Deze valt tegen. Dit is Dontnods poging om een Frictional-achtige game te maken en de trailer zag er heel sfeervol uit: een mysterieus, sci-fi horrorverhaal waarin je een verlaten planeet verkent terwijl je over een verloren expeditie leert. Thematisch is het enigszins vergelijkbaar met games als Soma / Dead Space / Signalis. In de praktijk bestaat de game voor een groot deel aan oersimpele klimsequenties en personages die op werkelijk alles commentaar hebben, terwijl er weinig zinvols word gezegd (vaak dingen als “ that was close”, “ this is incredible”, “ what was that?” etc). Op den duur ging dit commentaar echt irriteren. Dit zijn de minst interessante hoofdpersonages (waarvan ze probeerde om je mee te late leven) die ik in een tijd heb gezien.

Het mysterie is waar de meeste charme te vinden is. De personages worden van elkaar gescheiden naar verschillende kanten van de planeet. Op beiden kanten vinden ze bijzondere dingen die niet verklaart kunnen worden, afvragend wat er aan de hand is. Mogelijk zijn de door de tijd gereisd, zijn ze in verschillende dimensies beland, zijn ze overleden en is dit een soort limbo. Alle theorieën lijken op het eerste gezicht mogelijk te kunnen zijn.

Wat de game ook goed doet zijn de mooie, gedetaileerde omgevingen. Het is een verrassend ontspannende game waarin je ala Death Stranding lange afstanden moet afleggen in realistische gebergtes. Het benadrukt sterk dat je een fragiel wezen bent op een kille planneet, die het moeilijk maakt voor mensen om te overleven.

Ik zit nu rond 2/3et en heb het wel gezien. De game heeft redelijk wat belangrijke antwoorden al prijsgegeven en het simplistische klimmen, gecombineerd met het inhoudsloze commentaar, is mij teveel gaan vervelen. Het cijfer zit rond de 2,5*.

4 maanden in 2026 en Capcom heeft nu al 3 games uitgebracht die hoog scoren (Resident Evil Requiem, Monster Hunter Stories 3 en nu Pragmata). Dit bedrijf behoorde al tot mijn favorieten en fijn om te zien dat ze nog steeds goed op dreef zijn.

Pragmata is een originele draai aan het 3rd person shooter genre door het te mengen met een hacking-videogame. In plaats van dat het hacken een vervanger is voor schieten, gaan ze hand in hand. Het is noodzakelijk succesvolle hacks te doen om goede damage te kunnen aanrichten met geweren. Daarnaast kan hacken allerlei handige snufjes doen zoals vijanden bevriezen, vijanden elkaar laten aanvallen of jezelf healen etc. Hierdoor werd vechten een pittige combinatie van schieten, aanvallen ontwijken, succesvol hacken, allemaal door elkaar heen terwijl je omringd bent door verschillende robots.

De robots zelf zijn ook creatief, met originele designs en gevarieerde aanvallen. Zo zijn er kleine robots die afstand houden en projectielen schieten, grote die dichtbij proberen te komen en waar je over heen moet springen, of een paar die met je hacken proberen te sollen. Niet alleen zijn de vijanden gevarieerd en origineel, maar er zijn ook hele gevarieerde wapens. Wapens die zijn ontworpen met dit vechtsysteem in gedachten en waar "schade aanrichten" niet altijd een prio is. Het schild was bv heel handig voor als je overweldigd werd en ff op adem wilde komen, er zijn geweren die het hacken eenvoudiger maken of wapens die vijanden weg lanceerde. Ik kon geen wapencombinatie vinden die opmerkelijk beter dan de rest was en bleef tot het einde experimenteren met welke wapens het beste tegen welke type vijanden werken.

Het verhaal zit sterk in elkaar. De Man + meisje dynamiek is wellicht vaak voorgekomen, maar ik vind het ook elke keer goed werken (DK Bananza, Last of Us, Walking Dead, Big Daddy uit Bioshock, City of Lost Children en Monsters Inc). Diana en Hugh zijn schattig samen en Diana is heel leergierig naar hoe de aarde in elkaar zit. Het was erg leuk om na een gevecht bij te komen in de rustruimte, waar er allerlei leuke interacties tussen Diana en Hugh mogelijk zijn. Het verhaal heeft ook een van de zieligere eindes die ik gezien heb, maar er schijnt een positievere uitkomst mogelijk te zijn mits je alle bonus uitdagingen voltooid. Needless to say: ik begon meteen aan de bonus missies.

Grafisch is dit zeer hoogstaand. De maan, en alle diverse mensencreaties, zijn mooi om naar te kijken. Er is een hele geschiedenis terug te zien in de gebieden die je bezoekt en daarvoor is het niet eens noodzakelijk om alle notes te lezen (hoewel daar ook een interessant mysterie wordt aangekaart, en de notes geven nodige diepgang).

Ik kan niet echt dingen bedenken die de game ‘fout’ doet. De moeilijkheidsgraad bouwt goed op, bonus uitdagingen zijn leuk, cutscenes kun je overslaan en je hebt redelijk wat vrijheid in hoe je de gevechten aan wilt gaan. Mijn enthousiasme werd wel wat minder rond het 15-20 uur punt. Het komt veel op hetzelfde neer: bewandel pad, vecht tegen robots, lichte platforming and repeat. Op den duur pakte het wat minder, maar het bereikte nooit een vervelingspunt waar tegenzin bij kwam kijken.

Gewoon een dik duimpje omhoog. Een originele, gelikte game waar ik me goed 20 uur mee vermaakt hebt. Momenteel bezig met de optionele uitdagingen en mogelijk dat ik me aan de hoogste moeilijkheidsgraad ga wagen.

4/4,5*

Nintendo heeft de laatste tijd ondermaatse DLC. Meetup in Bellabel Park biedt an sich geen verkeerde toevoegingen, al is de kwaliteit niet hoog genoeg om het 20 euro waard te maken.

Deze uitbieding bevat een aantal multiplayer minigames. Deze zijn geinig om even door te lopen, al zie ik mezelf niet terugkeren. Het is ook storend dat deze minigames niet solo gespeeld kunnen worden (met de CPU) en ook niet met vreemden online. Alleen local of online met vrienden. Dit is een vervelende blokkade die voorkomt dat het meeste uit deze minigames gehaald kan worden.

De challenges, nieuwe badges en met name de boss battles is waar de meeste plezier te beleven valt. Alle koopalings komen terug en hebben leuke, originele boss battles die ik graag deed. In het eerste opzicht zijn ze makkelijk, maar er worden 2 moeilijkere varianten vrijgespeeld die goed uitdagend kunnen zijn. De nieuwe badges bestaan uit combinaties van oude badges (bv zowel hoog springen als gliden met 1 badge), maar dat gaf je een leuke boost om nog eenvoudiger door levels te scheuren. Zeker de 5-sterren levels werden haalbaarder hierdoor.

De challenges zijn vermakelijke draaien aan bestaande levels. Zo moet je binnen een bepaalde tijd een level halen zonder munten aan te raken, of een reeks vijanden verslaan met een specifieke power up (zodat je het meeste uit deze power up leert halen). Geen hoogstaande missies die niet bij Wonder weg te denken zijn, maar vermakelijke bonussen die je op leuke manieren uitdagen.

Gemengd pakket. Beter dan de Bananza en Jamboree DLC, maar nog steeds niet indrukwekkend genoeg om aan te raden. Dit is een leuke bonus als je sowieso van plan was om Wonder opnieuw te doen, of voor het eerst gaat spelen, maar van zichzelf is het geen goede reden om de game weer op te rapen.

3*

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

…
…
Geen idee of dit controversieel wordt om te zeggen, maar eigenlijk vind ik dit een schijtspel. Het is lastig om niet te veel weg te geven zonder overal spoilers tags te plaatsen. Lees de recensie niet als je blind de game in wilt gaan. Deze preek is lang geworden en onderaan staat een TLDR.

Na het tegenvallende Double Exposure wilde ik deze overslaan, maar de positieve reacties wekte te veel nieuwsgierigheid. Achteraf heb ik spijt deze een kans te hebben gegeven. Dit is waarschijnlijk mijn minst favoriete videogame vervolg die ik ooit gespeeld hebt.

Reunion en Double Exposure bestaan omdat LIS deel 1 daadwerkelijk goed was. Niet omdat ze nieuwe interessante ideeën hadden. Dit deel probeert hard gebruik te maken van je waardering voor het origineel, door Chloe en Max weer samen te zetten, hopend dat je liefde voor deel 1 je automatisch enthousiast maakt om hun weer te zien. Alleen zijn er ditmaal weinig scenes van hun samen: merendeels van de game zijn ze gescheiden en wanneer ze samen zijn, gaan de gesprekken vaak over logica van tijdreizen of over het mysterie ipv goede bonding momenten.

Het verhaal gaat grotendeels over een who done it mysterie ontrafelen: het mysterie over wie een brand veroorzaakt en wat kunnen ze doen om de schade te beperken. Het interesseerde mij allemaal gewoon niet. Je wordt op allerlei dwaalsporen gebracht die dieper ingaan op achtergronden van verschillende zijpersonages. Dwaalsporen die allemaal overbodig voor de uitkomst van het verhaal voelen. Er zijn wel 6 potentiële verdachten die allen een kleine en saaie bijrol hebben, waardoor er geen bevredigende onthulling mogelijk was, ongeachte wie de ware dader zou zijn. De conclusie was (zoals verwacht) ook heel anticlimactisch. Overigens kunnen de hoofdpersonages makkelijk de brand ontwijken door bv weg te gaan, maar ze kiezen steeds de domste opties die hun recht naar het vuur leiden. Alsof ze alles eraan deden om de ramp een tweede keer mee te maken.

Pas nu viel mij pas op hoe oninteressant de personages van Double Exposure eigenlijk waren. Ik was merendeels van dat verhaal compleet vergeten en kon van de personages niet meer zeggen wie ze waren, of wat ze in de vorige game precies deden. Het stond mij wel bij dat ik Safi geen leuk personage vond. In dit deel ga ik stappen verder: Safi is één van de meest onbedoeld, onuitstaanbare personages die ik in jaren heb gezien en op gegeven moment zat ik zelfs op haar te schelden. Ze is constant Max aan het fucken, manipuleren, liegen tegen haar, ze inbreekt bij Max, ze praat neer op Max wanneer Max mensen probeert te helpen, en ze is actief Max op dwaalsporen aan het brengen terwijl er levens op het spel staan. Dit doet ze lachend, alsof het allemaal geinig en charmant zou moeten. Safi bekritiseerd Max regelmatig met de logica dat de tijd terugdraaien dingen alleen maar slechter maakt, TERWIJL JE IN EEN REALITEIT ZIT WAARIN IEDEREEN ALLES HEEFT OVERLEEFT. Zowel Arcadia Bay, Chloe als Safi zijn er allemaal nog. Dit kritiek had sterk kunnen zijn mits Max Arcadia Bay had laten sterven voor Chloe, maar geziene iedereen springlevend is slaat dit ‘morele conflict’ nergens op. Ik heb nog nooit zo'n ongeloofwaardige 'vriendschap' gezien in een game.

In de finale manipuleert Safi zelfs Chloe en lokt ze Chloe naar een kamer die gaat affikken, wetende dat Chloe in gevaar is. Thanks Safi. Daarnaast eist ze dat Max iedereen laat doodgaan en met haar wegrent. Dit is het moment waarop een kwartje viel waarom ik Safi niet kan pruimen: Chloe is iemand om wie je leerde geven door veel tijd met haar te besteden, en ze drong aan om haar leven te offeren om Arcadia Bay te redden. Met Safi had je barweinig contact, ze doet kut wanneer je haar ziet en vervolgens EIST dat je iedereen laat sterven om met haar weg te rennen. Haar reis lijkt op papier hetzelfde als Chloe, maar in de praktijk is ze exact het tegenovergestelde. O.a. dat is waarom Chloe een goed character is, terwijl ik niets om Safi geef.

Eén van mijn meest gehate dingen die een vervolg kan doen is belangrijke dingen uit het origineel ontkrachten. Double Exposure deed dit al door te beweren dat beiden eindkeuzes naar dezelfde toekomst leiden, daarmee werd het grote keuzemoment van LIS1 van zijn impact ontnomen. Dit deel doet daar nog een paar scheppen bovenop door alles in zijn geheel terug te spoelen, Arcadia Bay terug te brengen, elk offer ongedaan te maken, de relatie weer terug te brengen naar vanouds en alles met een perfecte happy boog eindigt. Waarom maken ze niet meteen een vervolg op Last of Us waar blijkt dat Joels dochter nog leeft en iedereen gelukkig is? Of een God of War game waarin Kratos zijn vrouw en dochter teruggebracht worden, en alles super happy wordt? Als we toch bezig zijn met het ongedaan maken van impactvolle gebeurtenissen die de essentie van een verhaal vormen. Het is cringy fanfictie die geheel mist wat het originele einde goed maakte.

Er is een fucked up implicatie die in deze game wordt aangekaart en wordt gesuggereerd in één van de eindes. In het einde waarin Max terug in de tijd reist, om opnieuw te proberen iedereen te redden, wordt geïmpliceerd dat Chloe doorleeft zonder Max. In andere woorden: elke keer dat Max de tijd terugdraait ontstaat er een nieuwe tijdlijn en de realiteit die zij verlaat gaat door zonder haar. Beeld je nu alle keren in Life is Strange wanneer Max de tijd terugdraait, ze voor andere mensen ineens verdwijnt en de wereld doorgaat met alle gevolgen van dien. Leuk. Ik was al bang om het origineel te herspelen uit angst dat het niet meer zo goed is als ik mij herinner, en Double Exposure de impact van het einde heeft verzwakt. Reunion heeft mogelijk heel het hoofdverhaal beschadigd door dit detail toe te voegen, wat het terugdraaien van de tijd (waar heel dat spel om draait) een andere betekenis geeft. Het is existentiële horror geworden.

Er zaten een paar goede scenes in. Voornamelijk de scene dat Chloe en Max elkaar voor het eerst weer zien na jaren gescheiden te zijn. En de scene dat ze samen op de bood zaten. Ik had veel meer van dit soort scenes willen zien, waarin ze niet je waardering voor scenes uit het origineel blijven uitmelken, maar ze nieuwe bonding momenten geven. Iets nieuws om je tanden in te zetten dat laat zien dat deze twee nog steeds goed zijn samen. Visueel is dit een fijn spel om naar te kijken en de acteurs doen het goed. Jep. Dat is zo’n beetje al het positieve dat ik over Reunion wil zeggen.

TLDR: Ik ben in geen jaren meer zo dusdanig gefrustreerd geraakt bij het spelen van een game. Vond dit een saaie, overbodige fanfic die niet snapte wat deel 1 goed maakte. Het ontkracht het origineel, mysteries zijn oninteressant, nieuwe personages zijn vergeetbaar, geen boeiende morele conflicten of lastige keuzemomenten (buiten het allerlaatste keuzemoment), Safi is het meest onbedoeld irritante personage dat ik in jaren heb gezien en het einde is mij te zoetsappig en fan-fictiony. Deze reeks had imo bij True Colors moeten stoppen. Laat goede standalone verhalen toch eens met rust ipv al het uitmelken dat steeds wordt gedaan.

1,5*

De laatste tijd ben ik weer Yu-Gi-Oh aan het afgaan zoals redelijk wat Cardmarket en DuelLogs videos kijken en de films weer zien. Hoewel het moderne Yu-gi-oh mij te complex is geworden, kan ik nog goed genieten van de oude regels.

Yu-Gi-Oh! The Eternal Duelist Soul geeft je een goede selectie aan kaarten die destijds vaak gebruikt werden, waar je veel risico’s en gokken mee moet nemen. De tegenstander kan elk moment boardwipe kaarten zoals Raigeki, Mirror Force of Harpie's Feather Duster gebruiken. Hierdoor moest ik het veel hebben van Magic Jammer en Seven Tools of the Bandit. Vingers gekruist dat mijn sterke bord kon blijven staan. Dit hield elk potje spannend en maakte het een opluchting wanneer ik vrij kon aanvallen zonder angst in een val te lopen.

Het is ook grappig om te zien hoeveel slechte kaarten er destijds waren: fusion monsters waren waardeloos ivm hoe moeilijk ze waren om te activeren en hoe zwak ze waren als ze op het veld zaten, de meeste equip of field spellcards doen barweinig en de alle health point gain kaarten zijn zinloos. Daarentegen zijn er ook overpowerde kaarten zoals Axe Of Despair die 1000 attack erbij doet, of Cyber-Stein die direct Blue Eyes Ultimate Dragon op het veld kan plaatsen. Het is een grappig contrast tussen nutteloze kaarten en overpowerde kaarten, waar weinig tussenruimte in zit.

De game laat je beginnen met een kleine selectie aan slechte kaarten, maar met elk duel kun je een pak openmaken. Zo kun je beetje bij beetje steeds een beter deck maken en is er altijd iets om naartoe te streven. Hier komt wel het probleem bij kijken dat, wanneer het deck zo goed als perfect is, je weinig reden hebt de game verder te spelen. Je moet dezelfde duelisten steeds opnieuw verslaan voordat er nieuwe vrij worden gespeeld, wat op den duur eentonig werd en ging vervelen.

Het is ook niet mogelijk om meerdere decks te maken, wat me ontmoedigde om met verschillende speelstijlen te experimenteren. Dat zou inhouden dat je uit je hoofd moet onthouden welke kaarten in elk deck zitten en je handmatig steeds de decken moest herstellen. Wat dat betreft is dit niet het meest ideale Yu-gi-oh deel om mee te beginnen.

Leuke nostalgische game die een goed kaartspel toegankelijk maakt. De game is nogal unbalanced, wat langzaam en eentonig, waardoor ik het niet boven games als Duel Links of Legacy of the Duelist zou aanraden. Maar als je vroeger de GBA games hebt gespeeld en de regels nog goed weet dan kun je hier een paar uur plezier aan beleven.

3*