Waar vervolg Hexen het af en toe laat afweten op het actiegebied, is Heretic een volledig schot in de roos. D&D op de Doom-engine en met verscheidene upgrades die de gameplay een leuke extra diepgang geven. Ik heb de afgelopen tijd ook weer genoten van Doom/Doom 2 en alle later uitgebrachte episodes, dus toen Heretic en Hexen eindelijk speelbaar werden op consoles heb ik meteen alles aangeschaft om nu eindelijk eens te kunnen genieten van het hele spel.

Wederom heb ik hier als kind vroeger alleen de shareware versie van gespeeld en wat die items toen precies deden... geen idee. Nu ik eindelijk iets meer ervaring heb, heb ik enorm genoten van de tomes of power die je wapens tijdelijk een enorme boost in functioneren en schade geven. Bommen plaatsen, vliegen, heath potions drinken: het voegt allemaal iets toe aan de Doom-geinspireerde gameplay. De dark fantasy levels zijn heerlijk opgebouwd en de vijanden afwisseling is erg goed.

Grafisch is het spel vanzelfsprekend iets verouderd, maar het maakte me hier niet uit. De creature- en sounddesign, plus de afwisselende levels (kastelen, kathedralen, doolhoven, helse landschappen) zijn aansprekend genoeg om hier overheen te kunnen kijken. Heretic is gewoon een meer dynamische vorm van Doom en als dat je aanspreekt, dan heb je genoeg om van te kunnen genieten!

Blijft bizar dat ik dit spel nu eindelijk eens uit heb gespeeld. Ook hier weer een game waar ik de shareware versie van heb geprobeerd, maar op 9-jarige leeftijd had ik geen idee wat ik aan het doen was. Doom, Quake en Heretic: dat was gewoon simpel sleutels jagen en deuren openen, maar Hexen vereist een behoorlijk gedetailleerde speurtocht (en een globaal idee van wat je uberhaupt moet doen).

Toen Hexen samen met Heretic opnieuw werd uitgebracht was het dan ook meteen tijd om het spel te proberen. Is het een goed spel? Absoluut, helemaal voor zijn tijd! De leveldesign is fantastisch, enkele puzzels zijn heel goed uitgewerkt en het type wapens wat je hebt (afhankelijk van de class die je kiest) zijn echt goede afwisselingen ten opzichte van de Heretic wapens (die gewoon fantasy versies van de shotgun en machine gun etc. waren). De sfeer is heel goed en er is heel veel afwisseling in de levels.

Is het spel leuk? Grotendeels. De vijanden zijn grotendeels hetzelfde en er zijn momenten dat je toch snakt naar meer variatie qua wapens (slechts 4 per class) of tegenstanders. En ook niet alle puzzels zijn even leuk. Enkele momenten heb ik echt een guide erbij moeten halen om te kijken wat ik gemist had, want het spel is heel zuinig met hints geven over wat je moet doen en waar je heen moet gaan. Als je door de eerste twee hubs heen bent wordt dit gelukkig wel beter, dus het is even doorbijten.

Hexen is verre van het beste spel in de Doom engine, maar het is wel een ruwe diamant die het verdient om gespeeld te worden. Een soort Doom meets Dark Souls meets D&D. Moeilijk en soms onbegrijpelijk, maar ook met genoeg zaken om echt van te kunnen genieten. En deel 2 staat ook op Steam... toch ook maar eens proberen!

Powerslave (ik heb de titel Exhumed echt nooit eerder gehoord) was zo'n shooter waarvan ik de DOS versie volgens mij ooit gespeeld heb (want ik weet dat die veel anders is) en waar ik qua moeilijkheidsgraad niet door het eerste level heen kwam. Nu ik mijn gaming laptop heb - en ironisch genoeg nog geen enkel spel jonger dan 1997 heb geinstalleerd - leek het me een fantastisch idee om Powerslave ook eens te gaan proberen. Op basis van Civvie 11's review blijk ik nu de console-versie (op de PC) te hebben gespeeld. Kennelijk zijn die twee compleet anders. Het maakt me stiekem wel benieuwd hoe deze speelt, maar goed. Ik speelde nu de console versie op de PC.

Dit spel is voor zijn tijd grensverleggend. Prima gebruik van dieptes en veel dynamischer ten opzichte van Doom, maar vooral het platform element is iets dat ik bij weinig andere spellen zo heb gezien (uit die tijd). Dit is zowel een groot voordeel als nadeel. Dankzij verschillende items kun je zweven of sierlijk neerstorten om zo te navigeren over lava of langs kloven of langs lasers. Die lasers zijn verschrikkelijk. Het grote probleem is dat je personage vele malen breder lijkt te zijn dan logisch, want ook de projectielen van vijanden zijn in gangen niet te ontwijken. Dit maakt sommige stukken met specifieke vijanden erg vervelend. Het maakt platformen langs lasers bijna onmogelijk (want instakill). En dan voelen sommige puzzels ook vervelend aan.

De leveldesign is grotendeels 'okay'. De Egyptische omgevingen zijn een welkome afwisseling van helse landschappen (Doom) of gotische kastelen (Quake) of steden (Duke Nukem 3D), maar ze bieden relatief weinig afwisseling in de levels zelf. De vijanden zijn eentonig en de bosses bieden relatief weinig uitdaging, maar de wapens zijn dan weer wel erg leuk . Powerslave moet het vooral hebben van een leuk concept, het feit dat de gameplay echt even iets anders is en het feit dat het ook weer niet te lang duurt (al is het opnieuw bezoeken van levels en daarbij alle puzzels weer opnieuw moeten doen bij vlagen ook vrij saai) om echt heel erg te vervelen.

Ik houd van de Resident Evil reeks en kan voor bijna ieder spel wel genoeg pluspunten vinden om een reden te koppelen aan het te willen blijven spelen. Bijna ieder spel. Deel 6 was eens maar nooit weer, ik heb me daar echt doorheen moeten worstelen en herinner me geen enkel pluspunt waardoor ik het nog een keer zou willen doen. Het speelde als een Michael Bay actiefilm. Nee, dan was voorganger deel 5 in mijn optiek toch beduidend beter.Nog steeds minder horror/meer actie dan deel 4, maar Afrika leent zich prima als achtergrond en wat er aan actie te vinden is, is grotendeels nog steeds leuk om te spelen.

Enkele zeer frustrerende momenten daargelaten (dat auto level... brrr!) is deel 5 voor het gros gewoon een fijne actiegame met enkele leuke creatures en vooral veel vette wapens. Ik heb begrepen dat het in multiplayer allemaal nog beter is, dus ik heb me nu vooral kunnen ergeren aan de AI van je kompaan. Die is niet ideaal, vooral op de momenten dat ik mijn dure ammunitie probeer te gebruiken voor een kritiek schot, willen Chris/Sheeva nog wel eens compleet in de baan van de kogel gaan staan. Niets te ergerlijks, had alsnog beter gekund. Buiten dat is het alsnog wel genieten van de macho actie (Chris die een rotsblok slaat: absurd en cool tegelijk) en de variëteit in monsters.

Afgelopen maand toen ik de PS4 versie installeerde heb ik echt wel momenten gehad waarbij ik dacht 'eh, dit is niet het meest ideale spel', maar ik heb het alsnog vier keer opnieuw uitgespeeld omdat ik zin had om nu eens andere wapens meer kansen te geven. Gewoon een perfect 'niets aan de hand' spel uit een erg toffe reeks. Verre van de beste, maar alsnog heel erg leuk.

Dat deze game nu eindelijk ook straks op mijn PS4/PS5 te spelen zal zijn, maakt het een beetje vreemd dat ik bij de keuze van een het aanschaffen van een nieuwe laptop zocht naar een laptop waar ik ook op kon gamen. En als eerste game schafte ik een spel uit 1997 aan omdat ik het nooit gespeeld heb toentertijd (toen vonden mijn ouders shooters nog niet helemaal geschikt) en ik afgelopen jaar toch al enorm heb genoten van het feit dat Doom/Doom II/Heretic/Hexen/Quake allemaal ook op PS4/PS5 te spelen waren.

Holy shit, Blood is fenomenaal. Snel, maniakaal, ultra gewelddadig en bovenal enorm leuk om te spelen. Stephan Weyte's voiceacting is sowieso fantastisch. Een absolute cynische grafstem die gevatte opmerkingen en horror-popculture referenties eruit gooit zonder dat het uit de toon valt. Waar Duke Nukem 3D bij vlagen toch vooral puberaal aanvoelt, blijft Blood constant een naargeestige horrosfeer hebben, afgewisseld met zeer treffende splatter momenten.

De levels zijn heerlijk ontworpen. Door middel van juist geplaatste explosies zijn er een hoop shortcuts te vinden, terwijl items als de jumping boots een hoop reizen soms ook onnodig maken. Toch loont het om levels grondig uit te kammen, want op een vroeg moment dat ene zware wapen vinden, maakt het geheel toch zoveel makkelijker. Buiten de standaard wapens als shotguns en machinegeweren, is vooral de toevoeging van dynamietstaven een leuke uitkomst. Gebruik het als een direct explosief of met een vertraagde explosie en kaats hem tegen muren om hoekjes. Het genot als daarna lichamen tevoorschijn knallen: heerlijk. De meer klassiek aandoende omgevingen (met inspiratie uit gothic horror, western en steam punk) zijn een welkome afwisseling van de hoeveelheid Doom en Quake die ik de afgelopen tijd heb gespeeld.

En dan de monsters. Cultisten, demonen, ondoden en allemaal knallen ze heerlijk uit elkaar. Blood is er wel goed in om je te verrassen met legers hitscanners die helemaal op hogere moeilijkheidsgraden de situaties erg oneerlijk laten aanvoelen. Blood's moeilijkheidsgraad is ook meteen het enige minpunt dat ik kan verzinnen, maar er zijn momenten dat het het spelplezier toch een klein beetje in de weg kan zitten. Desalniettemin heb ik hier echt zo enorm van genoten, dat ik die hoogste moeilijkheidsgraad toch nog wil gaan proberen te verslaan. Heeft een zeer grote kans om mijn favoriete oldschool shooter te worden, maar dat gaat de komende maanden nog wel blijken!