Zo zeg, dit is wel de meest kutte game ervaring die ik heb meegemaakt. Wat een gedrocht van een ding. De nauwelijks aanwezige gameplay werkt alles behalve fijn. Movement is tergend traag en hoe vaak ik wel niet vast zat tegen een rand van een of ander vreemd ding dat totaal niet zichtbaar is en als je het dan eindelijk ziet eruit ziet alsof je er zo over kan stappen is ontelbaar. En dat in de beperkte speeltijd die ik er in heb zitten. Combat is gruwelijk frustrerend. Sterker nog Hellblade komt in vergelijking over als de creme de la creme in vergelijking hiermee. Hoe dit ooit in de game is gekomen? Onbegrijpelijk. Oh en dan zijn er nog puzzels, tenminste iets wat ervoor door moet gaan. De helft van de tijd had ik niet eens door dat het een puzzel was. Ook die zijn gigantisch onduidelijk trouwens, maar dat lijkt wel de hele modus van de game te zijn.

Waar ze het echter van moeten hebben, de visuele aankleding die mij in eerste instantie nog wel intrigeerde. Weet helaas ook niets interessants te bieden. Alles is overgoten onder een grauwe laag die elk detail wegwerkt en alles er ongelofelijk saai uit laat zien. Alles ziet er ook nog eens allemaal hetzelfde uit. Iets als dit werkt prima voor een scene of enkele momenten, maar niet voor uren lang door dezelfde gangetjes en donkere kamertjes wandelend.

Maar het grootste probleem is dat Scorn niets, maar dan ook niets van entertainment waarde weet te bieden. Het verveeld, frustreert en irriteert elk moment dat ik gespeeld heb. Zelfs het doorlopen met een walkthrough voor de achievements kan ik niet opbrengen. Dit zuigt voor mij letterlijk elke vorm van plezier uit gaming weg. Zo erg zelfs dat ik na het afsluiten en verwijderen gewoon geen zin had om iets anders op te starten.

Nee Scorn is niet voor mij. Iets wat ik vooraf al een beetje vermoede, maar ik had de hoop dat het tenminste nog iets boeiends of intrigerends wist te leveren. Maar het doet compleet het tegenovergestelde van wat games voor mij zouden moeten doen.

Slimes Rancher is nog best een vermakelijk ding om te doen. Een beetje door verschillende landschappen opzoek naar slimes en hun favorieten voedsel. Om ze vervolgens op de ranch in een kooi te stoppen en hun plorts te verzamelen. Die vervolgens verkopen en zo geld verdienen om uit te kunnen breiden.

Het doel is simpel, de gameplay is net zo simpel en de uitstraling is enorm lieflijk en kinderlijk. Het verhaal is van ondergeschikt belang en wordt verteld door mails en wat berichten die je in de wereld kan vinden. Het is er vooral om je een reden te geven dat je hier bent. Het is functioneel, maar wordt nergens diepgaand.

De Slimes zijn leuk en de latere bieden nog wel een kleine uitdaging om ze allemaal in de kooien te houden. Toch vervelend als je na een dag wandelen terugkomt en de helft is uit de kooi verdwenen. Toch heb je al snel door wat handig is en voor je het weet heb je een onderhoudssysteem om snel veel Plorts te produceren. Dat onderhouden gaat op den duur wel wat tijd kosten en voelt soms verrekte veel als werken. Gelukkig kan je robots toepassen om taken over te nemen. Maar om daar te komen moet je eerst door wat research heen om dat te regelen. Dat is prima, ware het niet dat toen ik de research ontdekte ik al tegen het einde van de game aanzat. En als je het einde hebt behaald, de verschillende werelden hebt ontdekt en alle slimes hebt, dan is er maar weinig reden om nog verder te zoeken. Ik voelde er dan ook weinig voor om echt in de research te duiken.

En dan beland je in de situatie dat je eigenlijk wel klaar bent met het geheel. Ik kan een farm game op zijn tijd wel waarderen, maar Slime rancher weet het niet helemaal waar te maken. De endgame is snel bereikt en daarna is het vooral voor je eigen lol om verder te gaan. Vanuit de game is er eigenlijk geen reden om elk hoekje te verkennen, of de research helemaal uit te diepen. Het verhaal is tegen die tijd al lang en breed afgerond. En op de Ranch is er met de Slimes ook weinig anders te doen dan ze maar blijven voeren. ja je kan Slimes combineren, maar dat levert ook weinig extra's op. En omdat het geld op een gegeven moment wel binnenstroomt hoef je weinig te doen.

Voor een farming game is het dan toch wel erg leeg merk ik.

Toch heb ik me er goed mee vermaakt en ik denk dat ik de opvolger ook wel een kans ga geven ter zijne tijd. Hopelijk hebben ze daar wat meer diepgang erin gebracht en kan je de research vanaf het begin erbij pakken.
Verder is het vooral een simpele game die best lekker relaxt is na een dag werken. Dus als cozy game is dit wel geslaagd.
3*

South of Midnight is een parel van een game zeg.

De game speelt redelijk rechttoe rechtaan als een action-adventure game. De combat is prima vormgegeven, er is voldoende mogelijk qua aanvallen en het speelt ook best lekker weg. Mijn grootste nadeel is vooral dat het design van de vijanden teveel hetzelfde is. Sommige vijanden zijn wat lastig uit elkaar te halen als je in gevecht bent waardoor ik nog wel eens verrast werd door hun aanvallen. De Boss battles volgen allemaal eenzelfde stramien, maar gezien het er maar een paar zijn stoort dat niet. Ook hebben ze allemaal een prima vormgegeven verhaal/achtergrond/omgeving voor het gevecht waardoor ze allemaal zo hun eigen uitdagingen houden.

Waar de kracht van de game echter in zit, voor mij dan, is de samenwerking van de artsyle, het verhaal/setting en de muziek. Het geheel speelt zich af in het zuiden van Amerika en focust zich op de folklore van die omgeving. Voor mij compleet onbekend, maar het geheel is erg levendig en interessant gedaan. Sommige personages en momenten hadden van mij wel wat meer uitgediept mogen worden. Nu worden we snel geïntroduceerd tot folklore personages om ze een level of twee later alweer achter te laten. Dat houd wel de vaart erin, maar zorgt voor wat minder binding met de personages.
Echter draait het vooral om Hazel en haar moeder, een verhaal dat meer dan voldoende aandacht krijgt door de game heen. er zijn mooie momenten die de situatie wat meer uitdiepen en laten doorschemeren dat we lang niet alles weten waarom iemand bepaalde dingen doet. Het is een persoonlijk verhaal wat voor mij even wat tijd had om echt te pakken.

De stop-motion artsyle, zorgt voor een aparte en levendige ervaring. Het geheel is ook prachtig vormgegeven en regelmatig ben ik even blijven staan om te genieten van de fantastische beelden die op het scherm getoverd worden. De stijl laat zich ook goed gebruiken voor de folklore personages, die toch het realistische te boven gaan.

Maar het is de muziek die het afmaakt. De combinatie van Jazz, Country en Blues zijn een geweldige sfeermaker. Tevens wordt het ook gebruikt als middel om het verhaal en de gebeurtenissen verder te vertellen. Zo hebben de verschillende bazen allemaal hun eigen bijbehorende nummer om het geheel te beschrijven. Het maakt de totaalbeleving af en wist mij in ieder geval nog meer de game in te trekken. Nu houd ik sowieso wel van wat goede soundtracks in games, maar de manier hoe dit verweven is met de totaal ervaring is zeker noemenswaardig.

Vooraf was ik wat skeptisch, helemaal toen ik de gameplaybeelden zag leek het niet al te bijzonder te worden. Maar de ervaring die de game bied is er zeker een die het waard is om te proberen. Een aanrader en voor mij zeker een sterke verrassing. Van mij mogen ze er meer maken zoals deze.

Een paar jaar terug een paar keer kort gespeeld, maar door tijdgebrek eigenlijk nooit echt verder aan toe gekomen. Nu de 1,6 update voor de consoles in aantocht is begon het ergens toch weer te kriebelen. Dus deze op de switch maar weer eens opgestart en wat is dat toch weer genieten zeg. Heerlijk relaxt een beetje de boerderij onderhouden, dingen ontdekken en gewoon een beetje aanklooien. Het fenomeen 'one more turn' is hier hele erg aanwezig, alleen doet een dag al snel zo'n kleine 20 minuten. de tijd vliegt dan ook voorbij.

De game weet ook elke keer weer wat nieuws op je af te vuren om nog wat langer door te gaan. Ook omdat in het begin lang niet alles lukt om in het eerste jaar af te ronden. Of tenminste als je niet heel doelgericht te werk gaat. Waardoor je dus weer drie seizoenen moet wachten op de volgende kans. En dan zijn er nog de vele bewoners die je bezig houden om alle hartjes te verzamelen. Dat laatste gaat trouwens vrij vlot merk ik, voor mijn gevoel was dat vroeger minder makkelijk. Maar misschien ligt dat ook gewoon aan mij.

De Switch is hier ook wel een perfecte console voor, lekker lui op de bank, stoel, bed of waar dan ook eventjes wat doen aan je boerderij. Helaas is de accu wel altijd sneller leeg dan je wilt. En de hardware heeft soms wel moeite merk ik. Kleine haperingen komen af en toe wel voor. Vooral als je op de tv speelt of in co-op heb ik gemerkt. Niets schokkends, maar soms moet je even een paar seconden wachten.

Als de 1,6 update er is ga ik deze volgend jaar eens op de Xbox opstarten.

Onder het mom van speel die oude onafgemaakte spellen eens uit deze maar weer eens opgepakt. Voor het laatst aangeraakt in 2018/2019 dus dat is wel weer een tijd geleden.

En Super Lucky's Tale is een vermakelijke 3D platformer (vol met mijn gebruikelijke irritaties bij 3D platformers) wiens grootste probleem is dat hij te kinderlijk is. En dat sijpelt in alles door. Dat is niet altijd een probleem, zoals de kindvriendelijke muziek en vooral de erg kinderlijke uitstraling. maar wat mij meer stoort is dat ook het verhaal te kinderlijk is. Elke vorm van serieuze dreiging van de slechteriken wordt bij voorbaat al teniet gedaan door ze vrijwel volledig incompetent te maken (met general Buttons als absoluut toppunt (die zelfs in de DLC nog eens opgetrommeld wordt). Daardoor verdwijnt elke vorm van dringendheid om iets te doen. Dat Bowser voor de triljoenste keer Peach kidnapt is ook erg saai. Maar daar wordt tenminste nog wel dreiging in vertoont, ook dankzij de uitstraling. De slechte katten hier (inclusief de uiteindelijke slechterik) zien er allemaal te lief en schattig uit.
En dat sijpelt dan ook door in de gameplay zelf. Die is simpel, redelijk kaal en na 3 levels toch wel heel erg eentonig. Oh en een gebrek aan uitdaging helpt dan ook niet mee.

Dat klinkt natuurlijk erg negatief en dat is het ook wel. Maar toch heb ik me best goed vermaakt hiermee. Zo goed dat ik uiteindelijke ook de Gilly island DLC erbij heb gepakt om door te spelen. Ze hebben daar de bossfight trouwens wel een paar gradaties omhoog geschroefd tot mijn verbazing. Ik moest er zowaar nog eens goed focussen.
Het vermakelijke zit hem voor mij vooral in de grote afwisseling qua werelden, dat hebben ze leuk uitgewerkt. De verschillende soorten levels die er zijn (puzzels, side scrolling, burrow runs, open-world levels). We krijgen van alles wat voorgeschoteld en daarmee lijkt het ook een beetje een eerbetoon aan de grootheden van het genre. Zo komt er in de DLC zelfs een level langs wat een directe verwijzing naar Mario is (Someone Call for a Plumber? Achievement zegt genoeg). Dat levert voldoende leuks op om doorheen te spelen en de verschillende levels en werelden een beetje te ontdekken.

Het is jammer dat de game niet een moeilijkheidsgraad meter heeft waarmee je wat uitdagendere levels en puzzels krijgt. Of dat ze het verhaal wat serieuzer vorm geven om wat meer dringendheid en inleving te creëren. De basis is namelijk prima. En Xbox zou wel een leuke 'eigen' 3D platformer kunnen gebruiken wat mij betreft. Als ze de kinderlijkheid iets terugschroeven en de game wat uitdagender maken zit hier best wat moois in.

Het is in ieder geval een vermakelijke tijd en de 'remaster' ziet er nog net wat beter uit ook. Die speelt ook wat soepeler begreep ik, maar die heb ik zelf niet gespeeld.

Sinds kort heeft mijn nichtje een eigen Switch, waarbij we mijn account daarop hebben gezet zodat ze lekker los kan gaan qua games en niet alles zelf hoeft te kopen. En tot mijn verbazing was zij (en vooral mijn neefje) geïnteresseerd in Super Smash Bros. Dus geïnstalleerd en wat potjes gespeeld, in teams natuurlijk om haar bekend te laten raken met de controls, de vele personages en de vele verschillende stages. En dat was toch erg veel lol.

Sindsdien de game zelf ook weer een paar keer opgepakt en ik kwam er zodoende achter dat ik hier niet eens een cijfer op geplakt heb. Daar moet maar eens verandering in komen want dit is gewoonweg een geweldige pakket. Ik heb lang niet alles grondig gespeeld en betwijfel of ik dat ook zal doen. Vooral omdat dit voor mij een perfecte party game is met wat vrienden op de bank. Maar zo af en toe even wat battles doen blijft ook alleen erg vermakelijk om te doen. Daarbij merk ik wel weer wat een voordeel de pro crontroller is ten opzichte van de joy cons, die speelt toch veel fijner.

De game is uitermate compleet, met ook aardig wat dlc qua fighters kwam ik achter. Maar ook qua stages is het een feest van herkenning en een feest van verrassing. Want de hoeveelheid is enorm. De titel Ultimate is dan ook zeer passend. Vervelen doet het niet, hoewel ik na een tiental potjes er wel een beetje klaar mee ben. Maar om zo af en toe op te pakken blijft dit tof om te doen. Net zoals Mario kart zeg maar.

Geweldig spel waarbij ik wel mijn twijfels heb hoe ze dit ooit gaan overtreffen met een volgend deel.

Onderhand uitgespeeld en dit was wel erg vermakelijk. The Stanley parable invloed is merkbaar, maar het is vooral ook erg creatief gedaan. Maquette had hier een voorbeeld aan moeten nemen, aangezien ze wel wat raakvlakken hebben qua mechanics.
Er zitten hier leuke puzzels in die goed inspelen op het idee van dromen. Soms heb ik mijzelf toch wel eventjes voor mijn hoofd geslagen omdat ik van die simpele dingen niet zag. Richting het einde wordt het soms wel wat onduidelijk waarbij lang niet altijd duidelijk is wat je precies voor invloed heb. Maar ze weten je hier veelal toch goed te triggeren om dingen te proberen en om outside of the box te denken. Erg vermakelijk en voor de liefhebbers van puzzelspelletjes toch wel een aanrader.