menu

Hier kun je zien welke berichten CynicalMarvin als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Sayonara Wild Hearts (2019)

3,0
Het game equivalent van een studenten kort-film. In essentie is het één kernidee wat op verschillende manieren goed uitgewerkt wordt. Als een fan van electronica/synth muziek biedt de game goede tunes aan om de te weinig gevarieerde gameplay mee door te komen. Het spel heeft er dan ook baat bij dat het binnen 1-2 uur uitgespeeld kan worden, want het biedt niet genoeg variatie of ontwikkelingen in het genre en gameplay aan om veel langer dan dat interessant te blijven. Daarentegen bieden de combinatie van muziek en visuals een soort lsd-trip ervaring waar je wel ingezogen wordt voor dat uur aan gameplay.
Om het stom te zeggen: 'het voelt wel goed'. Het is het dan ook waard om hiervoor het spel te spelen (wellicht als het €10 of minder is) als je op zoek bent naar iets om een avond mee te spenderen en eens iets anders wil dan een film, album of diepgaande game. Het is vooral een 'chille' ervaring.

Super Mario Odyssey (2017)

3,5
Iets minder enthiousast dan de rest van het internet over deze game. Misschien is het omdat ik volwassener en cynischer word, maar er mist iets van de 'mario magic' wat Super Mario Galaxy of Super Mario 64 mij brachten. Het platformen zelf zit sterk in elkaar, vooral vanwege de strakke controls en de uitgebreide moves-set.

Mijn negatieve kijk op deze game komt denk ik van twee aspecten: de werelden en 'de gimick'. Ik vind een groot deel van de werelden (vooral in de eerste helft van de game) vrij saai en leeg. De kleine, aparte, challenge areas die je via deuren en pijpen bereikt zijn de leukste en origineelste onderdelen van de werelden. De 8-bit throwback areas zijn schattig, maar voegen niet extreem veel toe aan de game. Er zijn een paar werelden later in de game waar ik wel intenst van genoten heb. Luncheon Kingdom, Bowser's Kingdon en Mushroom Kingdom zijn drie mooie werelden die me terug lieten denken aan sommige van de beste galaxies van SMG en bij vlagen me ook wel weer als kind lieten voelen. Maar deze momenten zijn er niet zoveel als ik van Mario gewend ben, of zoveel als ik wens.

Daarnaast vind ik het element van je hoed gooien en enemies ermee beheersen niet super spectaculair. Ik snap waarom mensen van dit aspect houden omdat het de gameplay enorm uitbreid, maar voor mij voelt het ongemakkelijk. Ik heb liever gameplay dat effect heeft op Mario zelf en de platforming van haarzelf, dan dat ik in een ander wezen 'transformeer'.

Breath of the Wild vond ik in mijn eerste playthrough ook niet zo sterk als hoe de rest van het internet erover dacht. Ik ben vorige week begonnen aan mijn tweede playthrough in dat spel, en geniet er nu intens veel meer van. Misschien gebeurt dat ook met Odyssey. Het kan een combinatie zijn van overhyping en de periode in wat ik het spel speel (ken je dat, dat in een periode van je leven een game/film je totaal niet bevalt en in een andere periode je het geweldig vind?) Het is een van de eerste Mario spellen waar ik niet de drang heb om het 100% uit te spelen, dus ga ik het een tijdje laten liggen en misschien heb ik na een tijd weer de drang om toch terug te komen, zoals ik dat bij BotW ook had.

Witcher 3: Wild Hunt, The (2015)

In 2016 voor het eerst gespeeld en destijds in 40 uur de main story en grote side-quest gedaan. Ik weet nog dat ik het me toen allemaal niet zoveel deed. Voornamelijk het combat-systeem en alchemy/crafting systeem kon ik niet inkomen. Misschien was ik daar toen ook te ongeduldig voor, en had ik meer behoefte aan een fast-paced actie game.
Begin December had ik het met een vriend weer over The Witcher 3. Hij had de platinum gehaald en ook beide DLC's gespeeld. Na een beetje ge-gushed te hebben over hoe goed dit spel in elkaar zit, en aangezien de DLC in de aanbieding was, heeft hij me overgehaald de DLC te kopen. Maar omdat het al zo lang geleden was, ben ik toen direct begonnen met het hele spel te herspelen.

Om na een lange anekdote tot mijn punt te komen: ik zit nu 70 uur in het spel en zit nog niet op de helft van de main quest line. De DLC is nog niet eens in het zicht, en dat vind ik prima. Wat is dit een wonderbaarlijke mooie wereld dat CD Projekt in elkaar heeft gestoken. Vooral Skellige, alhoewel moeilijk te doorkruisen, bied fenomenabele mooie landschappen aan. Wat ik gehoord heb, schijnt Blood and Wine met Toussant nog mooier te worden.
Wat ik in 2016 minder vond, alchemy en crafting, vind ik nu een mooie toevoeging aan het RPG-systeem. Ik kan nog steeds voorstellen hoe naar de Beastiary gaan alvorens te kijken waar je tegenstanders zwak voor zijn en dan daar je potions/oils/dedoctions te maken en gebruiken voor sommige mensen een negatief punt kan zijn. Maar ik vind het uitermate gaaf om een hele biografie te lezen van een monster/human om daarna de beste approach te kiezen. Het is zeker een game wat je beloont door het rustig en kalm aan te pakken. Maar die diepgang in world-building en characters (refererend naar de bio's en descriptions van Dandelion, alsook de boeken en spatial storytelling die door de wereld te vinden zijn) is een van de hoogtepunten van The Witcher 3.

Ik speel op de normal moeilijkheidsgraad, en ik merk wel dat het spel zéér makkelijk wordt als je de game kalm speelt en rondkijkt voor alle wapens, upgrades, side quests, etc. Hier komt de combat zelf onder te lijden. Want zelfs met op de attack-knop te rammelen en één of twee signs te gebruiken, win je meestal. Dit is zonde van de rest van de combat-systemen wat de game te bieden heeft. Misschien het toch maar op een moeilijkheidsgraadje hoger zetten.

Nog even iets kort over stories. Zoals eerder vermeld, vind ik vooral de world-building en spatial storytelling indrukwekkend. Elk (toegankelijk) huis lijkt wel een of ander verhaal er rond te hebben. Ook de main quest is op de meeste momenten zeer sterk. De Side-Quests zijn een beetje hit-and-miss. Je hebt zeer sterke side-quests, die vaker zelfs de main quests overstijgen, maar er zijn net zoveel zwakke side-quests. Onder zwakke side-quests tel ik veel Witcher contracts, die telkens hetzelfde uitpakken. Praat met persoon die bezorgd/kwaad is, volg de rode trails met je witcher senses, versla het monster, verzamel je reward. Daarnaast zijn sommige verhalen in side-quests een beetje onnodig, of gewoon niet interessant. Dit is een beetje mieren-neukerij, aangezien alleen de side-quests die wel goed zijn, al de kwantiteit aan content overschrijden van de meeste RPG's.

Dit waren even mijn thoughts van de game tot nog toe, en nu ik een studievrije week heb kan ik niet wachten om elke nacht tot 3 uur door te spelen en de rest van de wereld (en misschien ooit, na 200 uur, de wereld van Toussaint) te ontdekken.