De game is een remake van 2 oude adventure games die je destijds op de pc met je pijltjestoetsen moest doorworstelen. Nooit gespeeld overigens. Deze 2016 versie gekocht via de XBOX store voor 2,99 euro. Heb ruim 12 uur plezier beleefd aan deze game. Het leuke aan deze game vond ik dat hij Nederlands ondertiteld is. Zie je niet vaak meer bij een adventure game. Leuke verslavende puzzels, meestal redelijk gemakkelijk, soms veel trail-and-error, en een enkele keer een echte hersenkraker.
Die Adam is echt een irritant persoontje. Een echte betweter, die behoorlijk seksistisch is in de omgang met zijn vrouwelijke compagnon Evelyn. Blijkbaar kon dit in de jaren 20 van de vorige eeuw allemaal nog. En dan dat gilletje als je Adam weer een keer de afgrond in laat storten. Wel erg soft hoor voor zo'n zogenaamd stoere vent. Hilarisch!
Is er dan toch nog iets wat de score omlaag haalt? Ja. De belachelijk lange laadtijden. Dit zou toch niet moeten anno 2026. Maar goed, alles bij elkaar was deze game voor mij toch een positieve verrassing.

Bij de online sales van Xbox one kwam ik de game Bad Dream: Coma tegen. Leek me wel leuk als tussendoortje voor een uurtje of 5. Dat werd toch wel even anders. 5 uur werd 20 uur. Ik las op internet dat het einde 3 verschillende versies heeft. Nu komt dat wel vaker voor en meestal kijk ik dan op Youtube hoe de andere versies zijn. Maar dat heb ik niet met deze game gedaan.
De eerste ronde was heerlijk gewelddadig zijn. Kraaien platstampen. Jankende babypoppen het zwijgen opleggen met een koevoet. Heerlijk aso zijn. Was toch benieuwd hoe de game zou zijn bij wat socialer gedrag. Dat begint dan al bij de eerste paar klikken. Kraaien laten leven. Hoe krijg ik die babypop stil zonder geweld enz enz. Vond de game echt verslavend.
Heb 1 x echt vast gezeten (een tekening inkleuren met de juiste kleuren) en op internet moeten zoeken. Dat is natuurlijk altijd jammer bij dit soort games. Dit haalt een ½ puntje van de sterren er af voor mij. Dat wordt dan 4,5 *

Na twee Telltale games waarbij het achtergrond verhaal over het leven van Bruce Wayne verteld wordt wilde ik toch wel meer weten over de man met de cape en het zwarte mutsje met de oortjes waarvan ik als kind de kouwgomplaatjes spaarde. Heb daarna de serie van 3 films gezien en werd steeds meer geboeid door deze Superheld. Iemand raadde me in mijn recensie van de Telltale games deze game aan. Nu heb ik hem zojuist uitgespeeld. Een uur of 20 over gedaan denk ik. In elk hoekje van het gekkenhuis geweest. Alle riddles opgelost en natuurlijk een flink aantal lunatics uit het Asylum verslagen. Om een of andere duistere reden toch geëindigd op 84%. Zal wel met de gevechtscombo’s te maken hebben.
De game blijft boeien en ziet er daarbij op de Xbox one ook prachtig uit.
Als naslagwerk van alle karakters uit de Batman serie is dit ook een pareltje. Over iedereen die ik ooit in een film of serie ben tegengekomen kun je het achtergrondverhaal lezen of terug horen. Wel jammer dat het hulpje Robin niet genoemd wordt.
Ik heb de game op easy uitgespeeld. Ingame kun je volgens mij niet de moeilijkheidsgraad aanpassen en dat is echt jammer. Games worden meestal steeds moeilijker als je verder komt, dus wilde ik niet riskeren om halverwege niet verder te kunnen komen. Easy was toch echt te gemakkelijk. De gevechten met de eindbazen zijn dan wel een uitdaging, maar de overige gevechten zijn met wat rammen op de knoppen geen enkel probleem en dus geen uitdaging. Dit kost een halve ster. Mijn score is 4 ½ *

Game binnengehaald met Games With Gold voor de Xbox one. Deze game is echt geweldig. Heb alleen de singleplayer gespeeld. Heb niets met multiplayer. Een uur of 8 bezig geweest. Echt super gaaf. Vooral het level in de woestijn vond ik meesterlijk. Echt een aanrader.

Een spelvorm uit een ver verleden. Deze serie ken ik al vanaf de jaren 90 van de vorige eeuw. Nu pak weg 35 jaar later weer met een “Broken Sword” het gevecht aangegaan. De spelvorm van toen is in deze game van 2013 nog steeds van toepassing. Mooie getekende achtergronden. George en Nico op speurtocht, echte speurneuzen die afstandelijk professioneel met elkaar omgaan, maar waarbij je de wederzijdse aantrekkingskracht toch altijd voelt trekken. Zowaar ging in het eindfilmpje bijna de vlam in de pan, maar deze keer was een satéstokje de spelbreker.
Waar ik destijds regelmatig een Walkthrough moest gebruiken als het frustratiegehalte te hoog werd, was dit nu een stuk eenvoudiger. Niet dat de game gemakkelijker is geworden, maar met een knop in het menu kun je nu meerder tips krijgen als je er niet meer uitkomt. Dat was een aantal keren echt nodig, maar meestal kwam ik na lang zoeken en uitproberen toch wel achter wat er moest gebeuren.
Als je alle antwoorden vooraf weet zal het spel (volgens internet) een uur of 5 tijd kosten. Ik heb er in totaal 23 uur over gedaan.
Neem er rustig de tijd voor, dan kun je echt van deze game genieten.

Na een uur of 50 heb ik deze game uitgespeeld. Kort samengevat: Een wisselende beleving. Mooi, genieten, ergeren aan het wachten, wachten en nog meer wachten (en heel vaak geeuwen), herkenning, graven in mijn geheugen en ook verklaringen zoeken op internet om het verhaal nog enigszins te snappen.
Een mooie afsluiting van het Longest Journey 3 luik van o.a. Zoë, Kian, April Ryan en Crow. Jaren geleden het eerste deel op de pc gespeeld. Super mooi maar toen een frustrerende zoektocht. Later deel 2 Dreamfall the Longest Journey ook op de pc gespeeld. Hier heb ik weinig herinneringen aan. Heeft dus niet veel indruk gemaakt. Nu deel 3: Dreamfall chapters, op de Xbox One.
Wat me als eerste, en direct meest storende van de game opviel waren de vreselijk lange en vaak voorkomende laadtijden. Van de 50 speeluren heb ik zeker 1 uur (waarschijnlijk meer) naar het laadscherm zitten staren. Steeds bijna een halve minuut per keer. Echt vreselijk en zo vaak voorkomend. Zelfs na een tussenfilmpje van een halve minuut weer een halve minuut laden.
Het verhaal is dus best mooi, maar o zo gecompliceerd. Zonder de andere 2 delen had ik deze echt snel in een hoek gegooid. Maar als fan van de vorige delen toch doorgezet. Het spel spelen was nooit te moeilijk. Altijd snel de oplossingen gevonden.
Het volgen en spelen van 3 karakters in 3 werelden was afwisselend en boeiend. Vooral de delen met Saga vond ik erg leuk. Lekker zoeken en puzzelen.
De keuzes die je maakt hebben invloed op het verhaal. Ook leuk gedaan.
Als de 3 verhalen zoals verwacht dan uiteindelijk samen komen gaf dat toch wel een mooi eind.
Vind ik dit een aanrader? Alleen als je ook de andere games hebt gespeeld. Anders heb je echt niets met de verschillende karakters.
Ga ik de game nog een keer spelen om te zien wat er gebeurt bij andere keuzes? No way. Dat wachten tijdens het laden wil ik echt niet meer meemaken.
Mijn score: 3 ½

Een geweldige game. Heb 27 uur gedaan over deze lineaire horrorgame. Al wat ouder (uit 2014) maar op de Xbox One ziet hij er wat mij betreft prima uit. Doordat er geen overvloedige hoeveelheid wapens en kogels beschikbaar zijn moest ik me echt wel rustig en doordacht door de levels heen worstelen. Er zit een autosave in de game. Het duurde wel even voordat ik door had dat ik ook handmatig kon saven. Ik kwam er pas achter toen ik dat opzocht op internet. Na tig keer afgeslacht te zijn door de zombie met de kettingzaag in de varkensschuur was ik het zo zat om iedere keer een stuk opnieuw te spelen dat dit echt een uitkomst was. Hoe is het toch mogelijk dat ik hoe te saven niet eerder door had.
Daarna nam het speelplezier steeds meer toe. Ik vond hem echt super. Op het eind ook lekker ranzig.
Nu heb ik de game uitgespeeld en krijg ik extra wapens en groene vloeistof om de game nog een keer door te lopen. Nu kan ik alles zonder problemen afknallen. Ook wel weer een leuke ervaring.
Kijk er nu al naar uit om al die frustrerende monsters en eindbazen met mijn zojuist gekregen
bazooka tot groene smurrie te knallen.

P.S. Geen zwarte balken op de XBox One versie.

Een game uit de oude doos. In 2001 kwam deze voor het eerst uit. Toen hij pas uit was en iedereen in de Harry Potter vipe zat heb ik de game gespeeld op de pc. Vond hem, zoals alles van HP geweldig. Destijds kwam de game ook uit voor de originele Xbox. Daarvan heb ik een paar jaar geleden een schijfje gekocht op de rommelmarkt. Nu dan eindelijk gaan spelen op de Xbox 360, waarvoor hij backwards compatible is. De game draait hier prima op en ziet er best nog wel goed uit. (als je het piramidevormige hoofd van Hagrid voor lief neemt).
Ik heb me weer prima vermaakt. Bijna alle speelkaarten gevonden en pittige gevechten gestreden met trollen, woekerplanten, tovenaars en natuurlijk met hij “die niet genoemd mag worden”. Ook nu nog een aanrader.

Een game uit de oude doos. In 2003 kwam deze voor het eerst uit. Toen hij pas uit was en iedereen in de Harry Potter vipe zat heb ik de game gespeeld op de pc. Vond hem, zoals alles van HP geweldig. Destijds kwam de game ook uit voor de originele Xbox. Daarvan heb ik een paar jaar geleden een schijfje gekocht op de rommelmarkt. Nu dan eindelijk gaan spelen op de Xbox 360, waarvoor hij backwards compatible is. De game draait hier prima op en ziet er best nog wel goed uit. (als je het piramidevormige hoofd van Hagrid voor lief neemt).
Ik heb me weer prima vermaakt. Bijna alle speelkaarten gevonden en pittige gevechten gestreden met trollen, woekerplanten, tovenaars en natuurlijk met hij “die niet genoemd mag worden”. Ook nu nog een aanrader.

Soms kom je een onverwachts pareltje tegen bij de sales van de Xbox games. Deze game is er een. Gekocht voor 1,49. Heb me 10 uur en 35 minuten uitstekend vermaakt hiermee. De game bestaat uit een prachtig verhaal, waarin je niet dood kunt gaan, met daarin 21 puzzels verwerkt. Echt moeilijk zijn ze niet, maar toch ook weer niet te gemakkelijk. De game blijft boeien. Na de game uitgespeeld te hebben vond ik in het overzicht van alle gespeelde puzzels nog 4 extra puzzels waarvan ik de tweede echt een forse hersenkraker vond.

Na Jaren van verstoffen onlangs mijn Xbox 360 weer eens geactiveerd. Na de Spyro Triologie remake met heel veel plezier op de Xbox one te hebben gespeeld wilde ik toch deze oude Spyro game, die ik ooit gekocht heb in een uitverkoop van de bibliotheek en nog had liggen, eens gaan spelen. De game is helaas niet voor de Xbox one backwards compatible gemaakt, en daardoor een beetje in de vergetelheid geraakt. De laatste marginale review op GamesMeter is van 2014.
De 360 deed het nog prima en de game dus ook. Na wat wennen aan de besturing ging ik de game steeds leuker vinden. Werd zelfs verslavend. Heb hem uiteindelijk in pak weg 19 uur uitgespeeld. Kwam daarbij tot 90% van alle blauwe, groene en rode stenen en extra supermonsters. Nu is het wel weer genoeg geweest.
Maar de Xbox 360 gaat niet opnieuw de kast in. Heb toch nog wel wat oude games liggen die wel een 2e leven verdienen.

De eerste game van de Metro serie kon ik gratis downloaden via de gamesite van Xbox. Het is de uitgebreide opgepoetste versie van een Xbox 360 game uit meen ik 2010. Deze opgepoetste game; Metro 2033 Redux, vond ik een echte topper. Single player, relatief korte levels, altijd van A naar B, prima graphics, soms best wel moeilijk maar zeker nooit te makkelijk. Heb de game in Sparta Modus gespeeld. Afwisselend stealth en dan weer knallen. Leuke afwisselende wapens en meestal wel voldoende munitie.
De game speelt grotendeels ondergronds in de metrostations en gangen. Dan weer naar buiten waar je belaagd wordt door o.a. super grote vleermuismutanten. Buiten en in bepaalde stukken diep onder de grond heb je een werkend zuurstofmasker nodig met voldoende voorraad. Dit was best wel een uitdaging, maar uiteindelijk is het toch weer gelukt om de aftiteling te bereiken.
Gelijk deel 2 Metro: Last Light maar gekocht, want hier heb ik nog lang geen genoeg van.

Als grote liefhebber van het Lord of the Rings imperium ben ik na het spelen van de game “Gollum” begonnen aan Shadow of Mordor. Een game uit 2014 die zich afspeelt in de wereld van Mordor, waarbij je constant belaagd wordt door massa’s Orcs die je proberen af te maken.
Wat direct opvalt is dat de game grafisch zo veel beter is dan “Gollum”. Nu pas snap ik het grafisch afkraken van die game.
Deze game had voor mij wel een flinke aanlooptijd. Pas na een uur of 20 ging ik hem echt verslavend vinden en heb hem nu na ruim 66 uur voor 100 procent uitgespeeld.
De eerste uren was het een en al frustratie. Iedere confrontatie met een Orc ging verloren. Ik kreeg zelfs hartkloppingen als er weer een groep op me afkwam. En keer of keer werd ik verslagen en kreeg dan weer een serie sadistische opmerkingen over me heen. Vaak wilde ik stoppen, maar ben toch doorgegaan. Met als beloning na de eerste 20 frustrerende uren nog 46 uur geweldige gameplay. Heerlijk als je eenmaal sterk genoeg bent om deze gruwelijke monsters een kopje kleiner te maken, wat dan ook geweldig in beeld gebracht wordt.
De game is wat repetitief, maar mij heeft dat niet gestoord. Af en toe kom je Smeagol/Gollum tegen die er echt geweldig uitziet. Net als in de films. Ondanks dat de game al 14 jaar oud is vind ik het een echte aanrader.

Games spelen uit het verleden. Het heeft wel wat. Als er weer een remake uitkomt van een game die ik jaren geleden heb gespeeld begint het altijd te kriebelen. Zo ook met de Oddworld game Soulstorm, die volgens een artikel op internet, een remake is van Oddworld Exodus.
Oddworld Exodus heb ik een jaar of 20 geleden gespeeld op de pc. Toen Soulstorm uitkwam wist ik het direct. Die ga ik ook spelen.
Voor mij, een bekende van de Oddworld wereld, was het direct inklikken in het verleden. Maar dan nog veel mooier en boeiender dan het in mijn herinnering was. Ook spelen op de Xbox One bevalt me veel beter dan spelen op de pc.
De game vind ik echt geweldig. Ga hem daarvoor ook een 5 geven. Helaas ging het toch mis. Met het level Slik Barracks, nr 9 van de 17. Na een uur of 2 dit level spelen was ik denk ik op de helft van het level. Vond het toen wel weer even genoeg en wilde de volgende dag weer verder. Bij het opnieuw opstarten was mijn save helaas verdwenen. Moest het level weer helemaal opnieuw gaan spelen. Dit gebeurde na een volgende poging weer helaas. Daar het level best wel een uitdaging is was 2x met het vooruitzicht van wie weet hoe vaak weer opnieuw het hele level spelen me echt te veel, en ben ik met pijn in mijn hart gestopt. Ik hoop dat er t.z.t. een update komt die dit probleem verhelpt. Dan ga ik zeker verder met deze game. Voor nu dan ook gestopt. Helaas……..

Een leuk tussendoortje (als een One night stand) voor 99 cent gekocht in de Xbox store. Een korte game die je op 12 verschillende manieren kunt uitspelen. De game begint als je wakker wordt in het bed van een vrouw die naast je zucht in haar slaap. Als een soort Groundhog day komt het verhaal op gang. Alles wat je doet, juist niet doet, of zegt, vormt het verhaal en brengt je naar een andere wending of eind. Iedere ronde is maximaal een half uur.
Veel mensen zullen afhaken na een ronde of 3, maar ga je door dan beloof ik je dat het steeds leuker wordt. Na 4 verschillende eindes had ik weinig fantasie meer, maar door de nog te behalen achievements te bekijken (er zijn er 24 in totaal) kreeg ik wat aanwijzingen hoe het ook nog anders kon.
Dit gaf echt een verdieping in het verhaal met o.a. wat hilarische momenten rond een onderbroek en het achterhalen van mijn eigen identiteit.
Na inmiddels 10 van de 12 eindes te hebben bereikt en in totaal 18 van de 24 achievements te hebben behaald, waar ik toch al wel een uur of 8 aan gewerkt heb, is het voorlopig wel even genoeg voor me. Weet niet of ik de laatste paar ook nog ga zoeken. Om de vrouw te verleiden gitaar voor me te spelen is me bijvoorbeeld nog niet gelukt. Opzoeken op internet vind ik dan ook weer jammer, dus laat hem nu maar even liggen. Mijn score is een dikke 4.

Deze game is een soort kloon van de Ori games. Maar helaas met een stuk minder speelplezier. De vormgeving, kleuren, muziek, zelfs het laadscherm deed me direct aan Ori denken. Waarom dan toch niet zo goed? Vooral het ontbreken van een Map vond ik heel storend. Heb uren en uren heen en weer gelopen en gesprongen, waarbij ik vaak geen idee meer had waar ik naar toe moest. In het begin is het nog wel duidelijk en maakt het niet veel uit waar je heen gaat, maar als je tegen het eind ben is het super storend om overal te zoeken naar plekken waar je nog wat raadsels moet oplossen. Heb je die plekken gevonden, dan is het wel weer leuk om de raadsels op te lossen met behulp van de 4 jaargetijden. Heb er bij elkaar, zonder walkthrough, wel een uur of 15 over gedaan denk ik. Uiteindelijk toch voor 100% uitgespeeld.

Na een maand of 3 (in totaal 105 speeluren) afscheid genomen van deze prachtige wereld. Na de game na een uur of 80 uitgespeeld te hebben tot 95 % wilde ik het verhaal nog een keer snel doorlopen. Kon het tijdens het spelen toch niet laten om weer op speurtocht te gaan. Heb toen met behulp van internet de game alsnog voor 100% uitgespeeld.
De verschillende plekken die je tijdens je tocht bezoekt zijn heel afwisselend. Kleurrijk en interessant.
Zelf heb ik een aantal landen in Midden en Zuid Amerika bezocht. Oude tempels bezoeken, naar dorpjes op het platteland, zwemmen in een cenote. Allemaal gedaan. De game was voor mij een deja-vu naar deze wereld, waarbij de Lost City Paititi voor mij echt de ultime droom was. Heb veel gelezen over de Azteken, Maya’s en de Inca’s. Paititi is een mix van deze 3 beschavingen. Het bezoeken van deze stad was voor mij een tijdreis naar de periode van voor 1492. Zo zal het geweest zijn. De mooiste scène vond ik waar Lara getuige is van een mensenoffer boven aan de trappen van een tempel. Een WOW moment.
Na uren gewoon voor de lol rond zwerven en de sfeer van deze werelden inademen, na Red Dead Redemption II heb ik dat niet meer zo intens ervaren, neem ik met bloedend hart afscheid van deze wereld.
Deze game geef ik dan ook een dikke 5*

In een grijs verleden ooit op de PC de delen 1 en 2 gespeeld. Wat ik me er nog van herinner is dat ik de sfeer erg mooi vond, maar ook vaak een Walkthrough moest gebruiken om verder te komen.
Op internet de verhaallijnen van deze 2 delen nog eens gelezen voordat ik gestart ben met deel 3.
Dit deel 3 gespeeld op de Xbox One.
Het verhaal vond ik echt mooi. Zowel grafisch als inhoudelijk. Heerlijk rustig de tijd genomen om mezelf onder te dompelen in de wereld van het oude Rusland. Sneeuw, ijs, klimaatverandering, lieve mensen, slechte boeven, echt van alles wat. Daarbij ook leuke puzzels en bijzondere sjamanistische sferen (er is zelfs iemand met de naam van de Zuid-Amerikaanse hallucinogene drank Ayahuasca).
Helaas heeft de game wel wat nare bugs. Na een paar uur spelen, ik had inmiddels een duikerspak samengesteld, ging ik het water in. Game afgesloten om de volgende dag verder te gaan. Bij het opstarten was ik onder water in mijn duikerspak. Daar ging het mis. Ik kon niets meer oprapen of spullen gebruiken uit mijn inventaris. Op internet nagezocht. Bleek dat de game opnieuw spelen de enige optie was (dan natuurlijk pas de game afsluiten als het gehele onderwater deel is afgerond).
Verder wat kleinere bugs tegengekomen, die je kan oplossen door tijdelijk de moeilijkheidsgraad aan te passen. Erg vervelend allemaal, maar ondanks dit toch veel speelplezier aan de game beleefd.
Na de game, met een giga cliffhanger, was er nog een leuk toetje. Een gratis DLC over Kate’s grote vriend de robot Oscar.

Ik ben een echte Tomb Raider fan. Heb alle games gespeeld die er zijn van Lara Croft. Deze game vond ik echt super goed en mooi. Wel spelen op moeilijkheidsgraad moeilijk hoor. Dan zijn de vijanden echt een uitdaging om mee te vechten. Het verhaal is ook prachtig. Zeker als je bij de Extra's ook het stripverhaal leest wat vooraf gaat aan de game. Het is me nu echt duidelijk. 1 minpuntje. Ik heb alles behaald. Inclusief wapens en alle collectibles. Toch blijf ik op 99 % staan. Heeft iemand daar een oplossing voor?
Ik heb ook zojuist Shadow of the Tomb Raider gekocht. Toch eerst nog even nagenieten van nr. 1 in deze cyclus voordat ik daar aan begin.

De laatste van de eerste 3 re-mastered versies was een stuk pittiger dan de eerste 2. Wel weer super verslavend. Inmiddels ben ik steeds handiger geworden met de modern controles. Ook het in/op-stappen van de kano/squad, het uit/af-stappen, achterwaarts kruipen en achterwaarts laten zakken is me inmiddels helemaal duidelijk. Het was toch wel lastig om de juiste combinaties van de knoppen te vinden voor deze verschillende handelingen. Ze staan niet aangegeven in het controles overzicht van de game. Als je alle (controles) hindernissen hebt opgelost en hier handig mee kunt manoeuvreren is dit echt een super game. Zoveel beter als destijds op de pc met de tank controles en de toch wel erg hoekerige graphics. Toen was ik al een echte fan. Heb alles van Tomb Raider gespeeld inclusief een flink aantal Mods via de TRLE (Tomb Raider Level Editor). Voor mij zijn de re-marstered games dus echt een groot cadeau.
De recensies geven aan dat dit de moeilijkste Tomb raider is die ooit is gemaakt. Ik snap dat helemaal. Het idee dat je met een beperkt aantal saves in de vorm van te vinden kristallen de game zou moeten uitspelen lijkt mij echt onmogelijk. Toch was het destijds zo op de playstation 2 heb ik begrepen.
Had wel een onaangename ervaring. Nadat ik het eerste blok van 4 levels had uitgespeeld kwam opeens een grote update van de game binnen. Hierna was ik al mijn saves kwijt en moest opnieuw beginnen. Ook helaas de saves van deel 1 en 2. Leve de updates!

Leuk deel 2 van de serie. De omgevingen zijn weer heel mooi. Dit keer speel je met 2 poppetjes. Toch weer een net iets andere benadering dan met 1 poppetje. Heb veel plezier beleefd aan deze game. Om de bonuslevels, uitdagingen (volgens mij op 1 beeldscherm), te mogen spelen moet je volgens mij minimaal 5 van de 6 sterren per level halen. Dit is me van de 6 levels met sterren maar 2 x gelukt. En dan nog verderop in het spel. Dus die uitdagingen waren best wel moeilijk. Heb bij 2 ervan een paar pogingen gedaan, maar het frustratiegehalte vond ik toch te hoog om hiermee door te gaan.
Toen maar de beginlevels opnieuw gaan spelen om aan de 5/6 sterren te komen. Na 2 levels zonder succes ben ik daar ook maar mee gestopt. Het plezier van een replay vond ik toch te mager.
Daardoor is de nasmaak van deze game toch wat minder dan de vorige.

Nadat ik op Netflix de laatste aflevering van de verslavende tv serie had gezien ben ik begonnen aan de game The Walking Dead: The Telltale Definitive Series. Deel 1 had ik 9 jaar geleden op de Xbox 360 al gespeeld en was hier toen behoorlijk van onder de indruk. Nu opnieuw met deel 1 begonnen. Dit keer op de Xbox one.
De game was weer prachtig. Wat een pakkend verhaal. Ik werd er weer helemaal ingetrokken. Grafisch ziet het er goed uit. Geluid en voice acting zijn ook prima. De karakters zijn goed uitgewerkt. Soms moest ik zo snel een beslissing nemen dat ik achteraf eigenlijk pijn voelde dat ik het zo gedaan had (b.v. met Ben). Zeker als dat ten koste ging van weer een leven van een van mijn metgezellen. Die overigens komen en gaan, en waar ik toch steeds weer binding mee kreeg.
Nu is deel 1 voorbij. Op naar de volgende.
P.S. Wat ik overigens erg leuk vond was om Glenn uit de tv series nog even te zien in een klein rolletje voordat hij besluit naar Atlanta te vertrekken. We weten allemaal hoe dat uiteindelijk is afgelopen…..

Na de 4 games van Clementine nu tijd voor de laatste restjes van The Definitive Edition te beginnen met de 400 Days. Te vinden als episode 6 aan het eind van het 1e seizoen.
Was toch grafisch en qua gameplay wel weer even een stapje terug. 5 korte levels, fragmenten uit een leven van nieuwe karakters eigenlijk, van ieder niet meer dan een kwartier. Na 3 levels was mijn waardering een 3*. Het boeide me niet echt om weer binding aan te gaan met nieuwe personen. Toen het level met Bonnie gespeeld. Was zowaar een karakter die in seizoen 2 een rol heeft. 3* steeg naar 3½*. Er lijkt totaal geen relatie tussen de levels te bestaan, totdat je ze alle 5 uit hebt. De toegift vond ik weer echt mooi. Het bleek dat ik toch binding met de karakters had gekregen. Toch knap van de makers om dit met 5 korte fragmenten voor elkaar te krijgen. Mijn waardering is uiteindelijk toch weer vrij hoog geworden. Een 4½.

Na 2 geweldige seizoenen gaat het verhaal verder met seizoen 3. Een nieuwe verhaallijn met nieuwe karakters. Het gaat over de gebroeders Javier en David Garcia. Was in het begin even wennen. Ik had aan het eind van seizoen 2 Clementine, A.J. en Jane achter gelaten in een verlaten pakhuis. Gelukkig komt Clementine op een gegeven moment weer in beeld. Ze is inmiddels een jaar of 13 en kan heel goed voor zichzelf zorgen. Wat ik vooral mooi vond in dit seizoen waren de vele flashbacks waarin je er achter komt waar A.J. en Jane gebleven zijn. Was best wel confronterend.
Heb weer echt genoten van deze Telltale game. Vooral de link met, en de kleine rol van een van de karakters uit de tv-serie, vond ik geweldig. Deze games zijn echt een Must Play voor de doorgewinterde Walking Dead fans. Een geweldig toetje na 11 seizoenen op Netflix.

Als laatste van The Definitive Edition de game “Michonne” gespeeld. Het verhaal speelt zich af in een periode ruim voordat ze zich heeft aangesloten bij de groep van Rick Grimes. Na een wat matige start ontvouwde zich toch weer een mooi verhaal in de wereld van The Walking Dead. Michonne die, middels flash backs, worstelt met het verlies van haar dochters op het moment dat The Dead toeslaat. Hoe ze zich aansluit bij een groep en daarbij natuurlijk ook weer veel mensen verliest. Ook al hebben we de opzet van het verhaal al meerdere malen gezien in de seizoenen 1 t/m 4 blijft het toch weer boeien. Mijn waardering is weer vrij hoog geworden. Een 4½.

Deel 2 van The Walking Dead: The Telltale Definitive Series. Een geweldige voortzetting van het verhaal rond Clementine die de wereld van de zombies probeert te overleven. Na het tranen trekkende eind van deel 1 waar beschermer en mentor Lee uiteindelijk ten onder gegaan is gaat het verhaal dit keer als speler verder met Clementine. Ze is alweer wat ouder dan in deel 1 en beleeft weer van alles met vooral weer het steeds terugkerende heftige thema “Verlies”.
Ook nu weer raakte het verhaal me in mijn kern. De keuzes die ik soms heel snel moest maken of soms allebei vreselijk waren hebben ook nu weer zijn sporen nagelaten. De terugkeer van Kenny in het verhaal vond ik geweldig. Wat een geweldig karakter is dit toch. Zo grof, onmogelijk, labiel en gewelddadig, en toch ook zo lief en zacht voor Clementine.
De keuzes die ik gemaakt heb op het eind hadden weer zo’n heftige impact. Na de aftiteling op Youtube alle andere eindes bekeken, wat weer pijn gaf bij de keuzes die ik gemaakt heb.
Hoe zal het verder gaan. Op naar deel 3.

De hele reeks uitgespeeld. Dit was de laatste episode. Als echte fan van de tv serie heb ik de afgelopen jaren ook wat van de game seasons gespeeld. Na aanschaf van The Definitive Edition alles weer opnieuw gespeeld en dus ook de laatste die nieuw voor me was: The Final Season.
De weg van Clementine door de seizoenen heen van klein kwetsbaar meisje naar een puber met een sterk karakter en een groot verantwoordelijkheids gevoel vond ik geweldig.
Hoe ze zich aan het eind van seizoen 2 over de baby AJ ontfermt, hem in deel 3 uit het oog verloren is en aan het eind weer gaat zoeken raakte me.
Dan de final season. AJ is weer teruggevonden. Clem doet er alles aan om hem goed voor te bereiden op het leven in de wereld van de Walkers. En wat is hij toch een fel, mooi mannetje. Tijdens de game kreeg ik steeds meer compassie voor deze 2 met heftige emoties tijdens het eind van de tocht. Het eind vond ik echt verrassend. Mooi, heftig en emotioneel. Een prachtige afsluiting van de reeks.