Door de toevoeging op gamepass deze eens opgepakt en daar heb ik absoluut geen spijt van. Wat een heerlijk creatief puzzelspel is dit. Het van paneel naar paneel verplaatsen levert flink wat leuke uitdagingen op. Waar ze dankzij verschillende mechanics aardige uitdagingen in stoppen. Heb richting het einde toch enig maal echt moeten puzzelen om eruit te komen.

De game krijgt van mij vooral ook lof voor de presentatie en algehele sfeer. En uiteraard voor het slotstuk. Heerlijk genoten hiervan.

Pentiment is voor mij wel de verrassing van het jaar. De game trok in eerste instantie vooral mijn aandacht vanwege de aparte artstyle en de grote aandacht naar de geschreven teksten. Uiteraard telt ook mee dat dit van Obsidian afkomt, ook al heb ik zeer weinig met hun games. De naam brengt al wat gewicht mee natuurlijk. Maar het grootste voordeel wat Pentiment heeft is dat het direct in gamepass uitkwam. Daardoor was het makkelijk om deze eens op te starten en ik ben maar wat blij dat ik dat gedaan heb.

Pentiment kan je vergelijken met een goed boek. Er is enorm veel tekst om doorheen te lezen, er zijn constant nieuwe en interessante wendingen waarvan je ze lang niet allemaal ziet aankomen. Het geheel is enorm boeiend en pakkend geschreven. Er is altijd vooruitgang te vinden in het verhaal of in de connecties met de andere personages. En Pentiment geeft je in tegenstelling tot een boek keuzes om tot eigen conclusies te komen (waarvan je nooit echt weet of ze wel of niet juist zijn). Het leuke van die conclusies is dat de gevolgen daarvan je de rest van de game blijven achtervolgen waardoor je achteraf nog eens extra gaat twijfelen of je eigenlijk wel de juiste keuze gemaakt hebt. En omdat je nooit enige zekerheid krijgt of je de juiste keuze gemaakt hebt, wordt dat gevoel nog eens versterkt. Het zorgde ervoor dat ik steeds meer die wereld in gezogen werd en dat het enorm realistisch aanvoelt. Met als gevolg dat ik elke speelsessie veel langer doorging dan ik eigenlijk gepland had.

Naast het verhaal verdient ook zeker de aankleding de nodige kudos. Hoewel ik de artstyle persoonlijk niet de mooiste vindt, past het enorm goed bij het verhaal en de setting. Evenals de teksten, waar duidelijk enorm veel tijd en aandacht in is gaan zitten. Elke bevolkingsgroep heeft hun eigen tekst stijl, van keurige chique uitgeschreven letters tot haast onleesbaar gekrabbel. Maar het is niet alleen de stijl, ook de manier hoe het geschreven wordt. Zo worden bij verschillende eerst de lijnen van de letters geschreven om vervolgens ingekleurd te worden. Of krijg je de tekst in spiegelbeeld te zien alvorens het in het tekstwolkje geprint wordt. Ik heb, vanwege de leesbaarheid, nog even geprobeerd met de versimpelde tekst stijlen te spelen. Maar dat doet toch te veel afbreuk aan de algehele ervaring merkte ik. Het feit dat je bij sommige personages wat meer moeite moet doen om ze te begrijpen geeft het namelijk wel een wat realistischer gevoel.

Pentiment heeft mij zo'n 18 uur enorm goed weten te boeien. En dan heb ik nog lang niet alles kunnen doen wat ik had willen doen. Een tweede playthrough zit dan ook zeker in de planning (en waarschijnlijk nog wel meer gekeken naar de gemiste achievements). Het is een game die ik iedere game- en boekliefhebber kan aanraden. Ze hebben enorm vele liefde en aandacht in de game gestopt die geweldig is om te zien en om te ervaren.

Soms zijn er games waarbij ik na de aftiteling nog naar het titelscherm zit te staren. Verwerkend wat ik net heb meegemaakt, reflecterend op gemaakte acties en keuzes en onder de indruk van wat de makers mij hebben weten voor te schotelen. A Plague Tale: Innocence is zo’n game. Dat ik zo lang gewacht heb om deze eens op te starten… Gelukkig beter laat dan nooit.

Vanaf het begin weten ze mij direct in de wereld en het verhaal te zuigen. Het mysterie, de personages en de setting dragen daar allemaal aan bij. Het geheel wordt prachtig tot leven gewekt en de belangrijke gameplay elementen worden snel en simpel uitgelegd. Waarna je al snel aan je lot over gelaten wordt en de weidse wereld in moet. Vooral in de eerste paar levels zijn er een aantal bijzondere momenten waarbij sterk duidelijk gemaakt wordt dat de personages in een totaal andere wereld terecht komen dan waar ze horen. De vele lijken die je tegenkomt, de acties die je moet begaan om te overleven, de machteloosheid die je hebt. Het wordt allemaal zo sterk gepresenteerd.

En juist die presentatie weet dit naar een volgend niveau te tillen. Sowieso ziet de game er prachtig uit, met zowel kleurrijke als duistere locaties. Maar ook de voice acting is sterk. Elk personage wordt mooi tot leven gebracht met een grote focus op de onderlinge relaties. Hugo en Amicia bouwen gedurende de speeltijd een bijzondere band op dat in elk moment van de game verweven is. Het simpele vasthouden van de hand, het omhoog helpen bij blokkades, de knuffel bij het weerzien. Het is aangrijpend om te zien en zorgt ervoor dat ik daadwerkelijk om Hugo ging geven. Wat best een prestatie is aangezien hij voor het grootste deel weinig toegevoegde waarde heeft.

Een laatste element wat de presentatie goed helpt is de muziek. Simpelweg prachtig. Op de juiste momenten emotioneel, angstaanjagend, adrenaline pompend of juist kalmerend. Een van de belangrijkste factoren die de wereld hier volledig tot leven brengt. En ook los van de game prachtig om te beluisteren.

Als snel tijdens het spelen moest ik aan twee andere games denken. In positieve zin aan Dishonored gezien de grote focus op stealth wat hier ook erg goed is uitgewerkt. En in negatieve zin aan Hellblade: Senua’s Sacrifice. Voornamelijk vanwege de combat, hoewel die hier niet zo vervelend is als in Hellblade wat mij betreft. Maar het is veruit het minste onderdeel van de game. In het begin zijn het spaarzame momenten dat je aangewezen wordt op je combat skills, maar naarmate je verder komt wordt het een steeds belangrijke onderdeel. Wat er regelmatig voor zorgde dat ik sommige stukken tot frustratie meermaals moest herkansen. Het zijn gelukkig korte momenten, maar zeker niet het sterkste deel. Ze weten het qua verhaal dan wel weer heerlijk te verwerken trouwens. Zoals het stuk met Rodric (dat ik 8 keer moest doen…), je ziet het al aankomen maar omdat ik zo in die wereld zat greep het alsnog aan. De rest van de game is echter zo enorm sterk dat die frustratie van de combat al snel weer verdwenen is.

Uiteindelijk had ik flink moeite om te stoppen met spelen en zijn er maar drie sessies in gaan zitten om het geheel uit te spelen. Het verhaal en de tocht van Amicia en Hugo is aangrijpend en meeslepend, de gepresenteerde wereld is prachtig ondanks al zijn gruwelijkheden en de ervaring is er een om niet meer te vergeten.

A Plage Tale: innocence toonde hoe Amicia in een gruwelijke situatie heel snel volwassen moest worden en de zorg voor haar broertje Hugo moest dragen. Het onschuldige karakter van de 15 jarige Amicia verdween heel snel toen ze voor het eerst iemands leven moest nemen. Een aangrijpend en tekenend moment in haar ontwikkeling. Maar het viel in het niet bij de gebeurtenissen die daarop volgden.

Bij A Plage Tale: Requiem zijn we zes maanden verder. Zes maanden in redelijke rust en vrede waarbij die kinderlijke onschuld nog eventjes gevonden kan worden. Een moment van spelletjes spelen, kind zijn, plezier hebben. Na alles wat er gebeurd is leek het haast niet mogelijk. Het kan toch nog, nog eventjes dan wel. Want die onschuld verdwijnt direct als Amicia en Hugo door pech weer in een gevaarlijke situatie terecht komen. Met enkele gebeurtenissen die voor beide personages hun verdere leven voor altijd zullen veranderen. Amicia schakelt direct weer terug naar haar beschermende rol, ondanks de mentale gevolgen die het voor haar heeft. Hugo is haar alles en niets zal haar tegenhouden om hem te beschermen.

Requiem pakt direct door op Innocence. Maar wel met een aantal verbeteringen. Zo is de gameplay verder gefinetuned, zelfs zo dat ik de stealth stukken toch een stuk moeilijker vond. Is er een progressie systeem gekomen om de verschillende speelstijlen wat verder uit te bouwen. En is vooral de combat wat verbeterd. Wat goed past in het verhaal, want we hebben hier niet meer met die onschuldige Amicia te maken. Nee zeer zeker niet, Amicia kan hier zelfs bloeddorstig genoemd worden.

Het is een makkelijker manier om ervoor te zorgen dat je als gamer regelmatig toch in een combat arena geplaatst wordt. Ondanks de verbeteringen blijft dat het minste sterke onderdeel. Waardoor die momenten soms best frustrerend kunnen werken. Helemaal omdat Amicia, ondanks haar bloedlust nog steeds geen enkele slag of stoot kan hebben. Ze mag zich dan wel als een strijder presenteren, ze blijft maar een 15 jarig meisje dat het tegen een leger van getrainde vechters moet opnemen. Die frustraties verdwijnen echter snel, want de verhaalmomenten in die stukken maken enorme indruk.

De rest van de gameplay is stevig beter geworden, zo goed dat ik deze toch wel opneem in mijn referentielijstje voor stealth games. Inclusief de ai die gewoonweg niet meer terug wilt gaan naar normale stand en altijd in alert blijft rondzoeken. En daarbij de rest ook constant aanspoort dat te doen. Het is maar goed dat de game geen clean hands achievement heeft, want ik ben maar weinig stukken doorgekomen zonder naar de wapens te grijpen.

Een ander onderdeel waar Requiem beter op geworden is betreft de muziek. Nu was ik al groot liefhebber van de soundtrack van Innocence, maar ze hebben zich hier wel overtroffen moet ik zeggen. Wat een prachtig aangrijpende soundtrack is dit geworden. De stijl van Innocence wordt verder uitgebreid en we krijgen zelfs de toevoeging van een koor. De muziek is hier niet alleen een begeleidend onderdeel maar het verteld zelf ook het verhaal. Al het leed dat Amicia en Hugo meemaken is voelbaar in de muziek. Zelfs zonder de game opgestart te hebben was de wanhoop van de situatie al te merken in de muziek. En het muzikale aspect van een requiem wordt hier dan ook te volle benut. En als groot muziekliefhebber word ik ook enorm blij van zulke sterke soundtracks.

Hoewel de muziek het verhaal al wel verteld wordt dat ook gewoon gedaan door de voice acting. En die is hier bijzonder sterk aanwezig. De Engelse cast (ik heb Innocence ook in het Engels gespeeld dus die stemmen voelde vele natuurlijker dan de Franse) zet hier een zeer sterke prestatie neer. Waarbij ik vooral Logan Hannan als Hugo als Charlotte McBurney als Amicia bijzonder sterk vindt. De mate van emotie die beide in hun personage moeten leggen is hoog en ze weten dit consequent enorm overtuigend te doen. Waarbij Charlotte McBurney regelmatig een tour de force moet houden als Amicia die echt tot op het bot gaan.

Naast bovenstaande zijn uiteraard ook de visuals flink verbeterd. De hoeveelheid ratten zijn in de latere levels dusdanig indrukwekkend dat ik met verbazing naar het scherm zat te kijken. Met al dat krioelende ongedierte wat op je af komt kan ik me goed inleven in de angsten die de personages uitstaan. Maar ook de omgevingen zijn werkelijk prachtig. Zowel de aangename als de onaangename omgevingen. Ze hebben ook flink meer afwisseling in de omgevingen aan weten te brengen, waardoor de vele verschillende omgevingen elk een bijzonder indrukwekkend beeld op het scherm weten te toveren. Zo af en toe even stil staan om de omgeving in je op te nemen was dan ook eerder regel dan uitzondering. Hoewel de ratten soms wel wat roet in het eten gooide. Het geheel ziet er echt fenomenaal uit. Dat geld trouwens ook voor de personages, waarbij de wanhoop, pijn of de spaarzame momenten van vreugde ook van Amicia haar gezicht zijn af te lezen. Prachtig gedaan.

Ondanks alle positieve superlatieven hierboven is de game niet perfect. Hoewel dat voornamelijk technisch van aard is. Ik had de gehele duur namelijk last van stotteringen waardoor het niet helemaal soepel speelt. Een enkele crash en 2 momenten dat de game voor eventjes bevroor. Hoewel een update tussendoor wel verbetering bracht is er nog wel wat te winnen. Het is echter een kleine klacht van mijn kant. En zeker niet iets wat de beleving beperkt.

A Plague Tale: Requiem doet uiteindelijk zijn naam eer aan. De grote kracht van Innocence wordt hier sterk doorgezet. De band die Hugo en Amicia in het vorige deel hebben opgebouwd wordt hier tot het uiterste getest. En in elke stap werd ik er verder in meegezogen. Het is ongeveer halverwege de game dat er serieuze stappen gezet worden en het geheel in een stroomversnelling komt. Op dat moment toont Requiem wat voor game het echt is. Het persoonlijke verhaal van twee kinderen die in een onmenselijke en onmogelijke situatie terecht komen en niemand anders hebben dan elkaar.

En juist dat heeft mij enorm diep geraakt. Innocence wist mij al diep te raken en mee te laten leven met Amicia en Hugo. Twee kinderen waar ik echt om ben gaan geven in die game. En in requiem ben ik zo enorm mee gaan leven met ze dat ik heb zitten schreeuwen naar het scherm van dezelfde machteloosheid als Amicia. Of dat ik een brok in mijn keel kreeg bij openbaringen die werden gedaan. En zelfs dat ik met tranen in mijn ogen het laatste level heb doorlopen. Hopende dat het uiteindelijk niet zo zou moeten zijn. De tussentijdse aftiteling en epilogue waren dan ook een zeer mooi en fijn om het geheel even te kunnen laten inwerken.

A Plague Tale: Innocence is een van die games die een speciaal plekje heeft en mij wist te raken. Net zoals Life is Strange dat deed. Een game die mij (als redelijk emotieloos persoon) wist te emotioneren en te ontroeren. A Plage Tale: Requiem doet dat echter op een heel ander niveau zoals ik niet eerder heb gehad. Na de eerste sessie had ik idee dat dit hetzelfde zal verlopen als de voorganger. Een goed, boeiend en aangrijpend verhaal. Maar de laatste twee sessies hebben het echt naar een dieper niveau getild. Ik had niet verwacht hier zo diep door geraakt te worden.

A Plague Tale: Requiem is een bijzondere ervaring. Ik ben blij dat ik niet gewacht heb om deze op te pakken. Want 30 of 60 fps is totaal niet relevant bij een kunstwerk als dit. De ervaring gaat daar makkelijker overheen. En Requiem toont maar weer eens de kracht en kwaliteit aan die games kunnen brengen. En dat is precies de reden dat ik van de vele entertainment vormen hier zo enorm veel van houd. Met gemak de game of the year dit. Wat een ervaring.

Ik ben er 5 uur mee bezig geweest volgens True achievements. Best een vermakelijk puzzelspelletje, maar echt bijzonder wordt het nergens. Verhaal is simpel en mooi gedaan maar weet geen indruk achter te laten. De puzzels zijn vermakelijk maar missen toch wat uitdaging, je vliegt er erg snel doorheen. Het zijn vooral de schilderij achtige vergezichten die af en toe langskomen die een indruk weten achter te laten. En de soundtrack doet me soms aan de avontuurlijke John Williams denken wat ook wel fijn is.

Prima spel verder en een perfect tussendoortje. Maar de hoge cijfers en sterke reviews kan ik niet echt begrijpen.

En dat was Powerwash Simulator 2. Opnieuw weer erg relaxt om te spelen en ze hebben best wel wat fijne Quality of Life dingetjes doorgevoerd. Ook de setting met je eigen werkplaats is leuk gedaan. En ik heb me ook weer prima vermaakt. Het gros van de levels heb ik samen gedaan met mijn vrouw, in splitscreen wat ook een welkome toevoeging is. Helaas heeft deel 1 dat niet, want die wil ze ook graag samen doen.

De game speelt weer erg fijn, speelt ook wat soepeler dan de vorige en ziet er wat strakker uit. Wat mij wel opvalt is dat er minder levels zijn en dat de levels ook wat minder groots zijn dan in deel 1. Waarbij vooral het laatste level mij eigenlijk wel tegenviel. Die was met binnen een uurtje gedaan met zijn 2en. Voor de prijs die je ervoor krijgt had ik een flink groter level gehad, helemaal gezien er wel wat grotere levels zijn.

Maar het mag de pret niet drukken. Ik heb me er weer mee vermaakt. Nu is het wachten tot de berg DLC als die hiervoor gaat komen.