Nu die op gamepass te vinden is heb ik hem eindelijk ook eens kunnen spelen. De eerste trailers maakte mij erg nieuwsgierig naar hoe ze het puzzel element hebben uitgewerkt. Daar werd ik in eerste instantie niet door teleurgesteld, maar helaas komt de game uiteindelijk niet veel verder dan waar het mee begint.

Want dit is eigenlijk gewoon een walking-sim waarbij we door een redelijk cliché liefdesverhaal lopen. Ansich is dat geen probleem en het levert een prima tussendoortje op. Het zijn echter enkele details die mij hier toch irriteren. Het feit dat regelmatig de controle weggenomen wordt om een stukje verhaal te vertellen of een hint te geven waar je daarna naartoe moet. Het voelt heel onnatuurlijk en het zorgt voor flink wat vertraging aangezien je niet daarna direct weer verder kan, maar de game eerst enkele seconden nodig heeft om weer in game modus te moeten komen. Dat wordt vooral vervelend als je na elk kort puzzel element een stukje verhaal krijgt. En in sommige gevallen is het niet eens een stukje puzzel maar wandel je gewoon ergens heen. Maar ook de muziek die erg random in komt vallen en net zo random weer verdwijnt. Of dat de het heen en weer sjouwen van elementen en plaatsen op de puzzels erg moeizaam en stroef werkt. Het zorgt ervoor dat je niet lekker snel dingen kan proberen, iets wat de opzet van de puzzels wel een beetje van je vraagt.

Het puzzel element zelf is wel erg leuk gevonden en vooral in het begin is het leuk om mee te klooien. Helaas blijft het vooral bij dat ene concept wat tot in den treure gebruikt wordt. Richting het einde zit er eindelijk nog een leuke puzzel in waarbij je in een keer 2 puzzels moet oplossen. Dat was wel even verrassend en vroeg om echt even goed na te denken, maar helaas bleef het bij die ene keer.

Maar het gaat uiteindelijk om het verhaal, de ups en downs in een relatie en de acceptatie van het geheel. Het wordt redelijk sterk gebracht maar het voelde uiteindelijk toch wat te cliché om echt een indruk achter te kunnen laten. Het voordeel is wel dat je er met zo'n 3-4 uur wel doorheen bent. Maar ik had hier toch wel wat meer van verwacht.

Jaren geleden heb ik mij kostelijk vermaakt met Marble Blast Ultra (was alweer 2006 zie ik nu). Maar heb in die tijd eigenlijk nooit meer zo'n game langs zien komen. Tot ik deze hier gisteren zag verschijnen, Ondertussen aangeschaft en al uitgespeeld.

Met 40 levels heeft de game voor mijn gevoel toch te weinig levels. Vooral omdat je erg snel door de eerste pak en beet 20 levels heen rolt. Het vermaakt zeer zeker, maar als je bij de eerste run al een gouden tijd neer zet is er weinig verdere uitdaging. Ik hoop dat ze nog wat meer in petto hebben maar voor die €20 had ik wel iets meer verwacht.

Toch zal ik hem nog wel regelmatig opstarten, er is gewoon iets fijns aan een rollende bal die zo snel mogelijk naar het einde toe moet.

Zo, op mijn laatste vrije dag van mijn vakantie Mario Kart maar weer eens aangeslingerd. En een simpele conclusie is wel dat de nieuwe banen zeer degelijk zijn, maar het niet echt halen bij de originele banen die erin zitten.

Qua afwisseling en presentatie van de banen zit het wel goed. We doorlopen zowel oude als nieuwere locaties en ze hebben het geheel over het algemeen mooi opgepoetst voor de Switch release. Daarbij vallen vooral de Tour banen op, die zitten vol met details en leuke aankleding. Terwijl de oudere SNES/N64 banen er toch wat bekaaid vanaf komen. Die laatste zijn gelukkig wel in de minderheid, helaas ook als gevolg van dat de Tour banen in overvloed aanwezig zijn. Met minimaal 1 track per cup en in sommige gevallen zelfs 2 is wat mij betreft teveel. En dat terwijl ze nog flink kunnen putten uit hun oudere games voor banen (zoals de gamecube banen bijvoorbeeld).

Gelukkig leveren ze ook een nieuwe baan. Sky-High Sundeau. Hoewel die ondertussen ook naar Tour is gekomen begreep ik. Hij was als eerste hier te vinden. Helaas is het een van de meest saaie banen die ze toegevoegd hebben. Op eenzelfde niveau als de Mario Circuit 3 zeg maar. De bochten van die baan zijn hier ingeleverd voor enkele schansen maar dat is het ook wel. Het is een saaie loop die na enkele races enorm verveeld eigenlijk.

Over het algemeen leveren ze met de deze banen best wel weer wat plezier op. Hoewel het gebrek aan creativiteit ondertussen wel merkbaar is. Hopelijk weten ze daar met de komende 3 waves nog wat verandering in aan te brengen. Maar ik verwacht eigenlijk meer van hetzelfde. En dan wordt het toch wachten op een nieuwe Mario Kart voor de creativiteit. Gelukkig hebben we tot die tijd enorm veel banen om ons mee te vermaken.

Max Payne, een klassieker natuurlijk. Eentje die al die tijd langs mij heen is gegaan. Waarom weet ik eigenlijk niet, want ik had hier altijd wel interesse in. Ik heb er dan ook best wel wat over gelezen, gezien en gehoord. Zelfs de film heb ik toentertijd gezien, hoewel ik me daar echter niet echt meer iets van kan herinneren. Het verhaal stond me echter nog wel een beetje bij, familie van agent wordt vermoord hij wil wraak en eindigt met een spoor van lijken door de stad.

Het is een verhaal wat bol staat van de clichés, iets waar Remedy ook netjes op inspeelt met het cringe gehalte ervan. Dat wordt extra versterkt door het feit dat de devs zelf acteren. Wat best wat hilariteit oplevert. Maar het past en ze nemen zichzelf absoluut niet te serieus, waardoor ze een heerlijk pakkend verhaal weten te presenteren. Het zit vol met diepgang waar mening schrijver wel wat van kan leren. Personages zijn er niet alleen om Max's zijn verhaal te dienen, maar ze hebben elk hun eigen beweegredenen. Er zitten tal van kleine details die het verhaal en de wereld extra vulling geven (zoals de vermakelijke tv series). Remedy laat zien dat ze storytellers zijn. Dat is nu natuurlijk al lang en breed bekend, maar Max Payne bevestigd nog maar eens dat het in de basis van hun DNA zit. En ik geniet er enorm van. Mede ook dankzij de heerlijke presentatie en het sterke stem acteerwerk.

Het is daarom jammer dat de geluidmix niet echt helemaal lekker loopt. De stemmen worden namelijk regelmatig overstemd door de muziek of geluidseffecten. Qua instellingen is er helaas ook niet veel keuze met maar 2 sliders. En dan mist er ook nog eens ondertiteling tijdens het spelen. Nu speel ik het backwards compatible op de XSX, dus daar kan wat in verkeren. En het zal met de remake vast wel opgelost worden.

Het verhaal is ook niet bijster lang, gelukkig want dankzij het hoge tempo blijft de lol er goed in. We vliegen van de ene gebeurtenis naar de andere gebeurtenis en er is nauwelijks tijd om op adem te komen. Dat heeft een groot voordeel want het zorgt ervoor dat de ondertussen duidelijk verouderde gameplay redelijk overeind blijft. Het is simpel en duidelijk. En hoewel er later een sniper en granaatwerper langskomen is al vrij snel alles qua wapens wel beschikbaar. Maar ook de slow motion moves zijn simpel en direct goed te gebruiken. Vervolgens is het heerlijk knallen geblazen. De game doet me daarin ook wat aan F.E.A.R. denken. Max Payne levert namelijk net zoals F.E.A.R. enorm spektakel af met de slow motion actie. Het is geweldig om in slow motion door de gang te springen en iedereen af te knallen. Met als groot verschil dat Max Payne duidelijk veel filmischer is ingesteld en het ook zo presenteert.

De slow motion zorgt er wel voor dat je regelmatig goed zicht krijgt op hoe het er grafisch allemaal uitziet (als voor de zoveelste keer iemand in slow motion neervalt). En dat is uiteraard ook enorm verouderd. Maar hoe hilarisch is het om die grijns op Max's gezicht te zien terwijl je halfdood uit een schietpartij komt. Verder kan ik dit wel goed waarderen, en voelt het helemaal niet zo verouderd aan als ik in eerste instantie dacht. Misschien is het een stukje nostalgie, maar ik word er ergens wel blij van als ik dit soort oudere games speel. Het ziet er toch wel goed uit en verouderd helemaal niet zo slecht voor mijn gevoel. Tegelijkertijd ben ik ook wel benieuwd naar wat ze met de remake weten te leveren. Als dat in dezelfde grafische kracht van Alan Wake 2 wordt kan dat wel een enorm spektakel worden. Tegelijkertijd heeft dit natuurlijk ook wel zo zijn charme.

Max Payne is een klassieker die ik veel te laat pas speel. Maar man oh man wat heb ik er een lol in gehad. Het speelt heerlijk weg, heeft een verhaal wat mij er goed in trekt en is gewoonweg enorm leuk om te spelen. Een paar zaken die het echt ouderwets laten aanvoelen zijn vooral gameplay dingetjes. Maar niets zit de game in de weg om in deze tijd nog van te kunnen genieten. Op naar deel 2. En naar de remake natuurlijk. Ben benieuwd wat ze daar van weten te maken.

We gaan door waar deel 1 ophield. En daarmee belanden we ook direct weer in een flinke chaos achterlatende achtervolging die ons uiteindelijk bij een noodlottig einde brengt. Het verhaal zit ook hier weer vol met wendingen, verrassingen, verraad, verborgen agenda’s, wraak en liefde. Het is hier allemaal grootser dan in het eerste deel. En de meeste personages komen dan ook weer opnieuw langs. Wat direct een klein irritatiepuntje was, want het character design is flink op de schop gegaan. Weg zijn de gescande foto’s. En dat is ergens wel jammer, enigszins vanwege de charme die het had. Maar vooral omdat verschillende personages niet lijken op hun versie in deel 1. Waardoor ik soms zat te gissen wie het zou moeten zijn. Wel zien ze er een stuk beter uit, en is ook de beweging van de personages flink verbeterd. Max beweegt soepeler en vloeiende door de levels heen. Geen trial & error meer om over balkjes te lopen.

Het verhaal is weer heerlijk uitgewerkt, zit vol met kleine details en bouwt mooi door op dat uit deel 1. Toch weet het verhaal mij hier wat minder goed vast te houden. Waar het in deel 1 aanvoelde alsof iedereen er met zijn eigen beweegreden was en een eigen agenda en doelen had. Kreeg ik nu vaak het gevoel dat ze er alleen maar inzaten vanwege de naam en/of om Max zijn verhaal te dienen. Alles en iedereen komt uiteindelijk samen in een (explosief) einde van het verhaal van Max. Dan vond ik het einde van deel 1 toch beter waar verschillende personages gewoon nog hun eigen ding aan het doen waren. Dat wil niet zeggen dat dit verhaal slecht is, want er zit genoeg in om ook hier weer van te genieten. En eigenlijk zijn de twee games gewoon een doorlopen verhaal. Begrijp ook wel dat ze de remake als een geheel uitbrengen.

De sfeer zit er ook weer goed in, de stijl en de looks van de stad zijn een plezier om naar te kijken. Er zijn aardige stappen gemaakt ten opzichte van deel 1 en ook dat blijft tof om te zien.

We mogen deze keer ook met Mona Sax aan de slag. En daar wordt voor mij een misser gemaakt. Niet omdat we met Mona spelen, maar er wordt weinig mee gedaan, voelt mij wat te veel als vulling en ze speelt letterlijk hetzelfde als Max. Het zou leuker geweest zijn als ze daar wat wisseling in hadden gebracht, zoals geen slowmotion of iets dergelijks. En ze hadden haar daarin best wel wat meer kunnen uitdiepen wat mij betreft.

Max Payne 2: The Fall of Max Payne is net zoals deel 1 een klassieker. Eentje die aardig wat verbeteringen brengt, maar daardoor ook een beetje magie verliest. De game is kort en zeer krachtig, weet waar de focus op ligt en voegt weinig extra’s toe om het geheel op te rekken. Hij is korter dan deel 1 en voelt in deze huidige tijd zelfs voor een DLC erg kort. Maar ik ben er wat blij mee. Het is heerlijk behapbaar en ik zou eigenlijk meer van dit soort games willen. Eentje die een verhaal vertellen waar je in een paar uur doorheen bent zonder eindeloos lange levels, onnodige rpg elementen en allerlei zijmissies en collectables. Toch bevalt deel 1 mij door enkele kleine missers hier toch wat beter. Maar dat mag de pret zeker niet drukken.

Remedy heeft hiermee een schot in de roos afgeleverd. En ik kijk nu alleen nog maar meer uit naar de remake. Beide Max Payne games zijn heerlijk verhaal gedreven games. Beter laat dan nooit, maar deze staan hoog in mijn lijstje.

Eerste voor dit jaar, leuke kleine puzzelgame van Youtuber GMTK. De game zelf is erg kort en een relatief simpele platform puzzelaar. Maar het is leuk en mooi vormgegeven, werkt soepel en speelt ook makkelijk weg. Ik vond het vooral leuk omdat ik de ontwikkelvideo's ook gezien hebt. En door de behind the scene's kennis is het grappig om te zien hoe dingen uiteindelijk zijn geworden.

Leuk tussendoortje waar je snel mee klaar bent. Maar wel een aanrader voor de puzzel platform liefhebbers.