Aangezien Halo Infinite er dit jaar eindelijk aankomt en ik de Halo serie een warm hart toedraag. Heb ik me er maar eens op toegelegd om de gehele serie te opnieuw door te spelen voordat ik aan Infinite begin. En om dat maar eens te combineren met mijn meningen over de verschillende delen.


De opvolger van Halo: Combat Evolved en in bijna elk opzicht een stap voorwaarts. En laten we maar met de grootste stappen beginnen, het verhaal. Waar de voorganger nog simplistisch was gaat Halo 2 een stuk dieper in op de personages en situatie. Wat vanaf het begin direct duidelijk gemaakt wordt. Aan de ene kant hebben we Chief die geëerd wordt in de overwinning. Terwijl aan de andere kant de (toekomstige) Arbiter aan de schandpaal genageld wordt. Het toont de resultaten van de oorlog aan beide kanten en zet daarbij de twee personages op voor verdere uitwerking. Dat we daarnaast ook nog mogen spelen met Arbiter zorgt ook voor meer context in het verhaal. Niet dat het verhaaltechnisch heel bijzonder wordt. Maar er is duidelijk meer moeite ingestoken en wat serieuzer gemaakt dan de voorganger.

Ook de gunplay is verder aangescherpt met wat nieuwe wapens, aanpassingen aan bestaande wapens en de mogelijkheid om er twee tegelijk te kunnen gebruiken middels dual-wield. Wat voor handige momenten zorgt, helemaal als er een aantal needlers aanwezig zijn. Welke dan redelijk overpowered zijn in tegenstelling tot de rest. Een andere aanscherping is het nut van het pistool verminderen, dat stelt nu weinig meer voor helaas. Gelukkig weten de wapens nog steeds te boeien en zijn er dankzij de dual-wield optie handige combinaties te maken. Waarbij je niet alleen keuzes moet maken tussen de wapens, maar ook tussen het wel of niet kunnen gooien van een granaat.

Voor de levels gaan we deze keer niet naar verre exotische plekken maar houden we het dicht bij huis. Zo is de stad New Mombasa de eerste plek die we te zien krijgen. Wat direct een verdere menselijke tint aan de sfeer en setting geeft. Heel boeiend is het allemaal niet trouwens, maar het speelt wel lekker. Na al die jaren ken ik ze ook nog grotendeels uit het hoofd ook. Uiteindelijk komen we ook weer op Halo terecht met veel bekende elementen. Elementen die er deze keer een stuk mooier uitzien, helemaal in de anniversary versie. Hoewel daar wel enorm veel de stijl van de latere delen in overgenomen is wat soms ten koste gaat van de sfeer en het gevoel.

Een aantal van die levels speel je als Arbiter. En in die levels kom je het meest te weten over wat Halo nou is. Wat veelal overkomt als een expositiedump voor nieuwe spelers die Halo: Combat Evolved niet hebben gespeeld. Erg storend vind ik het niet trouwens, de toegevoegde lore van het personage en the Covenant vind ik erg gaaf. Daarnaast is de broeiende strijd tussen de Elites en de Brutes en het verraad wat erbij komt kijken een mooi toegevoegd element. Als laatste krijg ook the Flood hier nog wat meer aandacht doormiddel van gravemind. Ik kan me nog herinneren hoe ik onder de indruk was vroeger, maar de nieuwe cgi versie ziet er helemaal indrukwekkend uit. Het is een interessant concept waar verder niet bijzonder veel mee gedaan wordt helaas. Wel krijgen we weer legio Flood te verduren in de rest van de campaign. En die maken het dit keer nog vervelender dan in het voorgaande deel. Waarbij opnieuw The Library een van de meest frustrerende plekken is om doorheen te gaan.

Iets anders frustrerend is de nieuwe toevoeging van bossfights. Niet dat ik me daar nou echt aan stoor, maar meer de uitvoering daarvan. Met Regret als absoluut dieptepunt. Je springt op zijn vliegende stoel en slaat hem een beetje tot moes. Maar ook de andere gevechten zijn niet bijzonder memorabel. Het is jammer dat dit niet meer aandacht gekregen heeft, want daar hadden ze echt wel wat beters en leukers mee kunnen doen.

Het mag de pret verder trouwens niet drukken, want ook met Halo 2 heb ik me weer kostelijk vermaakt. Een heerlijke game die soepel speelt, het Halo universum verder uitdiept en bovenal heerlijk vermakelijk is. Ik speel er dan ook nog steeds graag doorheen.

Als laatste noot wil ik ook hier de soundtrack even benoemen. Want die is opnieuw fenomenaal. Het Halo thema is prachtig uitgewerkt en ook deze kan ik heerlijk los van de game luisteren. De toevoeging van wat nummers van Breaking Benjamin en Incubus zijn gaaf en zorgen in de levels voor wat extra sfeer en strijd gevoel. Helaas zijn de nummers uit de anniversary versie verdwenen en vervangen door meer generieke rock nummers. Ze functioneren nog steeds, maar missen toch dat extra gevoel. Hoewel dat misschien ook wel met nostalgie te maken heeft.

Aangezien Halo Infinite er dit jaar eindelijk aankomt en ik de Halo serie een warm hart toedraag. Heb ik me er maar eens op toegelegd om de gehele serie te opnieuw door te spelen voordat ik aan Infinite begin. En om dat maar eens te combineren met mijn meningen over de verschillende delen.


Finish the Fight

Oeh wat heb ik die slogan vaak gehoord zeg. De marketing voor deze kan ik me nog goed herinneren. Het was de reden dat ik bij release de Xbox 360 kocht. Eindelijk het slotstuk van Halo kunnen spelen. Ja dat was het dagelijkse gesprek op school, bij welk level zit je? Op welke moeilijkheidsgraad speel je? Wat vond je van die actie? Etc. etc. Wat heb ik dit veel gespeeld toen, heerlijke tijden waren het. Maar nu, na al die jaren, blijft de game nog steeds zo boeiend als die toen was?

Jup. Het simpele antwoord. Want heel eerlijk, ik ben verzot op Halo. En Halo 3 kon simpelweg niet stuk bij mij. Alles wat goed was uit Halo: Combat Evolved en halo 2 zit hierin. En bijna alles wat niet goed was hebben ze eruit gelaten.

Bijna zeg ik, want The Flood heeft een aanzienlijk aandeel. Wat gezien het verhaal logisch is natuurlijk. Maar qua gameplay en combat zijn ze veruit het meest vervelende onderdeel. En ze krijgen deze keer opnieuw de eer om het meest frustrerende level af te leveren. Niet alleen van deze game maar van alle Halo delen (tot zover dan). Want wat een verschrikking is Cortana zeg. Het level zelf ziet er al niet uit, zit vol met vervelende hoekjes, gangetjes en puisten waar Flood Spores uitkomen (wat vooral op Legendary zeer frustrerend is). En zit uiteraard bomvol met Flood Pure Forms die het Flood equivalent zijn van de Hunter. Er is gelukkig een vlammenwerper te vinden, en wat Energy Swords. Maar man oh man, ik ben geen fan van dit level.

Gelukkig zijn er nog wel wat andere fijne levels. Zoals de eerste vier levels waar we weer op aarde vertoeven. We gaan daar van een groene oerwoud omgeving naar ondergrondse bunkers om vervolgens via de snelweg bij de grootschalige gevechten aan te komen. Het is hier waar Halo 3 echt indruk maakt. De grootsheid en openheid van de levels en vooral de achtergrond beelden geven het idee van een grootschalige oorlog. Uiteraard kan een Halo niet ontbreken in een Halo game, hoewel we deze keer naar The Ark gaan, dit vanwege verhaaltechnische redenen. Het levert gelukkig weer wat afwisselende levels op.

De gunplay hebben ze opnieuw aangepakt en helaas is de overpowered dual-wield Needlers niet meer mogelijk. Ik merk dan ook dat ik deze minder vaak gebruik dan in Halo 2. Verder zijn er wat toevoegingen vanuit de Brutes die een wat rauwer en grover karakter hebben. Het zorgt voor wat meer afwisseling, maar ik merk dat ik ze maar weinig gebruik. Verder zit de gunplay nog steeds goed in elkaar, de verschillende wapens werken lekker en het gros is nog steeds fijn om te gebruiken.

Qua vijanden zijn de Brutes niet geheel nieuw, maar ze zijn hier wel een stuk verder uitgewerkt. De verschillende klasses van de Brutes zijn deze keer zichtbaar en de leider met een hamer kan zeer frustrerend zijn. Ook de berserk acties van ze zorgen af en toe voor wat uitdaging, vooral ook omdat ze aanzienlijke wat ammo opeten alvorens ze neer gaan.

Halo 3 maakt zijn slogan wel waar, de oorlog, de serie en het verhaal worden afgerond. Er wordt afgerekend met de laatste Prophet, The Flood en met Guilty Spark om Halo te kunnen vernietigen. Omdat in Halo 2 al veel expositie en verdieping is gedaan, is de focus hier wat simpeler. De aandacht ligt dan ook voornamelijk op de relatie tussen Cortana en Chief zelf. Wat zich gedurende de game uit in vertragende flashes van Cortana (en in het level Cortana komt Gravemind daar ook nog eens bij). Het trekt de aandacht, aangezien je als speler in de afgelopen 2 delen al een band met Cortana hebt opgebouwd. De manier waarop het echter gebracht wordt begint na een paar keer wel wat vervelend te worden. Vooral omdat alles vertraagd wordt. Het einde maakt het echter weer goed. Het heroistische beeld van Chief die opstaat voor Cortana terwijl op de achtergrond The Ark ontploft is er eentje die me altijd bij zal blijven. Prachtig.

Ook de soundtrack zit hier weer sterk in elkaar. Martin O’Donnell en Michael Salvatori hebben de Halo sound hier geperfectioneerd. Het klinkt dan ook weer fenomenaal en de overwinningen krijgen hiermee een heerlijke lading. Veruit de beste soundrack van de trilogie.

Halo 3 was en is nog steeds fantastisch om te spelen. Heerlijk soepel, epische gevechten en mooie locaties. Ja het einde is een herbewerking van Halo: Combat Evolved, maar het werkt wel. De serie is zeker niet perfect, maar weet zichzelf wel perfect te presenteren. Halo 3 was een einde van een tijdperk. En hoewel de twee games die Bungie nog maakte in het Halo universum erg fijn zijn, wordt het niveau van deze niet gehaald. En over de games van 343 studios nog maar niet te spreken. Die games komen echter nog aan bod. Tot die tijd blijf ik nog even genieten Halo 3 die dankzij deze sessie het stokje van Halo 2 heeft over genomen als mijn favoriete deel.

Aangezien Halo Infinite er dit jaar eindelijk aankomt en ik de Halo serie een warm hart toedraag. Heb ik me er maar eens op toegelegd om de gehele serie te opnieuw door te spelen voordat ik aan Infinite begin. En om dat maar eens te combineren met mijn meningen over de verschillende delen.


Halo 3: ODST is een uitstapje in de serie die mij altijd goed beviel. Hoewel de game zelf wel wat discussies onder de fans opleverde. Een Halo game zonder Master Chief? Dat kan toch niet? Nou zeer zeker wel. En wat mij betreft mogen ze dit soort uitstapjes nog vaker maken.

Verhaaltechnisch speelt het zit af tijdens Halo 2 in New Mombasa. De intro is een feest der herkenning. Dit maal echter door de ogen van een ODST trooper. Dat levert gameplay technisch wat veranderingen met zich mee. Zo zijn de medpacks weer terug sinds Halo:CE en deze heb je hard nodig. Je bent namelijk niet zo onoverwinnelijk als een Spartan. En je standaard wapens zijn ook niet zo krachtig waardoor je wat meer tactisch te werk moet gaan. Het zorgt voor een wat meer menselijke ervaring dan de heroische Master Chief.

Ook de personages dragen bij aan de meer menselijke ervaring. Niet langer ben je een superieur emotieloos getrainde en gemodificeerde supersoldaat. Je bent nu gewoon een mens dat erg goed in zijn taak is. En dat levert voor de personages ook een achtergrond op. Tenminste voor enkele, want Buck is de enige die echt wat uitdieping krijgt. De rest valt vooral in de cliche categorieën. De acteurs van de personages hebben echter een heerlijke chemie waardoor het vooral erg fijn aanvoelt. Hoewel je met elk van de personages aan bod mag, die allemaal uiteindelijk hetzelfde spelen, neem je zelf de rol aan van de zwijgzame Rookie. De spil in het verhaal waarbij je een van de beste elementen van de game mag ervaren. Maar daarover later meer. Het verhaal dat je met de Rookie doorspeelt is eigenlijk nogal vreemd. Je loopt naar een baken toe, pakt het op, legt het neer en loopt naar het volgende baken toe. Als speler ervaar je bij elk baken een missie, wat voor de structuur erg leuk en wisselend is, maar qua verhaal eigenlijk niet logisch is. Wat ze trouwens wel leuk gedaan hebben is dat je de verschillende missies ook op niet chronologische manier kan spelen, hoewel je daar wel wat moeite voor moet doen.

Het beste onderdeel van Halo 3: ODST is te vinden in de momenten met de Rookie. De momenten dat je van baken naar baken wandelt door het verlaten donkere en regenachtige New Mombasa zijn nieuw voor de Halo serie. De Noir stijl is duidelijk merkbaar en vooral enorm sfeervol. Waar de muziek een erg groot aandeel aan heeft. Prachtig hoe zo zo’n sfeervolle doch halo aanvoelende soundtrack hebben weten te maken. Waarmee het ook veruit de meest relaxte soundtrack is om los van de games gewoon op te zetten

Halo 3: ODST speelt verder heerlijk. Wat niet zo gek is gezien het gebouwd is op Halo 3. De gunplay en gameplay zijn daardoor bekend en weinig vernieuwend. Behalve dat de lichten nu veel beter overkomen aangezien veel zich in het donker afspeelt. De game is na al die jaren nog steeds erg leuk.

Aangezien Halo Infinite er dit jaar eindelijk aankomt en ik de Halo serie een warm hart toedraag. Heb ik me er maar eens op toegelegd om de gehele serie te opnieuw door te spelen voordat ik aan Infinite begin. En om dat maar eens te combineren met mijn meningen over de verschillende delen.


De start van een nieuwe trilogie van een geliefde serie door een nieuwe studio. De druk voor 343 studios zal ongetwijfeld enorm zijn geweest. Dat boeide me bij de release echter niets. Het was namelijk een nieuwe Halo die eindelijk doorging met Chief en als fan was ik enorm benieuwd hoe ze verder gingen. De hype vooraf was dan ook groot, de deceptie achteraf nog groter. Na uitspelen heb ik Halo 4 weggelegd en pas weer aangeraakt toen ik The Master Chief Collection had, om ook daar na enkele levers er weer vaarwel tegen te zeggen. Maar nu, een aantal jaar later in het kader van Halo Infinite de game toch weer opgestart. Deze keer met de intentie om hem echt weer uit te spelen en om een verse blik te werpen op dit deel.

De opening is helaas niet bijzonder sterk. We beginnen namelijk met een introductie van Dr. Halsey met wat vage opmerkingen waar in de rest van de game niets mee gedaan wordt. Ik vraag me dan ook af wat de toegevoegde waarde is. De volgende scene is al een stuk beter, daar maken we namelijk kennis met Cortana en Chief in een nieuwe situatie. Waarbij de nieuwe designs er goed uitzien en duidelijk meer een realistische focus hebben. Dat gaat goed, tot we kennis maken met The Covenant. Weer met Elites en zonder Brutes deze keer. Ook die hebben een nieuw design, wat een stuk grauwer en ‘realistischer’ is waarbij ze grotendeels ontdaan zijn van kleur en ze minder sprekend zijn dan voorheen. Ook qua audio hebben ze een nieuw design, veel rauwer, enger en meer alien achtig. De opening springt voor mij daardoor alle kanten op en weet niet de magie en het gevoel van de oude Halo games te pakken.

Dat blijkt ook uit de wapens. Deze zien en klinken een stuk generieker dan voorheen. Voor de UNSC wapens is dat niet zo’n groot probleem. Voor de Covenant wapens is het echter een flinke stap achteruit. Deze klinken allemaal als de UNSC tegenhangers. Daarnaast zijn ook de wapens van de nieuwe vijand niet bijster interessant. Het arsenaal is een futuristische sci-fi kopie van de menselijke wapens en weet zich nergens te onderscheiden. Omdat de vele wapens enorm veel op elkaar lijken is het minder boeiend om te wisselen en te experimenteren met de verschillende wapens. Het komt de gunplay niet ten goede.

Over nieuwe vijand gesproken. Nu The Flood er niet meer is moet er natuurlijk een nieuwe partij komen om dat gat op te vullen. Dat wordt gedaan middels de Prometheans. Wat ze precies zijn is me niet geheel duidelijk, alleen dat ze er nog saaier uitzien dan The Flood deed. Dat is niet zozeer vanwege het saaie design, dat is futuristisch en passend voor de Forerunner stijl doch wat inspiratieloos. Maar voornamelijk omdat ze allemaal grijs zijn met wat oranje tinten zonder onderscheidende elementen. De verschillende type vijanden zien er daardoor allemaal hetzelfde uit en vallen snel weg in de omgeving. Wat ook niet meehelpt is het feit dat sommige kunnen teleporteren, wat de combat cirkel vertraagd en vervelend maakt. Net zoals dat ze soms vanuit de andere kant van de map direct naar jou kunnen dashen om vervolgens weer achter een muurtje te teleporteren. Waar je in de voorgaande games nog kon herleiden waarom je dood ging is dat hier een stuk lastiger. Veelal zijn ze niet goed te onderscheiden van de omgeving en maken ze dat soort vervelende acties waarmee je compleet verrast wordt. The Flood heeft een aantal frustrerende combat ecnounters op zijn naam staan, maar deze Prometheans zijn bij blagen net zo frustrerend.

Het is trouwens niet zo dat ze enorm moeilijk zijn. Qua AI heb ik het idee dat ze stappen achteruit hebben gemaakt in plaats van vooruit. Hoe vaak ze gewoon blijven staan terwijl ik een magazijn op ze leeg verbaasde me echt. Cover lijken ze niet echt te kennen. De combat wordt daardoor ook erg saai. En ergens miste ik The Flood eigenlijk die juist een andere strategie benodigd hadden. Als shooter wordt Halo 4 daardoor saai en voorspelbaar en simpelweg een stuk minder leuk om te spelen.

Maar dat is niet alles. Een nieuwe Halo betekend natuurlijk ook een nieuwe Halo ring. En die krijgen we deze keer wel eventjes te zien, maar dat is het dan ook. Het merendeel speelt zich af op een nieuwe planeet en ruimteschepen. De verschillende omgevingen worden gedomineerd door gangetjes in grijze schepen of forerunner ontwerpen. Hier en daar is er een opening naar wat natuurlijkere omgevingen, welke vaak ook direct de beste momenten zijn. Het zijn die levels die wat kleur en afwisseling brengen in het geheel. Helaas is ook daar de grauwe waas duidelijk merkbaar. Het ziet er wel allemaal strak uit trouwens, grafisch is Halo 4 zeker op niveau. Hoewel ik minder fan ben van de meer realistische stijl. Het doet me daardoor veelal denken aan een futuristische Call of Duty. De stijl went na een tijdje wel en ik merk dat ik me er in de latere speelsessies een stuk minder aan stoorde dan de eerste sessies. Maar het voelt en ziet er niet echt uit als Halo.

Tot zover is Halo 4 vooral een game die het niet waar weet te maken. Maar ze doen ook nog wel wat goed. Dat is het verhaal, en dan niet het verhaal rondom Didact maar het verhaal rondom Cortana. Na 3 games waarbij Cortana een hulp was met wat komische en strakke teksten is ze in Halo 4 een stuk breekbaarder en minder betrouwbaar. Als AI leeft ze namelijk niet eeuwig en dat begint ondertussen haar tol te eisen. De focus daarop, dat een steeds groter aandeel krijgt in de game, maakt zowel Cortana als Chief een stuk menselijker. En dat bevalt mij enorm goed. In Halo 4 wordt niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk het armor van Chief verwijderd. Het zet een emotionele reis op die mijn goed weet te pakken. Helaas wordt Didact daardoor veredeld tot een bij personage die niet uitgewerkt wordt. Daarvoor moet je namelijk de terminals in de game opzoeken, en eigenlijk ook de terminals in Halo 3 die dit verhaal mooi inleiden. Het is jammer want de situatie met Didact en The Librarian (die trouwens een ontzettend stomme expositie dump doet halverwege de game) is best interessant. Hopelijk brengen ze Didact nog ergens een keer terug (het einde vind ik namelijk nogal flauw en simplistisch gevonden).

Ook de muziek wil ik hier benoemen. Die wordt deze keer namelijk verzorgt door Neil Davidge met wat hulp van Kazuma Jinnouchi. En vooral de laatste weet enkele prachtige nummers op te leveren. De muziek past vaak bij de futuristische beelden en weet op die manier een goede sfeer neer te zetten. Ook als ondersteuning voor de momenten met Cortana is het goed uitgewerkt en weten ze de juiste emoties te pakken. Het is daardoor jammer dat de muziek het zonder de ondersteuning van de game het niet zo sterk doet. Afgezonderd van het menu thema atonement van Kazuma, dat werkelijk prachtig klinkt. Hoewel de soundtrack niet de magie van de oude games weet te pakken past het goed.

Het sounddesign is echter wel een flink punt van kritiek. Alles, maar dan ook alles heeft een eigen geluid gekregen en moet gehoord worden. Het zorgt voor een mengelmoes van geluiden die op elkaar gestapeld worden en daardoor een enorm chaotische muur van geluid weten te creëren. Regelmatig worden er dingen tegen je gezegd die niet te verstaan zijn door de vele geluiden van wapens, voertuigen, de omgeving, vijanden en de muziek die erdoorheen tetteren. En de ondertiteling lezen zit er vaak niet in vanwege de drukke actiescenes of gevechten die de aandacht opeisen. Het zorgt voor een enorm chaotische ervaring.

Overall beviel Halo 4 mij beter dan in mijn herinnering. De nieuwe stijl went snel genoeg en veel van mijn kritiek komt voornamelijk vanuit mijn liefde voor de oude stijl van Bungie. Het maakt de ervaring wat minder, maar breekt deze nergens echt op. Het sterkste punt is de aandacht voor Cortana en Chief waarbij beide een stuk menselijker gemaakt worden, helaas gaat dat ten koste van de aandacht en uitwerking van Didact. Verder is Halo 4 een prima shooter, die helaas de magie mist om echt een sterke Halo game te kunnen zijn. Maar op momenten nog wel vermakelijk weet te zijn.

Aangezien Halo Infinite er dit jaar eindelijk aankomt en ik de Halo serie een warm hart toedraag. Heb ik me er maar eens op toegelegd om de gehele serie te opnieuw door te spelen voordat ik aan Infinite begin. En om dat maar eens te combineren met mijn meningen over de verschillende delen.


Halo 5: Guardians, deel twee in de Cortana saga en de eerste Halo waar ik niet direct naar uitkeek. Ja de marketing was tof met Chief en Locke als twee Spartans die tegenover elkaar staan. Maar na Halo 4 was ik voornamelijk sceptisch of ze er een goed vervolg aan konden geven. Nu al die jaren later durf ik daar wel een antwoord op te geven. Op sommige punten is het ze gelukt en op sommige punten helaas niet.

Op een flink aantal punten wordt verbeterd ten opzichte van halo 4. Zo hebben de verschillende werelden een stuk meer kleur en zijn deze leuker en boeiender om doorheen te wandelen. Vooral De levels op Genesis en Sanghelios zien er prachtig uit en zorgen voor flink wat kleur. Dat kan dan weer niet gezegd worden van de levels rondom Meridian. Hoewel die er mooi uitzien zijn dat vooral grauwe kale levels. Toch is ook daar duidelijk dat de grauwe zweem zoals Halo 4 die had verdwenen is. Nog wel aanwezig is de realistischere stijl en uitstraling van de game. Die er na Halo 4 minder storend uitziet maar nog steeds weinig als Halo aanvoelt.

Het design van de personages is hier en daar ook wat aangepakt. Er is wat meer onderscheidt, vooral onder de Prometheans, waardoor ze wat duidelijker te onderscheiden zijn. Toch ben ik nog steeds geen fan van deze ‘realistischere’ look van the Covenant. Het design van de Prometheans kan ik echter meer waarderen hier dan in Halo 4. Mede dankzij het duidelijkere onderscheid van de verschillende types. Een minpunt is nog steeds dat de verschillende vijanden vaak slecht te onderscheiden zijn van de omgevingen. Het zorgde regelmatig voor momenten dat ik weer eens dood ging omdat er nog een vijand achter me stond die ik dus over het hoofd gezien heb. Het teleporteren van de Prometheans is nog steeds aanwezig, maar dat is nu een stuk duidelijker gemaakt waar ze naartoe verplaatsen.

Een ander punt wat ze flink verbeterd hebben is de soundtrack en het sounddesign. De soundtrack is deze keer volledig in handen van Kazuma Jinnouchi. En hij verzorgt hier weer flink wat mooie en sfeervolle muziek. Het past goed bij de game en verstevigt het nieuwe karakter en de richting die ze met de serie opgegaan zijn sinds Halo 4. Het sounddesign is ook onder handen genomen. Deze keer zijn de teksten ook daadwerkelijk te verstaan tijdens de gevechten waardoor het verhaal beter te volgen is. Ook zijn de verschillende geluiden, wapens, vijanden beter te onderscheiden. Daardoor zijn de gevechten minder chaotisch dan in Halo 4. Hoewel lang niet alle geluiden even goed pakken, vooral van de wapens, zijn ze wel te onderscheiden.

Het verhaal van Halo 5: Guardians is een fascinerende. Het volgt op Halo 4 en gaat verder met Cortana die zichzelf verder ontwikkeld. Chief krijgt helaas geen tijd om zich daar verder op te ontwikkelen en lijkt eerlijk gezegd vooral een wanhopig vriendje wat zijn vriendinnetje maar achterna hobbelt. Dat komt vooral door het feit dat Chief belachelijk weinig aan bod komt. Van de 15 levels worden er maar 3 met Chief gespeeld. Wat compleet onzinnig is in mijn optiek. De overige levels worden gespeeld met nieuwkomer Locke en zijn team. Locke zelf is een vlak en saai personage, hoewel er wel gehint wordt naar wat diepgang maar dat komt nergens naar buiten. Datzelfde geld ook voor de rest van zijn team. Buck is daarbij de enige uitzondering, maar voornamelijk omdat die in Halo 3: ODST al uitgewerkt is en we hem dus al kennen. Ook het team dat rondom Chief is opgezet heeft daar last van en mist diepgang. Schijnbaar zijn het zijn oude teamgenoten, die nergens in de games eerder benoemd zijn. Het is jammer dat al die nieuwe personages niet uitgewerkt worden, voornamelijk omdat je daar het merendeel van de tijd mee opgescheept zit. Het verhaal springt daardoor wat heen en weer aangezien en is voornamelijk afhankelijk van de cutscenes. Het zorgt wel voor een leuk perspectief waaruit het avontuur vanuit twee kanten belicht wordt. Iets dat ze duidelijk van Halo 2 hebben overgenomen. Het is dan ook niet voor niets dat de marketing samenging met die van Halo 2 anniversary en dat The Arbiter in deze ook weer een rol speelt.

Iets anders dat ze trouwens ook van Halo 2 hebben overgenomen zijn de boss battles. In dit geval is het een boss battle met The Warden Eternal. Een super promethean baas figuur. En net zoals in Halo 2 is dit gevecht vervelend en niet bijzonder boeiend. Het wordt echter enorm vervelend aangezien je hem uiteindelijk 10 keer moet omleggen. En dat is onderverdeeld in 7 losse gevechten door de verschillende levels. Wat vervelend is aangezien het gevecht niet bijzonder leuk is en al helemaal niet als je het meermaals moet doen. De toegevoegde waarde van de gevechten kan ik vanuit gameplay perspectief dan ook niet vinden. Ook verhaaltechnisch voegt eenzelfde gevecht 7 keer doen niets toe.

Een ander punt waarbij Halo 5: Guardians voor mij een stap achteruit is ten opzichte van Halo 4 zijn de wapens. Ik heb namelijk sterk het gevoel dat er flink minder wapens aanwezig zijn. Regelmatig liep ik tegen vijanden aan die allemaal dezelfde wapens droegen (voornamelijk de Storm Rifle was in overvloed aanwezig). Het zorgt ervoor dat er weinig afwisseling is tussen de wapens en je voornamelijk met dezelfde combinatie aan het wandelen bent. Wat een negatief effect heeft op de gunplay in mijn optiek. Gelukkig hebben ze bij de Promethean wapens wel wat meer verschil en effectiviteit gebracht ten opzichte van Halo 4. Wat ervoor zorgt dat ik deze keer wel liever die wapens oppakte.

Halo 5 is een bijzonder geval want de aanpak van verschillende perspectieven vind ik erg tof. Het is daarom jammer dat beide perspectieven niet even lekker uitgewerkt worden en we het met bordkartonnen personages moeten doen. De ontwikkeling van Cortana en Chief uit Halo 4 vond ik erg mooi om te zien. Maar ook dat krijg hier weinig aandacht en Cortana wordt voornamelijk als excuus gebruikt om een nieuwe badguy neer te zetten. Daarmee komt Halo 5: Guardians vooral over als een gemiste kans om die relatie en goed uit te werken. Want ook Halsey heeft hier geen toegevoegde waarde terwijl er constant op gehamerd is dat zij het kan fixen. Wat Halo 5 wel beter doet dan Halo 4 is dat ik tijdens het spelen veel meer zin had om door te gaan. Ondanks de frustraties zijn de levels leuk om doorheen te lopen en blijft het boeiend genoeg om door te blijven gaan. Hoewel het niet de replay waarde heeft van de trilogie.

Gezien de gigantische cliffhanger waar deze game mee eindigt ben ik erg benieuwd hoe (en of) Halo Infinite dit gaat afwerken.

Voor wie geen zin heeft in onderstaande muur van tekst hierbij een tldr: Halo Infinite is een geweldige Halo game waar ik na Halo 4 & 5 niet eens meer van durfde te dromen. Alles wat Halo voor mij Halo maakte is aanwezig en nog wat meer ook. De open-world bevalt erg goed en ik zou eigenlijk niet meer terug willen. Het ziet er prachtig uit en speelt ongelofelijk soepel. De beste Halo ervaring sinds Halo 3 en als dit de toekomst is van Halo ben ik er helemaal klaar voor.


“Become Hope”

En hopen deden we.

Na Halo 4 en Halo 5: Guardians was de hoop op een grandioze Halo game bijna verdwenen. 343 industries had een bijzonder moeizame start om de sfeer en het gevoel van Halo te pakken te krijgen. Dat niet alleen want de release van The Master Chief Collection verliep allesbehalve soepel. Het lijkt het motto van de studio te zijn, om releases zo moeilijk en frustrerend mogelijk te laten verlopen. De hoop dat Halo Infinite een goede laat staan geweldige game zou worden was laag, bijzonder laag. De teaser in 2018 bracht echter wel weer een fijne sfeer en mooie beelden. Een prachtige showcase voor de nieuwe engine was het. Nu blijkt dat ze toen der tijd ook nog geen duidelijk beeld van Halo infinite hadden. Dat de studio moeite had om een goede Halo game uit te brengen wisten we wel, maar volgens mij is de ontwikkeling van Halo infinite veruit hun meest slopende proces geweest.

Een jaar later kregen we een veel betere trailer (discover Hope). Eentje die duidelijk wilde maken wat de sfeer van Halo Infinite zou gaan worden. Hoewel ik de trailer veelvoudig gezien heb blijft het een prachtig moment. Het gaf een eerste bliek op Chief en de Pilot. Evenals een blik op de plek waar het verhaal zich zou gaan afspelen. Zeta Halo. Ondanks de scepticisme die ik had, kreeg ik er toch wel weer zin in. Dit voelde al veel meer als Halo aan dan de voorgaande delen. Maar we zouden nog 1,5 jaar moeten wachten, dachten we.

In juli 2020 kwam daar eindelijk een gameplay trailer. En man oh man wat heb ik daarvan genoten. Het zag en voelde, voor zover dat kan middels een trailer, weer als Halo. Het was hier dat ik echt weer iets van hype begon te merken voor een Halo game. Een serie die me toch dierbaar is. Voor de fanbase was het echter ook het moment om aan de bel te trekken. Evenals een heleboel niet fanboys die gewoon wat te klagen wilde hebben. Maar de gameplay trailer had nogal wat mankementen. Iets wat intern ook al duidelijk was, maar ja Halo is nogal een belangrijke naam en de nieuwe generatie Xbox kwam binnenkort uit. De druk was dus hoog en niemand durfde vooraf actie te ondernemen. Gelukkig trekken de fans zich daar niets van aan en werd Halo Infinite met een jaar uitgesteld. En achteraf kan ik niets anders dan concluderen dat dit absoluut de juiste keus is geweest.

Become Hope zouden we dus nog een jaar langer moeten volhouden.


Goed, ondertussen is het allemaal verleden en tijd en ligt Halo: Infinite in de (digitale) schappen. Zowel de multiplayer als de single player. En laten we maar eens met de multiplayer beginnen. Een onderdeel wat ik sinds Halo 3 niet meer hebt aangeraakt en waar ik eigenlijk niet echt in geïnteresseerd ben in games. Maar de Halo Infinite multiplayer is free to play en kwam op 15 november al uit. En met de hype die zich ondertussen in mij had genesteld heb ik die toch maar uit geprobeerd. En dat is verrassend fijn om te spelen. De gameplay zit gewoon erg goed in elkaar en speelt heerlijk weg. Maar 343 zou 343 niet zijn als ze een release niet moeizaam laten verlopen. Gelukkig beperkt het zich nu voornamelijk tot het verdienmodel, de trage progressie en missende onderdelen. En niet zozeer op de gameplay. De basis is namelijk gewoon erg goed. De rest kan gefixt worden. En misschien dat ik van tijd tot tijd nog eens wat potjes speel.

De single player is echter het onderdeel waar het om gaat voor mij. En waar die ongeveer 600 woorden hierboven naartoe leiden. De Halo infinite campaign. Vanaf het begin is al duidelijk dat ze hier een andere aanpak volgen dan de voorgaande games. Geen vage voice over introductie van Halsey, maar een bikkelharde nederlaag voor de UNSC en Master Chief. De introductie van de The Banished wordt prachtig gedaan en de setting voor het verhaal wordt direct duidelijk gemaakt. Vervolgens komen we bij de welbekende discover hope trailer die ons direct naar het eerste level leidt. De weg daar naartoe is trouwens gevuld met enkele sterke momenten. Waarbij de focus op de grote verliezen en de menselijke kant daarvan mooi aandacht krijgt. Het is een thema wat gedurende de rest van de game ook een aantal keer terugkomt. Waarbij de dood van Spartan Griffin mij in het bijzonder bij is gebleven. Prachtig hoe The Pilot en The Weapon tegen Chief praten terwijl hij compleet onbewogen erbij staat. Het is een moment waarop de alles overlevende Master Chief eventjes menselijk aanvoelt, als een gebroken man. Het krijgt dan ook duidelijk de aandacht en tijd om even in te zinken. Het is fijn om te zien dat ze Chief wat menselijker maken en hem soort van emoties geven. Waarbij vooral de invloed van Cortana en The Weapon voelbaar zijn. Met als gevolg dat zijn actie om The Weapon te deleten mij toch wel raakte en duidelijk de twijfel en het gebrek aan vertrouwen van Chief aantonen. Het is een vervolg aan de stappen die ze in Halo 4 hebben gezet en ik zie ze graag. Want zoals uit de opening blijkt (en gedurende de gehele game regelmatig terugkomt) is Chief uiteindelijk ook maar een mens.

Als we dan eenmaal op de ring zijn beland gaat de game echt los. De open-world blijkt een perfecte zet geweest te zijn. Het is niet overdreven groot en zeker niet gevuld met onnodige zaken om te verzamelen. Sterker nog, vrijwel alles is optioneel en zeker niet benodigd om verder te komen. Hoewel bepaalde wapen varianten en upgrades wel erg handig zijn om te behalen. Tevens biedt de wereld ook wat verdieping qua verhaal middels audiologs. Deze zijn zeer de moeite waard om te ontdekken. Al is het alleen maar voor de prachtige omgevingen die je te zien krijgt. Regelmatig ben ik even stil blijven staan om rond te kijken. Helemaal vanaf de hoge punten ziet het geheel er werkelijk prachtig uit. En als je dan nog begeleid wordt door het klassieke Halo thema. Heerlijk. Dat is trouwens een van de vele easter eggs die in de game verstopt zitten, wat een leuke zoektocht kan zijn. Wat ook opvalt is dat ze moeite hebben gedaan om de wereld ook geleefd eruit te laten zien. Regelmatig struikelde ik over hide-outs of kampen van de UNSC of the Banished. Dat soort elementen vertellen het verhaal en wat er gebeurd is op een prachtige wijze en dragen enorm bij aan de sfeer. Wat het ontdekken van die wereld nog een extra dimensie geeft.

Visueel hebben ze het ook over een andere boeg gegooid. Ze grijpen veel meer terug op de oude Bungie stijl met een meer cartoony uitstraling dan de Halo:CoD realistische stijl van de latere delen. Het is wat mij betreft een goede keus geweest om dit te doen, aangezien het enorm bijdraagt aan de sfeer die Halo Infinite uitademt. En daarover gesproken, die sfeer zit er hier echt goed in. Vanaf de eerste gameplay beelden had ik dat vertrouwen er al inzitten, maar ze weten voor mij toch echt de juiste Halo sfeer te pakken. Iets waar Bungie in hun laatste games ook mee stoeide. Het visuele deel komt goed tot uiting in de weidse wereld, maar valt net zo goed te bewonderen in de missies en de vele forerunner architectuur. De gekozen stijl is een mix van de stijl van de eerdere Halo ringen die we bezocht hebben. Iets wat Lore technisch ook nog goed uit te leggen is begreep ik. Het zorgt in ieder geval regelmatig voor een feest van herkenning. Zoals de verschillende typen deuren die er te vinden zijn. Maar ze gaan hier nog een stap verder en bouwen ook hun eigen stijl door. Zo komen we in het laatste level op een plek wat ik toch wel als adembenemend zou willen bestempelen. De aankleding en invulling van de ruimtes is zo sterk en mooi gedaan dat ik daar echt even heb staan genieten.

Audio is een van de leukste onderdelen aan games. Want het audiodesign is enorm belangrijk om alle benodigde informatie goed over te brengen. Iets waar ze in Halo 4 nog een grote uitdaging mee hadden. Hier lukt het ze goed door alles een duidelijk eigen geluid te geven en de juiste informatie ook op het juiste moment door te laten. Iets wat vooral tijdens de drukke gevechten erg fijn is, helemaal als er ook nog wat verhaal verteld wordt. Daarbij wil ik ook even het geluid van de wapens benoemen, die bezitten namelijk weer een echt heerlijke punch (de Skewer bijvoorbeeld) en zijn goed te herkennen. Maar nog belangrijker is de muziek. Ze hebben ook hier de boel opnieuw omgegooid en drie nieuwe componisten binnen gehengeld. Curtis Schweitzer, Joel Corelitz en Gareth Coker. De laatste kende ik al van de prachtige Ori soundtracks dus ik had goede hoop op heerlijke muziek. En dat is ze gelukt ook. Een vleugje oud, een vleugje nieuw en een vleugje mysterie. Het zit er allemaal weer in. De muziek is herkenbaar alsook vernieuwend genoeg om echt op zichzelf te staan. Maar mooier is dat ze regelmatig voor een kippenvel moment weten te zorgen. Met als resultaat dat ik de soundtrack al veelvoudig beluisterd heb en dat voorlopig ook nog wel blijf doen.

Tot zo ver veel goede dingen natuurlijk, maar het belangrijkste is dat ze met Halo Infinite het plezier ook weer weten over te brengen. Deels geholpen door de eerder hierboven beschreven onderdelen natuurlijk. Maar de game speelt zo ontzettend fijn, en weet de halo sandbox heerlijk over te brengen. Daarbij geholpen door de nieuwe mogelijkheden met de Fusion Coils (daar zijn zo enorm veel leuke dingen mee te doen) en dankzij de nieuwe equipment opties. Waarbij de Grappleshot natuurlijk de hoofdprijs verdiend. Het is een briljante toevoeging die de manier waarop ik Halo speel compleet vernieuwd en voor veel nieuwe en leuke mogelijkheden zorgt. Maar ook de Threat Sensor en de Thruster zijn zeer fijne toevoegingen. Ik vond het opvallend dat ik er hier zo blij van werd, aangezien ik de equipment/abilities van de eerdere games vrijwel nooit gebruikte en verre van nuttig vond. Tot nu toe wisten zowel Bungie als 343 het nooit echt goed te combineren met de Halo combat namelijk. Maar dat is nu wel over. Sterker nog het is een integraal onderdeel geworden van de combat. Zo gooi je eerst twee threat sensors de ruimte in om te zien wie er allemaal zijn, grapple je omhoog en al vliegend door de ruimte zie je een fusion coil die je naar je toe trekt en vervolgens op de nietsvermoedende Jackels doet neerdalen. Waarna je het vuur opent op de berserker brute welke je dankzij de thruster mooi ontwijkt. Om vervolgens dankzij de grappleshot weer de lucht in te ontsnappen naar een volgend stuk van de ruimte. De mogelijkheden zijn vrijwel eindeloos en het plezier is zo niet nog groter.

De superlatieven zijn haast niet groot genoeg, maar is de game dan absolute perfectie? Nee. Er is namelijk nog wel het een en ander aan te merken op halo Infinite. Zo worden we in het begin geïntroduceerd aan Atriox, die snel daarna voor dood wordt verklaard en we pas zien terugkomen bij end credits. Het is een grote speler die wordt klaargezet maar waar vervolgens niets mee gedaan wordt. Hij zal ongetwijfeld terugkeren, maar het voelde niet lekker aan. Evenals de dood van Cortana die dus volledig off-screen gebeurt is. We zien uiteindelijk nog wel wat flarden van herinneringen daarvan. Maar aan het eind van de rit is Cortana al voordat we beginnen van het toneel verdwenen. Voor een personage die zo’n groot deel van de serie was vind ik dat een jammerlijk einde. Het is begrijpelijk waarom het zo gedaan is, maar het blijft jammer. Dat geld ook voor Lasky (en de rest van de mensen op de Infinity) die hoogstwaarschijnlijk nog leeft, maar die alleen maar te horen is in de audio-logs. Alle personages uit de voorgaande games worden niet of nauwelijks benoemd en zijn al afgeschreven zonder dat wij het weten. Dat Hyperius (een van de Brute Spartan Killers) de helm van Locke op zijn schouder draagt is daar een voorbeeld van. Een tof detail, maar het is te makkelijk om Locke zo af te schrijven (hoewel ik betwijfel of hij echt dood is). Het is een smet die vooral tijdens de eerste speelbeurt bleef knagen, de keuzes zijn begrijpelijk maar ik hoop dat ze dit toch wel beter gaan verwerken.

Ook de wapens, hoewel zeker een stap in de goede richting, zijn niet allemaal even geslaagd. Het gros zijn namelijk power weapons maar een deel daarvan voelt aan als een slappe hap. Ook missen er toch wel wat klassiekers als we het over power weapons hebben, sowieso mis ik nog wel wat klassieke wapens. Hoewel ze beter aanvoelen en leuker zijn om mee te wisselen dan in de voorgaande 2 delen, moeten ze hier nog wel een slag op maken willen ze elk wapen echt een nuttige toevoeging laten zijn. Wel een leuke toevoeging vind ik de speciale wapen varianten die je kan halen door de high value targets te doen. Daar zitten enkele zeer fijne toevoeging tussen.

Qua vijanden zijn The Banished erg fijn, maar uiteindelijk zijn ze simpelweg The Covenant 2.0. Hoewel ze met de Spartan killers en verschillende bazen wel meer diversiteit erin hebben gebracht, breekt het gemis van een derde factie hier toch wel wat op. Want zowel de The Flood als de Prometheans zijn hier niet te vinden. En hoewel ik ze beide niet echt mis, mis ik wel een goede derde factie die de boel overhoop gooit zoals The Flood dat deed. De toevoeging van de Skimmers doet ook niet veel aangezien dat vrijwel een her-design is van de Watchers welke bijzonder vervelend zijn. Gelukkig zijn de Skimmers snel neer te krijgen, maar die vliegende vijanden zijn wat mij betreft geen groot succes. Daarbij wil ik ook the Harbinger nog even benoemen, die heeft namelijk de vervelende teleportatie eigenschap die de Promethean Knights zo vervelend maakte overgenomen. Hoewel het personage best tof is en je deze pas treft aan het einde hoop ik niet dat (toekomstige nieuwe factie) The Endless diezelfde eigenschap zo hebben. Laat ze dat maar beperken tot de boss battles.

Ook mis ik de afwisselende omgevingen, iets waar de serie juist zo sterk in was. De wereld waar we op landen is namelijk alles wat we krijgen. Er zijn geen steden, geen alien ruimteschepen, geen besneeuwde bergen (hoewel die in de verte wel zichtbaar zijn), geen moeras of oerwouden en geen woestijn. Hoewel, die laatste is er wel, maar we kunnen er niets. Het is te hopen dat ze dat in toekomstige campaign dlc gaan toevoegen. Die er ongetwijfeld gaan komen. Iets dat ze dan ook meteen mogen aanpakken zijn de nachten, deze mogen nog wel een stuk donkerder namelijk. Nu is het voornamelijk wat schemer, maar echt een donkere nacht is het niet. Van mij mogen de nachten flink donkerder zodat je je lamp ook echt nodig hebt. Dan worden die specifieke nacht encounters ook interessanter en spannender.

Mijn laatste kritiek betreft het gebrek aan level select en co-op. Beide wordt door 343 aan gewerkt, maar vooral level-select is een gemis merk ik. Om bepaalde gevechten of levels nog eens te doen, of om nog even een skull op te pakken, moet je dus een compleet nieuwe save starten. Ik begrijp waarom het lastig is met de open-world en missies die daarin plaatsvinden, maar het wordt wel gemist. En gezien de vele missende onderdelen (vooral in multiplayer) wordt wel duidelijk dat Halo Infinite simpelweg niet uitgebracht kon worden vorig jaar. Als ze al een jaar nodig hadden om dit allemaal op te poetsen naar deze kwaliteit. Hopelijk zien ze het succes en pakken ze de komende jaren flink uit. Want Halo Infinite is in een woord: geweldig.

Het is namelijk de beste Halo game die ik gespeeld heb sinds Halo 3. Een prachtige wereld, zeer fijne combat en een verhaal wat intrigeert en veel potentie geeft. Na 2 games die beide meer fout dan goed deden heeft 343 industries eindelijk de smaak te pakken. Ze weten weer de juiste sfeer en vooral het plezier terug te brengen. Als dit de toekomst is van Halo, dan ben ik daar helemaal klaar voor.

Aangezien Halo Infinite er dit jaar eindelijk aankomt en ik de Halo serie een warm hart toedraag. Heb ik me er maar eens op toegelegd om de gehele serie te opnieuw door te spelen voordat ik aan Infinite begin. En om dat maar eens te combineren met mijn meningen over de verschillende delen.


Het startpunt van een van de beste shooter series ooit. Tenminste voor mij. Halo: Combat Evolved is samen met zijn opvolger verantwoordelijk dat ik overgegaan ben op console gamen en specifiek bij Xbox ben aangesloten. Dat komt om twee redenen. Als eerste was dit een shooter die heerlijk werkte met een controller in de hand waarbij je een muis en toetsenbord eens niet mist. En ten tweede wist de setting, stijl en het verhaal mij als 12-jarige enorm aan te grijpen. Ik heb Halo: Combat Evolved toentertijd niet eens zo gek vaak gespeeld trouwens, thuis had ik geen Xbox en een pc had ik toen niet. Dus het was veelal bij vrienden. Maar daar was het veelal een keuze tussen Halo: Combat Evolved, Halo 2 en een hele reeks aan Nintendo games.

Ik heb een grote liefde voor Halo, en nu 20 jaar na het origineel is dat nog niet veranderd. De intro is direct heerlijk pakkend. Gevlucht voor een vernederende oorlog op Reach ontdek je de Halo ring. En daarbij direct een vloot van the Covenant. Je bent direct in de minderheid en er is dan ook een duidelijke wanhoop te herkennen. Het is dan ook niet voor niets dat je als supersoldaat een eenmansleger speelt. Hoewel de mariniers hun best wel doen, zijn ze niets meer dan cannon-fodder. Iets wat je vooral op Heroic en Legendary goed merkt. Daar zijn ze binnen no-time dood. Het draagt allemaal wel bij aan de wanhoop die doorklinkt waarbij je aan de verliezende kant bent.

Maar goed, de game dan. Die speelt nog steeds heerlijk. De controls zijn soepel, vooral nadat ik de sensitivity wat omhoog gegooid heb (een gevolg van Doom Eternal merk ik). De gunplay is verrassend genoeg nog steeds sterk. De variatie tussen de verschillende wapens maakt dat ze allemaal erg nuttig kunnen zijn, hoewel het bekende pistool natuurlijk de absolute kroon spant. Wat het vooral erg sterk en leuk maakt is dat de wapens van the covenant ook echt afwijkend zijn van de menselijke wapens. Waardoor je vaker wisselt tussen wapens en bepaalde combinaties gebruikt om vijanden zo snel mogelijk af te maken. Wat vooral duidelijk wordt op het moment dat The Flood in beeld komt. Waarbij een shotgun en een assault rifle mijn standaard uitrusting zijn. Dat werkt prima tot je ook tegenover the covenant komt te staan. Waarbij een plasma rifle dan weer erg fijn is bijvoorbeeld. Zo ben je constant aan het wisselen. De verschillende wapens zijn daarnaast ook gewoon erg leuk om mee te klooien.

Naast de wapens zijn ook de vijanden leuk. Van de grunts die met een goed geplaatst shot snel uit te schakelen zijn tot de elites die het je een stuk moeilijker maken. En ook de Hunters mogen niet vergeten worden, deze zorgen op Legendary nog regelmatig voor frustraties, maar wat is het toch heerlijk als ze dan eindelijk neergaan. De andere factie, the flood is helaas een stuk minder boeiend. Toch leveren ze een belangrijk aandeel aangezien hun gedrag en aantallen een andere aanpak vereisen dan the covenant.

Wat ook meehelpt aan het plezier zijn de afwisselende levels en omgevingen, wat vooral in het begin erg goed uitgevoerd is. Van een ruimteschip, naar het groene terrein van Halo, naar een Covenant ruimteschip en de forerunner gebouwen. Het zijn allemaal afwisselende en duidelijk afwijkende omgevingen. Hoe afwijkend de verschillende omgevingen ook zijn, er wordt wel goed gebruik gemaakt van herhalende elementen. Daar zijn de laatste paar levels een goed voorbeeld in, waarbij dezelfde gangen en ruimtes meermaals hergebruikt worden en de herhaling wat tegen begint te staan.

Het mag verder echter geen afbreuk doen, want ik geniet er vandaag de dag nog steeds enorm van. Het is heerlijk om weer door de game te spelen, hoewel ik wel de anniversary versie speel. Waarbij het grafische verschil goed opvalt. Dat ze tegelijkertijd wat meer links naar de latere delen erin hebben gezet (zoals dat Chief niet de enige Spartan op het schip was), nemen we dan maar voor lief.

Iets wat ik trouwens niet onbenoemd wil laten is de heerlijke soundtrack. Wat kan ik daar toch enorm van genieten. Zowel in de game als los, wat voor mij een belangrijk aspect is van een goede soundtrack. De soundtrack zet de perfecte sfeer neer voor het wat verhaal en de omgevingen. Het is een belangrijk aandeel in de kwaliteit en aantrekkingskracht van het verhaal. Iets dat niet bijzonder hoogstaand is maar wel sterk wordt uitgevoerd. Geholpen door de sterke soundtrack.

Halo: Combat Evolved is en blijft een heerlijke game om door te spelen. Iets wat ik dan ook nog wel jaren zal blijven doen. Al is het alleen maar vanwege de nostalgische herinneringen.

Aangezien Halo Infinite er dit jaar eindelijk aankomt en ik de Halo serie een warm hart toedraag. Heb ik me er maar eens op toegelegd om de gehele serie te opnieuw door te spelen voordat ik aan Infinite begin. En om dat maar eens te combineren met mijn meningen over de verschillende delen.


Remember Reach

De laatste worp van Bungie in het Halo universum. Een game die de voorgaande games moest evenaren en een waardige afsluiting moest vormen. Het is ze aardig gelukt. Van alle Bungie Halo’s is Reach veruit het best uitgewerkt. Zowel grafisch als gameplay technisch. Niet geheel gek natuurlijk met de nieuwe technologie en vergaarde kennis. Halo: Reach kan dan ook nog makkelijk meekomen in deze tijd.

Het geheel speelt zich af voor Halo 1. Het zorgt voor wat leuke hints en geeft natuurlijk een mooi afgebakend geheel. Ditmaal spelen we opnieuw een nieuw lid van een team, net zoals bij Halo 3: ODST het geval was. Deze keer praat hij trouwens wel, en heeft hij ook wat geschiedenis. Zo kaal als The Rookie was is Noble Six hier niet. Tevens speel je ook grotendeel met je team, of een deel van je team samen. Waardoor er meer ruimte is om de personages en onderlinge band wat uit te diepen. Hoewel ook hier weer de clichés gebruikt worden trouwens, hoewel met wat meer nuance. Gezien de uitkomst van Reach (Remember Reach is niet zomaar een kreet) wordt al snel duidelijk wat er met de rest van je team gebeurt. En vrijwel allemaal krijgen ze dan ook hun moment waarbij sterk gefocust wordt op de emotionele impact. Hoewel het niet overal even sterk overkomt weten ze het in combinatie met het overkoepelende verhaal wel goed uit te werken.

Dat overkoepelden verhaal is trouwens ook een erg fijne ervaring. De wanhoop en het verlies die gepaard gaan met de invasie en vernietiging van Reach zijn indrukwekkend. Bungie weet het goed over te brengen, iets dat ze in de voorgaande games ook zo goed deden. Hier zijn ze echter ook geholpen door betere grafische kracht waarbij de omgevingen en skyboxes echt indruk weten te maken. Daar valt vooral de ruimte missie goed op met een prachtige omgeving.

Die missie is meteen ook een bijzonder fijne toevoeging tussen de verplichte andere missies. Er is veel meer vrijheid om je te bewegen en het levert een voor Halo een nieuwe speelstijl op. Het is iets dat van mij best mag terugkeren in dat opzicht. De andere verplichte voertuigen, sniper en combat missies zijn uiteraard ook allemaal aanwezig. En die spelen zich ook weer in heerlijk wisselende omgevingen af, die er ook veel levendiger uitzien. Naarmate de game vordert veranderd ook het uiterlijk van de omgeving steeds meer in een grauw verslagen slagveld. Zo is de tweede aankomst bij de ONI basis een wereld van verschil waar de gevolgen van de oorlog duidelijk zichtbaar zijn. Het maakt dat de wereld veel meer levendig aanvoelt en tegelijkertijd ook een deel van het verhaal verteld.

De gunplay is erg fijn, hoewel de nieuwe wapens niet allemaal even lekker zijn. Ze voelen meer als kopieën van reeds bestaande wapens, die hier dan weer niet terug te vinden zijn. Zoals de Battle Rifle en de nieuwe DMR. Ik blijf de Battle Rifle prefereren. In de combat merkte ik dat ik veelal teruggrijp op de DMR, het pistool, de smg en de power weapons wanneer ze aanwezig zijn. Waar ik bij de eerste Halo games nog veel wisselde tussen de verschillende wapens voelde dat hier veel minder nuttig. De meerwaarde van veel wapens is nihil waardoor het ook niet gestimuleerd wordt. Een van de problemen die 343 studios zou overnemen helaas. Gelukkig is de combat nog wel enorm leuk en werken de wapens fijn.

De muziek is ook hier weer genieten. En toont maar weer aan hoe sterk Martin O’Donnel en Michael Salvatori zijn als het op Halo aankomt. Het enige wat ik erop kan aanmerken is dat de muziek nergens zo pakkend is als die van de voorgaande delen. Hoewel dat net zo goed met mijn nostalgische gevoel bij de trilogie en die muziek te maken kan hebben.

Halo: Reach is heerlijk, toch is de game zeker niet perfect. En hoe fijn hij ook wegspeelt, verschillende van de problemen die ik met de latere Halo delen heb zijn hier ook al te vinden. Zo is het gebrek aan interessante wapens een van die dingen. De tweede zijn de extra upgrades die te vinden zijn. Zoals de sprint of armor lock die als extra pick-up te gebruiken zijn. Het is een door ontwikkeling van de pick-ups uit Halo 3 maar voegt hier nog minder toe. Een poging om de combat verder ontwikkelen en wat interessanter of afwisselender te maken. Maar nergens is er een noodzaak om ze te gebruiken. Het zorgt voor wat irritatie aangezien er op enkele momenten wel gefocust wordt om een specifieke upgrade te gebruiken. Iets wat helaas in de latere delen nog meer aandacht kreeg. Waarom is mij nog steeds onduidelijk.

Uiteindelijk levert Bungie met Halo: Reach een prachtige afsluiter af. Een game die mij na al die jaren nog steeds goed kan boeien. En na een flinke tijd niet meer gespeeld te hebben opnieuw indruk weet te maken. Hij is zeker niet perfect en haalt het niet bij de originele trilogie, maar de irritatie punten wegen simpelweg niet op tegen het plezier dat geleverd wordt.

Hellblade is een erg fascinerende game om te ervaren. Het is echter geen leuke game om te ervaren.

Het onderwerp en verhaal zijn voor mij de twee sterkste punten van het geheel. De ervaring is bijzonder (en dan heb ik het nog zonder koptelefoon gespeeld) en de uitvoering daarin is interessant gedaan. De setting boeide me niet heel veel, hoewel de lore wel weer interessant is. Het is echter de gameplay die de game voor mij de nek omdraait.

Finidi haalt de drie gameplay vormen al aan en alle drie zijn ze vervelend. De eerste is het lopen, wat niet eens zo erg is aangezien er dan regelmatig ruimte is voor verhaal. De wereld is helaas erg saai en alles is grauw en lijkt op elkaar. Tevens gebeurd het lopen op een slakkentempo. Zelfs het rennen is nauwelijks snel te noemen. Na een paar uur heb je het echter wel gehad en begint dat trage tempo te irriteren.
De tweede zijn de puzzels. Ook deze zijn saai te noemen, vooral door de grote mate van herhaling en gebrek aan echt uitdagende puzzels. Een grotere afwisseling en meer interessante uitdagende puzzels dan wat runes zoeken zou dit onderdeel wat leuker maken.
De derde is de combat wat veruit het slechtste deel van de gameplay is. Nog niet eerder heb ik zo'n saai, traag, lomp en vervelend combat systeem meegemaakt. De game komt ondanks het al trage tempo volledig tot stilstand bij elk gevecht wat je tegenkomt. De saaie eenheidsworst van grauwe vijanden maakt het er ook niet beter op en dat er verder geen enkele vorm van progressie te vinden is maakt het geheel tot een frustrerende ervaring.

Het is jammer dat een interessant thema en uitwerking ervan gepaard gaat met zulke matige tot slechte gameplay. Plezier heb ik dan ook zeker niet gehad tijdens het spelen. Nu wist ik van tevoren al dat het geen gemakkelijke sessie zou worden en dat ik niet echt de doelgroep zou zijn. Ik heb het spelen dan ook best lang uitgesteld. Maar door de trailer voor het vervolg en het achterliggende thema wilde ik het toch graag proberen.

Helaas is het voor mij geen succes gebleken. Ik hoop dat Ninja Theory vooral de combat en snelheid wat aanpakken voor het vervolg. Die wil ik dan wel een kans geven. Voor deze kom ik niet verder dan een 2.5*. Het ziet er mooi uit en het thema is intrigerend en wordt interessant weergegeven. Helaas weet de rest het niet waar te maken.

Hoa (bloem in het Vietnamees blijkbaar) was ik alweer vergeten maar ik kwam er gister achter dat deze via Games with Gold te claimen was. Dus maar eens gedaan om na Planet of Lana op te pakken. Vandaag dus maar eens opgepakt en zo'n 2 uur later zat het er alweer op. Mocht je opzoek zijn naar een snel tussendoortje dan is dit perfect. Het geheel ziet er prachtig uit en de sfeer wordt afgemaakt door een geweldige soundtrack. Het is ook een perfect voorbeeld van hoe simpel een verhaal gebracht kan worden en alsnog een impact kan overbrengen.

De gameplay heeft daar richting het einde een ook een rol in. Maar dit is vooral gameplay die functioneel is en niet bijzonder te noemen. We doen geen nieuwe dingen en de term platform/puzzel doen meer verwachten dan wat je krijgt. Gelukkig worden nieuwe functies in hoog tempo gebracht waardoor het geheel nooit te lang gaat duren. Pas aan het einde worden er wat interessante keuzes gemaakt waarbij verhaal en gameplay mooi samenvloeien.

Overall een zeer smakelijk tussendoortje dat het vooral van de sfeer en uitstraling moet hebben. Aanradertje voor de liefhebbers van kleinere simpele games.