Gister de game uitgespeeld en uiteindelijk wisten ze me ook hier weer er in te trekken. Je speelt met zowel broer als zus die als tweeling een bijzondere band/gave hebben. Het is het middel om hun verleden te ontrafelen waarbij er steeds meer vragen opkomen dan dat ze echt beantwoord worden. Tegelijkertijd is het voor de tweeling voor het eerst sinds tien jaar dat ze elkaar zien en ook dat moet verwerkt worden.

De zoektocht naar de waarheid van hun jeugd weet uiteindelijk wel te intrigeren. Helaas heeft het daarvoor wel de gehele eerste episode nodig. Die focust vooral op het introduceren van de personages en de wereld, maar weet niet direct te boeien. Vooral omdat ik niets heb met transgenders en laat dat nou een belangrijk onderdeel zijn in het begin.

Vanaf episode twee verschuift dat wat naar achter. En komt er meer aandacht voor het uitdiepen van hun geschiedenis. Dankzij de verschillende bij-personages kom je meer te weten en begint de wereld ook wat meer te leven.

Uiteindelijk wist de game me er wel in te sleuren, maar dat gebeurde ergens in episode twee en dan zitten we al op de helft. Het maakt dat ik uiteindelijk best wat langer door had willen gaan. Vooral ook om bepaalde banden nog verder uit te diepen. Tegelijkertijd waren de meest interessante personages niet de tweeling zelf. Waardoor ik vooral uitkeek om bepaalde personages weer te spreken. De game is vermakelijk en weet mooie omgevingen af te leveren. Het verhaal en bepaalde personages intrigeren, maar heeft teveel tijd nodig om interessant te worden.
3.5*

Tunic is een game met twee gezichten. Aan de ene kant een super schattige mysterieuze ontdekkingstocht en aan de andere kant een serieus frustrerende skills based vechter. Voor de eerste helft weet de game de twee nog vrij goed te combineren, maar dat veranderd naarmate het einde in zicht komt. Uiteindelijk verliest Tunic zich te veel in die twee factoren om echt een bevredigend gevoel te geven.

Het begin is leuk, de wereld is mooi vormgegeven en er is veel te ontdekken. Voldoende plekken zijn ook nog niet goed bereikbaar, of niet direct duidelijk hoe je daar komt. Wat helpt bij het Metroidvania gevoel. Het pad is redelijk rechttoe rechtaan, maar aanwijzingen zijn schaars en veel daarvan zijn als mysteries vormgegeven. Zoals het handboek wat je gedurende het spelen grotendeels vrijspeelt. Je moet maar net de juiste pagina's weten te vinden om de juiste informatie daaruit te kunnen halen. Iets wat lang niet zo makkelijk is.

Het mysterieuze vormt zich ook in de wereld zelf, waarbij overal rondneuzen regelmatig loont met schatkisten. Die inhoud daarvan wisselt, van geld tot allerlei items. Wat die items precies doen? Opnieuw iets om te ontdekken. Zoals jezelf opblazen of bevriezen met een bom, of jezelf een buff geven voor iets waarvan ik na het uitspelen nog steeds geen idee heb wat het nou precies deed. Omdat de verschillende items niet allemaal zo makkelijk voorradig zijn heb ik het gros dan ook niet of nauwelijks gebruikt. Voornamelijk omdat ik bij een aantal nog steeds geen idee heb wat ze nou precies doen.
En dat bracht me bij de realisatie dat Tunic uiteindelijk te veel met het mysterieuze bezig is. Alles, maar dan ook alles is draait om het mysterie, de sporadische uitleg zijn flarden van woorden en wat afbeeldingen. En voor de rest een berg trial & error om het maar te ontdekken. Wat je allemaal nou aan het doen bent? En de vele geheimen doorgangen, verborgen schatkisten, kamers, pagina's, fairys en secrets (die er volgens mij alleen maar zijn vanwege de achievements) zijn er wat mij betreft te veel. Ik heb uiteindelijk een guide erbij gepakt om het een en ander te verduidelijken. En zodoende ook veel van die geheimen ontdekt. Waarbij ik me bij sommige nog steeds af vraag hoe die hints nou enige duidelijkheid moeten geven.

De andere kant is de combat, die is in het begin nog redelijk simpel maar naarmate je sterke en uitdagendere vijanden tegenkomt wordt die best serieus. Waarbij het vooral een stamina (en later ook magic) management wordt. Dat is in het begin nog redelijk te doen, tot je de eerste bossfight hebt en je daar tegen een gigantische difficulty spike aanloopt. Daar toont Tunic zijn ware gezicht toch eens zeg. Dat komt nog een aantal keer terug, maar worden dan ook gevolgd door een groeiende groep vijanden die serieuze frustratie weten te brengen. Dat komt vooral omdat ze je health heel snel permanent omlaag kunnen brengen. Waarbij een enkele slag voldoende is om dood te gaan. Dat is trouwens niet alleen gebonden aan sommige vijanden maar ook in sommige werelddelen zijn er corrupte stukken die dat effect hebben. Het past leuk in het verhaal, maar het effect is bijzonder frustrerend.

En die frustratie begon in de tweede helft steeds meer de overhand te nemen. Het ontdekken van die mysterieuze en lieflijk uitziende wereld is overgegaan in een slopende overlevingstocht.

De art style en de muziek doen het erg goed en laten Tunic lieflijker lijken dan dat het eigenlijk is. Het speelt goed weg en je pakt het makkelijk op. Maar op den duur wordt er een aardig skill en uithoudingsvermogen verwacht. Tunic zit op dat moment, wat mij betreft zichzelf teveel in de weg. Het mysterieuze blijft constant en teveel aanwezig. Ik heb niet de zin of de tijd om elk hoekje van de wereld bij elke nieuwe ontwikkeling/ontdekking te bezoeken of om het hele instructieboekje uit te gaan pluizen. Helemaal niet als daar nog steeds pagina's missen, zelfs na het uitspelen (of tenminste na slechte einde, wat me trouwens deed denken aan Hollow Knight). Maar ook de combat is mij uiteindelijk te frustrerend om overal tot het gaatje te gaan en levert mij uiteindelijk ook geen bevredigend gevoel op bij succes.

Des-al-wel-te-plus is Tunic wat mij betreft een aanrader. Er zitten zeker leuke en sterke elementen en het ontdekken heeft echt wel wat. Ook voor de liefhebbers van de Souls elementen die we in steeds meer games zien terugkomen zit er genoeg in om wat leuks te bieden. Verwacht alleen geen game die ergens expliciet in uitblinkt, behalve de schattige uitstraling dan.

Begin van de avond heb ik de credits voorbij zien komen. En ik kan me goed vinden in het verhaal van Fonzzz002. Het verhaal gaat een kant op die niet logisch aanvoelt en waarbij meer en meer vragen ontstaan. Het komt meer over als shock value dan een coherent verhaal. Wat dan wel weer leuk is, is dat de game eigenlijk geen einde kent. Na de verschillende mogelijke eindes blijft de loop doorgaan en pas bij de laatste (waarbij je inderdaad erg specifiek moet handelen) krijg je de credits te zien. Waarbij het verhaal eigenlijk gewoon afgekapt wordt zonder je een concreet einde te geven. Een leuk detail waardoor de game en het verhaal toch wat blijft malen.

De gameplay van de loop is leuk gedaan. Vooral in het begin is het leuk om de instinctieve reacties en acties uit te voeren. Helemaal als blijkt dat je dan ook daadwerkelijk verder komt met de acties. Helaas loop je daar op een gegeven moment tegen een muur aan en verlangt de game specifieke uitvoering van acties om verder te komen. Als die er eenmaal inzit lukt het wel weer, maar dan begint de zoektocht naar het einde.

Het concept van de game trok bij de eerste trailer al de aandacht. En ze weten het goed over te brengen. Helaas vereist de game te specifieke handelingen die niet snel duidelijk worden zonder veel trail & error situaties. Waarbij de vele herhaling vervelend begint te worden. Doch heb ik me hier prima mee vermaakt en wisten ze me vooral in het begin een aantal keer aardig te verrassen qua acties en reacties.

De aangetrokken sterrencast is trouwens wel leuk, maar is vooral voor de marketing slim geweest. Veel voegt het namelijk niet toe.