menu

Hier kun je zien welke berichten Fonzzz002 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Accounting (2016)

Alternatieve titel: Accounting+

1,5
Voor zover dit een game te noemen valt is het één van de meest doffe die ik in de laatste paar jaar heb gespeeld. 12 euro voor een flauwe ervaring waar je hooguit 20 minuten aan zoet bent is gewoon een te hoog prijskaartje. Inhoudelijk zijn het compleet willekeurige sketches die geen enkele logische samenhang hebben. Het voelt alsof de makers in een melige bui wat VR concepten bedachten, en in plaats van er één uit te werken gooiden ze alle willekeurige ideeën samen in de hoop dat het eindresultaat leuk zou zijn.

Deze game werd aangeraden omdat ik zocht naar soortgelijke games als Trover Saves The Universe. Qua toon is het inderdaad geheel gefocust op komedie en de stemcteur van Rick & Morty is ook aanwezig, al kon ik er bij Accounting + niet om lachen. De grappen voelde te geïmproviseerd en miste de creativiteit of zelfspot die Trover wel had. Alsof je in een paar skeches van de Interdimensional Cable aflevering van Rick And Morty bent beland.
Hier en daar wat geinige ideeën zoals de skelet-xylofoon of het gooien met levende eieren, maar niets van hoog niveau. De personages ratelen door en door zonder echt grappen eruit te gooien wat op den duur irritant begon te worden. Daarnaast had ik zelfs wat mankementen met de gameplay zoals dat je soms objecten moet gooien, maar dit lukte me met alle macht niet. Op gegeven moment gooide ik per ongeluk mijn controller uit mijn hand in een poging de objecten ver genoeg te gooien. Dit had makkelijk opgelost kunnen worden met een gooiknop ipv dat ik een gooi gebaar moet maken.

Gevoelsmatig zou ik het haast een 0,5* willen geven, maar dat zou iets te streng zijn. Er waren momenten waarin geinige ideeën voorbij kwamen en ik had wel nieuwsgierigheid naar wat er ging komen. In tegenstelling tot games die ik een 0,5* waard vind is Accounting + prima functioneel, grafisch prima en het heeft energieke voice acting. Voor wat je betaald tegenover wat je krijgt is het echter te dof. Een slechte korte game ervaring die ik niet kan aanraden. Misschien is het leuk om Let’s Play’s ervan te bekijken of om het te spelen bij een vriend, maar het is niet iets dat ik snel zou aanraden om zelf aan te schaffen (zelfs als het je een leuke game lijkt).

1/1,5*

Action Henk (2015)

3,5
Action Henk is een hele vermakelijke 2D snelheids-platformer. De besturing is simpel: rennen, bukken, springen en in sommige levels maak je gebruik van een slingshot. Door deze handelingen zo snel & perfect mogelijk uit te voeren krijg je medailles, en bij genoeg medailles speel je de volgende levels vrij. Omdat de besturing zo vlot meewerkt en de levels relatief kort zijn kan het heel verslavend werken om te streven naar perfectie. Gold halen in een lastig level kan een grote bevrediging geven, maar tagelijkertijd ligt Action Henk’s valkuil bij het feit dat proberen Gold te halen in een level teveel frustratie kan wekken. Er zijn levels waarin je invoer tot in de milliseconden perfect moet zijn & de locatie van het personage tot in de millimeter juist moet zijn anders beweeg je niet snel genoeg voor een Gold medal. Deze momenten kunnen oneerlijk moeilijk zijn en ze ontnamen mij weleens van het plezier. Ook zijn de laatste levels op de intense-difficulty te moeilijk voor woorden en ik gaf het daarbij op.

Onlangs deze frustratie heb ik urenlang plezier uit Action Henk kunnen halen. Naast de gameplay heeft het een energieke soundtrack die perfect bij de absurde sfeer past & zijn de graphics prima (onlangs dat een deel van de speelbare personages intentioneel hondslelijk zijn). Als je een liefhebber bent van snelle 2D platform games waarin perfectie de sleutel is tot succes dan is Action Henk iets om voor om te draaien. Het is echter geen game waarvan ik zou zeggen dat je het per se geprobeerd moet hebben.

3,5*

AFFECTED: The Manor (2017)

2,0
Moeilijk om echt enthousiast te worden over deze game. Ik heb alle minder uitziende PSVR horrorgames het voordeel van de twijfel gegeven, maar met uitzondering van Here They Lie was er geen één die echt wat voorstelde. AFFECTED: The Manor is een 10 minuten horrorhuis simulatie, waarin je van kamer naar kamer loopt en allerlei jumpscares of je af krijgt. Er zijn geen vijanden om te ontwijken, puzzels om op te lossen of verhaal om te volgen. Dit is iets dat als een tech demo kon werken, die je gratis bij de PSVR krijgt om in te komen, maar als een game van 6 euro die je los koopt stelt het gewoon niks voor.
Het feit dat er geen context lijkt te zijn ontneemt een groot deel van de ervaring. Mits er een verhaal werd verteld kon ik nieuwsgierigheid vinden voor de verschillende eindes of voor wat de volgende kamer kon brengen. Nu is het gewoon een compilatie aan horrorclichés zoals kleine gillende meiden met lang zwart haar, poppen die zomaar met de koppen draaien of andere objecten die uit zichzelf bewegen.

De game moet het vooral hebben van de sfeer: grafisch ziet het er allemaal prima en sfeervol uit, met prima sound design. De jumpscares waren effectief. Maak daarvan wat je wilt. Het is ook niet zozeer een game die ‘vervelend’ is om te spelen. Eerder onderweldigend en teveel zoals andere in zijn genre.

Dit is iets dat je iemand zou kunnen laten spelen die weinig tot geen ervaring heeft met VR, indien diegene gevoelig is voor horror en jullie kunnen lachen om jumpscare reacties. Buiten dat zie ik dit niet echt gespeeld worden en zelfs 6 euro voelde als een te hoge prijs voor de korte, vergeetbare inhoud. Grafisch prima en ik had geen tegenzin tijdens het spelen, maar het stelt te weinig voor om een positief cijfer te geven.

2*

Aka Manto (2019)

Alternatieve titel: Red Cloak

3,0
Voor het eerst in tijden dat ik een horrorgame te eng vond om door te spelen..

De laatste keer dat ik een horrorgame niet verder durfde te spelen was bij DreadOut: Keepers of the Dark uit 2016. Aka Manto slaagt daarom in waar vele horrortitels falen. De PS1 stijl doet de game angstiger ogen dan de realistische stijl van moderne horrortitels. Juist door de oude, blokkerige ruis-stijl heerst er een sterke uncanny valley-vibe. De game voelt alsof het alle horrogame trekjes pakt waar ik een zwak voor heb en zich volledig daarop stort: nare geluiden door de koptelefoon horen alsof er een figuur achter je zit te hijgen, benauwde gangen waar geen ontkomen is aan een monster (met als enige optie omdraaien en wegrennen indien er iets voor je komt te staan), korte draw distance waardoor je dreigingen past ziet als ze voor je neus staan en een creepy design voor het monster waarbij een blik erop werpen al voor een schrik kan zorgen. Ik had een sterk gevoel van paranoïa dat niet weg ging, zelfs na meerdere pogingen.

Aka Manto sloeg er erg goed in om naar het monster op te bouwen en in mysterie te wekken over hoe het monster precies werkt. Er zitten bv maskers verspreid waarbij je, zodra je in zicht bent, opeens het monster op je af hoort stormen vanuit de verte. Naarmate je verder komt verschijnen er meerdere kleine dreigingen (zoals spinnen) om je op de hoede te houden. Het monster kan later op gebieden komen waar het voorheen niet kwam en het gedrag word gemiddeld agressiever, waardoor je minder tijd hebt je in het openbaar te vertonen. Er zitten visuele cues die aangeven of het monster dichtbij is, en als hij je ziet dan komt er een akelig luid geluid dat klinkt als het geluid van The Grudge met de Psycho theme eroverheen geplakt. Zelfs tijdens het kijken van een walktrough vloog ik op meerdere punten naar achteren, met mijn schouders omhoog gedurende de hele video. Knap hoor. Er waren momenten dat ik van schrik de controle over de besturing verloor, terwijl de youtubers kalm bleven en vlug de juiste handelingen verrichte om van het monster te ontkomen.

Echter… ik twijfel of dit spel een positief cijfer verdiend. Hoe goed de angstfactor ook was, het verhaal gaat nergens over en de gameplay had heel wat vreemde / frustrerende ontwerpkeuzes. Het is een game die tussen de 45 – 120 minuten duurt indien je het goed doet, maar je hebt slechts één leven; zodra je verliest mag je alles weer opnieuw doen. 30 minuten bezig zijn met het verzamelen van items om vervolgens dood te gaan en alles opnieuw te moeten doen werkte te frustrerend en na een aantal pogingen was ik er gewoon klaar mee. Het hoofdpersonage kan ook maar 3 items vasthouden, wat gewoon te weinig is. Merendeels van de tijd is 1 van deze item-slots bezet door de aansteker (die je nodig hebt om te kunnen zien), waardoor er eigenlijk maar 2 vrije slots zijn. Er zitten momenten in het spel waarin je rond de 5-7 items moet verzamelen om naar een specifiek punt te brengen. Als gevolg moet je constant heen en weer rennen naar dezelfde punten om de items te verplaatsen. Dit maakte de ervaring teveel van hetzelfde.
Het geluid dat het monster maakte is beangstigend, maar wel veel te luid. Ik kreeg pijn aan mijn oren en speelde op gegeven n moment het spel met de koptelefoon af. Zelfs met koptelefoon af kon ik haar kreten nog prima uit mijn koptelefoon horen. Luide geluiden kunnen werken om van tijd tot tijd een jumpscare te maken, maar wanneer het langdurig luide kreten zijn dan word het vervelend. Dit had echt geminderd mogen worden.

Een twijfelgeval. Als het een soort easy mode had waarin checkpoint waren toegevoegd, de jumpscare geluiden milder waren en je meerdere items kon vasthouden dan zou het zomaar een gave indie-horrorgame kunnen zijn. Nu is het een horrorgame die qua sfeer, design en scare-factor in de roos schiet, maar in de gameplay erg frustrerend is en qua verhaal niets voorstelt. Het scheelt dat dit een goeddope korte horrorgame is. Ik heb games gespeeld die wel 10x duurder waren en nog korter ook. Voor de indruk die het maakte wijkt mijn mening toch naar het positieve uit, zelfs met de mindere ontwerpkeuzes.

3*

Amnesia: A Machine for Pigs (2013)

A Machine for Pigs zette me op het verkeerde spoor omdat ik dacht dat het een soortgelijke game zou zijn als The Dark Descent, maar het focust zich meer op rondlopen en de sfeer proeven dan puzzels doen & monsters ontwijken. Ze hadden de game wat dat betreft gewoon “A Machine for Pigs” moeten noemen en gamers niet verleiden met de Amnesia naam. Het tekort aan monsters ontnam de spanning voor het grootste gedeelte en de puzzels waren minder uitdagend dan z’n voorganger. De positieve kant is dat wanneer er een monster kwam ik extra op mijn hoedde was, en de puzzels waren aardig genoeg om mij even stil te laten staan en nadenken, wat beter is dan een game waarbij je zonder moeite doorheen loopt.
De sfeer & het verhaal is waar de game zich op focust en dit is waar de game de nieuwsgierigheid bleef prikkelen. De omgevingen zijn gevarieerd, duister en er heerst altijd een bepaalde mysterie waardoor ik tot het einde door geïnteresseerd was in wat er ging komen. Het verhaal is echter aan de voorspelbare kant wat ervoor zorgde dat ik me niet emotioneel geraakt voelde door wat het hoofdpersonage overkwam.

Al met al is het een aardige game om gespeeld te hebben. In vergelijking met de voorganger en stap achteruit maar het bied een mooie sfeer, mysterie die mijn nieuwsgierigheid bleef prikkelen en hier & daar een onderhoudende confrontatie of puzzel.

3*

Amnesia: Rebirth (2020)

3,5
Een tragisch verhaal verpakt in een hele onderhoudende horror-achtige game. Soortgelijk als Soma legt de intro duidelijk uit wie het hoofdpersonage is, gevolgd een vreemde wending die me direct wakker schudde: waar is iedereen? Waarom zit ze alleen in het vliegtuig? Heeft ze daar al die tijd bewusteloos gezeten of speelt er meer? Meteen voelde ik me gedreven om te gaan verkennen.

Het zou mij niets verbazen als fans van The Dark Descent dit deel een tegenvaller vinden. Weg is de silent protagonist, de donkere grotten en kerkers, en zelfs als iemand die The Dark Descent niet eng vind merk ik dat de ‘beangstigende sfeer’ minder krachtig in dit deel is. Verwacht geen horrorgame waarin je hartverzakkingen krijgt bij het verkennen van alle gebieden, maar eerder een soort walking simulator / adventure / dramagame met soms horror-achtige elementen. Persoonlijk vind ik deze veranderingen juist fijner werken dan zijn voorgangers. In The Dark Descent had ik het idee dat het verhaal mij werd uitgelegd, maar ik er niet actief deel in nam; Daniel was een leeg omhulsel die enkel diende om me naar de brieven te brengen. Als je daar de brieven negeerde leek er helemaal geen verhaal te zijn. In dit deel speel je voor Tasi die menig commentaar heeft op alles wat ze meemaakt. Niet alleen dat, maar zelfs als je (bewijs van spreken) alle brieven negeert dan krijg je alsnog een prima verhaal met een duidelijk begin, midden en einde. Persoonlijk vind ik dit juist fijner werken. Brieven vind ik leuker als ze onderbouwing geven aan een verhaal dat ik meemaak, maar minder interessant als ze het gehele verhaal dragen. De reacties van Tasi geven haar een duidelijke persoonlijkheid: ze is verward over wat er is gebeurd, bezorgt, verdrietig, boos, en je weet (aan de hand van wat ze zegt en wat haar overkomt) goed waar ze waarde aan hecht. Op den duur begon ik om haar te geven en naar een goed einde te verlangen, wat met ieder nieuw gebied onwaarschijnlijker leek.

De gameplay is net als The Dark Descent een mengeling van verkennen, puzzelen, items juist gebruiken en monsters ontwijken. Dit type gameplay heeft me nooit weggeblazen, maar ik vind het wel onderhoudend om te doen. Ieder nieuw gebied is anders ingedeeld (zowel visueel als inhoudelijk) waardoor het leuk bleef te zoeken naar items, er zit afwisseling in de puzzels en deze voelde nooit te vergezocht of te makkelijk. De hide and seek momenten waren mijn minst favorieten, maar ik heb een punt bereikt dat ik hide and seek gameplay gewoon niet interessant meer vind. Geef mij maar een geweer met 3 kogels. Vind de onzekerheid of ik dreigingen kan afweren beter werken dan weten me altijd te moeten verstoppen of sprinten.

Aan het einde kom je voor 3 zware keuzes te staan. Het blijkt dat je baby kort in de kindertijd zal sterven aan een ziekte en jij veranderd in een monster. Dus wat doe je? Geef je het kind weg een een god zodat het kind gezond kan opgroeien buiten de aarde, wetende dat jij haar nooit meer ziet? Ontsnap je de god om samen met je kind te zijn, wetende dat jij in een monster gaat veranderen en het kind niet oud word (tenminste, dat is wat de god beweerd dat er gaat gebeuren. Van hetzelfde geld liegt ze dat ze barst)? Of offer jij jou en je kind op om de god te doden, zodat deze geen pijn meer aandoet aan onschuldige mensen? In tijden niet meer zo zitten dubben om een keuze. Geen van deze keuzes voelde als de ‘goede’ of ‘foute’ optie. Het is een kwestie van wat jij geloofd en wat je het beste vind voor de characters. Ik had met pijn en moeite ervoor gekozen dat het kind gezond bleef, maar de moeder een monster werd, om vervolgens een aftiteling tekening te zien waarin het kind gezond opgroeit en de moeder als monster in de bossen rondloopt. Gewoon een tragisch verhaal waar ik met een akelig gevoel uitging. Dat bedoel ik als een pluspunt. Het is een teken dat ik met de personages meeleefde en baalde van hoe het met hun eindigde.

Nadat The Dark Descent me een tegenviel was ik aangenaam verrast over hoeveel dit deel me vermaakte. Goed mysterie met een pakkend einde, aantal leuke puzzel momenten en sfeervolle gebieden. Ik had weinig tot geen belangstelling bij de hide-and-seek momenten en niet ieder onderdeel van het verhaal was even interessant.

3,5*

Amnesia: The Dark Descent (2010)

3,0
In mijn herinneringen is dit een zenuwslopend, eng spel met goede puzzels. Nu ik ouder ben, en veel meer ervaring met dit genre heb, stelt het niet veel meer voor. De hide and seek gameplay werkt goed mits je bang bent, maar wanneer je het doet voor de ‘fun factor’ dan is er weinig uit te halen. Meestal is het een kwestie van even schuilen in een kast, achter een ton of een sprintje trekken. Dat is simpelweg niet bevredigend om te doen. Gelukkig zorgt Amnesia ervoor dat de monsters je weinig onderbreken tijdens het puzzelen, waardoor ze beter in de gameplay verwerkt zitten dan bepaalde andere titels die ik heb gedaan. De puzzels zijn echter ook hit and miss. Het merendeel bestond uit het opvolgen van instructies of out of the box denken, wat niet altijd logisch in elkaar zat. Meerdere malen liep ik vast, niet wetend wat te doen, om met een guide erachter te komen dat een item/hoekje (waar je makkelijk overheen kunt kijken) me meerdere malen ontging. De keren dat de game draait om logisch nadenken, aan de hand van de hints, zat het leuk in elkaar.

De grootste krachten van deze game zitten in het verkennen en de sfeer. Amnesia beloont je goed als je verkent met de nodige olie voor je lamp, tinderboxen, key items of handige notes. Iedere kast aandachtig bestuderen, zorgen dat je geen deuren oid over het hoofd zag, terwijl je probeerde monsters te ontwijken kon voor leuke momenten zorgen. Het kasteel, de kerkers, riolen zien er goed uit voor een game die door een relatief kleine studio is gedaan. Voornamelijk het gebruik van licht is sterk gedaan: los van de grimmige vormgeving is het licht qua gameplay je vriend en vijand. Blijf uit het licht en Daniel begint wazig te zien, misschien zelf op de grond ploffen als je unsettling events tegenkomt. Te roekeloos met licht omgaan kan ervoor zorgen dat monsters je snel zien, of misschien verspil je al je olie door de lamp op onhandige momenten te gebruiken. Ik moet toegeven op redelijk wat momenten stiekems vals te hebben gespeeld door de gamma hoog te zetten, omdat ik steeds olie tekort kwam. Iets meer olie had gemogen, maar het lag voornamelijk aan mijn eigen roekeloze speelstijl.

Het verhaal.. huhm. Heb deze game destijds gespeeld, iedere brief gelezen en alle dialogen aandachtig beluisterd.. en kan me werkelijk geen drol herinneren. Geen plot element, geen namen, niets. Dat is geen goed teken. Nu ik de game nogmaals gedaan heb merk ik het verhaal niet heel boeiend te vinden. Het is een verhaal waarin alles aan je word uitgelegd, maar ik had niet het idee het verhaal mee te maken. De brieven draaide voornamelijk om de gebeurtenissen, zonder denderend veel op de personages in te gaan. Hierdoor voelde ik met niemand echt een connectie en gaf ik weinig om de dingen die ze overkwam. Op den duur stopte ik zelfs geheel met het lezen van brieven en heb de rest van het verhaal in een samenvatting gelezen.

Als je interesse hebt in grimmige walking simulators waarin het verhaal draait om brieven lezen, terwijl je het gebied doorloopt waarin het verhaal zich heeft afgespeelt, dan zal dit meer in je straat zitten dan die van mij (hoewel ik Gone Home wel een goede game vond ivm dat de personages mij daar meer interesseerde). Dat, of als je een liefhebber van hide and seek horror bent. Voor mij hield dit niet zo goed meer stand, maar was vooralsnog vermakelijk door de sfeer, het verkennen en bepaalde puzzels.

3*

Among the Sleep (2014)

3,0
Grappig, hoe een smaak kan veranderen tussen je 20ste en 26ste. Geen idee of dit ligt aan het feit dat ik aanzienlijk strenger ben geworden naarmate ik langer bezig was met recensies maken, of dat mijn smaak gewoon is veranderd in de laatste paar jaar. Daarom ben ik op gegeven moment maar opgehouden met recensies plaatsen op basis van herinerringen. Among The Sleep is niet meer de 4,5* parel die ik mij herinner, maar een aardige hide-and-seek horrortitel die het vooral van zijn sfeer en thema moet hebben.

Among The Sleep heeft het een origineel thema door je in de schoenen van een baby te plaatsen en je de wereld te laten beleven zoals hij/zij het meemaakt. Dingen die voor volwassenen gewoon zijn kunnen voor een baby intimiderend en vreemd zijn. Kleine details zoals dat de teddybeer licht geeft in het donker, waardoor je als speler je ‘veiliger’ voelt als je de teddy hebt, of dat de kledingkast een groot donker gat is zijn leuke details die Among The Sleep een uniek karakter geven.
Vroegtijdig zet de game echter het verhaal en de logica aan de kant om plaats te maken voor een soort trip door waanzin. Je speelt door herinneringen van de baby heen, zonder duidelijke aanleiding of logische samenhang. Het geeft de game de gelegenheid om met vreemde levels te komen, maar qua verhaal leek het te stoppen. Je leert niets over de plekken die je bezoekt en wat voor samenhang ze houden hebben met het leven van de baby. Er waren hints naar wat deze plekken konden representeren, maar niets diepgaands. Voor mijn gevoel heeft het verhaal daarom en begin en einde, maar geen midden.

De sfeer is waar Among The Sleep het sterkste uit de verf komt. Ondanks dat ik me niet betrokken voelde bij het verhaal sloeg de game er wel in om spanning te wekken. Dit komt voornamelijk door het geluidsdesign: het gebeurde regelmatig dat een bepaalde handeling van mij een vreemd geluid veroorzaakte (of dat er plots andere muziek kon spelen), waardoor ik in de paniek schoot over wat er kon gebeuren. Zelfs wanneer er langdurige tijd geen dreiging verscheen voelde ik spanning over mogelijke dreigingen.
Grafisch zit het allemaal wat ruigjes in elkaar, maar van een eerste game van een indie team had ik niets anders verwacht. De animaties zien er vaak wat houterig uit, alsof ze een stap hadden overgeslagen in het vormgevingsproces, en de objecten zaten regelmatig door elkaar heen. Maar ondanks dat zit er genoeg leven in de omgeving, de kleuren en animaties om mij het serieus te laten nemen. Ikzelf heb voor mijn oude studie 3D models moeten maken van omgevingen en van mensen. Geloof me, dit is verschrikkelijk veel moeilijker dan het lijkt. Mijn waardering voor bedrijven als Pixar is door het dak gestegen toen ik me besefde hoe lastig het vak eigenlijk is. In dat opzicht heeft Among The Sleep het heel aardig gedaan voor een bedrijf dat er weinig ervaring mee heeft.

Een wisselvallige game. Origineel thema met een spannende sfeer, maar de cliché hide-and-seek gameplay in combinatie met het verhaal waarin weinig gebeurd hield het iets teveel tegen. Ik was vermaakt, maar voelde geen enthousiasme om de optionele prologue ook te doen.

3*

Angry Video Game Nerd Adventures, The (2013)

3,5
James Rolfe, aka The Angry Videogame Nerd, is één van mijn grootste inspiraties geweest om zelf video’s te gaan maken. Daarom heb ik zowel de videogame als de film gekocht zodra ze uitkwamen.
De game is, zoals je zou verwachten, een 2D platform game gethematiseerd rondom afleveringen van de AVGN. Zo is er een leven gebaseerd op Castlevania, Atari Porn en een level afgeleid van LJN. Als fan word je verwend door de vele knipogen naar de webserie zoals de boss battles, speelbare personages als Kyle Justin & Mike Matei, verschillende power ups en een aantal easter eggs. De game neemt iedere kans een AVGN verwijzing of grap erin te doen en het resultaat is pure fans service waar ik van genoten heb.

Maar hoe is de gameplay? Hoewel de gameplay nergens diepgaand is hebben ze gezorgd dat het zo vloeiend mogelijk bestuurt waardoor je vaardigheden de sleutel is tot succes, wat het belangrijkste is in een platform game. Grotendeels van de obstakels zijn afgeleid van oudere platform games, aan de ene kant is dit niets nieuws, aan de andere kant is het een fijne nostalgische rit: weer eens een goede oude platform game spelen zonder zorgen. Ieder level probeert nieuwe dingen uit met de obstakels waardoor ik constant andere technieken moest gebruiken, wat de game vers houd van begin tot eind.

Problemen die ik met de game heb is dat je, als je een toetsenbord gebruikt, niet kunt schieten & tegelijk stilstaan wat een grote handicap is tegenover de boss battles. Vooral de eindbaas heeft me lang geduurd. Ik heb op internet gekeken hoe andere gamers het speelde en zij gebruikte een XBOX controller waardoor ze de eindbaas konden bevechten door grotendeels van de tijd stil te staan. Als je de game gaat spelen is een XBOX controller aangeraden, maar als je een toetsenbord-gamer bent is het ook prima te doen.
Een ander probleem wat ik heb zijn de ‘cameo easter eggs’. Hoewel ze een aardige toevoeging zijn is het niet belonend ze te zoeken. Je moet oudere levels herspelen, na nieuwe personages te hebben vrijgespeeld, om de easter eggs te kunnen vinden maar er ligt geen beloning voor je klaar. Als de cameos je bv extra levens gaven of als ze je een nieuw wapen gaven dan had ik ze belonend gevonden, maar voor nu zijn ze er “voor de lol” wat ik niet belonend genoeg vind. Daarnaast is het niet altijd duidelijk waarom ze uitgerekend voor deze internet beroemdheden hebben gekozen. Angry Joe en Brentalfloss zijn bv nooit betrokken geweest bij AVGN afleveringen. Het zou kunnen dat ze geïnspireerd zijn door James Rolfe, wat me de meest logische conclusie lijkt, maar de game geeft geen bevestiging waarom ze erin zitten. In dat geval had een cameo van de Nostalgia Critic mij grappig geleken, aangezien hij menige crossover video’s heeft gedaan met de AVGN, alleen hem had ik nergens kunnen vinden. Wat dat betreft is het feit dat Bugs Bunny en de NC er niet inzitten een gemiste kans op een sterke boss battle of grappige cameo.

Het laatste wat ik wil aankaarten is de muziek. Holy shit, wat heeft AVGN Adventures een heerlijke soundtrack! Powervolle 8/16-bit muziek die stiekems grotendeels van de soundtracks van oudere 2D platform games overstijgt. Dit is één van de mindere game soundtracks waarvan ik het album tot vandaag de dag regelmatig luister. Mijn persoonlijke favorieten tracks zijn Dungeons and Dickholes, Thy Farts Consumed en Happy Candy Fun Time.

Voor een game afgeleid van een webserie is het goed gedaan. Ouderwetse platform gameplay gecombineerd met zoveel mogelijk verwijzingen naar de webserie. Het is niets vernieuwends of denderend uitdagend, maar wat ze doen is goed. Hoewel het herspeel-waarde probeert te creëren vind ik het de ‘beloningen’ niet waard, maar het neemt niet af van de totaal ervaring.

4*

Angry Video Game Nerd II: ASSimilation, The (2016)

4,0
Angry Video Game Nerd II: ASSimilation is het vervolg op de gelijknamige 2D platformgame, afgeleid van de Angry Videogame Nerd internet-serie. In AVGN2 wordt de wereld veranderd in een slechte videogame en het aan de Nerd om de wereld te redden. Door obstakels te ontwijken en monsters neer te schieten bouw je een weg door de verschillende levels.

Als groot liefhebber van de AVGN en als liefhebber van platformgames is de vorige AVGN game mij goed in de smaak gevallen. Het 2e deel is een leuk vervolg die voor het grootste gedeelte in de voetstappen van de 1ste game volgt. De games besturen soepel, zijn uitdagend, zijn gevarieerd & leuk vormgegeven, muziek is ijzersterk & energiek en de games zitten boordevol humoristische knipogen naar de internetserie, evenals dat ook ander werk van James Rolfe aan bod komt. In tegenstelling tot de vorige AVGN game kun je ditmaal via muren springen & je kunt zwemmen. Deze twee nieuwe mechanics zorgen ervoor dat de game voldoende anders aanvoelt dan de voorganger omdat je op een andere manier de levels tegemoet gaat. Geen reusachtig verschil maar verfrissend genoeg.

AVGN2 is een korte game, afhankelijk van hoe je het speelt. Ik speelde het op normal mode en was in één middag klaar zonder de collectables te verzamelen. Indien je de collectables verzamelt, wat een pittige uitdaging is, kun je verschillende wapens vrijspelen evenals een ander einde krijgen. Ik heb het niet op hard mode geprobeerd maar op normal mode kon ik al moeite hebben, laat staan hoe lastig de Hard as Balls mode zal zijn. Deze modes kunnen een aantal extra uur uit je halen als je bereid bent deze uitdaging aan te gaan.

Als je de eerste AVGN game leuk vond dat zal je deze ook kunnen waarderen. Het levert een soortgelijk pakket maar het doet voldoende dingen nieuw om fris aan te voelen. Het bestuurt vloeiend, is uitdagend en de levels zijn gevarieerd. Ik zou het niet “één van de beste platformgames van de laatste jaren” noemen maar voor wat het is staat het sterk in zijn schoenen.

8/10*

Anyone's Diary (2019)

Ik weet niet in hoeverre het gepast is en eindcijfer te geven, geziene ik een relatief klein deel gespeeld heb. In dat geval houd ik het bij een eerste impressie.

Een artistieke game met leuke ideeën, die echter door allerlei technische mankementen en slordige game design keuzes wordt tegengehouden. De wereld oogt alsof het met papier-maché is gemaakt wat het een eigen identiteit geeft. Het gebruik van kleuren en de wijze hoe de wereld om je heen verschijnt/verdwijnt, aan de hand van waar je staat, is artistiek uitgedacht. Combineer dat met de rustgevende piano deuntjes en het is een ontspannende game om te toen.
Wat apart is aan de interactie is dat je bij deze VR game letterlijk de wereld verschuift zodat je een gunstiger perspectief hebt. Hoewel er een optie is om de camera handmatig te bewegen merkte ik dat deze functie traag was, waardoor de wereld ‘oppakken’ om het dichterbij te trekken de beste methode was om te navigeren. Dit zorgde voor leuke interactiemomenten waarin een aantal lastige schuifpuzzel momenten kwamen. Het zorgde er echter ook voor dat ik regelmatig door gebouwen heenging of per ongeluk een object vastpakte ipv de omgeving, waardoor ik dit niet één van de betere VR besturingsconcepten kan noemen.

Op technisch gebied kwam ik uitzonderlijk veel mankementen tegen: controller ie regelmatig alle kanten opschoot, objecten die ik niet optimaal kon verschuiven, zelfs het personage zat op gegeven moment door een glitch vast. Dit wordt erger gemaakt doordat er geen save functie is, geen checkpoints of duidelijke indicatie hoe ver in een hoofdstuk je jezelf bevindt. Toen ik de glitch tegenkwam moest ik de hele game opnieuw doen omdat er geen save of checkpoint functie was. Ik moest ook de game opnieuw doen toen ik op het kruisje klikte op het pauzescherm, denkend dat het daarmee het pauzescherm zou afsluiten, maar in plaats daarvan werd de hele game stopgezet zonder om een bevestiging te vragen. Op gegeven moment ging ik ervan uit dat ik een hoofdstuk had gehaald en stopte tijdelijk. Toen ik later terugkwam bleek dat zelfs na 30 minuten gameplay, en een sterke indicatie dat ik vooruitgang had gemaakt, de game nog steeds niet mijn vooruitgang had opgeslagen.Dit slordige save systeem verpeste echt de ervaring.

Afrader in huidige staat. Tot er een patch uitkomt die een checkpoint of save systeem toevoegt ga ik het ook niet meer oppakken. Zonde, want er zit zeker potentie.

Apollo Justice: Ace Attorney (2008)

Alternatieve titel: Gyakuten Saiban 4

4,5
Met een concept als dit kun je makkelijk de mist in gaan, maar tot mijn verbazing bereikt het een soortgelijk niveau als het eerste & derde deel. Letterlijk vanaf de eerste zak laat Apollo Justice zien het serieus te nemen door de keuze te maken een Phoenix Wright te laten zien zoals je hem nooit gezien hebt. Ik was gelijk vastgenageld aan het scherm.
Ergens was ik bang dat het spel zichzelf zou verliezen in ongeloofwaardige personages of onlogische keuzes, integendeel: iedere zaak is interessant. In iedere zaak zitten leuke personages, plot twisten, mysterie en ik vond het altijd spannend om te zien waar het verhaal me heen zou leiden. De puzzels waren niet te makkelijk noch te moeilijk, en de soundtrack & vormgeving is uitstekend.

Als je een liefhebber bent van de originele Phoenix Wright trilogie is dit er één om niet over te slaan.

5*

Assassin's Creed II (2009)

Alternatieve titel: Assassin's Creed 2

Assassin’s Creed is één van de gamereeksen waar ik jarenlang verhalen over hoor. Deel één had ik één uur gespeeld maar het sloeg niet aan door de lange (oninteressante) dialogen en het gebrek aan echte gameplay. Omdat ik enkel het eerste uur heb gespeeld vind ik niet dat ik een goed beeld heb gevormd van de totaal-ervaring. ACII, wat weleens word gezien als de beste AC, heb ik daarentegen zes uur in gestopt en hoewel het nergens ‘echt slecht’ was sloeg het ook nergens echt aan op gebied van gameplay & narratief.

Wat ACII sterk doet is dat de wereld heel levendig aanvoelt. Niet alleen is het mooi om naar te kijken en kun je naar alle gebieden lopen, maar hoe het hoofdpersonage, Ezio, reageert op de speler-input en de omgeving voelt levensecht aan. De AI loopt overal rond en reageert op logische wijze op je acties. De designs voor de wereld, personages en met name de vloeiende animaties zijn ieder sterk gedaan.
Waar ACII, voor mij, de spijker misslaat is dat de gameplay grotendeels niet interessant is. Free runnen, wat in de voorgaande Ubisoft game Prince of Persia een uitdagend onderdeel is, hebben ze in ACII versimpeld naar een ren-kop die je moet inhouden waarbij Ezio ieder truckje voor je doet. Het enige wat je als speler bestuurt is de richting waar Ezio naar klimt. Niet een denderend uitdagend of gevarieerde mechanic. Nu en dan word free runnen interessanter gemaakt door te racen of zo snel mogelijk te vluchten voor vijanden, waardoor er een vorm van uitdaging in de game kwam. Het is echter niet genoeg het free runnen overeind te houden.
Naast free running heeft ACII een vechtsysteem & een ‘verstop’ systeem. Hoewel ze je meerdere opties geven bij het vechtsysteem zoals dodging, combos en verschillende wapens heb ik het, in de zes uur dat ik gespeeld heb, letterlijk met het zwakste wapen en button-bashing gered. Zelfs de ‘sterkere’ vijanden stonden stil om me heen, wachtend tot ik ze één voor één had doodgemept. Zelfs als er een besloot me aan te vallen had ik ruim de tijd te reageren op zijn aanval door zijn trage tempo, en Ezio’s counter aanval dood de vijanden in één klap. Dit vecht systeem is simpelweg eentonig en niet uitdagend.
Verstoppen is ACII meest originele gameplay. Er zitten meerdere momenten in de game dat je moet vluchten voor vijanden door je te verstoppen in de omgeving. Hier zijn verschillende manieren voor zoals hooibergen, banken, grote menigtes of simpelweg zo hard mogelijk wegrennen. Ik merkte het meeste plezier te beleven aan deze stukken omdat ik niet een systeem als dit, op deze manier, uitgewerkt heb gezien. Ik merkte extra op me hoedde te zijn tijdens deze stukken en dat maakte de game spannend.

Ik weet dat veel mensen het verhaal in AC goed vinden, maar in alle eerlijkheid: zoals het verhaal in ACII is verteld vind ik het niet goed. Het is een Hollywood-achtig verhaal vol voorspelbare clichés en geromantiseerde stereotypes. Grotendeels van de dialogen bestaan meer uit geforceerde expositie dan daadwerkelijk interessante conversaties. In mijn “Top 10 Worst movie clichés”, op mijn youtube kanaal, heb ik zelfs ACII als voorbeeld gebruikt bij het “Story starts with despicably happy life, followed by death or separation” cliché. Er zit veel werk in de cutscenes, maar helaas heeft het script me gewoon niet geraakt.

Er bestaan veel slechtere games dan ACII, en hier en daar heeft ACII wat fatsoenlijke dingen op zijn naam staan. Het wordt echter overschaduwt door de eentonigheid, het tekort aan uitdaging en een cliché verhaal.

2*

Astro Bot: Rescue Mission (2018)

5,0
Een meesterwerkje uit het platformgenre die het niet verdiend om zo onopgemerkt te zijn. Astro Bot is één van de beste 3D platformgames die ik in de afgelopen paar jaar heb gespeeld en het mag zich qua niveau prima vergelijken met grote titels als Super Mario Odyssey. Tuurlijk, de iconische status van Mario zou Astro Bot nooit kunnen namaken, maar als losstaande game laat het zien minstens zo sterk in zijn schoenen te staan. Het zou mij niets verbazen als dit een revolutie gaat zijn in platforgames. Nog nooit heb ik een game gezien waarin VR en motion controls zo perfect hand in hand gingen. Astro Bot is geen platformgame waarin ze achteraf een VR mogelijkheid bij deden, maar de gehele game is met het VR idee gemaakt. Zo’n ervaring als dit is daarom alleen op de Playstation VR mogelijk. De manier hoe je interactie hebt met de omgeving zoals hoe de figuren op je reageren, hoe je om je heen moet kijken voor secrets, hoe je controller een object in de wereld is met allerlei handige gadgets, of hoe je zowel het robot personage bestuurt als dat je zelf een personage in de wereld bent, het loopt allemaal perfect samen om een unieke game ervaring te creëren.

De game is kort en relatief makkelijk, maar ieder level schoot in de roos qua originaliteit en de algehele fun factor. Er was nergens een “zucht, niet zo’n level” moment. Nergens vond ik dat de game inkakte of vervelende taken op je bord schoof; het kiest kwaliteit boven kwantiteit, wat een goede keuze is geweest. Mijn minst favorieten momenten waren de momenten dat je Astro Bot onderwater moest besturen ivm dat de besturing onderwater trager in elkaar zat, maar deze momenten waren heel kort en ze zaten ver uit elkaar waardoor het nooit vervelend werd.
Bij ieder level sloegen ze erin nieuwe dingen erin te verwerken: of het nou visuele dingen waren om te bewonderen, obstakels die een nieuwe techniek van je vroegen, of bestaande obstakels in een nieuwe jas om ze vers te laten voelen. Voornamelijk de boss battles waren spectaculair om in VR te doen. De hele tijd kijk je naar kleine figuren. Plots komen er reusachtige monsters die je overweldigen.

Het lijkt alsof de gamemakers met alles rekening hebben gehouden, want alle punten waar de game mogelijk de fout in kon gaan hebben ze over nagedacht: de in-game controller word doorzichtig zodra Astro Bot erachter staat, alle nieuwe gadgets krijgen een korte duidelijke uitleg voordat je het in lastigere situaties moet gebruiken, het moedigt je op allerlei manieren aan zoveel mogelijk te halen uit het rondkijken in de omgeving zoals verstopte figuren om te redden of andere extra’s, en het heeft een goede oplossing bedacht aan het diepte probleem waar veel 3D platformgames last van hebben. Diepte inschatten heb ik altijd lastig gevonden bij 3D platformgames. Zeker als het personage letterlijk boven of onder je gaat lopen, maar ze hebben een 2e sprong in de game gedaan die het personage tijdelijk laat zweven en hem een laser naar beneden laat schieten, zodat je goed kunt zien waar hij gaat landen. Dit gecombineerd met de soepele loopbesturing en vlugge hoge sprongen maken het hele fijne controls.

Qua presentatie is dit een hele fijne game. De soundtrack is een passend en upbeat. De robots zijn hele schattige figuren die op leuke wijze op je reageren. Ik vond voornamelijk het leuk hoe, zodra je een robot redde, deze in je controller vloog en je een kleine begroeting gaf. Ik kon het niet laten om soms terug te zwaaien. Het is alsof de figuren in het echt voor je staan. De rest van de game ziet er simpel, maar kleurrijk en prettig uit. Een te chaotische wereld zou zomaar storend op de ogen kunnen zijn in VR, maar hier wisten ze een juiste hoeveelheid te vinden door je alleen te laten zien wat nodig is.

Het enige wat me hinderde is dat het allemaal aan de makkelijke kant is. Ergens hoopte ik op een soort hard mode die je uitdaagde levels te doen met een limiet aan je levens en met minder checkpoints, ipv de oneindige voorraad aan levens en frequente checkpoint die er nu zijn. Uiteindelijk belemmerde dit de ervaring niet teveel om mijn enthousiasme te verminderen.

Een must-buy als je een Playstation VR hebt en ik hoop meer van dit soort games in de toekomst te zien! Een goed voorbeeld van wat er met de VR en motion controls mogelijk zijn.

4,5*