menu

Hier kun je zien welke berichten Finidi als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Dark Souls (2011)

Alternatieve titel: Dark Souls: Remastered

4,5
In 2016 heb ik dit spel voor het eerst gespeeld. Het speelt heel anders dan de meeste games, wat behoorlijk wennen is. Vrijwel niks wordt je uitgelegd, dus je mag alles zelf uitzoeken. Daarnaast is het qua gameplay ook wat logger dan de meeste games, waardoor combat niet gewoon button mashen is maar vaak toch echt even nadenken vergt. Dat dit een zogenaamd moeilijke game zou zijn, vind ik wel wat overtrokken; het heeft een ander ritme dan andere games, maar als je dat eenmaal gewend bent is het voor het grootste deel echt niet zo lastig meer. Je moet gewoon wat geduld hebben.

Tot je bij Ornstein en Smough komt, dan. Hier heb ik uren op stuk gezeten, kreeg het maar niet voor elkaar. Het lukte gewoon niet om beide opponenten te vermijden én ook nog ‘ns damage te doen. Tot ik uiteindelijk met een cheese strat het haalde: dung pies gooien en vervolgens blijven rennen tot ie dood ging.. Dat was niet heel erg vermakelijk, eigenlijk.

Toen daarna ook nog ‘ns het slechtste deel van het spel kwam, haakte ik af. De Demon Ruins en Lost Izalith zijn gewoon enorm slecht (en schijnbaar onaf). Lelijke, lege omgeving, monsters die je al eerder bent tegengekomen die ook nog ‘ns enorm ongeïnspireerd gepositioneerd zijn, het lijkt wel met copy paste gedaan te zijn. Om vervolgens af te sluiten met één van de slechtste ‘puzzle’ bosses die ik ook gespeeld heb. Maar bij die boss kwam ik niet eens tijdens m’n eerste playthrough, want in dit stuk was ik in 2016 afgehaakt en heb het spel vier jaar lang links laten liggen.

En dit jaar heb ik de game wel met 100% van de achievements uitgespeeld. Mijn geheugen is normaliter echt enorm belabberd, maar ik wist van de eerste paar levels nog exact waar de skeletten me op stonden te wachten en wat de strategieën waren om ze zonder al te veel problemen uit de weg te ruimen. Dat is dan ook wel de een van de tofste dingen van de game; het leren omgaan met de omgeving en de tegenstanders. Zo kwamen we al snel weer bij Ornstein en Smough terecht. Dit keer gingen die bazen me ook een stuk beter af, wellicht dat de mage die ik nu speelde gewoon sterker is daartegen.

De post-Anor Londo levels waren nog steeds behoorlijk matig, maar dit keer er wel doorheen gekomen. De DLC levels en bazen waren dan wel weer heel erg sterk.

In het algemeen geldt dat de ‘schaal’ van de wereld zo tof is; grootse omgevingen, imposante architectuur en gigantische bergen en kliffen. De vele sluiproutes tussen de levels maakt het ook altijd een feest om door de wereld te bewegen.

Zoals ik al eerder zei, legt deze game vrijwel niks uit. Sommige van de systemen zijn nogal obscuur, evenals een aantal van de attributen van de speler, weggestopt in diepliggende tooltips en een vrij matige user interface. Ook de lore is grotendeels weggestopt in alle menuutjes bij de wapens en potions en andere dingen die je allemaal meezeult; vind ik persoonlijk een zwak punt, maar veel mensen schijnen dit wel tof te vinden, wellicht onder het motto: als je er meer moeite voor moet doen, dan is het des te leuker als het de moeite waard blijkt te zijn geweest. Bij de lore en levelling stoort me dat, bij de combat en de level design ben ik het daar zeker mee eens.

Al met al een uitstekende game natuurlijk, maar niet zonder wat missers. Dark Souls 2 is al gekocht, eens kijken of we daar in 2021 aan toe komen.

4,5/5

Dead Cells (2017)

4,5
Dead Cells is geweldig! Hierboven staat ook al een uitgebreide review van Animosh, dus ik ga vooral even kijken wat ik er aan toe kan voegen. Allereerst dat de game nog constant geüpdatet is wat betreft items, balancing, extra levels, etc. allemaal gratis. Volgend jaar komt er nog een betaalde DLC ook. Van de week hebben ze een update gedaan waarmee je terug kunt naar specifieke builds van de game, wat ook erg tof is en ik nog nooit in een andere game heb gezien. De developers hebben in ieder geval hart voor de zaak, dus.

Het grootste pluspunt van Dead Cells is hoe ongelofelijk geweldig het speelt. De meeste roguelikes raak ik zat doordat ik de levels en speelpatronen uiteindelijk wel gewoon gezien heb, maar dat is niet waardoor ik gestopt ben met Dead Cells spelen (na 122 uur tot nu toe, maar met de DLC ga ik het vast weer spelen). De reden dat ik gestopt ben is eerder de moeilijkheid. Als je de eindbaas een verslaat hebt, kun je vervolgens op een hogere moeilijkheidsgraad de game nog ‘ns doorgaan. En dat speelt echt wel anders: nieuwe soorten monsters, minder plekken waar je kunt healen, meer geld en betere wapens. Meer cursed chests ook, wat ik een wat vervelende mechanic vindt. Als je zo’n chest opent, wat je eigenlijk gewoon moet doen voor de upgrades die je er in vindt, moet je vervolgens 10 monsters vermoorden zonder geraakt te worden. Als je wel geraakt wordt, is het gelijk game over. High risk, high reward, maar runs van anderhalf uur lang weggooien op een cursed chest is wel vermoeiend. Ik heb met veel plezier de derde moeilijkheidsgraad uitgespeeld, en behoorlijk ver gekomen op de vierde moeilijkheidsgraad. Helaas in de eindbaas daar nogal bullshit, en toen was ik er wel een beetje moe van.

Maar holy shit, wat is de game tot die tijd fijn om te spelen. En ik heb nu eigenlijk wel weer zin er eens in te duiken… maar liever wat andere games die ik in de huidige Steam sale gekocht heb.

4,5/5 

Delete (2018)

3,5
De zoveelste mijnenveger variant die ik dit jaar speelde, ik speel ze allemaal. Deze is behoorlijk kort (maar kost ook maar een paar eurootjes), wat de drempel om een aardige game te zijn ook een stuk lager legt. Wat deze onderscheidt van de andere mijnenvegervarianten is de minimalistische inslag en de 3D inslag. Zoals altijd moet je aan de hand van de cijfers op de vlakken zeggen welke aangrenzende vlakken een ‘bom’ hebben. Het cijfer op het vlak geeft weer hoeveel ‘bommen’ er aan het vlakje grenzen. De levels van Delete bestaan uit kubussen, die je in sommige levels kunt verschuiven. Dat verschuiven verandert welke vlakken naast een vlak liggen, en daarmee verandert ook het aantal bommen dat aan het vlak grenst. Da’s tof.

Het Is een competent mijnenvegervariant, kort maar goedkoop. Maakt geen fouten, maar is ook niet heel ambitieus. En aan de (te) makkelijke kant.

3,5/5

Dissembler (2018)

3,5
Dissembler is een puzzel game. Het doel is om koppels van twee vakjes te switchen om zo drie (of meer) van dezelfde patroon naast elkaar te krijgen, waarna deze vakjes verdwijnen. Zo moet je het hele bord wegspelen. Sommige vlakken bestaan uit meerdere lagen van verschillende patronen, waardoor je vooruit kunt plannen welke vlakken je wanneer kunt wegspelen. Daar zit dan ook het puzzel element in, en het wordt behoorlijk moeilijk naar het einde toe. Later kom je nog andere type vlakken tegen, bijvoorbeeld vlakken die je niet kunt bewegen, waardoor je andere vlakken van dat patroon naar het vlak moet brengen om het weg te spelen. Er zit niet heel veel variatie in, maar ’t is een prima competente puzzler voor een paar uurtjes, voor een paar euro.

3,5/5

Dream Daddy: A Dad Dating Simulator (2017)

3,5
Ik heb me voorgenomen om een opmerking of zelfs een kleine recensie te plaatsen bij elke game die ik in 2018 gespeeld heb. Of ik dat ga halen betwijfel ik, maar ik kan in ieder geval een poging doen. Dit is de eerste.

“Dream Daddy: A Dad Dating Simulator is a game where you play as a Dad and your goal is to meet and romance other hot Dads. Are you ready? Hi ready, I'm Dad.”
De standaard ‘dad joke’ staat gelijk al in de aanbevelingstekst in de winkel op Steam; dan weet je gelijk wat het niveau van deze game is. Ook in de eerdere opmerkingen op deze site wordt er vooral lollig over deze dating sim gedaan; het is natuurlijk ook wel een beetje een belachelijke premisse (zoals elke dating sim).

Het moge dus duidelijk zijn dat het niet bepaald m’n genre is, maar soms moet je ook gewoon ‘ns iets buiten je comfort zone proberen om echte pareltjes te vinden. Op aanraden van een eindejaarslijstje van GiantBomb heb ik deze maar ‘ns gekocht. Een pareltje is dit niet.

Maar ik heb me er wel mee vermaakt. Het idee is dat je een alleenstaande vader met dochter bent en naar een cul-de-sac verhuisd, waar, natuurlijk, (bijna) alleen maar andere alleenstaande vaders wonen. Die ontmoet je allemaal, en vervolgens kun je met ze op dates gaan. De kandidaten zijn veelal clichés: je hebt de sportsy guy, de nerdy guy, de bad guy, de hipster etc.

De dates bestaan vervolgens uit dialogen waar de juiste antwoorden moet kiezen, plus vaak een minigame waar je ook goed op moet scoren. Het zijn veelal niet verrassende minigames: minigolf en vissen zijn bijvoorbeeld van de partij. Als je dan goed scoort op de date, is de andere geïnteresseerd in een tweede date. Na een eventuele derde date is de game afgelopen; dan heb je voor die persoon gekozen.

Het hele dating gebeuren was vooral uitzitten voor mij, ook al zijn de dialogen in deze game zijn wel echt goed; ze zijn grappig en soms ook emotioneel. Vooral de relatie van je personage met de dochter is erg mooi gedaan. Die relatie managen en daar alles uit halen wat er in zit is veel interessanter dan de dating, wat mij betreft.

3,5/5 sterren, vooral voor de grappige dialogen en de dochter.