De game doet me wat denken aan Crackdown 3. Heerlijk als je vol in de actie zit, maar saai als dat voorbij is. Daarbij doet Rage het wel in extremen, de actie is echt heerlijk en als er eenmaal wat upgrades in de krachten zitten wordt dat alleen maar leuker. Maar het reizen door de wasteland is saai en vervelend met de slechte besturing van de voertuigen. Daarnaast ben ik na drie keer hetzelfde doen voor de objectives er ook wel klaar. Ga naar punt, schiet iedereen af en hop naar het volgende punt.

Ook op het gebied van verhaal doet deze aan Crackdown denken. Een erg over de top simpel verhaal als excuus voor de over de top actie. Alleen moet je hier verplicht de wasteland in om puntjes te verzamelen zodat je naar de volgende missie kan. Heb je dat gedaan dan kan je ook in een keer dit jaar het einde. Dat einde is trouwens wel een saai gevecht ook.

Nu had ik geen hoge verwachtingen, alleen dat de actie complete waanzin zou zijn. En dat is het ook. De kleuren spatten van het scherm, de snelheid is heerlijk en de gunplay is erg goed. Daarbij doet de game het verlangen opwakkeren om Doom weer te spelen (zolang Eternal er nog niet is). En daarbij is het ook het grootste mankement van de game. Ik kreeg meer zin om Doom of Crackdown weer op te starten dan om deze verder te spelen.

Jaren geleden ooit eens gespeeld en er gaandeweg weer mee gestopt. Dus onder het mom van de backlog en onafgemaakte spellen eens oppakken heb ik deze de afgelopen maand er weer eens bij gepakt. Helaas ga ik hem opnieuw niet afronden, want dit is het niet voor mij.

Het hele verzamelen van dingen in de open wereld werkt hier vooral frustrerend. Wil ik verder met het verhaal kan dat niet want ik heb niet voldoende cores verzameld. Toen dat voor de zoveelste keer gebeurde was ik er wel klaar mee. Het probleem is namelijk dat de wereld niet boeiend genoeg is om te gaan ontdekken. Het is gevuld met constante gevechten en wat verzamel objecten. Maar het is verder allemaal hetzelfde. Elk gebied wat ik vrijspeelde zag er hetzelfde uit. Wat het vooral een saaie en onaantrekkelijke omgeving maakt.
De gevechten zelf zijn ook al snel erg saai. Je doet verrassend weinig damage, behalve als je je multiplier weet te verhogen. Verder is het vooral gebruik maken van je corebots. Terwijl je zelf weer aanvallen probeert te ontwijken. En die aanvallen zijn ook nog eens enorm frustrerend trouwens, want hoe vaak ik wel niet dood ben gegaan omdat ik na de eerste aanval vast zat en de 2e dus niet kon ontwijken.... Als de combat loop nog vermakelijk was geweest is die frustratie nog te overzien, nu was het vooral demotiverend.
En die dungeons, tja als je combat al niet leuk is waarom ga je daar dan nog zoveel focus op leggen.

Nee dit is het wat mij betreft niet. Misschien ben ik niet de doelgroep hiervan, maar een wat meer variërende wereld en interessantere combat-loop zou toch al veel verbeteren. Helaas blijft het hierbij.

Inderdaad een bijzonder pakkende game dit. Al snel ontvouwd zich een pakkend verhaal met personages die veel dieper gaan dan op het eerste gezicht lijkt. Life is Strange komt inderdaad op, en Firewatch ook wel qua walking sim gedrag. Maar de roguelite structuur geeft het wel echt zijn eigen identiteit. Dat de 'levels' willekeurig zijn maakt elke sessie weer een avontuur, en vooral interessant als je het een tweede keer doorspeelt.

Nadeel daarvan is wel dat er soms wat vreemde situaties ontstaan. Zo maak je bijvoorbeeld kennis met een persoon, maar als het in het volgende level over die persoon gaat dan ken je hem niet. Of, nog leuker, Stan & Mitch vinden Jarod en beschermen Sonya. Maar de volgende run zijn ze dat allemaal vergeten. Niet heel gek, aangezien de levels vrij op zichzelf moeten staan natuurlijk, maar voor het doorlopende verhaal zorgt dat wel voor wat probleempjes.

Afgezien daarvan heb ik me hier erg goed mee vermaakt. En wisten ze mij al snel te trekken met de verschillende personages. Mooi gedaan hoe ze allemaal toch wat diepere lagen hebben en hoe je langzaam alle vragen ontrafelt. En hoe ze allemaal ook echt verschillend zijn, vooral als karikatuur. Zo is Jarod wel een stereotype schurk natuurlijk. Die mij in eigenlijk al zijn scenes wel een paar keer flink heeft laten schrikken (in het motel sprong er voor mij bovenuit als die elke keer weer achter je staat). Of hoe Sonya vooral de domme rijke egoïstische brunette speelt die totaal mist wat er gaande is. Of het dumb and dumber duo Stan & Mitch. Het zorgt voor een fijne afwisseling en je weet ook nooit wat je voorgeschoteld gaat krijgen.

Daar zit ook wel echt de kracht van de game voor mij. En natuurlijk dat je invloed hebt op het verhaal, wat tegenwoordig vrij standaard is in dit soort games voor mijn gevoel. Maar wat je doet vormt de gesprekken met de personages en uiteindelijk het einde. Volgens mij zijn daar best wat varianten van, maar de mijne was vrij goed gelukkig. Alex maakt geen bom, John en Fanny overleven het ook beide. Sony heeft haar broers bij zich en Jarod zit in de bar wat te drinken. Alleen Zoë overleeft het niet, maar die wilde toch zo graag rebelleren dat ik dit wel een passend einde voor der vindt. Tyrak wordt gepakt en zal boete voor zijn daden, terwijl Florres de winst pakt (nipt volgens mij). Het maakte de reis het wel wat meer waard zo.

Laatste kudos zijn voor de muziek, die niet alleen sfeer verhogend is maar ook gewoon erg lekker klinkt. Ik heb de playlist eventjes opgezocht en er staan echt wel wat lekkere nummers tussen. Dia maken het spelen zeker een stukje genietbaarder.

Ik twijfel om nog door te gaan met een new game plus, vooral om de paar personages die ik nog niet op 100% heb staan af te ronden. En om eens te kijken of de vrijgespeelde skills leuke nieuwe dingen in de levels weten te openen. Toch wel fijn om dingen te kunnen hacken of deuren zo te kunnen openen.

IK kan me de trailers nog herinneren bij de release. Toen trok de Hack & Slash achtige gameplay mij allerminst dus heb de game al die jaren links laten liggen. Maar aangezien deze nu in gamepass zit, heb ik hem maar eens opgestart. En ik heb me hier kostelijk mee vermaakt moet ik zeggen.

De setting in Rome en omstreken is erg leuk en het geheel ziet er echt prachtig uit. Zelfs 7 jaar na release kan dit nog prima meekomen. Het verhaal is niet bijzonder hoogstaand en je ziet het ver van te voren allemaal al aankomen, maar het dient als een prima middel om verder te komen en is nergens storend. De gameplay is vermakelijk maar mist verdere diepgang. Zo begin je met een zwaard en schild en eindig je met zwaard en schild, en heb je ene lichte en zware aanval en dat is het wel. Verder is het veel lopen en button smashen. Daarnaast wordt de combat ook erg herhalend na verloop van tijd. Ook omdat de hoeveelheid verschillende vijanden op 1 hand te tellen zijn. Na 20 keer dezelfde man met schild op dezelfde manier te hebben afgemaakt begint het wel wat te vervelen. Gelukkig duurt de game niet al te lang.

Ik heb met prima vermaakt met Ryse. Na afronding ben ik eigenlijk wel enigszins verbaasd dat hier nooit een vervolg op gekomen is. Met de huidige techniek en wat aandacht voor het verhaal en combat kan hier een meer dan prima vervolg op gemaakt worden. Iets wat vooral voor de nieuwe Xbox Series een knaller kan worden om aan te tonen wat er visueel mogelijk is.