Lake weet werken vooral erg relaxed aan te laten voelen. Het rondrijden om de post te bezorgen, en gaandeweg wat verschillende mensen te leren kennen, is vooral erg idyllisch. Je ontmoet zowel oude bekende gezichten als nieuwe en bouwt nieuwe banden met de mensen op. Ondertussen is wel duidelijk dat er een keus gemaakt moet worden over hoe je verder wilt met het leven. Een keus die in een game altijd makkelijker te maken is dan in de realiteit. Maar tegelijkertijd ook een keus die erg herkenbaar is.

En juist dat laatste maakt dat Lake voor mij het zo goed doet. Ik kan me daar steeds beter in herkennen namelijk. De groeiende druk en zorgen van het leven, niets daarvan is te merken in het rustige dorpje rondom het meer. Hoe mooi het ook is, helaas is het vooral een utopie. Iets waar dit soort games erg mooi op inspringen.

Des-al-wel-te-plus brengt dit uitstapje een aantal leuke momenten en slaagt het uitermate goed in zijn rustgevende doel. De pop-in en kleine stotteringen zo af en toe kan ik dan nog wel doorheen kijken. Zelfs het langzame lopen stoort me niet. Het is vooral een leuke kleine vakantie.

Vier jaar later heb ik hem dan eindelijk gespeeld, op de Switch weliswaar, op de pc bleef de game crashen. De Switch had er trouwens ook moeite mee merkte ik. Maar goed, als liefhebber van Steven Wilson (zijn oudere werk voornamelijk) was ik hier best benieuwd naar. Maar meer dan een gimmick is zijn naam en muziek ook niet echt hier. De toegevoegde waarde van zijn muziek op de achtergrond is mij onduidelijk, daar had legio andere emotionele muziek een gelijkwaardig zo niet een beter effect gehad.

De game zelf is een vrij simpele puzzelaar die voornamelijk draait om het accepteren van het verlies van een dierbare. Het verloop is al snel duidelijk en de insteek weet best te boeien. Maar helaas weet Last Day of June mij niet mee te sleuren in het verhaal, zelfs niet met de achtergrond muziek van Steven Wilson. Sterker nog was zijn naam hier niet aan verbonden geweest dan was deze compleet langs mij heen gegaan. Met een speelduur van ongeveer 3 uur niet bijster lang, waardoor het prima te behappen is.

Prima te doen, maar verder weinig bijzonder. De muziek van Steven Wilson voegt hier verder weinig aan toe en komt vooral over als makkelijk reclame.

Na de Lego Pirates of the Caribbean is dit wel toch een flinke stap terug. De game voelt in alles duidelijk verouderd aan. Niet zo gek ook want er zit toch een aantal jaar tussen die twee games. Maar ik had hier toch best wat meer moeite mee om door te komen merkte ik. De verhalen, vooral van deel 1 & 3 blijven toch uitermate vermakelijk. Ook met de typische lego humor erin verwerkt. Ben dan ook wel benieuwd hoe ze het in het volgende deel hebben verwerkt met deel 4 erbij.

Over het algemeen is dit ook weer een vermakelijke lego game, hoewel het voor deze tijd wel gedateerd is. Misschien dat ze met de vijfde film in aantocht hier nog eens een nieuw deel gaan maken. Maar goed, ik heb nog wel een aantal andere Lego games om de tijd door te komen.

Shit, dat is de gedachte die ik had voor aan half uur na het uitspelen hiervan. En nog steeds trouwens. Bijzonder hoe games je zo ongelofelijk diep kunnen raken.

Ik had nooit echt interesse maar heb de gratis eerste episode recent toch even opgepakt. Na die uitgespeeld te hebben was ik meteen verliefd op de personage's, hoe cliche ze soms ook zijn. Dus toen de rest van de game in de sale kwam te staan heb ik meteen alles opgepakt. En dat is de beste €5 die ik ooit heb uitgegeven.

In de afgelopen dagen de overige episodes doorgespeeld en de tweede en derde kwamen toch goed binnen. De zelfmoord van Kate is een bijzonder zwaar thema (ik heb haar trouwens behoed van springen). Ook de cliff-hanger van de derde episode hakte er hard in. Ik had al het vermoede dat het redden van William slecht nieuws betekende. Maar om Chloe zo te zien deed mij toch meer dan gedacht. Dat toont ook meteen de krach van de game. De personage's zijn zo ongelofelijk gaan leven dat de gebeurtenissen, mij tenminste, echt raken.

Episode vier begon erg intens en kwam al vrij snel met een vrijwel onmogelijke keuze. Een keuze om je beste vriendin/liefde haar laatste wens te vervullen door haar feitelijk te vermoorden of haar in pijn langzaam te laten sterven. Een haast onmogelijke keuze om te maken die ik helaas van dichtbij heb meegemaakt en dat maakte dat deze keuze erg hard binnenkwam. Heb ervoor gekozen om haar wens te vervullen om daarna nog even een pauze in te lassen. Daar blijft het niet bij, de rest van de episode wordt flink duister. En dat voor een game die zo ongelofelijk cliché begint. De cliffhanger van Jefferson had ik trouwens niet verwacht, hoewel die achteraf niet bijzonder gek is. Maar goed achteraf zijn de hints makkelijk te zien.

Episode vijf is een lastige, omdat het de laatste is weet je dat er zware keuzes komen. Tegelijkertijd is dit het laatste moment dat je met de personage's meemaakt en na al die tijd wil ik nog veel meer met hun meemaken, maar mag het niet zo zijn. We hebben de gebruikelijke badguy die alles uitgebreid uitlegt. Daarna wat heen en weer gereis in tijd wat voor een heleboel gerommel zorgt. Tegelijkertijd wordt duidelijk dat alles wat je doet het resultaat constant erger maakt. Wat volgt is een bijzondere trip door een nachtmerrie. En dan kom je bij het eind. Why damnit, why. Wat een ongelofelijk klote moment en dat puur omdat beide opties totaal niet wenselijk zijn. Of Chloe opnieuw moeten zien doodgaan en verliezen of haar redden en de hele stad verwoest zien worden. Ik ben hier voor Chloe gegaan, kon het simpelweg niet verdragen om haar nog eens te verliezen.
Daarna heb ik het andere einde gedaan en wat was dat een ongelofelijk emotionele trip. Het opofferen van Chloe is toch wel het einde wat bij de game hoort, hoe hartverscheurend het ook is.


Met elke episode werd ik er meer en meer ingezogen. Tot het punt dat ik zo om de personage's geef dat ze bijna echt worden. En dat maakte de laatste episode ook zo ongelofelijk pijnlijk.
Het is bizar hoe ik ben gaan meeleven met de personage's, iets wat ik vooraf nooit bedacht had.

De game zit vol met cliche's, pacing issues in de laatste twee episode's en irritatie opwekkende dialogen. Maar behandeld ondertussen zware thema's en laat zien dat keuzes, consequenties, pijn en verdriet onderdeel zijn van het leven. Keuzes zijn lang niet altijd makkelijk maar ze zijn er voor een reden. En dat is wat Life is Strange zo mooi en realistisch maakt.

Life is Strange heeft mij zwaar verrast en heeft een speciaal plekje in mijn hart gekregen.

Mijn laatste bericht hier dateert alweer van januari 2019. Zo'n dikke twee jaar later heb ik de game pas opgepakt. Voornamelijk dankzij de aankondiging van True Colors om eerlijk te zijn. Hoewel LiS 2 al langere tijd op mijn to play lijst stond, had ik er eigenlijk bijzonder weinig interesse in. En hoewel ik me er best mee vermaakt heb, is het niet echt bijzonder.

Dat komt voornamelijk omdat de personages mij niet echt weten te boeien. En dan wordt het maken van keuzes en hun reis doorlopen een bijzonder saaie gebeurtenis. Voornamelijk omdat ik me helemaal niet kan inleven in het hele startpunt van het verhaal. Waarom je na zo'n gebeurtenis op de vlucht gaat begrijp ik dus totaal niet. Gelukkig wordt daar aan het eind nog wel wat over gezegd, maar het levert al een valse start af. Dat de game je daarnaast constant voorhoud dat racisme slecht is (door tergend veel vervelende personages langs te laten komen) helpt daar ook niet bij. Het is een ongelofelijk cliché en bijzonder storend als voor de zoveelste keer een personage je racistisch behandeld en je maar een beetje als een mak lammetje niets kan uitrichten. Dat al die personages ook nog eens bordkartonnen stereotypes zijn maakt het nog vervelender. Ja ik begrijp dat racisme slecht is, dat hoef je niet elke 10 minuten weer te laten zien. Het helpt niet om een goed en sterk verhaal te vertellen. Sterker nog, het leid behoorlijk af.

Gelukkig levert LiS 2 ook nog wat leuke bij-personages op, zoals Brody en de hippy groep. Het zijn personages waar wel wat meer diepgang en achtergrond aan gegeven wordt. Waarvan Brody veruit het leukste is. Het zorgt voor wat meer kleur en levendigheid in het verhaal.

Iets wat ze hier ook goed doen is het roadtrip principe van het verhaal. Het levert enkele zeer verschillende omgevingen die regelmatig leuk zijn om te ontdekken, voornamelijk de eerste drie episodes zijn mooi. Het beste onderdeel van LiS 2 is echter dat je keuzes niet alleen invloed hebben op de acties en gebeurtenissen die jij doet, maar ook op de ontwikkeling van Daniel. Wat in de latere episodes vooral invloed en gevolgen heeft. Zo bleek aan het eind dat ik hem dusdanig had verpest dat hij ongeacht mijn keuze toch naar Mexico gaat (mijn canon einde is trouwens dat ze beide daar belanden).

En dat blijkt toch weer de grote aantrekkingskracht van Life is Strange te zijn. Het maken van keuzes, de consequenties daarvan ondervinden en maar zien hoe het allemaal afloopt. Hoewel deze zover de minste uit de reeks is blijft het vermakelijk om te spelen.

Ondertussen eindelijk eens uitgespeeld, heb met hier ook weer heerlijk mee vermaakt.

Helaas haalt de game het niet bij het origineel. Een groot nadeel is dat de uitslag al bekend is, dus qua verhaal zijn er weinig verrassingen. Daarnaast heeft de game problemen met de pacing. Met maar drie episodes moeten ze wel wat moeite doen om het verhaal te vertellen, wat erin resulteert dat ze bij vlagen veel snelheid maken. Vooral de derde episode heeft daar last van. Tegelijkertijd zitten er ook veel momenten in dat het allemaal wel wat vlotter gemogen had. Dat had beter gebalanceerd kunnen worden. Van mij hadden ze nog wel een vierde episode erachteraan kunnen maken.

Een ander minpunt is het duo Rachel & Chloe. Waar Chloe & Max duidelijk verschillend waren en voor een leuke dynamiek zorgde, zijn Rachel & Chloe teveel gelijkend. Het haalt de dynamiek uit het duo waardoor het minder aanspreekt dan Chloe & Max. Echter Rachel is als personage dan wel iemand waar ik snel van ben gaan houden, juist omdat ze zo op Chloe Lijkt. Max had meer tijd nodig om mij voor zich te winnen.

Het was heerlijk om Chloe te zien worden hoe ik haar heb leren kennen. Ik ben als een blok voor haar gevallen in het origineel dus ze had mij hier bij voorbaat al gewonnen. Interessant om te zien hoe de relatie met haar moeder en stiefvader zo ontstaat. Daar had van mij wel meer tijd en aandacht aan besteed mogen worden. Maar ook hoe ze dealt met het verlies van haar vader is erg interessant.

Ook Rachel weet mij snel te pakken. Haar invloed en het gemak waarmee ze Chloe meekrijgt is fascinerend. Ook Steph, Mikey, Drew en Frank hebben leuke bijrollen en weten toch een indruk achter te laten. Ook wel leuk om meer van Frank te zien en zijn relatie met Chloe wat verder uit te diepen.

Uiteraard ook hier weer een pluspunt voor de muziek, daar heb ik goed van genoten.

Helaas mist de game de impact die de eerste wel had. Toch is de wereld en zijn personage's blijven hangen na de end-credits en ben ik nog meer van Chloe gaan houden, wat het einde van het origineel nog vervelender maakt.

De bonus episode was niet heel erg bijzonder, maar zodra ik in de woonkamer liep had ik vrij snel door wat er ging gebeuren. Het emotionele einde weet dan toch wel weer te raken. Verder voelt het voornamelijk ook als afscheid van deze personage's.

In 2017 wist het eerste deel mij echt omver te blazen. De setting, het verhaal en de personages wisten een diepe indruk achter te laten. Het was de inleiding in de serie en dit soort games, echter wist geen enkel vervolgdeel of vergelijkende type hierbij in de buurt te komen. Tot nu dan, want True Colors weet mij opnieuw omver te blazen.

Al direct valt de grafische sprong voorwaarts op waardoor de opnieuw idyllische omgeving mij direct weet te verleiden. Het is een plek waar ik best zou willen wonen. En het ziet er hier ook gewoon prachtig uit. Wat echter nog beter opvalt zijn de animaties in de gezichten, daar zijn serieuze stappen in gemaakt. Iets wat hier ook echt wel benodigd is omdat anders de subtiele hints en emoties in de gezichtsuitdrukking niet over zouden komen. En voor een game die de focus volledig op emoties en empathie legt is dat erg belangrijk.

Centraal staat Alex, iemand die ik vanaf de opening eigenlijk direct hebt omarmd (zo anders was het in het vorige deel). Door haar moeilijke jeugd kan ze de emoties van andere zien, horen en ervaren. Dat empathie zo’n boeiende kracht oplevert had ik vooraf niet verwacht eigenlijk. De introductie is sterk en weet ook direct de juiste sfeer op te roepen. Het weerzien met haar broer na jaren is pakkend, maar zo ook de kennismaking met de andere personages. Daarbij vallen vooral Jed en Steph voor mij op. Maar een alternatieve muziekliefhebber doet het bij mij meestal wel goed trouwens. De eerste episode dient duidelijk als introductie van iedereen en de relaties tussen de personages, evenals de relatie mogelijkheden voor Alex. Richting het einde komt er wat vaart in en krijgen we de eerst echte ervaring met Alex haar kracht. Wat uiteindelijk ook leidt tot de onvermijdelijke dood van haar broer Gabe. De impact van die gebeurtenis is, als je de trailers gezien hebt, eigenlijk niet aanwezig. Wat ik best jammer vindt aangezien dit het startpunt is voor het verhaal. Maar de focus ligt hier dan ook veel meer op het omgaan met emoties in het dagelijkse leven, iets wat ze daarna enorm sterk doen.

Episode 2 begint dan ook met een herdenking van Gabe waarbij de insteek van True Colors echt duidelijk wordt. Het draait om emoties en niet alleen je eigen emoties maar ook die van andere. Wat dankzij een zeer pakkend moment met Steph erg mooi duidelijk gemaakt wordt. Een situatie die zo enorm herkenbaar is, waarbij je eigenlijk nooit weet hoe en wat te doen om iemand niet zo eenzaam in de emotie te laten staan. Richting het einde van de episode komt er nog zo’n sterk moment met Eleanor die dementerend is. Iets wat erg mooi wordt weergegeven door haar gebroken en mistige wereldbeeld. Die twee momenten grepen mij enorm aan eigenlijk, helemaal de keus om Eleanor wel of niet te vertellen dat Gabe overleden is. Het einde is weer heerlijk mierzoet.

Episode 3 is waar dit deel zich voor mij echt onderscheid. De creativiteit hoe ze de LARP verwerkt hebben is geweldig en levert een aantal flink hilarische en pakkende momenten op. Het hele verhaal rondom Typhon is ondergeschikt aan de verwerking van de emoties bij Ethan. Het is dan ook geweldig om hem te zien oplichten tijdens de LARP en het eindgevecht is simpelweg spectaculair. Zo aangrijpend was het dan ook om alles direct te zien omslaan als het alarm afgaat. De keus om de wereld weer te geven zoals de verschillende personages zien is hier op zijn sterkst. Het laat de enorme impact die de verschillende emoties kunnen hebben mooi zien. Evenals hoe snel dat kan omslaan naar aanleiding van traumatische ervaringen. Afsluitend komt ook hier weer een belangrijk moment, namelijk om de boosheid van Charlotte weg te nemen. Een foute keus natuurlijk, maar gedreven door nieuwsgierigheid heb ik toch maar besloten dat te doen. En al direct had ik daar spijt van, de emotieloze Charlotte is duidelijk niet goed. Het was dit moment dat ik eigenlijk de kracht uit het eerste deel weer wilde hebben.

Episode 4 legt de focus op het feest, gezelligheid en een normaal leven. Het is leuk om Duckie te helpen, of het stelletje in de straat. Het zijn van die simpele maar mooie momenten die de focus leggen op het alledaagse leven en onze emoties, keuzes en gevolgen daarvan. Dat gaat verder op het festival waar je ook je eigen relaties kan bepalen (Steph natuurlijk, wie wil er nou niet een stoere muzikale meid hebben). Net zoals de vorige episode draait deze grotendeels niet om Typhon, maar ook dat komt uiteindelijk nog eventjes langs. Met een (achteraf niet zo) verrassende wending zoals ik ondertussen verwacht van een Life is Strange game.

Het is episode 5 die eindelijk wat meer achtergrond geeft over Alex en haar geschiedenis. We zien in een aantal aangrijpende momenten hoe ze haar kracht ontwikkeld door verdrietige en traumatische gebeurtenissen. Momenten die Alex eigenlijk niet wilt herinneren, maar wel moet om door te kunnen gaan, om een leven te kunnen opbouwen en om te accepteren wie zij als persoon is. Dat haar vader uiteindelijk in de mijn blijkt omgekomen te zijn is natuurlijk wel heel toevallig, maar het werkt wel. Het is ook de opzet voor de afsluiting waar je de gevolgen van je keuzes mag dragen. Tenminste voor een deel, de confrontatie met de counsel heeft verder weinig toegevoegde waarde (ik kreeg alleen Duckie en Steph mee, de rest niet wat ik al aan zag komen eigenlijk). Uiteindelijk krijg je Jed toch zover om het geheel op te biechten. Wat ook wel te verwachten was voor een game dat zich volledig richt op emoties en empathie.

True Colors heeft daarmee een afsluiting die lang niet zo ingrijpend is als de vorige delen. Maar het draait dan ook niet om het wel of niet kunnen pakken van Typhon, het wel of niet gelijk krijgen of het wel of niet kunnen achterhalen van de waarheid. Het draait uiteindelijk om die laatste keuze, welk avontuur ga je met Alex aan om een leven op te bouwen. Gedurende de 5 episodes ben je meer bezig met hoe Alex in het leven staat, hoe ze besluit om te gaan met de emoties van haarzelf en andere. Maar bovenal het vinden van een plek in deze wereld waar ze voor het eerst sinds alle traumatische gebeurtenissen zichzelf kan zijn.

Waar deel 1 een diepe indruk achterliet met een aantal aangrijpende keuzes, doet True Colors dat vooral met de reis zelf. Qua impact is True Colors minder groots, maar het is wel de meest menselijke en het meest alledaags van de games uit de serie. Zowel door de geweldige personages waar je mee in aanraking komt, het pakkende verhaal van Alex, de simpele side-missions om mensen te helpen, maar bovenal door een kracht die eigenlijk enorm normaal is. Geen telekinetische krachten of tijdperikelen, maar simpelweg het gebruiken van empathie.

Als ik dan toch nog even wat minpunten moet benoemen is dat vooral de pacing in de laatste episode. Het gaat daar in een flink hogere versnelling om het verhaal nog af te ronden. Daar had voor mijn gevoel wel wat meer tijd in gestoken mogen worden. Evenals het effect van de grotere keuzes had van mij wel wat dieper gemogen. Voor een game die zo draait om het leven zou het niet gek zijn om een uitkomst te krijgen waarbij je niet een goed einde krijgt. Ook al ligt daar niet de focus, het zou de laatste keuze duidelijk anders maken. Het maakt verder echter weinig uit want ik heb absoluut genoten van de reis en de personages. Ik zet deze op gelijke voet met deel 1, True Colors is een prachtige en aangrijpende ervaring.

Tot slot nog even een momentje voor de vibe checks die in de game zitten. Momenten om eventjes te gaan zitten en te genieten van het uitzicht en de muziek. Het zat ook al in de vorige delen, maar het voelt hier zo volledig op zijn plek en past perfect in het verhaal.

Ik kan me nog herinneren dat deze in een showcase langs kwam en toen mijn aandacht wel trok. Nu deze dan op gamepass te vinden is maar eens een poging gewaagd. En dat begon wel leuk, maar viel mij uiteindelijk toch een beetje tegen. Het idee is om in de verschillende levels de spullen op een juiste manier te organiseren. Wat die juiste manier is, is juist de grote puzzel. Dat kan prima zijn, maar ik heb meerdere levels gehad waarbij ik het op de juiste manier deed maar dat de game dat simpelweg niet registreerde. Met als gevolg dat je dan gaat zoeken naar andere oplossingen (de meeste levels hebben echter maar 1 oplossing) die er dan niet zijn. Waardoor je bij de andere levels dus ook weer twijfelt of je wel op de juiste gedachtegang zit. Daardoor frustreert de game op den duur een beetje omdat het uiteindelijk best simpel is, maar omdat het niet goed geregistreerd wordt dankzij matig werkende game mechanics. Dat haalt de lol er wel een beetje af.