Nadat ik de reincarnatie van Doom als geweldig ervoer heb ik de reincarnatie van Wolfenstein ook maar geprobeerd. Helaas niet met hetzelfde resultaat.

De game doet een paar dingen goed, de setting is heerlijk en wordt prima aangevuld met absurde personages en situaties. De keuze tussen stealth en rambo is erg fijn en voornamelijk in het begin is er genoeg ruimte voor stealth. Helaas verzand de game steeds meer in een van overdreven shoot-out naar overdreven shoot-out game. Zoals de meeste shooters zijn. Een manier om dat leuk te houden is door de shoot-outs intens te maken (iets wat Doom mijn inziens erg goed doet), of door het leveldesign interessant te maken (moet hierbij denken aan zowel Doom als aan Titanfall 2), of door het pakkende verhaal (hebben veel games moeite mee). Wolfenstein The New Order weet echter in geen van die drie te excelleren. Het verhaal verzand in een wat saaie bedoeling (terwijl ik het een bijzonder toffe setting vind), het leveldesign is herhalend en bestaat uit niet meer dan grote ruimtes of gaangetjes in saaie omgevingen, en de shoot-outs missen impact en begonnen mij zelfs te vervelen. Tel daarbij op dat je tussendoor nog vaak nutteloze karweitjes krijgt om papiertjes of andere dingen te zoeken voor iemand, dat je in de tweede helft eigenlijk geen kans krijgt om nog een level stealth door te spelen, en als derde een anti-cilmax van een einde.

De leuke setting en de fijne mix van stealth, actie en verhaal in de eerste helft zorgen ervoor dat ik een groot deel van de game met plezier speelde, maar vanaf de U-boat missie begon het voor mij steeds minder te worden tot het punt dat ik met verveling het geheel maar uitspeelde zonder een bevredigind einde te mogen krijgen.