menu

Hier kun je zien welke berichten gamefan als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Assassin's Creed II (2009)

Alternatieve titel: Assassin's Creed 2

4,5
De eerste AC die ik speelde was black flag, en ik was er meteen van weg. Daarna heb ik nog Unity/Syndicate gespeeld, en hoewel dat zeker (relatief) goede spellen zijn, bereikten die toch helemaal niet de hoogte van black flag. Wat was ik dan ook blij toen bekend werd dat de 'Ezio-trilogy', die toch door de meeste mensen als de beste games uit de reeks bestempeld wordt, geremastered ging worden naar ps4.

En nee hoor, ACII stelde allerminst teleur. In het begin moest ik er even inkomen en werd ik nog niet meteen gegrepen door het verhaal. Maar al snel begon het verhaal veel meeslepender te worden en leefde je helemaal mee met hoofdpersoon Ezio. Het verhaal duurde ook nog eens lekker lang, en ik was zelfs aangenaam verrast dat de sequenties 12 en 13, die voordien blijkbaar als dlc gebruikt werden (wat eigenlijk een schande is), nu wel verwerkt zaten in het spel. Er zitten ook geweldige bijpersonages in; bv Da Vinci vond ik echt geweldig en vormt een echte meerwaarde aan het spel, maar ook de oom (It's a me, Mario) of de bad guy; ze dragen allemaal bij aan het hoge niveau. II eindigt dan ook nog eens met een cliffhanger, waardoor je graag meteen Brotherhood erbij neemt. Al vond ik de Modern Day-verhaallijn niet echt boeiend (duurde gelukkig ook niet zo lang) en is Desmond een erg suf personage.

Overigens met 25 uur op de teller de platina gehaald, dus qua uitgebreidheid is II zeker niet zo groot als de latere spellen, hoewel het mss zeker in Unity af en toe een overkill is. Er is overigens meer dan genoeg te doen, maar na een paar moordcontracten heb je dat ook wel weer gehad en daar heb ik dus niet veel tijd aan besteed. Zij-activiteiten zoals alle honderd veren zoeken of de Subject 16-video's zoeken zijn best nog tof om te doen; al is het maar dat je daarvoor fijn kan rondlopen in de verschillende steden en kan luisteren naar de verschrikkelijk mooie muziek. Vooral Venetië is hierin toch een hoogtepunt.

ACII is uiteraard niet perfect. Het verhaal was niet onmiddellijk interessant, maar dat even terzijde gelaten. Ik weet niet of het komt dat het 'slecht' geremastered is of dat het altijd al zo geweest is, maar ik vond de graphics van de gezichten van de personages enorm lelijk, dit haalde je af en toe echt uit het spel en was niet zo aangenaam. De graphics hadden echt wel beter gemoeten; en dat het al een iets ouder spel is vind ik geen excuus want dit is uiteindelijk wel een remasterde versie. Maar dit mag zeker niet erg de pret drukken, want ik heb me erg geamuseerd met dit spel, en ik ben nu nog benieuwder geworden naar de 2 vervolgen.

4.5*

Assassin's Creed: Brotherhood (2010)

4,5
Ac: Brotherhood is wat mij betreft met kop en schouders het beste deel uit de serie. Ac II startte het Ezio-verhaal, en Brotherhood gaat hier mee door, maar weet dit nog vele malen meeslepender te doen dan zijn voorganger. Een geweldige bad guy in de persoon van Cesare Borgia, een fantastisch mooie stad in de vorm van Rome, spectaculaire sequences, nog steeds erg toffe personages, weer lekker veel te doen,..
Dit spel doet echt alles goed, op de gebruikelijke kleine details na natuurlijk. Qua sfeer en open world vind ik nog steeds Black flag het paradepaardje van de reeks, maar het betere spel is naar mijn gevoel Brotherhood.

Het gebruikelijke commentaar op Brotherhood is meen ik dat het te kort zou zijn, dat het zelfs beter een dlc geweest zou zijn voor ac II. Hier kan ik het alleen maar grondig mee oneens zijn. Ik heb volgens mij zelfs langer gedaan over Brotherhood dan over II, met uiteindelijk 31 uur op de teller. Ja, het klopt dat het hoofdverhaal korter is, maar er is gewoon weer zo veel tofs te doen, zoals de Romulus lairs, het verbranden van de Borgia torens, Oorlogsmachine-missies van Da Vinci, subject 16-video's oplossen, zelfs weer een (toffe) gratis dlc, enz.
Ook vooral een grafische upgrade tov ac II. Dit zal waarschijnlijk vooral komen door het feit dat deze beter geremastered is, maar in ieder geval was het erg aangenaam allemaal.

De minpuntjes dan: wederom is de Modern day-verhaallijn niet interessant, en hoewel het weer niet zo fel voorkwam in de game, zaten er in het begin en einde toch redelijk lange stukken in. De 50/100 synchronisatie vond ik in latere spellen ook al niet tof, en dus ook niet in deze. Het kan soms wel leuk zijn dat het iets uitdagender is, maar het neemt ook vrijheid weg en is soms ook erg vervelend. En het einde was misschien wel heel erg plots. Dit werd allemaal nog duidelijker door de dlc te spelen, maar toch.

Een dikke 4.5* voor het middendeel van de tot nu toe fantastische Ezio-trilogie.

Bloodborne (2015)

5,0
Man man, wat een pareltje van een game is dit. Ook ik was aanvankelijk terughoudend door de befaamde moeilijkheid van deze games, maar als gratis PS plus game was het natuurlijk een gouden kans om eens te proberen. En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb, want dit is 1 van de beste spellen die ik gespeeld heb tot nu toe; echt schitterend in z'n geheel.

Central Yharnam, de eerste regio, is voor 'Soulsborne' nieuwelingen eigenlijk al meteen enorm brutal; de eerste paar uren heb ik ervaren als de moeilijkste van het spel zelfs. De 1ste optionele boss ging nog vrij makkelijk neer, maar vooral bij Father Gascoigne stootte ik echt op een muur. Maar eenmaal dat je die welgekende 'klik' gemaakt hebt waarvan bij deze spellen vaak gesproken wordt, ben je echt vertrokken voor de rest van het spel. Ik zou ook niet zeggen dat het een enorm moeilijke game is; je moet gewoon rustig je tijd pakken en niet overhaast een gevecht invliegen; zeker in early game betekent dat vaak het einde.

Wat Bloodborne vooral uitstraalt is pure sfeer van begin tot einde; heerlijke creepy momenten binnen in een heel duistere, Victoriaanse/Gothic wereld, waarin langzaamaan ook Lovecraftian-achtige horror binnensluipt. De graphics dragen hier aan bij; esthetisch is dit bijna een kunstwerk, de verschillende regio's zien er allemaal fantastisch uit. Mijn favoriete regio's zijn Central en Old Yharnam, die straalden het meeste een volledig hopeloos duister sfeertje uit, maar buiten de Nightmare-regio's was elke regio top. Het design van de area's is ook echt ingenieus; bijna alle regio's staan op een verrassende manier met elkaar in verbinding, en ook binnen de regio's zelf was bijna niets zo tof als weer een shortcut ontdekken. Dit maakt het echt tot een unieke ervaring.

Qua gameplay kan ik niet veel meer zeggen dat nog niet gezegd is; het is bijzonder soepel en vloeiend en binnen de kortste keren wil je niks anders meer. Het mooie eraan is ook dat het uitdagend blijft; hoeveel je alles ook onder de knie krijgt; bijna elke vijand kan je in no time het 'you died' scherm opdringen. Vechten tegen de vele bosses is natuurlijk waar Dark Souls/Bloodborne in de eerste plaats om bekend staat, en ik moet zeggen dat er niks zo bevredigend is als het neerkrijgen van een boss, zeker als je er zo lang bij hebt vastgezeten; pure adrenaline. Qua bosses had ik het vooral in het begin moeilijk; Gascoigne, the Blood-starved beast en vicar amelia hebben mij elk heel lang beziggehouden. De latere main game bosses zoals The one Reborn, Micolash of Mergo had ik dan weer amper moeite mee. En zowel de chicste als één van de moeilijkere fights is de end boss, Gerhman.

Oppervlakkig gezien stelt het verhaal niet veel voor, en er zijn ook genoeg mensen die het daarbij laten en gewoon genieten van de rest (waar overigens niks mis mee is.) Maar voor wie dieper graaft, zal blijken dat de lore echt heel erg diep gaat en uitgebreid is. Ik heb me vele uren beziggehouden met het bekijken van verschillende youtube lore videos; dus zelfs buiten het spelen van het spel heeft Bloodborne me beziggehouden. Het is echt een prachtig spel en één van de tofste game-ervaringen die ik gehad heb tot nu toe. Ik ben nu ook helemaal overtuigd om Dark Souls te gaan uitproberen.

Dikke 5*

Bloodborne: The Old Hunters (2015)

4,5
Blijft een prachtige DLC. De eerste spelbeurt is bij Soulsborne games altijd onovertroffen, maar onlangs heb ik deze beproeving eens een tweede keer doorstaan (deze keer een paar bosses met een vriend via co-op, wat een ervaring op zich is), en ook bij een tweede keer blijft het genieten.

Ludwig is enorm episch, en heb ik gek genoeg ook nooit erg veel moeite mee gehad. Wat een boss en wat een cutscene! Het niveau van de DCL is hiermee gezet. Maria en vooral Kos zijn ook pareltjes. Wat heb ik bij die laatste een frustratie doorstaan. De moeilijkheidsgraad van de DLC ligt over het algemeen wel een niveautje of twee, drie hoger dan de base game; maar uiteindelijk is dat wel wat we zoeken in deze spellen. Uitdaging, frustratie en uiteindelijk dat heerlijke gevoel van overwinning. Qua regio's (drie nieuwe gebieden) is het ook weer om je vingers bij af te likken. The Old Hunters legt de focus meer op het kosmische dan op de gothic horror, maar beide stijlen werken toch prima in Bloodborne.

Waarom niet de volle 5*? Laurence (die wel optioneel is, maar toch) vind ik echt een enorme k*tboss. Daar heb ik onnodig lang bij afgezien de eerste keer, z'n patroon laat geen ruimte voor het kleinste foutje en z'n HP bar is belachelijk groot. Drie fases dan ook nog. Neen, de boss waar ik het minste plezier en voldoening aan heb beleefd. Tweede 'minpuntje': de DLC is wel kort. Als je je er echt voor zet (en je hebt geluk met de bosses) doe je hier niet al te lang over. Maar bon, dat meer terzijde, dat tel ik niet mee in m'n score.

Call of Duty: Warzone (2020)

3,5
Ik ben normaal gezien niet zo'n grote multiplayer en/of CoD fan, maar Warzone heeft me toch wel heel wat uurtjes plezier bezorgd de afgelopen maanden. Het Battle Royal principe is natuurlijk bij de meesten bekend en er wordt hier ook niets nieuws mee gedaan, maar het werkt hier gewoon heel soepel en tof. Ook nog nooit lag gehad, en ook totaal geen lange wachttijden. Er is een enorme overvloed aan coole, goede wapens, en de map zelf is ook gevarieerd genoeg. De gulag is ook een leuk principe; als je dood gaat kan je dus gewoon nog terugkomen, en zelfs daarna kan je nog steeds teruggekocht worden door een teammate. Dus compleet brutal is het niet; ikzelf ben op Cod vlak ook onervaren en ben met m'n maten toch al een aantal keren bij de laatste tien-vijftien geweest.

Ik ga hier nog wel wat potjes in spelen, het blijft leuk om naar terug te komen af en toe. Het is wat herhalend natuurlijk, en in principe 'elke keer hetzelfde' (er is maar 1 map, voor de duidelijkheid), maar tja, dat hoort nu eenmaal bij het principe.

Dark Souls III (2016)

4,5
Na een kleine 50u zit Dark souls 3 erop, en het was na Bloodborne weer een aardig avontuur. Bloodborne had me tegen m'n eigen verwachtingen in helemaal verrast en is momenteel één van m'n favoriete games ooit; een prachtig meesterwerk. Het logische vervolg was om de Souls serie eens uit te testen; en qua vergelijking kan ik hier kort in zijn: Dark souls 3 is een geweldig spel, maar komt naar mijn mening niet in de buurt van Bloodborne, en is nergens een briljant spel.

De combat is hier een stukje trager, meer gericht op verdediging. In Bloodborne was de aanval meestal de beste verdediging en voelde het aanvallen gewoon veel soepeler en sneller. Ik heb begrepen dat de combat in vorige Souls spellen nog veel trager is, maar toch moest ik er een tijdje aan wennen en vind ik de combat van Bloodborne superieur. Ik merkte dat ik bij sommige bosses (Dragonslayer Armour, de Twin Princes,..) mijn schild gewoon aan de kant gooide en vertrouwde op dodgen; door Bloodborne te spelen was dat gewoon meer mijn speelstijl. Voor de rest is het verder ook niet té verschillend trouwens, de meeste mechanics voelden lekker vertrouwd aan.

Mijn grootste minpunt is dat Dark souls 3 een stuk meer lineair is. De meeste area's staan niet zo ingenieus met elkaar in verbinding en ik had ook betrekkelijk weinig 'aha-momentjes' als je weer via een shortcut ergens uitkwam waar je al was geweest. Daarom is Cathedral of the Deep qua level design mijn favoriete regio; lekker groot met meerdere shortcuts. Qua visueel design waren natuurlijk wel alle regio's meer dan top; de moerassen, Anor Londo, etc. Visueel is het spel top, vooral de bosses waren vaak visueel echt prachtig. De variatie in verschillende soorten bosses is ook echt heel groot; in Bloodborne zijn het grotendeels Hunters of beesten, hier heb je zoveel meer, en de meeste zijn stuk voor stuk episch om tegen te vechten. De Abyss Watchers en Dancer of the Boreal Valley waren mn favoriet, de Twin princes, Soul of Cinder en the Nameless King vond ik persoonlijk de drie moeilijkste.

Als er naast de bosses nog een punt is waarbij dit spel Bloodborne overstijgt is het het aantal interessante npc's, die in grote getalen aanwezig zijn. Vooral Siegward's questline was schitterend om te spelen. Qua lore is het weer lekker vaag allemaal, zodat je weer veel ruimte hebt om alles zelf te ontdekken en uit te vogelen (of het te bekijken in mooie lore video's).

In z'n geheel een geweldig spel, en ik vermoed dat ik het zelfs nog beter had gevonden als ik deze had gespeeld voor Bloodborne. Aangezien ik echter laatstgenoemde als vergelijkingspunt had, leed DS3 daar af en toe toch wel onder.

4.5*

Elder Scrolls V: Skyrim, The (2011)

Alternatieve titel: The Elder Scrolls V: Skyrim VR

5,0
Na zo'n 135 uur en eindelijk de platina trofee gehaald te hebben, lijkt het mij wel eens tijd voor een review. Ik kan hier heel duidelijk over zijn; Skyrim is het beste spel dat ik tot nu toe gespeeld heb. En hoewel The witcher III heel kort in de buurt komt en eigenlijk op vele vlakken objectief zelfs beter is dan skyrim, is de algemene feel en ervaring bij skyrim onovertroffen. Voor iedereen die twijfelde of de remasterde ps4 versie goed was; jazeker! De graphics zijn prachtig (ik heb ooit eens een stuk op de ps3 gezien, en het is echt een hele verbetering tov de originele versie), de laadtijden zijn kort, en de drie dlc's zitten zelfs gratis in het spel, dus voor wie die nog niet gespeeld heeft kan dat een reden temeer zijn om toch deze ps4 versie in huis te halen.

Ik werd meteen na de eerste missie, wanneer je uit de grot komt en de wereld van Skyrim zich voor je opent, enorm overdonderd, door zowel de grafische pracht en praal als de grootste openheid en vrijheid van de wereld; je kan letterlijk overal naar toe, je kan alles of iedereen worden, net wat je maar wilt. De wereld zit barstensvol quests; of het nu de main missies zijn, een van de vele guild quests zoals de Thieves guild of Dark Brotherhood, of gewone zijmissies, of misc quests, je zal je handen vol hebben voor heel wat uurtjes. Het hoofdverhaal vond ik overigens relatief kort, maar dat maakt dus niet uit, want er zijn gewoon zoveel dingen te doen, zoveel groepen waar je lid van kan worden, iemand die zegt dat er niet genoeg te doen is in skyrim liegt gewoon ronduit.

De wereld van Skyrim is ook echt prachtig gewoon, zoveel afwisselende locaties, of het nu besneeuwde berglandschappen, rotsachtige gebieden, groene bossen of gewoon uitgestrekte velden zijn, je kan gewoon uren rondlopen en je niet vervelen. Ook vind ik het level up systeem heel goed uitgewerkt; het is anders als bij de meeste andere spellen, maar je krijgt het snel genoeg door en om die level 50 te halen zit er maar 1 ding op: zoveel mogelijk skills toepassen en op levelen.
Natuurlijk zitten er ook minpuntjes in zo'n groot spel, maar deze wogen bij lange na niet genoeg door om iets van die 5* af te doen (al kan ik begrijpen dat sommigen hier zwaarder aan tillen). Er zitten toch wel heel wat glitches in het spel, en dan heb ik het niet alleen over frame drops of personages die beginnen te zweven, nee soms kan het best zijn dat een van je missies glitcht door een personage dat helemaal niet doet wat hij moet doen, of niet is waar hij moet zijn, dus het is echt aangeraden om altijd een eerdere save te hebben, want anders zit je vast. Zo glitchte bij mij een van de daedric quests en dacht ik lange tijd de platina niet te kunnen halen, totdat het opeens wel weer lukte. Maar goed, dit is Bethesda eigen, en bij een spel van deze grootte is het zeker te vergeven. Nog een minpuntje vind ik de weinig variërende dialoogopties; je krijgt soms wel de indruk dat de keuzes bij jou liggen, maar je hebt al snel door dat dit helemaal niet het geval is. Ik stoorde me hier wel niet aan, gelukkig.

Ik moet eigenlijk The witcher nog eens herspelen om zeker te weten of dit mijn favoriete spel is, maar nu op dit moment is hij dat zeker en vast, ik heb hier geweldig van genoten. Het zegt ook wel iets dat ik het over 135 uur verspreid slechts een paar keer voor een paar dagen beu was, en ik het daarna toch weer meteen oppakte.

Dikke 5*

Game of Thrones (2014)

3,5
Enorm fan zijnde van Game of Thrones (zowel de serie als boeken) kon het spelen van deze game natuurlijk niet uitblijven. Voor deze game had ik geen ervaring met Telltale (nu ondertussen al enkele games ervan gespeeld).

Ik moet zeggen, het begon allemaal veelbelovend. De graphics waren niet goed, maar daar legt Telltale nooit de nadruk op, en ik stoorde me er niet aan. De verschillende verhaallijnen en personages werden in een mooi verhaal verweven en de pacing was in de meeste episodes best oké. Ook het voorkomen van enkele bekende personages uit de serie was steeds tof, en de sfeer zat wel echt juist, de 'echte Game of Thrones sfeer' om het zo te zeggen. Toch ben ik vooral erg teleurgesteld door de impact van je keuzes op het verhaal, of beter gezegd het gebrek daaraan. Want ja, ze willen je doen geloven dat jouw keuzes het verhaal beïnvloeden, maar dit is absoluut niet waar (op enkele kleine details na hier en daar). Zo maakte ik ergens omtrent episode 4 een keuze waardoor Rodrik en zijn moeder omkwamen bij de onderhandeling met Whitehill, maar meteen daarna kwam er een zwart scherm en moest ik het opnieuw spelen en gedwongen een nieuwe keuze maken, waardoor deze personages niet zouden omkomen.
Kijk, ik begrijp best dat sommige dingen nu eenmaal nodig zijn voor het plot, maar zeg dan niet als makers dat de keuzes volledig bij jou liggen, terwijl dit totaal niet waar is. Hierna boeide het spel me lang zo veel niet meer en heb ik het uitgespeeld op de automatische piloot.
In de laatste aflevering lijk je dan weer wat meer belangrijke keuzes te kunnen maken, maar waarschijnlijk wordt dit in een seizoen 2 toch weer tenietgedaan.

Al bij al is het wel een 3.5* waard, want er werden ook veel dingen goed gedaan, alleen het gebrek aan impact van je keuzes verpestte voor mij eigenlijk de ervaring na een tijdje. Ik ben op zich wel benieuwd naar een tweede seizoen, want Telltale kan in ieder geval beter dan dit.

Horizon: Zero Dawn (2017)

5,0
Ik heb heel lange tijd uitgekeken naar Horizon, want aan de hand van vrijgegeven beelden, teasers, etc. beloofde het een topper van jewelste te worden. En nu na het spel gespeeld te hebben kan ik alleen maar concluderen dat die belofte ten volle waargemaakt is en dat Horizon: zero dawn één van de beste spellen van het afgelopen decennia, of misschien wel ooit, is.

Ik zal kort zijn over het visuele aspect, want daar kan ik alleen maar de bovenstaande gebruikers in napraten: het is veruit de mooiste game die ik ooit gespeeld heb, zelfs The witcher 3: wild hunt overtreffend. Er zit zo'n ongelooflijk detail in de game; je kan de grassprietjes onderscheiden, het weer is veranderlijk, er zijn veel verschillende soorten gebieden in de map. Wil je even rondlopen in het oerwoud, of toch maar in de woestijngebieden, of besneeuwde berglandschappen, de hoofdstad Meridiaan, het bosachtige Noragebied,.. Er zit een enorme diversiteit aan locaties in het spel, waardoor het nooit afgezaagd of repetitief aanvoelt, en belangrijker, letterlijk alles ziet er fantastisch uit. Ik heb de eerste paar uren echt veel te veel tijd in de photo mode gestoken, die trouwens ook zeer uitgebreid is en waar je wel wat plezier aan kan beleven.

De gameplay is ook heerlijk. Alles werkt zo soepel en voelt fris en gewoon goed aan. Het vechten tegen de vele verschillende soorten machines verveelt nooit, zelfs niet op het einde na een dikke 50 uur. En de machines zijn ook geweldig om te aanschouwen, visueel zijn het allemaal plaatjes, en het is ook heerlijk om te ontdekken wat de zwakke plekken van een bepaalde machine zijn, en het voelt telkens heel bevredigend als je er eentje neerkrijgt. De verschillende soorten vechtstijlen werken allemaal heel goed. Ook de verschillende soorten armors, pijlen, en andere gadgets zoals de touwwerper die je kan kopen, ja, dit stak allemaal zeer goed in elkaar. Ik heb ook alle bandit camps, cauldrons, geïnfecteerde gebieden, hunting grounds, etc. gedaan en ook dit is een zeer goed aspect van de game en verveelt nooit, en zo kom je ook zeker alle machines tegen en word je ook gedwongen wapens te gebruiken die je anders links zou laten liggen.

Maar het belangrijkste dan nog; namelijk het verhaal en de personages. Ook daarvoor heb ik enkel lovende woorden. Het verhaal vind ik eerlijk gezegd misschien wel het beste, sterkste en meest doordachte ooit in een game. Vanaf het begin wordt je direct in het mysterie meegesleurd en beetje bij beetje kom je samen met Aloy achter sommige antwoorden, totdat op het einde de puzzel volledig in elkaar past en je beseft dat alles gewoon klopt. Ik heb echt genoten van het verhaal en ook van de filosofische vragen die hierdoor opgeroepen werden; er zit echt wel een heel diep en uitgebreid verhaal in waar je jezelf zeker in zal verliezen. De personages zijn ook ijzersterk, met name hoofdpersoon Aloy dan. Met haar ga je zeker meeleven gedurende het verhaal en de vele zijmissies. Daarover gesproken, de zijmissies waren ook leuk geschreven en werden goed verweven in de rest van de game en het hoofdverhaal. Op het einde werden ze misschien wat repetitief (zoek deze persoon, dood die machine) en ik heb dan ook lang niet alle side quests gedaan.

Ik heb er uiteindelijk 53 uur over gedaan (dus verwacht niet een mega-lange game zoals pak, een witcher 3 of skyrim), maar dat waren me de 53 uur wel. Ongeveer alles gedaan wat de game te bieden had (op sommige side quests na) en ik kijk heel erg tevreden terug op een van de tofste game-ervaringen die ik tot nu toe gehad heb. Werkelijk alles klopt, en ik kan dan ook niet anders als de volle 5* geven, en absoluut een hoge plek in m'n top 10. En als dit niet dé Goty wordt, moet het wel heel vreemd lopen.

Order: 1886, The (2015)

4,0
Ook al zijn de meningen over The order: 1886 op zijn minst gezegd verdeeld, ik bevind mij toch in het kamp die de game erg tof vindt. Tuurlijk heeft het zijn fouten en beperkingen, en ik begrijp ook wel dat sommige mensen zich storen aan de erg lange cutscenes of het korte verhaal, maar ik heb er de volle 8-10 uur van genoten.

Zoals hierboven ook al vermeld wordt; de graphics zijn van een fenomenaal niveau, schitterend gewoon. De cutscenes voelen erg filmisch en enorm realistisch aan, en er zit geen enkele glitch in het hele spel. Dat is natuurlijk ook makkelijker voor een spel van kleine omvang, maar toch chapeau. De gameplay is niet vernieuwend, maar werkt gewoon lekker soepel. Het schieten met de vele verschillende wapens die je doorheen het spel gebruikt voelt tof aan, werkt goed en is af en toe heerlijk uitdagend. Er zaten ook meerdere heel toffe sequences in het spel, waarbij je soms van een grote schietpartij in een nog grotere schietpartij belandt, om er daarna nog een schepje bovenop te doen. En dit alles zonder hectisch of chaotisch aan te voelen, wat mijn grootste commentaar is op shooter games, wat niet bepaald mijn favoriete genre is. Er zit genoeg rust in het spel (volgens sommigen dus iets teveel soms) en het verhaal wordt mooi uit de doeken gedaan.
Ik vond het verhaal erg goed, en ja, ook voor mij had het iets langer mogen doorgaan, vooral het einde voelde wel heel plotseling, maar over het algemeen was het echt wel sterk; net zoals de stemacteurs. Hierbij wil ik gerust het woord briljant in de woord nemen, echt prachtig stemwerk voor de personages.

Maar inderdaad, met max 10 uur bereik je de credits wel, en dat is inderdaad kort, zeker naar de maatstaven van tegenwoordig. Dit hoeft niet persé een groot minpunt te zijn en is het voor mij ook niet, maar het einde leed naar mijn gevoel wel een beetje door deze korte speelduur. Ook zijn er af en toe volledige sequences die enkel en alleen bestaan uit een lange cutscene. Voor een eerste speelbeurt vond ik dit niet erg storend; het verhaal was interessant genoeg en het was een genot om naar te kijken, maar dit maakt de herspeelwaarde wel behoorlijk klein. Een 4* vind ik daarom wel op z'n plaats; het is op geen enkel vlak een gamechanger, het doet niets speciaals, maar het is gewoon een erg toffe game voor (1 keer) te spelen. Ik hoop wel heel fel dat er een vervolg komt; het verhaal is erg open geëindigd en een 2de deel kan alle imperfecties van dit deel verbeteren (wat al vaak genoeg is voorgekomen in de gamewereld).

4*

Red Dead Redemption 2 (2018)

5,0
Dit is toch wel echt een pareltje van een game. Ik heb er lang over gedaan, maar dat kwam door een gebrek aan tijd en de enorme (maar ècht enorme) lengte/grootte van het spel en de wereld. Het is uiteindelijk ook een game waar je eens goed voor gaat zitten en rustig je tijd voor neemt; daar lijkt het voor gemaakt te zijn.
Ik heb begrepen dat sommige mensen het trage tempo een minpunt vonden, wat ik begrijp, maar juist dit rustig voortkabbelende tempo verhoogde voor mij het spelplezier en zorgde voor een heerlijk kalmerend sfeertje. Gewoon wat paardrijden in de gigantische open wereld, die er adembenemend mooi en realistisch uitziet, hier en daar een Stranger tegenkomen en verwikkeld raken in een doldwaze missie, of gewoon wat jagen in de uigestrekte wouden; heerlijk noem ik dat. Deze wereld lééft, dat is de enige manier waarop je het kan omschrijven. Ja, het is een slowburn, maar daardoor krijg je wel ook een grote voeling met de wereld, die je in weinig andere spellen zult tegenkomen (enige wat me nu te binnen schiet is het briljante The Witcher III).
Maar voor wie het tempo toch iets hoger mag, en voor wie niet zoveel geeft om het ontdekken van de gigantische wereld, is er natuurlijk nog een geweldig verhaal, dat op eigen tempo gevolgd en uitgespeeld kan worden. Ik moet zeggen dat het verhaal wel echt op gang moet komen, en ik zeker in de eerste pakweg vijftien uur meer geïntereseerd was in een spelletje poker in een saloon of een geweldige zijmissie, maar zeker rond de helft van het hoofdverhaal, wordt ook dat héél erg meeslepend. Emotioneel zelfs, op het einde. Vanaf chapter 4 wil je eigenlijk in een ruk doorspelen tot het einde. De personages maken dit verhaal ook tot wat het is. Arthur is een fantastische protagonist, maar elk personage van de gang, of toch bijna elk personage, brengt iets moois met zich mee, en je leert de meeste ook echt kennen door middel van vele missies. Dutch's verval in waanzin, tot hij op het einde een full on villain is, is verhaaltechnisch zeer sterk geschreven.

Ik heb hier echt enorm van genoten, en ik ga zeker af en toe nog eens terugkomen om nog wat zijmissies af te werken en gewoon nog wat te genieten van deze ultralevende, sfeervolle wereld. En nee, niet alles is perfect (dat is het nooit): sommige personages van de bende worden en blijven onderbelicht en zeker in het begin is het groot aantal personages overweldigend. Ook waren sommige missies in de eerste helft van het spel wat repititief (ga daar naar toe, schiet iedereen dood, keer terug naar kamp, repeat). Ten slotte vond ik het jammer dat je na het verhaal niet meer met Arthur kon spelen. Maar dat is eerder persoonlijk.
Zoals ik al zei, geen enkele game is volledig perfect, en RDR2 komt maar zo dicht in de buurt als mogelijk is.

Zeer dikke aanrader, en een verdiende 5*.

Star Wars: Battlefront II (2017)

3,5
Wat de game in het begin ook geweest moge zijn (heb die heisa niet zo gevolgd toen); Battlefront II is uitgegroeid tot een goed spel. Vind dat de Star Wars sfeer er goed inzit, met al de bekende personages, maps en soundtracks uit de drie trilogieën. Vond het vooral tof dat de prequel era goed vertegenwoordigd is op elk vlak. De verschillende mulitplayer modi werken best fijn. Het is redelijk uitgebreid allemaal, dus dat wilt wel zeggen dat je logischerwijze niet alles fijn gaat vinden. Die Galactic Assault modus bijvoorbeeld, tja, laten we zeggen dat ik daar niet zo OP in was, en daardoor nooit met een legendarisch personage kon spelen. Dan is er weinig aan. Maar de ruimtegevechten zien er eigenlijk retecool uit en ik heb vooral wat tijd gestoken in de Heroes vs Villains mode. Lekker wat swingen met je lightsaber in de hand van Anakin, Obi-Wan, Luke, Kylo Ren, etc. De lightsaber combat is misschien wat oppervlakkig, maar heb daar toch plezier aan beleefd.

Ik wacht nog met m'n definitieve cijfer tot ik de single player campaign heb uitgespeeld (die zich net na Return of the jedi afspeelt, en die ik tot nu toe zeker ook niet verkeerd vond), maar hier gaat zeker een mooi cijfer uit volgen.