heen, die waarschijnlijk daardoor ook nooit afkomt. Maar het einde was zeker de moeite waard in dit deel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Shenmue (1999) 3,5

afgelopen woensdag om 23:15 uur

Als fan van Shenmue 2 heb ik vorig jaar deze gekocht (in een bundel met 2) als opwarmertje voor Shenmue 3 en omdat ik het hele verhaal nog niet kende. Nu kon je in Shenmue 2 weliswaar alle cutscenes bekijken van dit deel maar spelen laat je toch meer inleven.

Ik vond het leuk genoeg om uit te spelen, de gameplay van de gevechten is goed gedaan met de Virtua Engine en de vele gesprekjes kunnen verrijkend werken voor het verhaal, dat een vleug mysterie kent naast een ouderwets thema van wraak en eer . Je ziet in dit deel ook een klein stukje Japan in plaats van Hong Kong en dat verschil is zeker interessant. Ryo leert als een soort grasshopper van allerlei meesters en dat blijft toch wel heel cool.

Geinig zijn ook enkele mini games zoals het met de heftruck werken in de haven. Je wordt wel behoorlijk aan het lijntje gehouden in het uiteindelijk vrij simpele verhaal door elke keer doorverwezen te worden naar persoon B die je weer naar persoon C leidt om uiteindelijk van persoon Z te weten te komen waar Lan Di, die je vader vermoord heeft, zich bevindt. Vervelend is soms ook dat je op precieze tijden ergens moet zijn omdat je niet echt kunt wachten. Snelreizen zit er helaas ook niet in.

Wel de QTE (quick time event) scenes, waarbij je gewoon op tijd op bepaalde knoppen moet drukken en die vind ik het leukste.

Veel gamers zullen zich wel ergeren aan het slakkentempo en de hoekerige graphics maar toch is Shenmue baanbrekend geweest, voor die tijd een duur spel om te ontwikkelen vanwege het grafische detail en het drukke stadsleven dat ze zo realistisch mogelijk na wilden bootsen, door de lokale bewoners hun eigen leven te laten leiden. Ja, tijden veranderen snel!

Ik deel de kritiek van velen trouwens niet op met name de voice acting van Corey Huen als Ryo, die vond ik prima.

» details   » naar bericht  » reageer  

Dreamfall (2006) 3,5

Alternatieve titel: Dreamfall: The Longest Journey, afgelopen woensdag om 23:03 uur

Ik vond dit een tof avonturen spel en 1 van de meer bijzondere Xbox games. Omdat ik The Longest Journey al gespeeld had jaren ervoor, voegde het spel ook wel wat extra's toe voor mij.

De combat is zeker een misser, vreselijk houterig en ook is er iets mis met de graphics hier en daar omdat de verhoudingen niet kloppen, in het begin zie je dat vooral. Gameplay is geen heel sterk punt maar het verhaal werkt goed.

Wederom is de muziek een sterk punt, nu door een zanger, Magnet. Ik ben door deze games geinteresseerd geraakt in een paar van zijn albums die ik prima vond.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Longest Journey (1999) 4,0

afgelopen woensdag om 22:59 uur

Goeie herinneringen aan deze, zeer uitgebreid verhaal, de soms ellenlange dialogen vergen geduld ook, maar sterke voice acting en vooral een erg toffe ambient soundtrack van Tor Linlokken.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Technomancer (2016) 3,5

18 oktober, 17:20 uur

Dat ging toch wat sneller, chapiter 4 is veel korter dan de andere 3. Uiteindelijk > 40 uur geklokt in totaal voor het hele spel.

Een ruwe diamant van een talentvolle studio, dat was vrij snel duidelijk. Vooral door een beperkt budget zijn er wat tekortkomingen, maar het eindresultaat blijft de moeite waard voor de geduldige gamer, zeker gezien de prijs.

 Dit is een slow burner, je moet echt redelijk wat tijd in het spel hebben gestopt om er in te komen.

Eerst maar de sterke punten. Allereerst een erg soepel combat systeem dat zich pas na een tijd spelen echt openbaart met al zijn finesses. Zo zijn er 3 combat stances, waarvan ik er eentje het meest gebruikt hebt, de Guardian. Hiermee kun je door te blocken met een schild beter beschermen tegen kogels en aanvallen dichtbij. Erg fijn in nauwere ruimtes. De Rogue stance is veel agressiever en staat ook ranged aanvallen toe met een pistool. Je kunt niet blocken maar je ontwijkingen creeeren wel meer ruimte. Deze Rogue stance ben ik later meer in gaan bekwamen en was erg handig in grotere ruimtes en tegen giftige monsters. De Warrior stance heb ik niet gebruikt maar laat je in de rondte hakken als een soort Darth Maul met dubbele lightsaber. Tijdens de combat waan je je in een soort Zack Snyder film met stukjes slow motion, wat best cool gedaan is, omdat je eigenlijk altijd wel op tijd je ontwijkende of blockende actie kunt doen hierdoor.


Verder is er nog de mogelijkheid te sluipen en daarmee een eerste bewaker direct een flinke klap toe te dienen, wie deze skill uitontwikkelt krijgt daarmee zelfs direct een stealth kill. Ook kun je snel mijnen leggen, wat riskant is omdat je soms niet op tijd kunt weglopen ervan. Die zijn behoorlijk verwoestend en kunnen leuk zijn tegen kluitjes (zorg alleen dat je in ieder geval nog naar achteren kunt lopen want anders kun je zo zelf kaboem gaan). Verder is het zaak altijd een optimale positie op te zoeken in je battles, om niet teveel aan alle kanten aangevallen te worden. De omgevingen helpen hiermee op een eenvoudige manier, met obstakels en dunne muren. Dan zijn er nog interessante elementen zoals kansen op disruptie (hierdoor kunnen aanvallen van vijanden onderbroken worden waardoor je) of critical hits (waarbij ik het dan weer jammer vind dat ze de formule niet prijsgeven, maar dat zie je maar zelden bij RPG’s).

Het is dus niet een hersenloze hack and slash, waar ik een bloedhekel aan heb. Ik zou zo ver durven gaan dit combat systeem superieur te beschouwen aan dat van Witcher 3. Nu is het niet zo dat je zin zult hebben om uren achter elkaar battles te doen, maar er is gewoon meer mogelijk.

Een ander sterk punt is de soundtrack, met de titelsong als beste muziekstuk van Oliver Derriviere, die ook het onderschatte Remember Me scoorde. De keuze mag misschien geen verrassing heten omdat Spiders ook een Franse studio is.

Het RPG systeem biedt mogelijkheden om je met allerlei skills voordeeltjes te geven, die standaard zijn voor RPG-ers maar zeker nuttig. Bijvoorbeeld charisma helpt in dialogen, lockpicking met kisten en crafting met upgraden. Je kompanen kunnen hierbij ook een bonus geven maar je moet wel alle side quests van ze doen en het spel pakt de mogelijjkheid om die te starten te vaak en te snel van je af. Zo kon ik zelf enkel Niesha’s en Amelia’s verhaallijn compleet afmaken. De troost hierbij was dat die twee wel allebei graag met mijn Technomancer-staaf wilden spelen, dus ik had in ieder geval mijn prioriteiten goed op scherp staan. Maar toch jammer als je opeens quests ziet verdwijnen als gemiste kansen, of nooit ziet verschijnen.

Het stemacteren is bovengemiddeld goed. Het mag dan soms slecht gemixt zijn met de muziek en de stijve gezichtsanimaties (of gezichtsmaskers) en ongelukkig gekozen camera hoeken helpen soms bepaald niet mee. Maar zeker goed ingesproken. Het schrijfwerk is wat te ruw, teveel gevloek hier en daar, waar ik wat meer finesse wel had kunnen waarderen. Maar dit verschilt ook per karakter, wetenschapper Scott Seeker of de Lando-achtige Dandolo zullen geen vierletter woord tussen de lippen laten ontsnappen.


Het verhaal en de wereld waarin het zich afspeelt zijn redelijk interessant. Wat hier wel ontbreekt is wat regie om in cut scenes net iets filmischer te werk te gaan, wat je bij triple A ontwikkelaars wel ziet, wederom een budget kwestie. In het begin was ik mede hierdoor ook niet zo geïnvesteerd en overtuigd. Maar zodra je voor je nieuwe kompanen op pad mag gaan om ze te helpen, wordt het al stukken interessanter. Elk personage in je groep (6 man uiteindelijk) heeft een diepere laag die interessant is om te ontdekken. Ook is er mogelijkheid tot een oppervlakkige romance (zeg maar een nummertje). Het spel maakt wel de fout je eerst op te schepen met twee saaierds. Maar later kun je echt coole dingen doen, zoals de eenarmige Andrew een mechanische arm schenken. Verder speelt nog het grotere plaatje mee en moet je al snel keuzes maken waar je loyaliteit ligt.

Wat ik wel nog even moet noemen als dieptepunt is de idioot korte cutscene als je de villain verdreven hebt, na enorm veel moeite te hebben gedaan via allerlei intriges en missies om bondgenoten tegen hem te rallyen. Dat is ook nog eens een villain die amper in beeld is gekomen en weinig persoonlijkheid heeft, dat helpt niet voor een overtuigend verhaal.

De menu’s zijn uitgebreid qua informatie maar hadden meer opsmuk kunnen gebruiken, het ziet er wat eentonig uit allemaal. Qua items is het spel echt te saai. Er zijn amper plaatjes van en al vrij snel kun je niks leuks meer doen met je geld. Best jammer want zeker als je op pittig vivo speelt heb je wel de sterkste items nodig en dan zou het leuk zijn.

Erg vervelend kan de navigatie zijn, met name in de krappe en chaotische Slums en in de Underworks. Je kunt wel een kaart bekijken tijdens het lopen maar heel fijn is het niet. Dit deels om de heel simpele reden dat de kaart niet duidelijk een pijl laat zien waar je met je neus naar toe gericht bent (het lijkt Google maps wel), maar ook omdat er geen markers gebruikt worden zoals in Assassin’s Creed of Witcher 3,. Bij die spellen hoef je daardoor veel minder vaak op je kaart te kijken, dit was in Technomancer wel heel vaak iets wat de immersie onderbrak.

Een enorm gemis is ook een gebrek aan fast travel punten. Zodra je vijanden verslagen hebt in een gebied zou dit gewoon moeten kunnen. Nu moet je je door allerlei backtracking eindeloos door hordes vijanden heenwerken die je al 20x eerder verslagen hebt. Gelukkig kun je er vaak nog wel langs rennen om tijd te besparen, maar als ze een in-of uitgang bewaken kan dit ook niet. Het respawnen van vijanden zou iets optioneels moeten zijn.

Quest markers zijn ook wel een ding, af en toe ontbreken ze op de kaart en is het echt onduidelijk waar je naar toe moet. AAA titels kunnen ook buggy zijn op die manier (Assassin’s Creed anyone) maar leuk is het niet als je online hulp moet gaan zoeken, dat haalt je weer uit het spel.

De outfits zijn functioneel maar weinig gevarieerd. Spiders zou best een artiest in kunnen huren die fraaie outfits ontwerpt. Volgens mij zijn ze hiermee pas met Greedfall echt los gegaan.

Er zijn te weinig moeilijkheidsgraden. Ik had graag tussen Easy en Normal ingezeten, met iets minder pittige boss battles, dan was het voor mij perfect geweest. De Guardian stance vond ik handig omdat je dan makkelijker kunt overleven en het spel is vrij pittig, want je kunt behoorlijk snel het loodje leggen in gevechten. Om die reden heb ik het merendeel ook op Easy gespeeld. Wel is het interessanter om af en toe naar Normal te gaan omdat de battles dan spannender zijn. Toch waren boss battles dan weer te pittig voor mij. 

Wat kills betreft: eigenlijk dood je normaliter niemand, tenzij je als een soort vampier Serum uit je slachtoffers zuigt. Dat doden van een mens kost karma dan, maar waarom dat precies slecht was werd me niet duidelijk (ik geloof dat kompanen je dan minder mogen). Ik had nooit gebrek aan Serum, ook omdat het uit verslagen monsters gezogen kon worden.

Misschien ga ik Mars War Logs nog eens verder spelen. Die is korter van duur en speelt zich kennelijk later op Mars af dan Technomancer. Anders op naar Greedfall, om te kijken welke lessen Spiders geleerd heeft!

» details   » naar bericht  » reageer  

Detroit: Become Human (2018) 4,0

12 oktober, 23:52 uur

Quantic Dream blijft doen wat het al een behoorlijke tijd gedaan heeft. En dit keer echt weer met next gen graphics. Het ziet er allemaal prachtig uit en we krijgen een somber beeld van de toekomst te zien, eentje waarin mensen bijna obsoleted zijn geworden maar androiden, mede door de frustraties van diezelfde mensen, ook als poep worden behandeld.

Clancy Brown is een goede keuze geweest net als de acteur die de politie androide speelt.

Het verhaal is weer erg gedramatiseerd, "woe me" lijkt elk karakter te willen zeggen. Subtiliteit is wederom ver te zoeken, nog verder dan in eerdere spellen uit deze stal. Hoewel ik best genoten heb van Detroit Become Human mag er daarom toch wel gewezen worden op het ontbreken van kleding bij keizer Cage:

GAME SINS | Everything Wrong With Detroit: Become Human - YouTube

Het David Cage kunstje is nu ook wel bekend en er had daarom nu wel wat meer gameplay in gemogen. Cage lijkt te denken dit vooral op te lossen door nog meer keuzes voor te leggen die tot verschillende resultaten kunnen leiden, maar gameplay is toch meer dan het kiezen van A, B of C. Een spel als L.A. Noir heeft dit toch beter kunnen oplossen, daar voelde het oplossen van misdaden wat minder lineair en was je meer echt aan het spelen. David Cage spellen blijven lange films die genietbaar zijn om 1 keer te bekijken.

Toch was ook dit was een prima toevoeging aan de portfolio van Quantic Dream.

» details   » naar bericht  » reageer  

Beyond: Two Souls (2013) 4,0

12 oktober, 23:38 uur

Als ik 1 tip kan geven over Quantic Dream spellen is dat om ze in het najaar of de winter te spelen. Deze was zeer genietbaar tijdens mijn kerstvakantie, zeg maar de periode rond oud en nieuw, waar ik altijd wat schijt heb aan het nieuwjaarsgebeuren en me liever terugtrek. En dan is het melancholieke en eenzame wat in David Cage's verhalen zit precies wat de dokter bestelde.

Een belangrijke factor voor deze game is hoezeer je Ellen Page trekt. Als je haar niks vind (en ze krijgt niet bepaald malse kritieken over sommige rollen die ze speelt) dan moet je deze titel maar links laten liggen. Ik waardeer wel bepaalde rollen van haar zoals in Hard Candy, X Men 3 en Super. In dit verhaal is ze wel weer het boze meisje met het duistere randje maar het gaat haar goed af. Willem Dafoe mag meedoen als afstandelijk vaderfiguur. Nieuw in deze productie is dat de acteurs hun eigen gezichten zijn gebruikt, mogelijk met motion scan zoals in L.A. Noir maar dat weet ik niet zeker.

Het verhaal vond ik best meeslepend en origineel. Het is natuurlijk allemaal weer zwaar over de top om de emoties tot grote crescendo's te duwen, zoals je van Cage kunt verwachten. Gewoon een typische Quantic Dream game: zeer verhalend en veel keuzes en mogelijke uitkomsten, hoog emo gehalte en aanzwellende violen, schaarse gameplay, leuke QTE scenes, maar een replay vind ik de moeite nooit waard.

» details   » naar bericht  » reageer  

Heavy Rain (2010) 4,0

12 oktober, 23:22 uur

Een van de PS3 exclusives die me stimuleerde tot het aanschaffen van de console. En terecht want grafisch was dit een parel, een echte showcase. Ook de eerste game die voor mij echt als film aanvoelde. De nadruk ligt op emoties in de meest melancholische titel van Quantic Dream en dat zegt wel wat.

David Cage trekt alle registers open en gebruikt dik aangezet melodrama. Voor een echte film zou het teveel zijn maar in games moet je dingen schijnbaar altijd wat meer aandikken, zo lijkt het zelfs bij realistischer opgezet materiaal.

Het Amerikaanse stemmenwerk is prima. Gelukkig maar, want het stemmenwerk van Carice van Houten is futloos en tenenkrommend slecht.

De gameplay is niet erg prettig, met name niet als je de six-axis van je controller moet gebruiken. Geen enkel ander spel benut die en na het spelen van Heavy Rain snap je waarom. De QTE scenes zijn voor mij wel erg genietbaar, die heb ik al leuk gevonden sinds Shenmue I/II en Fahrenheit/Indigo Prophecy en zou ik graag vaker zien in games.

Hoezeer elk David Cage spel probeert herspeelbaar te zijn, heb ik het altijd wel gezien na 1x uitspelen. De overige uitkomsten bekijk ik dan wel op YouTube. Dit komt toch vooral omdat het spelen van deze spellen te passief is. Je krijgt wel interessante keuzes voorgeschoteld, maar bent teveel tijd kwijt aan cutscenes.

Wel een fijn en moody spel om je in mee te laten slepen en zeker aan te bevelen voor de regenachtige dagen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Silent Hill 2 (2001) 3,0

Alternatieve titel: Silent Hill 2: Restless Dreams, 12 oktober, 22:49 uur

De beste soundtrack ooit, van genie Akira Yamakoa, mooie graphics, het beste Silent Hill verhaal bovendien, maar de gameplay is echt compleet ruk. Die van Resident Evil was al krukkig maar dit doet er nog 3 scheppen bovenop. Het beleven van het verhaal via de cutscenes en het luisteren van de muziek is geweldig, maar het spelen van dit spel is dat nooit geweest. Door het bijna continue volgen van een walkthrough heb ik me een al te lange lijdensweg bespaard.

» details   » naar bericht  » reageer  

Need for Speed: Undercover (2008) 3,5

10 oktober, 20:27 uur

Door de kennelijk ondermaatse graphics en framerate problemen die me niet bijstaan is dit een onderschatte racegame die tot mijn favoriet uit de reeks behoort. Dit komt omdat je echt in een verhaal zit, hoe basaal ook, waarbij de motivatie en de variatie tussen de missies groter is. Het gaat niet enkel om winnen van races maar ook om het uitschakelen van vijanden door de motorkap te rammen bijvoorbeeld. Die real life scenes tussendoor voelen genoeg als beloning, ze zijn redelijk smaakvol gedaan en Maggie Q is geen straf voor het oog, hoewel ze te emotieloos acteert. De soundtrack is erg prettig, zoals bij de meeste NFS titels. De banen en omgevingen bieden ook genoeg verschillende mogelijkheden om voordelen te behalen, het is lekker arcadey en gaat niet puur om het ontwijken van verkeer, schakelen en bochten nemen. Ik vond deze een stuk verslavender dan NFS Hot Pursuit, je wordt in dit spel meer gemotiveerd elke keer een stukje verder te komen en jammergenoeg is EA weer afgestapt van die formule. Dat het een koopje was scheelde ook wel natuurlijk. Misschien stof ik deze nog een keer af.

» details   » naar bericht  » reageer  

Dragon Quest XI: Echoes of an Elusive Age (2017) 3,0

Alternatieve titel: Dragon Quest XI: Echoes of an Elusive Age - Definitive Edition, 10 oktober, 05:08 uur

(reactie op ander bericht)



Zo jammer he. Grafisch zo'n parel en het dan zo verprutsen met de soundtrack. Die dan ook nog met een sterk veroudererde midi sound uit de speakers kwam (raakte in de jaren 90 eigenlijk al achterhaald), hoewel de Definitive Edition dit verbeterd heeft. Maar ja de compositie is zo gaar als boter, het heeft iets sufs en meligs met een mierzoete laag waar je enkel buikpijn van kunt krijgen.

Verder had ik bij battles die ik verloor niet het idee dat ik mijn tactiek kon aanpassen voor een beter resultaat, maar dat ik enkel kon winnen door meer te grinden. Dat vond ik een teken aan de wand. Bij een turnbased combat systeem, wat nu eenmaal lastig is om echt goed te maken, wil ik meer opties hebben, al zijn het maar die paradigm shifts van het vermaledijde FF 13, want die maakten wel veel uit voor je resultaat. Auto-battle is dan nog wel goed te praten maar hier was de lol er snel van af.

Qua verhaal en stemmenwerk vond ik het allemaal meer dan aardig maar het spelen schonk me nooit echt dik plezier.

Voor mij is dit dus een miskoop geweest, maar eentje die vergiffenis smeekte doordat het zo aantrekkelijk eruit zag. De enige reden dat er niet een nieuwe composer op gezet is, is het voorkomen van gezichtsverlies.

» details   » naar bericht  » reageer  

Shadow of the Tomb Raider (2018) 4,0

8 oktober, 19:27 uur

Dit was een 4,5 geweest en de beste uit de reeks als het spel niet teveel last had van het soms urenlang moeten zoeken naar de ingang van tombes. De beslissing om er nog meer dan de vorige delen een open world van te maken is echt een fout geweest daarom vind ik.

Wel heeft dit spel nog meer stealth, wat spekkie voor mijn bekkie is. Lara goes Rambo. Het verhaal is ook best interessant omdat nu Lara zelf eigenlijk onbedoeld een hoop ellende veroorzaakt.

De Challenge Tombs zijn ook de moeite waard. Maar helaas moet je je soms dus echt te pletter zoeken ernaar, zonder online gidsing kwam ik er niet uit.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tomb Raider (2013) 4,0

Alternatieve titel: Tomb Raider: Definitive Edition, 8 oktober, 19:26 uur

Ook deze was een replay waard door een mooie en (in de aanbieding) betaalbare PS4 versie (de eerste keer speelde ik het op de vorige console generatie). Iets teveel ergerlijk gekreun en gesteun van Lara die het alsmaar moeilijk heeft, dat was allemaal iets teveel en te serieus. Maar dit was een enorme comeback van een legendarische reeks waarvan het vuur toch wat gedoofd was geraakt. Met een enorm toegenomen speelbaarheid die revolutionair is te noemen, naast lichte RPG elementen. Het verhaal is simpel, maar prima ook.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rise of the Tomb Raider (2015) 4,0

8 oktober, 19:21 uur

Mijn favoriete deel uit de reboot reeks. Beste verhaal, iets minder gekreun en gesteun, toffe settings en slechts ietsje teveel zoektochten. Twee keer met plezier uitgespeeld. Het staat voor mij boven de Uncharted reeks, omdat ik niet zoveel heb met die Drake en Sully, natuurlijk hebben wel van die reeks afgekeken maar beter goed gejat...

» details   » naar bericht  » reageer  

Resident Evil Ø (2002) 3,5

Alternatieve titel: Biohazard Ø, 3 oktober, 23:24 uur

Net de HD remaster uitgespeeld. Lekkere prequel, behoorlijk verslavend, mooi grafisch opgepoetst en met een over de top finale die niet erg verrast maar wel tevreden stelt. Een vernieuwing is dat je met twee karakters soms los van elkaar of juist tegelijk taken uit kunt voeren. Ze hebben ook nog eens hun eigen specialismen: Billy kan zware voorwerpen verplaatsen en Molotov cocktails maken, Rebecca kan met het mengen van chemicalien en geneeskrachtige kruiden overweg. Hierdoor moet je soms ook zorgen dat je het juiste karakter op de juiste plaats hebt.

Grafisch een flinke update. Billy had nog wel wat scherper gekund, met zijn hoekige schouders maar het ziet er allemaal goed uit verder.

Qua geluid is dit deel wel erg kaal, nog meer dan het origineel. Weinig (en niet al te beste) geluidseffecten en niet bijster veel muziek.

Het script en het stemmenwerk zijn verder zo cheesy als maar zijn kan. Echt met zo'n slechterik die al snel buldert over de verdoemenis waarin hij de wereld wil werpen. Eerlijk gezegd vond ik dat niet zo erg, het is wel vermakelijk en ik hou niet zo van dat serieuzere wat games hebben gekregen.

Een smet op het spel wordt vooral geworpen door de krukkige gameplay, die bij het oprapen van objecten en het langzaam mikken mankementen vertoont. Er is irritant veel item management omdat je maar heel weinig mee kunt nemen en maximaal een stuk of 5 voorwerpen in een ruimte mag stouwen. Resident Evil 2 Remake loste het beter op met extra pockets die je gaandeweg voor je rugzak kreeg, maar Resident Evil 1 had universeel toegankelijke item boxen die ook fijner waren.

Net als in RE 1 is de camera gefixeerd en kun je snel je orientatie kwijtraken zodra je in een nieuwe kamer of een deel daarvan komt. De gameplay is helaas niet verbeterd met het alternatieve control schema, het had echt wel handiger gekund (waarom niet schieten met R2, waarom niet sneller draaien met de d-pad).

Het spel is verslavend omdat je continue een stapje verder komt met allerlei puzzelstukjes. Ik ben een paar keer vastgelopen of ongeduldig geweest en heb daarom online in een walkthrough gespiekt maar het meeste kun je echt wel zelf oplossen. Dit is toch een element wat me het meest aanspreekt in de reeks en waarom ik dit deel alsmede de vervolgen leuker vind dan de actiegerichte delen die later kwamen.

Wat het trollen betreft: valt mee hoor, alleen die treinpuzzel met tijdsdruk die een wiskundepuzzeltje bleek te zijn vond ik slecht gepresenteerd. Ik werd misleid door nummertjes die ik al gevonden had die helemaal niet de code bleken te zijn, erg verwarrend. De meeste puzzels zijn gewoon logisch gelukkig zonder dat je op het verkeerde been wordt gezet.

Verder is het in dit spel toch ook best leuk om zombies en mutanten neer te schieten. Meestal is het een kwestie van een stapje terug doen, afstand houden, het wapen de goede richting ophouden en op het goede moment schieten.

De omgeving begint overzichtelijk met een trein maar wordt daarna steeds groter met een groot landhuis en ondergrondse faciliteiten. Op den duur ben je soms wel heel lang aan het rondlopen en kun je verdwalen. Dat gecombineerd met het item management maakt wel dat je langer met RE 0 bezig bent dan eigenlijk zou moeten. Het was daardoor goed voor een speelduur van zeker een uurtje of 16.

Zeker de centjes waard toch (5 euro, hoewel ik 20 euro nog wel OK had gevonden voor deze Remaster). Ik vind RE 1 toch net wat beter in vergelijking maar deze stilde toch weer even de honger naar meer.

» details   » naar bericht  » reageer  

Dragon Age: Inquisition (2014) 3,5

28 september, 00:02 uur

Voor een deel in hetzelfde bedje ziek als Andromeda. De wereld is te groot en teveel opgevuld met repetitief en leeg aanvoelende side quests (verzamel alles van dit, vind alle zus en zo). De karakters zijn wederom minder memorabel dan het humorvolle DA 1 en hoewel er veel spelelementen toegevoegd zijn, is het toch te vaak bezigheidstherapie. Tot overmaat van ramp zijn de romance opties niet talrijk genoeg, waardoor ik maar stoere meid Cassandra aan de haak probeerde te slaan. Dat ging al met de Franse slag, maar toen ze niet eens lesbisch bleek te zijn (mijn Herald was een meiske), brak mijn klomp! De grote misser is natuurlijk dat je niet superstuk Leliana kunt veroveren, de schoonste in Ferelden, Orlais en omstreken.

Het gedeelte waarin de intriges in de decadent Frans aandoende hofhouding in Orlais uit de doeken wordt gedaan is erg vervelend, niet in de laatste plaats omdat soms gewoon volstrekt onduidelijk is wat je moet doen en vooral waar. Fijn was wel dat ik mijn PS3 savegame, toen ik eindelijk klaar was met dat geneuzel, kon importeren naar mijn PS4. Laadtijden zijn une crime in Inquisition dus je moet hem echt op die generatie spelen.

Toch de moeite waard om het uit te spelen. Het verhaal boeide me niet zo maar het is een grafisch erg fraai afgewerkt spel dat in de basis leuk genoeg is om te spelen door de flinke variatie in de gameplay. Een tip is wel om je niet teveel af te laten leiden door allerlei lokale speurneuzerij, het kost gewoon teveel tijd.

» details   » naar bericht  » reageer  

Dragon Age II (2011) 3,5

Alternatieve titel: Dragon Age 2, 27 september, 23:45 uur

De meest ondergewaardeerde Dragon Age. Niet alleen heeft Bioware het houterige combat systeem uit deel 1 flink versoepeld en versneld, grafisch heeft het een flinke upgrade gekregen en ook is het verhaal eigenlijk een stuk interessanter gemaakt door een dreiging te introduceren die wat menselijker en minder belegen aanvoelt dan het duivelsgebroed dat de wereld bedreigt in deel 1. Alles draait meer om de spanning tussen tovenaars en de verboden bloedmagie die sommigen beoefenen enerzijds en de zelote inquisitie anderzijds. Ik verklap het liever niet maar de finale is zeker de moeite waard.

Qua locale is DA2 minder gevarieerd. Het is soms Kirkwall voor en na. Maar dit is minder erg dan alle klachten daar over doen vermoeden. Er is genoeg leuks te doen en side quests zijn vlot om uit te voeren.

Nu vind ik deel 1 echt leuk hoor en het voelde als een enorm koopje om voor een zacht prijsje de editie te kopen waar alle DLC inclusief Awakenings bij zat. De humor en de karakters waren het beste in die eerste.

» details   » naar bericht  » reageer  

Mass Effect: Andromeda (2017) 3,5

27 september, 23:36 uur

Een mindere Mass Effect is nog steeds een Mass Effect. Een prima spel met fijne gameplay, maar er zit teveel opvulling/herhaling in door het universum te groot willen maken en de karakters en dialogen zijn niet memorabel en soms zelfs onbenullig, hoewel dat gezien de oude trilogie natuurlijk flinke schoenen zijn om te vullen. Toen ik eenmaal de main quest uit had gespeeld verloor ik direct mijn belangstelling voor openstaande side quests omdat daar te weinig narratieve beloning in zat.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Elder Scrolls IV: Oblivion (2006) 4,5

26 september, 23:46 uur

Het spel waar ik het meeste uren in heb zitten, 250 uur, inclusief DLC. Het verveelde dus niet bepaald!

Wat me het meest verraste waren de goed geschreven verhalen af en toe. Zo had je een quest waarbij je in een magisch schilderij terecht kwam.

Minpuntje: veel dezelfde stemmen. De main quest is ook niet perse heel boeiend maar dat geeft niet met zo enorm veel content om je eigen plan mee te trekken. Het tofste vond ik de Assassin's Guild.

Inderdaad een monumentaal spel.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Elder Scrolls V: Skyrim (2011) 4,0

26 september, 23:40 uur

Prachtig spel. Enkel aan Oblivion heb ik nog meer uren speelplezier gehad. Het was voor mij echt een soort van vakantiespel waar je de hele dag mee zoet kunt zijn. Inclusief DLC heb ik er misschien wel 150 uur aan gespendeerd.

Een aantal kanttekeningen wel bij Skyrim:
-het duurt vaak te lang je weg te vinden door de erg ruige omgeving waarbij je veel om moet reizen, terwijl je bij Oblivion vaak een bijna rechte lijn kon benutten;
-je bent ook teveel tijd kwijt aan item management doordat je rugzak snel vol kan raken met gewicht, nu zijn hier wel wat boosts voor maar als ik ook kijk naar het hele proces van metalen verzamelen, pantser en wapens smeden, leuk maar het kostte teveel tijd als je het maximale eruit wilde halen;
-voordat je er echt in komt moet je het wel vele uren spelen, dus geduld is vereist;
-doordat alles in een winterlandschap is, heeft de setting niet de variatie die Oblivion had;
-het verhaal is niet het sterkste punt en mist wat karakter.

De echte hoofdrol is voor de wereld van Skyrim zelf en die wordt met verve vertolkt. De wereld is schitterend en bevat naast vele draken ook vele dungeons om plezier aan te beleven. Als je het gaat vergelijken met Witcher 3 vind ik dat Skyrim nog steeds als een huis staat, omdat er zoveel te doen is. Witcher 3 heeft betere verhalen en echte cutscenes, maar Skyrim heeft veel meer dungeons om lekker te verkennen en meer verschillende mogelijkheden in combat.

» details   » naar bericht  » reageer  

Fell Seal: Arbiter's Mark (2019) 2,0

26 september, 10:56 uur

En...helaas is het een soort Dark Crystal: Age of Resistance Tactics, maar dan nog houteriger. Wat heb ik me verkeken op dit spel! De mooie achtergrondjes kunnen niet verbloemen dat het spel niet mooi afgewerkt is. Zoals me al opviel wijken de portretten best wel af van het uiterlijk van de karakters. Maar voor de gameplay is dit dus ook echt een enorm probleem. Want je kunt niet zien wat je actieve karakter is, anders dan goed precies in het midden van je scherm kijken. Verder zijn de controls lang niet zo soepel als in Disgaea 5. Een verbetering ten opzichte van dat spel is wel dat je kunt bepalen welke kant je karakters opkijken na een actie. Een enorme verslechtering is het niet kunnen draaien van de camera. Dit is meteen in het eerste level al een afgang, als een vijand een steeg in loopt waar je hem niet eens meer kunt zien.

Ik had echt het idee dat ik een afgeraffelde beta versie aan het spelen was. Met meer zorg en aandacht voor gameplay en wat grafische elementen (die portretten van custom huurlingen zijn echt slecht) had dit best een goed spel kunnen worden maar helaas.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Dark Crystal: Age of Resistance Tactics (2020) 2,5

26 september, 02:31 uur

Dit was echt een prachtige tv serie maar het spel, hoewel het er nog best goed uit ziet, miste echt diepgang en interessante tactische mogelijkheden. Het is echt heel basic van healen hier, melee aanval daar en afstandsaanval ginder. De variatie tussen de verschillende typen karakters is er gewoon niet genoeg. Erg jammer want dit had best een puik spel kunnen zijn. De muziek en graphics vond ik wel naar behoren maar het ontbeert een echt leuke gameplay.

» details   » naar bericht  » reageer  

Cosmic Star Heroine (2017) 4,0

24 september, 11:34 uur

Dit spel ademt old school coolheid uit. Een zeer smakelijke indie waar ik er wel meer van lust. Het zoveelste bewijs dat klein vaak best wel fijn kan zijn. De SF setting past precies in mijn straatje. Het heeft ook een eigen stijl, maar wel met een verliefde knipoog naar vooral oudere Japanse RPG’s.

Erg leuke muziek met een vette jaren 80 saus die het retrogevoel ondersteunt, naast erg mooi grafisch werk. Gelukkig geen pixel art en er is veel liefde gestopt in de kleurrijke tekeningen en eenvoudige animaties. Nu ben ik geen fan van die kleine poppetjes maar het combat systeem is erg leuk en verslavend om te spelen, hoewel battles soms toch echt wel te lang duren. Dat laatste heeft er toch voor gezorgd dat ik een tijd afgehaakt bleef.

De leercurve van het spel is wel goed, je kunt ook altijd het moeilijkheidsgraad aanpassen wat het super speelbaar maakt. Ik heb het heel nonchalant op Agent gehouden maar deed dat vooral omdat ik niet teveel tijd aan battles kwijt wilde zijn. Dat is natuurlijk wel een probleem met dit soort spellen. Je kunt het uitdagender willen maken maar het wordt dan vooral langduriger in plaats van echt moeilijker.

De balans is soms niet helemaal op orde. Bepaalde afflictions leken ook verspild als de eerste faalde (wat niet helemaal zo is, ), zoals Vulnerable en ze duren maar 1 beurt als het wel lukt. Andere aanvallen lijken broken. de Pain Song van die alien, Psybe…da’s niet een grammofoonplaat met een tikje erin die je continue door kunt draaien, maar eentje met een mep van zeker 500 schadepunten voor elke vijand…per beurt! Verder zitten er veel verdubbelaars in waardoor de schade tot knotsgek hoge proporties op kan lopen, ik weet zeker dat ik nog lang niet het optimum gevonden heb daarin.


De drones van 1 van de karakters, Arete, waren vaag…je ziet ze niet eens en ze lijken geen schade te doen (in feite worden ze eerst alleen op het strijdveld geplaatst om pas daarna elke beurt hun aanvalletjes te doen). Zo zijn er wel meer voorbeelden van zaken die toch wat onduidelijk zijn. Tutorials hadden uitgebreider gemogen (Songs worden bijvoorbeeld ook niet uitgelegd) en de karakters hadden ook wel meer lore en ontwikkeling mogen krijgen. Dit was echt maar een paar dagen werk geweest voor de ontwikkelaar en scheelt ze toch een halve punt, zonde. Nu kun je wel via het hoofdmenu in de Spy directory wat lezen over de karakters maar dit hadden ze beter kunnen oplossen. 



Toch vind ik het helemaal niet zo erg dat het verhaal tweede viool speelt. Gameplay is hier de koning en die is toch echt wel prima in orde. Je bent echt continue aan het nadenken over de optimale aanvliegroute naar het kapotstampen van de vele vijanden. Vaak gaat het erom enorme schade toe te brengen met 1 aanval en daar zo efficient mogelijk naar toe te bouwen. Gewoon erg leuk om mee bezig te zijn.

Menu’s hadden vloeiender en beter gekund. Het toewijzen van abilities was klunzig (je moet te vaak knoppen indrukken voor zo iets simpels) en dat maakt het sleutelen aan je party weer wat minder aangenaam dan het zou moeten zijn, maar gelukkig kun je wel lekker variëren in je tactieken. Als je je kont geschopt hebt gekregen door een sterke vijand hoef je ook niet te grinden maar is er meestal wel een setup waarmee je kunt winnen, gezien het forse aantal variaties op de samenstelling van je party (ondanks het altijd met Alyssa moeten spelen) en de setup daarvan (je mag maximaal 8 abilities toewijzen en daarnaast is er nog de uitrusting).

Voor zover er aanmerkingen zijn wordt het sowieso allemaal ruimschoots goed gemaakt door de sterke punten: speelplezier, muziek, kleurrijke wereld en een forse dosis coolheid en humor.

De eindscenes voelen aan als een rijkelijke beloning voor een spel waar toch wel het plezier van het maken vanaf spat. Ik verheug me alvast op Ctulhu Saves Christmas en ben benieuwd of Zeboyd Games net nog een trapje hoger gaat staan.

Ga verder niet wachten op een PS4 deal dit spel blijft gewoon op 15 euro staan maar verdient zich zeker terug. Ik ga hem zeker nog een keer spelen. Op de Switch kun je hem wel goedkoper op de kop tikken en is er af en toe wel flinke korting.

» details   » naar bericht  » reageer  

Disgaea 5: Alliance of Vengeance (2015) 3,0

Alternatieve titel: Disgaea 5 Complete, 24 september, 00:35 uur

Hoewel ik de zotte verhaaltjes oversloeg, vond ik dit vanwege de tactische mogelijkheden in eerste instantie een behoorlijk interessant spel. En dat vormen van torens om enorme klappen uit te delen is echt lachen. Maar toch ben ik er na een uur of 10 op afgeknapt.

Van te voren is niet goed te zien wat het nivo van het gevecht is dat je aangaat. Verder ben ik bij een gevecht van een half uur na meerdere pogingen de pan in gehakt omdat het volgende gebeurde. Ik versloeg alle vijanden op eentje na, die zowat onkwetsbaar was. En die nam met 1 of andere vage spreuk 1 voor 1 mijn bondgenoten over, die allemaal vijand werden.

Als ik zo'n vijand niet kan verslaan door mijn tactiek aan te passen on the fly maar kennelijk opeens immuun moet zijn voor 1 van de honderden spreuken die je tegen je bakkes kunt krijgen, of gigantisch gegrind moet hebben, houdt het voor mij echt op. Wat ik eigenlijk bedoel: het spel moet me opties aanbieden die ik tot mijn beschikking heb. Ik had werkelijk geen idee wat te doen tegen dat jatten van mijn vechters.

Ik wil dit lekker idiote spel, met zijn aanstekelijke vrolijke deuntjes, niet afkraken maar ik heb persoonlijk bij voorkeur gewoon minder knotsgekke OP-heid in mijn spellen, hoewel het natuurlijk leuk kan zijn om ZELF over de top te gaan.

Hier een leuke Britse review maar helaas bleek het dus niet helemaal mijn kop thee
Disgaea 5: The Best Game Ever - YouTube

» details   » naar bericht  » reageer  

Dex (2015) 3,5

23 september, 23:02 uur

Stijlvolle retro game met een erg fijne synth soundtrack en een mooi grafisch ontwerp. De gameplay is helaas niet hetzelfde nivo: wat houterige 2D-combat en platforming, naast een soort van shoot-em up met rondzwevend kanon tijdens het hacken. Maar het is genoeg om plezier aan te beleven, ook omdat er lichte RPG elementen zijn. Het is mij allemaal wel goed bevallen omdat de dosering goed is, je bent er maximaal 10 uur mee bezig maar dat vind ik juist wel goed omdat teveel spellen zich tegenwoordig schuldig maken aan opvulling.

Ik speel zelden games echt om het verhaal en wil vooral het gevoel hebben ondergedompeld te worden in een andere wereld. In hoeverre het cyberpunk verhaaltje echt goed is wil ik daarom niet echt beoordelen, daarvoor is het spelen ook al te lang geleden geweest.

Een coole indie titel met veel stijlpunten en zeker de moeite als je deze als sale aanschaft, dus hou hem in de gaten (hij is 2,5 jaar full price geweest en binnen die periode slechts 2x voor een week op sale).

» details   » naar bericht  » reageer  

Mass Effect 2 (2010) 5,0

19 september, 22:28 uur

stem geplaatst

» details  

Alien: Isolation (2014) 4,5

7 september, 00:44 uur

Geweldig spel, Zeer aan te raden om met koptelefoon op te spelen (kun je gewoon op je PS4 controller aansluiten ook).

Het gevoel van de eerste film is perfect gerecreeerd van de kleinste visuele details tot de soundtrack en de geluidseffecten, die meehelpen aan diepe immersie in het Alien universum, met een desolate sfeer van wanhoop. De passie voor de Alien franchise spat er van af.

Het is een combinatie van stealth en survival horror, waarbij je sprokkelt om verschillende gadgets te improviseren die je helpen om dreigingen af te leiden of uit te schakelen. Een van die dreigingen is de Alien en die kun je nooit verslaan. Anderen zijn paranoide mensen (relatief makkelijk, maar in het begin toch al lastig door hun aggressie) en Working Joes.

Verstoppertje spelen voor de Alien, dat gruwelijk gevaarlijke monster, zul je behoorlijk vaak doen, al poepend in de broek. Want gezien worden betekent een gewisse dood, tenzij je een vlammenwerper nog net op tijd aanzet, dan ben je net niet dood. Het vreemde is wel dat je vaak veel beter onder de tafel kunt verstoppen (op net normale nivo) dan, omdat het dichtdoen van de deuren van een kluis veel te veel lawaai maakt. De alien komt hier op af en je kunt door adem in te houden wel voorkomen dat hij de deur opent, maar het duurt veel te lang voordat de "perfect organism" weer weg is.

De Working Joes zijn fantastisch griezelige androiden, die je alleen al met wat ze zeggen de stuipen op het lijf jagen. Ze zijn ook altijd lastig te verslaan omdat je elke keer verschillende wapens moet combineren. Het hele verhaal van het immense Sebastopol station, een soort spookstad in de ruimte, een monumentaal mislukt project van een concurrent van Weyland Yutani, past ook goed bij de game.

Grafisch is Alien Isolation een parel en misstaat het absoluut niet op de PS4, terwijl het voor de eerdere generatie consoles gemaakt was. Maar het menu voor items maken is echt een misser, met veel te abstracte iconen en een weinig intuitieve bediening om voorwerpen te vervaardigen. Het first person perspectief werkt wel erg goed. Je moet erg veel sluipen om niet teveel lawaai te maken maar je eigen paranoia kan je soms ook teveel verlammen. De alien blijft onvoorspelbaar en grillig genoeg, de AI ervan is tamelijk briljant.

De DLC is helaas flink overgeprijst. Maar ja, om met Ripley te mogen spelen met de stem van Sigourney Weaver...wel raar dat ze niet een groter, langer stuk hiervan hebben gemaakt. Eentje van slechts kleine smetjes op de beste Alien game ooit. Isolation is ook een dikke goedmaker voor iedereen die zo teleurgesteld was door Colonial Marines. Dikke middelvinger aan IGN verder voor het uitdelen van zo'n matige score want hierdoor heb ik Isolation jarenlang genegeerd.

Overigens kan ik ook de Aliens flipperkast van Zen Pinball FX aanraden!

» details   » naar bericht  » reageer  

Tom Clancy's Splinter Cell (2002) 5,0

7 september, 00:24 uur

1 van de beste spellen ooit voor mij. Natuurlijk hebben latere edities verbeteringen en toevoegingen aangebracht, maar dit zette een standaard neer voor stealth games die nog steeds als een huis staat.

De muziek is interactief met wat er gebeurt (achterdochtige of gealarmeerde bewakers veranderen de muziek), sfeervol en past erg goed. De stem van Michael Ironside is een gouden greep geweest.

Het blijft een ontzettend spannende game. Apart is dat je toch wel heel vaak met night vision zit te spelen wat het spel eigenlijk monotoon maakt qua kleuren, maar toch is het mooi. En anders dan Assassin's Creed kom je over het algemeen nooit weg met een aggressieve benadering, dan leg je het loodje. Stealth voor en stealth na en je geduld, vindingrijkheid en opmerkzaamheid worden immer danig op de proef gesteld. Heerlijk gewoon. Niet knallen, maar je hersens gebruiken, goed opletten en om je heen kijken. Er kwamen nog meer trucjes bij later maar dit eerste deel bevat ook al een flinke lading aan gadgets.

Mijn favoriete level is het CIA level, je moet inbreken bij je eigen mensen zonder de fifth freedom (mogen moorden). Het verhaal is bij Splinter Cell, ondanks Tom Clancy's stempel, nooit heel boeiend maar dat geeft niet. Dit speel je echt niet voor de cutscenes, maar voor steengoed ontworpen en uitdagende levels.

Net als de 3 vervolgen die erna kwamen heb ik deze al minstens 2x compleet uitgespeeld. Zeer herspeelbaar ook dus.

» details   » naar bericht  » reageer  

Buffy the Vampire Slayer (2002) 4,0

7 september, 00:13 uur

Nog een leuke herinnering uit mijn Xbox dagen. Nu ben ik nooit een fan geweest van Buffy de Vampiersloerie en is dit toch net wat repetitiever dan de Indiana Jones game, maar het bevat dezelfde soepele gameplay en veel coole kung fu moves waarmee je o.a. op fraai getekende high school locaties het nodige vampierentuig een pak slaag mag geven, meestal eindigend met een puntig stuk houtwerk. Stemmenwerk erg goed: de stemactrice heeft een stem die erg lijkt op die van Gellar, verder hoor je soms hilarische verbale reacties van je vijanden hier en daar en die op en top Britse Giles is ook grappig. Het is echt tongue in cheek, met een hoop bijdehante tiener opmerkingen, net als de serie. Het vervolg was niet nodig geweest, want de koek was wel op na deze, maar het smaakte goed.

» details   » naar bericht  » reageer  

Indiana Jones and the Emperor's Tomb (2003) 4,0

7 september, 00:07 uur

Dit was een uitstekend spel op de Xbox. Het slimme van The Collective was dat ze geld bespaarden door niet Harrison Ford te strikken maar een stemacteur te gebruiken wiens stem best wel leek op die van Ford. Wat ze ook deden bij hun Buffy game, dat vrijwel exact hetzelfde speelt, wat geen straf is: The Collective heeft een zeer soepele gameplay. Ik vind het jammer dat ze na een aantal jaar al niks meer gemaakt hebben, misschien raakten ze failliet door al die dure licenties.

Indy heeft genoeg variatie door vuistgevechten af te wisselen met exploratie en hier en daar schieten. Ook de omgevingen zijn fraai en afwisselend. Een avontuurlijk spel dat goed past bij de filmreeks maakt het af. Zeker voor een filmgame, die toch wel vaak zuigen, zeer competent gemaakt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Lara Croft and the Temple of Osiris (2014) 3,0

6 september, 20:01 uur

Aardig tussendoortje met een zacht prijsje, in dezelfde stijl als Lara Croft And The Guardian of Light, dat net als die titel gerust ook op de PS3 en Xbox 360 had gekund. Dit is wederom bedoeld als spel voor meerdere spelers, maar ik heb enkel singleplayer gedaan dus vel ook alleen daar een oordeel over en kan me voorstellen dat het leuker is met een groep. Het spel bevatte wel veel minder een puzzelelement dan ik verwachtte en gaat vooral om behendigheid, naast af en toe doorkrijgen wanneer magie of een explosief vereist is en weten waar je naar toe moet. De challenge tombs waren ook niet puzzelachtig genoeg.|

De statische camera is af en toe vervelend. Hier en daar zul je een afgrond in vallen omdat je van een afstand niet alles heel goed kunt inschatten.

De vele diamanten die je vind voelen niet echt alsof ze genoeg toevoegen. Je kunt er kisten mee openen met een random beloning, maar het was beter geweest er zichtbare beloningen in te stoppen. Het arsenaal van Lara raakt al spelende lekker uitgebreid maar niet elk wapen varieert genoeg van de anderen. De beste wapens vond ik vaak de twee uzi's, hoewel de shotgun me af en toe ook van pas kwam tegen bepaalde beulen. De granaatwerper en bazooka waren heel sterk maar ook goed gebalanceerd omdat ze suicidaal konden uitwerken.

Het actie element is wel goed gedaan. Je moet vaak wel handig zijn met je gadgets zoals de schietkabel of de staf van Osiris. Af en toe ren je over instortende bruggen of krijg je te maken met hordes reuzen insecten of krokodillen...en de eindbazen maken het extra leuk en hier zijn er ook meer dan genoeg van.

Grafisch is het in orde, maar dus zeker niet op PS4 nivo. Het einde viel me wat tegen. Waarom opeens cartoon achtige tekeningen? Ik hoop eigenlijk vurig dat Crystal Dynamics gewoon weer verder gaat met old school Tomb Raider titels, geschoeid op de oude leest, maar met verbeterde gameplay en graphics, want grafisch mag je ook nu met een laag budget meer verwachten door alle verbeteringen die gemeengoed geworden zijn. Ze waren op hun best met Anniversary, Legend en Underworld (lastig om de beste daar uit te pikken!).

» details   » naar bericht  » reageer  

Assassin's Creed: Syndicate (2015) 4,0

5 september, 20:27 uur

Een degelijke toevoeging aan deze enorme reeks: erg mooi getekend en op de keper beschouwd een vrij lekkere gameplay. Voor een tientje is dit een bargain geweest maar degenen die het volle pond betaald hebben, kregen toch aardig wat content ervoor terug, hoewel Jack The Ripper aparte DLC is gebleven en niet heel goedkoop.

Dit spel begon bij mij wel met de nodige frustraties. Eerder had ik met plezier AC: Unity uitgespeeld dus ik was zeker wel een bug hier en daar gewend en met bugs viel het uiteindelijk best mee, hoewel ik soms de rondrijdende trein niet meer kon zien op de kaart. Jammergenoeg is dit spel in het begin onnodig moeilijk terwijl het in de latere levels te makkelijk wordt.

Je begint aanvankelijk in een zeer onvriendelijke omgeving, die je zodra je machtiger en rijker wordt minder vijandig bejegent. Agenten kun je nog omkopen in bepaalde wijken, maar er zijn in het begin veel te veel vijandige lastpakken op straat waardoor je je bijna nergens, zelfs niet bij winkels, kunt vertonen. Dat is nogal irritant als je elke keer dat je een medicijn wil kopen eerst 2 schurken moet bevechten waarbij je weer een medicijn kwijt bent. Dat schiet niet lekker op dan. Gelukkig kun je met wat meer centjes of betere stealth ervoor zorgen dat je op straat veel meer met rust gelaten wordt.

Verder heb ik uren lang als een waanzinnige zitten zoeken op internet en van alles zitten proberen omdat niet duidelijk was hoe ik eindelijk verder kon gaan met sequentie 4 toen ik over de helft was. Bleek dat ik in de trein met die Indier, Henry Green moest praten terwijl dat hiervoor nooit hoefde om missies te continueren. Dat was ervoor (en erna) nooit nodig dus dat vond ik niet spelervriendelijk.

Ontvoeringen zijn ook erg lastig. Zodra je iemand onder dwang houdt of draagt (gelukkig kun je nog een beetje hollen) kun je zo ontdekt worden. Dit zijn vrij onhandige missies om uit te voeren. Nog een frustratie: als je een verkeerde wagen uitzoekt, namelijk eentje met een open kar, dan kun je wel een ontvoerd lichaam erin doen, maar het er niet meer makkelijk uitkrijgen. Dan Iijkt meteen je tempeliersjacht verprutst. Ik kwam er later achter dat je de ontvoerde toch van de zijkant er weer uit kon halen, als je maar aan de goede kant van de kar stond. Ontvoerde levenden gaan verder ook te makkelijk dood (bij transport meerdere keren gebeurd).

En bazin Lucy, die ik met mijn stealth specialiste Evie en niet vechtersbaas Jacob, moest verslaan, was eerst onverslaanbaar, voordat ik wat meer geleveld was. Ik werd er knettergek van. Zodra ze dat witte balkje boven haar hoofd kreeg en haar kraag omhoog deed, werkte niets meer, ik kon niet counteren, niet aanvallen, niet met x die verdediging doorbreken, ik werd gewoon meteen morsdood gemaakt zonder ook maar iets te kunnen doen. Enkel die boss battle maakt dat je in het begin toch wel moet grinden. Maar later krijg je toch wel de opdracht om in totaal 3 wijken veroverd te hebben, dus het beste is in ieder geval een extra wijk te veroveren en Evie flink sterker te maken in het vechten (meer health helpt al), voordat je met Lucy de strijd aangaat. Dit vond ik ook slecht uitgebalanceerd. Ze hadden Lucy in dat gedeelte van het spel zwakker moeten maken voor degenen die niet perse zin hebben eerst allerlei zijmissies te doen.

Misschien heb ik verschrikkelijk veel irritaties genoemd maar voor het merendeel heb ik uiteindelijk zat plezier gehad. Londen is niet zo sierlijk als Parijs en wat zakelijk, maar grafisch is het spel een parel en de kledij is allemaal prachtig gedaan. Je ziet soms teveel hergebruik en net te weinig (variatie in de) "wear and tear" van de texturen, bijvoorbeeld de daken met staal en glas zien er wel erg gaaf uit. De stoomtreinen zijn ook geweldig. Heel indrukwekkend zijn ook de interieuren en pas heel laat in het spel zag ik een blunder, twee exact dezelfde schilderijen naast elkaar in dezelfde kamer.

Gameplay is sterk. De controls werken heel soms niet maar het spel speelt al met al toch wel heel soepel en het parkouren gaat vlotter. De stealth blijft de kern en je kunt nog iets makkelijker stealth kills doen (vanaf het begin kun je meteen twee bewakers tegelijk uitschakelen van achter of van boven) en daarnaast ontvoeren. Wat ik qua stealth jammer vond is dat je niet bijzonder vaak de kans kreeg een pakket dat aan touw hing op iemands hoofd te laten donderen, want wat was dat toch leuk als het lukte. Die explosieven die je kon gooien gebruikte ik ook weinig. Wel heb je heel veel vrijheid. Agenten mag je vermoorden, want eigenlijk ben je gewoon crimineel (maar ik speelde liever clean dus ik wurgde ze slechts tot ze bewusteloos raakten). Je kunt het spel ook zo moeilijk en zo makkelijk maken als je wil. De uitdagingen die je bonuspunten opleveren bij missies zijn in ieder geval zeker uitdagend.

De schietkabel, waaraan je omhoog getrokken wordt of waarover je vlug kunt koorddansen, is een geweldige vernieuwing, razendsnel en niet alleen een versnelde manier om te reizen maar ook zeer geschikt om rap te verdwijnen.

Nog een vernieuwing zijn de GTA-achtige (want kaapbare) koetsen. Hiermee kun je lekker snel reizen en de nodige lantaarnpalen omver rammen. Ook voer je de nodige missies deels uit met een koets en dat is best leuk hoewel het erg hectisch kan worden als je achternagezeten wordt.

Er is natuurlijk ook nog de rivier de Theems, waarin je kunt zwemmen en het stikt er ook van de boten en palen/vlotten zodat je ook daar snel kunt parkouren. 



De meeste hoofdmissies doe je met Jacob, niet Evie. Maar je kunt Evie naar hartelust inzetten voor alle zijmissies mocht je dat willen. Beide karakters levelen simultaan dus dat blijft mooi in balans terwijl je specialismen kunt variëren.

Het verhaal boeide me niet zo, hoewel het natuurlijk best een opwindend tijdperk is geweest met een enorme industrialisatie en technische doorbraken door stoom en stroom. Ik vond het wel leuk kinderen te bevrijden uit fabrieken en Darwin en Dickens te ontmoeten. Maar sommige personages trok ik niet, zoals dat manwijf met die hoed en bril, Ned Wynert. Er sluipen heel af en toe wat “woke” thema’s doorheen, als een zure bijsmaak. Eigenlijk vond ik de hoofdpersonen (de broer en zus) ook niet sympathiek. Maar het was veel te leuk om te spelen om daar echt een punt van te maken. 

Wat zijmissies betreft, die zijn er plenty, je kunt natuurlijk wijken veroveren maar ook missies doen voor o.a. Charles Dickens (zelf niet gedaan) en als je het uitspeelt komen er nog missies bij van de koningin. Wel vond ik veel karakters teveel op elkaar lijken, wederom zien alle bruten er hetzelfde uit maar hetzelfde geldt voor de lokale bendebazen.

Er is ook nog een heel gave missie in de Eerste Wereldoorlog, waarin je een jonge Churchill ontmoet en ook vliegtuigen neer moet schieten. Was echt het hoogtepunt voor mij, lekker veel sfeer door die ronkende vliegtuigen en je ziet een stad in de alarmfase.

De soundtrack varieert. De clarinet muziek als je kinderen bevrijd vind ik leuk maar het getokkel en fiddle werk bekoorde me minder. De voice acting is prima, het meest hilarisch vond ik die kakmadame die eens een kijkje in de achterstandsbuurten wil nemen met Jacob.



Eindoordeel: jolly good!

» details   » naar bericht  » reageer  

Resonance of Fate (2010) 3,5

Alternatieve titel: End of Eternity, 1 september, 20:54 uur

Voorlopige review na het spelen van de Proloog. Gelukkig wist ik van te voren dat het allemaal erg lastig was meteen dus heb ik ruim de tijd genomen op een roostervrije dag.

Deze game had ik al een aantal jaartjes terug afgeprijst gekocht maar het was er nooit echt van gekomen. Eerst ben ik veel reviews gaan lezen en kwam erachter dat dit een berucht hoge moeilijkheidsgraad had en bovendien een erg steile leercurve. Daar was niets van gelogen want ik heb ondanks het op mijn dooie akker volgen van alle tutorials in de Arena (moet je ook zeker doen) toch moeite gehad met mijn eerste gevechten waarbij ik al snel sneuvelde. Het begint meteen al te moeilijk.

Die tutorials zijn hier en daar gebrekkig, met name de laatste twee zijn niet duidelijk genoeg. Gelukkig is er op YouTube en dergelijke wel wat extra hulp te vinden en die had ik ook wel nodig voor het leren van de belangrijkste combat facetten. En dit zijn er nogal wat...het spel doet niet echt aan een stapsgewijze curve, met basics eerst, maar gooit je meteen het diepe in. Vermoedelijk ga ik die online hulp bij lastige boss fights ook nodig hebben.

Het navigeren door het gebied via de kaart is aanvankelijk ook frustrerend omdat je al snel ongevraagd belaagd wordt bij het bewandelen van paden. Nu zie ik dit inmiddels wel als prima kans om verder te levelen door een paar kneuzige thugs de volle laag te geven (en dit gaat vaak ook nog vrij snel door de leider uit te schakelen). Dat gedoe met die hexes vond ik nu ook niet meteen duidelijk.

Het combat systeem is echt Tri-Ace: timing is belangrijk en het is vrij uniek. Ook moet je echt letten op wat je tegenstander van plan is, die heeft een meter die steeds voller loopt naarmate je in actie bent. Raakt die op rood dan ben je te laat met het afmaken van je eigen actie. Ik vind het vooralsnog een interessant systeem waarbij vaardigheid gecombineerd wordt met tactische keuzes (welk wapen, wie eerst, zuinig aan met de Bezels of elke keer een Hero Action). Het merendeel zal om de combat gaan dus is het zeker belangrijk dat de combat leuk blijft. Ik heb hier vooralsnog wel vertrouwen in, met name door het pittige karakter waar ik meteen al kennis mee maakte. Het spel lijkt ook zo ontworpen te zijn dat je aangemoedigd wordt om veel te vechten en flink door te levelen. Er zitten ook wel fetch quests in maar die zijn simpel en snel te voltooien.

Het spel heeft voor mij een flinke charme, onder andere door de mooie muziek van met name Motoi Sakuraba. Hij heeft de meesterlijke soundtrack van Valkyrie Profile 2 gemaakt en hoewel ik nog te weinig gehoord heb beviel wat ik hoorde mij erg goed, het is een bijna sprookjesachtige sfeer soms met een zekere onschuld, ondanks het brute schietgeweld en de wat grauwe, kleurarme look. De charme zit verder in wat ik in cutscenes zie van de steampunk wereld, je ziet Bioshock invloeden zonder dat het jatwerk hoeft door te gaan.

Over Valkyrie Profile 2 gesproken, dit spel heeft dezelfde wijze van side scrolling op rails als het gaat om het bezoeken van shops, personen e.d. Dat werkt ook voor deze tijd nog best goed.

Grafisch zit het spel een beetje tussen PS2 en PS3 in eigenlijk. Final Fantasy XIII was in die tijd al verder, maar Resonance of Fate kan best mooi zijn. Het is duidelijk dat het spel niet kleurrijk genoeg is, met veel teveel grijs in de achtergronden van de strijdvelden en op de kaart. Eigenlijk lijkt dit spel te schreeuwen om een vervolg waarin alle problemen van deze titel opgelost worden, wat eigenlijk vrij makkelijk zou moeten zijn. Als liefhebber van vooral JRPG's die buiten de standaard leest vallen lijk ik ook met deze titel vooralsnog bediend en voelt het alsof mijn geduld wel beloond is na 5 uur spelen (want nu ben ik eindelijk klaar met die Proloog dus laat maar komen dat verhaal).

Het valt me trouwens op dat heel veel reviews amper meer hebben laten zien dan die Proloog en dat vind ik uitermate verdacht. De meesten vonden het stiekum allemaal veel te moeilijk natuurlijk en met name IGN verdenk ik wel vaker van een luie recensie. Wat die van mij betreft: die wil ik zeker nog aanvullen zodra ik veel verder ben of het misschien zelfs uit heb gespeeld, dat durf ik echt nog niet te beloven met zo'n pittige kluif, het moet wel leuk blijven maar ik ga deze echt een kans geven.

» details   » naar bericht  » reageer