menu

Hier kun je zien welke berichten legian als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Doom Eternal (2020)

4,0
geplaatst:
Zo eindelijk uitgespeeld. En net zoals bij Doom eindig ik hier ook weer met een gemixt gevoel. De game doet enorm veel dingen goed en weet goed te boeien, maar heeft toch best wat irritatiepunten die het plezier wat wegnemen.

- Qua Lore en verhaal gaan ze hier helemaal los. En ik ben er fan van. Het levert zeer diverse werelden op om in los te gaan. Een heel stuk beter dan Mars en Hell. Helaas eindigen ze weer op een cliffhanger en wordt je haast verplicht om The Ancient Gods te spelen.

- De combat is nog steeds het sterkste onderdeel van Doom, niet geheel vreemd ook natuurlijk. En Doom Eternal weet bij vlagen haast perfectie te leveren. Vooral de Slayer Gates zijn daar perfecte voorbeelden van. De pure snelle en haast chaotische actie is daar haast perfect uitgedacht. Die overwinningen geven een heerlijk gevoel.

- De vijanden zijn een genot om aan stukken te schieten. Wat volledig komt door het schade model. Het zorgt ervoor dat het managen van de prioriteiten wat makkelijker is. En met de tweede DLC heeft de base game ook een update gekregen waarbij de UI en wat kleine zaken duidelijker geworden zijn.

- Sowieso zijn de uitgebreidere weapon management en weakpoints fijne toevoegingen. Het ontdekken welke wapens het best werken en hoe je snel demonen kan uitschakelen is leuk. En tijdens de gevechten zoeken naar de juiste slachtoffers om weer wat ammo, health of armor te krijgen zorgt voor een bevredigend gevoel.

- Wat ook helpt is de toevoeging van de Dash. Het zorgt voor extra mobiliteit in de snelle combat en dat is zeer welkom. Het gebruik ervan wordt helaas wel wat lastiger als de demonen dusdanig groot zijn dat je er niet meer overheen of langs kan dash-jumpen. Dat is vooral vervelend als ze je in een hoek drijven. Iets wat in de latere levels vaker voorkomt. En nu ik het daar toch over heb. Het feit dat je niet door glas heen kan, terwijl er aan de andere kant vijanden staan en je even daarvoor nog een complete muur hebt weggeslagen is een bijzonder vreemde design keuze geweest. Daarbij komt ook nog dat sommige randen net te hoog zijn om overheen te lopen waardoor je niet verder komt. Daar moet je dan weer overheen springen. Aangezien de randen altijd onder in beeld zijn en in de chaos van de gevechten niet opvalt is het erg storend als je naar links dashed om tegen zo’n randje vast te komen zitten.

- Ik ben geen fan van de Marauder. Na de eerste ontmoeting komt hij nog regelmatig terug en hij is simpelweg geen leuke vijand om tegen te vechten. Als je het door hebt is het goed te doen, maar het is vooral een spelletje van ontwijken en wachten terwijl elke andere vijand simpelweg als een Rambo te benaderen is. Wat ook niet helpt is dat hij altijd achter je spawned als je druk bent met andere vijanden. Hij breekt, voor mij in ieder geval, de combat op.

- Wel ben ik een fan van de Archvile, die gelukkig niet al te vaak voorkomt. Zodra hij op het toneel verschijnt veranderd de gehele dynamiek van het gevecht. En het moment dat je hem niet direct vind levert dan ook een flinke horde van demonen op.

- De Mario achtige platform momenten, die vooral in de tweede helft een frustrerend grote rol innemen hadden ze van mij volledig achterwege laten maken. Ik speel het niet om de sprong precies te timen en op het juiste moment een power-up te pakken voor extra dashes. Om nog maar niet te spreken over de nutteloze draaiende kettingen die er alleen maar zijn om als obstakel te dienen. Het wordt helemaal vervelend als je later van platform naar platform moet springen terwijl je van alle kanten beschoten wordt. Ze krijgen het dan ook voor elkaar om je precies op het juiste moment te raken waardoor je dus niet het platform kan vastpakken en je weer te pletter valt. Zucht.

- Doom Eternal heeft net als Doom het probleem dat mijn interesse in de game na verloop van tijd afneemt. En hoewel de wisselende werelden en de uitgebreidere lore goed helpen. Merkte ik dat ik in de laatste missies vooral zo snel mogelijk door de gevechten wilde om het maar af te ronden. Het wordt uiteindelijk toch wel wat eentoning.

- Een laatste constatering is dat je met een controller toch serieus knoppen mist. Of eigenlijk meer dat ze op de verkeerde plek zitten. Om van weapon-mods en granaten te wisselen of de crucible selecteren moet ik de D-pad gebruiken. Dat betekent dat ik op datzelfde moment niet kan bewegen. En dat is toch wel een cruciaal onderdeel van de combat. Hetzelfde geldt ook voor de flame-belch en de chainsaw waarbij je op dat moment niet kan rondkijken. Ik zit dan ook serieus te twijfelen om een Elite controller te halen mocht ik de DLC een kans geven.

Uiteindelijk is Doom Eternal een geweldig vervolg geworden die de sterke punten nog wat sterker maakt. Niet alle nieuwe toevoegingen zijn even goed geslaagd. Gelukkig zijn de positieve onderdelen in de meerderheid en blijft de power fantasy geweldig. Ik heb, ondanks de frustraties er toch goed van genoten en zie mijzelf hem nog wel eens doorspelen. Wat met de cheatcodes om de laatste paar collectibles te halen wel leuk kan worden.

Hellblade: Senua's Sacrifice (2017)

2,5
Hellblade is een erg fascinerende game om te ervaren. Het is echter geen leuke game om te ervaren.

Het onderwerp en verhaal zijn voor mij de twee sterkste punten van het geheel. De ervaring is bijzonder (en dan heb ik het nog zonder koptelefoon gespeeld) en de uitvoering daarin is interessant gedaan. De setting boeide me niet heel veel, hoewel de lore wel weer interessant is. Het is echter de gameplay die de game voor mij de nek omdraait.

Finidi haalt de drie gameplay vormen al aan en alle drie zijn ze vervelend. De eerste is het lopen, wat niet eens zo erg is aangezien er dan regelmatig ruimte is voor verhaal. De wereld is helaas erg saai en alles is grauw en lijkt op elkaar. Tevens gebeurd het lopen op een slakkentempo. Zelfs het rennen is nauwelijks snel te noemen. Na een paar uur heb je het echter wel gehad en begint dat trage tempo te irriteren.
De tweede zijn de puzzels. Ook deze zijn saai te noemen, vooral door de grote mate van herhaling en gebrek aan echt uitdagende puzzels. Een grotere afwisseling en meer interessante uitdagende puzzels dan wat runes zoeken zou dit onderdeel wat leuker maken.
De derde is de combat wat veruit het slechtste deel van de gameplay is. Nog niet eerder heb ik zo'n saai, traag, lomp en vervelend combat systeem meegemaakt. De game komt ondanks het al trage tempo volledig tot stilstand bij elk gevecht wat je tegenkomt. De saaie eenheidsworst van grauwe vijanden maakt het er ook niet beter op en dat er verder geen enkele vorm van progressie te vinden is maakt het geheel tot een frustrerende ervaring.

Het is jammer dat een interessant thema en uitwerking ervan gepaard gaat met zulke matige tot slechte gameplay. Plezier heb ik dan ook zeker niet gehad tijdens het spelen. Nu wist ik van tevoren al dat het geen gemakkelijke sessie zou worden en dat ik niet echt de doelgroep zou zijn. Ik heb het spelen dan ook best lang uitgesteld. Maar door de trailer voor het vervolg en het achterliggende thema wilde ik het toch graag proberen.

Helaas is het voor mij geen succes gebleken. Ik hoop dat Ninja Theory vooral de combat en snelheid wat aanpakken voor het vervolg. Die wil ik dan wel een kans geven. Voor deze kom ik niet verder dan een 2.5*. Het ziet er mooi uit en het thema is intrigerend en wordt interessant weergegeven. Helaas weet de rest het niet waar te maken.

Life is Strange (2015)

4,5
Shit, dat is de gedachte die ik had voor aan half uur na het uitspelen hiervan. En nog steeds trouwens. Bijzonder hoe games je zo ongelofelijk diep kunnen raken.

Ik had nooit echt interesse maar heb de gratis eerste episode recent toch even opgepakt. Na die uitgespeeld te hebben was ik meteen verliefd op de personage's, hoe cliche ze soms ook zijn. Dus toen de rest van de game in de sale kwam te staan heb ik meteen alles opgepakt. En dat is de beste €5 die ik ooit heb uitgegeven.

In de afgelopen dagen de overige episodes doorgespeeld en de tweede en derde kwamen toch goed binnen. De zelfmoord van Kate is een bijzonder zwaar thema (ik heb haar trouwens behoed van springen). Ook de cliff-hanger van de derde episode hakte er hard in. Ik had al het vermoede dat het redden van William slecht nieuws betekende. Maar om Chloe zo te zien deed mij toch meer dan gedacht. Dat toont ook meteen de krach van de game. De personage's zijn zo ongelofelijk gaan leven dat de gebeurtenissen, mij tenminste, echt raken.

Episode vier begon erg intens en kwam al vrij snel met een vrijwel onmogelijke keuze. Een keuze om je beste vriendin/liefde haar laatste wens te vervullen door haar feitelijk te vermoorden of haar in pijn langzaam te laten sterven. Een haast onmogelijke keuze om te maken die ik helaas van dichtbij heb meegemaakt en dat maakte dat deze keuze erg hard binnenkwam. Heb ervoor gekozen om haar wens te vervullen om daarna nog even een pauze in te lassen. Daar blijft het niet bij, de rest van de episode wordt flink duister. En dat voor een game die zo ongelofelijk cliché begint. De cliffhanger van Jefferson had ik trouwens niet verwacht, hoewel die achteraf niet bijzonder gek is. Maar goed achteraf zijn de hints makkelijk te zien.

Episode vijf is een lastige, omdat het de laatste is weet je dat er zware keuzes komen. Tegelijkertijd is dit het laatste moment dat je met de personage's meemaakt en na al die tijd wil ik nog veel meer met hun meemaken, maar mag het niet zo zijn. We hebben de gebruikelijke badguy die alles uitgebreid uitlegt. Daarna wat heen en weer gereis in tijd wat voor een heleboel gerommel zorgt. Tegelijkertijd wordt duidelijk dat alles wat je doet het resultaat constant erger maakt. Wat volgt is een bijzondere trip door een nachtmerrie. En dan kom je bij het eind. Why damnit, why. Wat een ongelofelijk klote moment en dat puur omdat beide opties totaal niet wenselijk zijn. Of Chloe opnieuw moeten zien doodgaan en verliezen of haar redden en de hele stad verwoest zien worden. Ik ben hier voor Chloe gegaan, kon het simpelweg niet verdragen om haar nog eens te verliezen.
Daarna heb ik het andere einde gedaan en wat was dat een ongelofelijk emotionele trip. Het opofferen van Chloe is toch wel het einde wat bij de game hoort, hoe hartverscheurend het ook is.


Met elke episode werd ik er meer en meer ingezogen. Tot het punt dat ik zo om de personage's geef dat ze bijna echt worden. En dat maakte de laatste episode ook zo ongelofelijk pijnlijk.
Het is bizar hoe ik ben gaan meeleven met de personage's, iets wat ik vooraf nooit bedacht had.

De game zit vol met cliche's, pacing issues in de laatste twee episode's en irritatie opwekkende dialogen. Maar behandeld ondertussen zware thema's en laat zien dat keuzes, consequenties, pijn en verdriet onderdeel zijn van het leven. Keuzes zijn lang niet altijd makkelijk maar ze zijn er voor een reden. En dat is wat Life is Strange zo mooi en realistisch maakt.

Life is Strange heeft mij zwaar verrast en heeft een speciaal plekje in mijn hart gekregen.

Life is Strange 2 (2019)

3,0
geplaatst:
Mijn laatste bericht hier dateert alweer van januari 2019. Zo'n dikke twee jaar later heb ik de game pas opgepakt. Voornamelijk dankzij de aankondiging van True Colors om eerlijk te zijn. Hoewel LiS 2 al langere tijd op mijn to play lijst stond, had ik er eigenlijk bijzonder weinig interesse in. En hoewel ik me er best mee vermaakt heb, is het niet echt bijzonder.

Dat komt voornamelijk omdat de personages mij niet echt weten te boeien. En dan wordt het maken van keuzes en hun reis doorlopen een bijzonder saaie gebeurtenis. Voornamelijk omdat ik me helemaal niet kan inleven in het hele startpunt van het verhaal. Waarom je na zo'n gebeurtenis op de vlucht gaat begrijp ik dus totaal niet. Gelukkig wordt daar aan het eind nog wel wat over gezegd, maar het levert al een valse start af. Dat de game je daarnaast constant voorhoud dat racisme slecht is (door tergend veel vervelende personages langs te laten komen) helpt daar ook niet bij. Het is een ongelofelijk cliché en bijzonder storend als voor de zoveelste keer een personage je racistisch behandeld en je maar een beetje als een mak lammetje niets kan uitrichten. Dat al die personages ook nog eens bordkartonnen stereotypes zijn maakt het nog vervelender. Ja ik begrijp dat racisme slecht is, dat hoef je niet elke 10 minuten weer te laten zien. Het helpt niet om een goed en sterk verhaal te vertellen. Sterker nog, het leid behoorlijk af.

Gelukkig levert LiS 2 ook nog wat leuke bij-personages op, zoals Brody en de hippy groep. Het zijn personages waar wel wat meer diepgang en achtergrond aan gegeven wordt. Waarvan Brody veruit het leukste is. Het zorgt voor wat meer kleur en levendigheid in het verhaal.

Iets wat ze hier ook goed doen is het roadtrip principe van het verhaal. Het levert enkele zeer verschillende omgevingen die regelmatig leuk zijn om te ontdekken, voornamelijk de eerste drie episodes zijn mooi. Het beste onderdeel van LiS 2 is echter dat je keuzes niet alleen invloed hebben op de acties en gebeurtenissen die jij doet, maar ook op de ontwikkeling van Daniel. Wat in de latere episodes vooral invloed en gevolgen heeft. Zo bleek aan het eind dat ik hem dusdanig had verpest dat hij ongeacht mijn keuze toch naar Mexico gaat (mijn canon einde is trouwens dat ze beide daar belanden).

En dat blijkt toch weer de grote aantrekkingskracht van Life is Strange te zijn. Het maken van keuzes, de consequenties daarvan ondervinden en maar zien hoe het allemaal afloopt. Hoewel deze zover de minste uit de reeks is blijft het vermakelijk om te spelen.

Life is Strange: Before the Storm (2017)

3,5
Ondertussen eindelijk eens uitgespeeld, heb met hier ook weer heerlijk mee vermaakt.

Helaas haalt de game het niet bij het origineel. Een groot nadeel is dat de uitslag al bekend is, dus qua verhaal zijn er weinig verrassingen. Daarnaast heeft de game problemen met de pacing. Met maar drie episodes moeten ze wel wat moeite doen om het verhaal te vertellen, wat erin resulteert dat ze bij vlagen veel snelheid maken. Vooral de derde episode heeft daar last van. Tegelijkertijd zitten er ook veel momenten in dat het allemaal wel wat vlotter gemogen had. Dat had beter gebalanceerd kunnen worden. Van mij hadden ze nog wel een vierde episode erachteraan kunnen maken.

Een ander minpunt is het duo Rachel & Chloe. Waar Chloe & Max duidelijk verschillend waren en voor een leuke dynamiek zorgde, zijn Rachel & Chloe teveel gelijkend. Het haalt de dynamiek uit het duo waardoor het minder aanspreekt dan Chloe & Max. Echter Rachel is als personage dan wel iemand waar ik snel van ben gaan houden, juist omdat ze zo op Chloe Lijkt. Max had meer tijd nodig om mij voor zich te winnen.

Het was heerlijk om Chloe te zien worden hoe ik haar heb leren kennen. Ik ben als een blok voor haar gevallen in het origineel dus ze had mij hier bij voorbaat al gewonnen. Interessant om te zien hoe de relatie met haar moeder en stiefvader zo ontstaat. Daar had van mij wel meer tijd en aandacht aan besteed mogen worden. Maar ook hoe ze dealt met het verlies van haar vader is erg interessant.

Ook Rachel weet mij snel te pakken. Haar invloed en het gemak waarmee ze Chloe meekrijgt is fascinerend. Ook Steph, Mikey, Drew en Frank hebben leuke bijrollen en weten toch een indruk achter te laten. Ook wel leuk om meer van Frank te zien en zijn relatie met Chloe wat verder uit te diepen.

Uiteraard ook hier weer een pluspunt voor de muziek, daar heb ik goed van genoten.

Helaas mist de game de impact die de eerste wel had. Toch is de wereld en zijn personage's blijven hangen na de end-credits en ben ik nog meer van Chloe gaan houden, wat het einde van het origineel nog vervelender maakt.

De bonus episode was niet heel erg bijzonder, maar zodra ik in de woonkamer liep had ik vrij snel door wat er ging gebeuren. Het emotionele einde weet dan toch wel weer te raken. Verder voelt het voornamelijk ook als afscheid van deze personage's.

Marble It Up! (2018)

3,0
Jaren geleden heb ik mij kostelijk vermaakt met Marble Blast Ultra (was alweer 2006 zie ik nu). Maar heb in die tijd eigenlijk nooit meer zo'n game langs zien komen. Tot ik deze hier gisteren zag verschijnen, Ondertussen aangeschaft en al uitgespeeld.

Met 40 levels heeft de game voor mijn gevoel toch te weinig levels. Vooral omdat je erg snel door de eerste pak en beet 20 levels heen rolt. Het vermaakt zeer zeker, maar als je bij de eerste run al een gouden tijd neer zet is er weinig verdere uitdaging. Ik hoop dat ze nog wat meer in petto hebben maar voor die €20 had ik wel iets meer verwacht.

Toch zal ik hem nog wel regelmatig opstarten, er is gewoon iets fijns aan een rollende bal die zo snel mogelijk naar het einde toe moet.

Ori and the Will of the Wisps (2020)

4,5
Na Hades is dit toch wel de game van dit jaar voor mij. Visueel een prachtige game om te zien, regelmatig even stil gestaan om puur te genieten van de beelden die er langskomen. Dat wordt extra benadruk bij elk nieuw gebied waar je binnenkomt. Ze weten elk gebied prachtig vorm te geven, zo sterk zelfs dat het donkere Moulwood Depths er ondanks de vele insecten prachtig uitziet. Nou was dat in deel 1 al het geval, maar dit ziet er nog net wat levendiger en afwisselender uit.

Daarnaast is ook de muziek weer prachtig en is dat opnieuw een van de sterkste onderdelen van de game. De sfeer en emoties die opgewekt worden door de muziek in combinatie met hetgeen op het beeld getoverd wordt wordt door weinig games beter gedaan. Het verhaal is zoals verwacht ook weer enorm emotioneel en pakken gedaan. Het is zeker niet het diepste en ze hergebruiken best wel wat elementen uit deel 1, maar het werkt enorm goed.

En dat komt voornamelijk door de gameplay. De grote bewegingsvrijheid en soepelheid is heerlijk en maakt het verkennen en heen en weer reizen tussen de verschillende gebieden een bijzonder plezierige ervaring. Daarnaast hebben de makers goed gekeken naar Hollow Knight en flink wat elementen overgenomen. En dat maakt het geheel nog een goed stuk beter ook. De toevoeging van extra krachten, upgrades en wapens zorgt voor een erg wisselende speelstijl en veel verschillende mogelijkheden.

Ik heb de game bij release geprobeerd maar ben al snel gestopt omdat het vrijwel onspeelbaar was. Ondertussen is het meeste er allemaal uitgepatched en speelt het erg fijn. Helaas is, in iedergeval de Xbox One versie niet volledig probleemloos. In de 16 uur heb ik 1 enkele freeze gehad waarbij alleen een reboot hielp. Maar wel vaker last gehad van audio glitches en momenten dat de omgeving nog niet ingeladen was waardoor Ori uit het scherm verdween. Gelukkig nooit op de momenten waarbij het belangrijk is, zo verliepen alle boss battles zonder problemen.

Ori is een absoluut pareltje en verdiend alle lof die het krijgt.

Rage 2 (2019)

3,0
De game doet me wat denken aan Crackdown 3. Heerlijk als je vol in de actie zit, maar saai als dat voorbij is. Daarbij doet Rage het wel in extremen, de actie is echt heerlijk en als er eenmaal wat upgrades in de krachten zitten wordt dat alleen maar leuker. Maar het reizen door de wasteland is saai en vervelend met de slechte besturing van de voertuigen. Daarnaast ben ik na drie keer hetzelfde doen voor de objectives er ook wel klaar. Ga naar punt, schiet iedereen af en hop naar het volgende punt.

Ook op het gebied van verhaal doet deze aan Crackdown denken. Een erg over de top simpel verhaal als excuus voor de over de top actie. Alleen moet je hier verplicht de wasteland in om puntjes te verzamelen zodat je naar de volgende missie kan. Heb je dat gedaan dan kan je ook in een keer dit jaar het einde. Dat einde is trouwens wel een saai gevecht ook.

Nu had ik geen hoge verwachtingen, alleen dat de actie complete waanzin zou zijn. En dat is het ook. De kleuren spatten van het scherm, de snelheid is heerlijk en de gunplay is erg goed. Daarbij doet de game het verlangen opwakkeren om Doom weer te spelen (zolang Eternal er nog niet is). En daarbij is het ook het grootste mankement van de game. Ik kreeg meer zin om Doom of Crackdown weer op te starten dan om deze verder te spelen.

Ryse: Son of Rome (2013)

3,5
IK kan me de trailers nog herinneren bij de release. Toen trok de Hack & Slash achtige gameplay mij allerminst dus heb de game al die jaren links laten liggen. Maar aangezien deze nu in gamepass zit, heb ik hem maar eens opgestart. En ik heb me hier kostelijk mee vermaakt moet ik zeggen.

De setting in Rome en omstreken is erg leuk en het geheel ziet er echt prachtig uit. Zelfs 7 jaar na release kan dit nog prima meekomen. Het verhaal is niet bijzonder hoogstaand en je ziet het ver van te voren allemaal al aankomen, maar het dient als een prima middel om verder te komen en is nergens storend. De gameplay is vermakelijk maar mist verdere diepgang. Zo begin je met een zwaard en schild en eindig je met zwaard en schild, en heb je ene lichte en zware aanval en dat is het wel. Verder is het veel lopen en button smashen. Daarnaast wordt de combat ook erg herhalend na verloop van tijd. Ook omdat de hoeveelheid verschillende vijanden op 1 hand te tellen zijn. Na 20 keer dezelfde man met schild op dezelfde manier te hebben afgemaakt begint het wel wat te vervelen. Gelukkig duurt de game niet al te lang.

Ik heb met prima vermaakt met Ryse. Na afronding ben ik eigenlijk wel enigszins verbaasd dat hier nooit een vervolg op gekomen is. Met de huidige techniek en wat aandacht voor het verhaal en combat kan hier een meer dan prima vervolg op gemaakt worden. Iets wat vooral voor de nieuwe Xbox Series een knaller kan worden om aan te tonen wat er visueel mogelijk is.

Tell Me Why (2020)

3,5
Gister de game uitgespeeld en uiteindelijk wisten ze me ook hier weer er in te trekken. Je speelt met zowel broer als zus die als tweeling een bijzondere band/gave hebben. Het is het middel om hun verleden te ontrafelen waarbij er steeds meer vragen opkomen dan dat ze echt beantwoord worden. Tegelijkertijd is het voor de tweeling voor het eerst sinds tien jaar dat ze elkaar zien en ook dat moet verwerkt worden.

De zoektocht naar de waarheid van hun jeugd weet uiteindelijk wel te intrigeren. Helaas heeft het daarvoor wel de gehele eerste episode nodig. Die focust vooral op het introduceren van de personages en de wereld, maar weet niet direct te boeien. Vooral omdat ik niets heb met transgenders en laat dat nou een belangrijk onderdeel zijn in het begin.

Vanaf episode twee verschuift dat wat naar achter. En komt er meer aandacht voor het uitdiepen van hun geschiedenis. Dankzij de verschillende bij-personages kom je meer te weten en begint de wereld ook wat meer te leven.

Uiteindelijk wist de game me er wel in te sleuren, maar dat gebeurde ergens in episode twee en dan zitten we al op de helft. Het maakt dat ik uiteindelijk best wat langer door had willen gaan. Vooral ook om bepaalde banden nog verder uit te diepen. Tegelijkertijd waren de meest interessante personages niet de tweeling zelf. Waardoor ik vooral uitkeek om bepaalde personages weer te spreken. De game is vermakelijk en weet mooie omgevingen af te leveren. Het verhaal en bepaalde personages intrigeren, maar heeft teveel tijd nodig om interessant te worden.
3.5*

Wolfenstein: The New Order (2014)

2,5
Nadat ik de reincarnatie van Doom als geweldig ervoer heb ik de reincarnatie van Wolfenstein ook maar geprobeerd. Helaas niet met hetzelfde resultaat.

De game doet een paar dingen goed, de setting is heerlijk en wordt prima aangevuld met absurde personages en situaties. De keuze tussen stealth en rambo is erg fijn en voornamelijk in het begin is er genoeg ruimte voor stealth. Helaas verzand de game steeds meer in een van overdreven shoot-out naar overdreven shoot-out game. Zoals de meeste shooters zijn. Een manier om dat leuk te houden is door de shoot-outs intens te maken (iets wat Doom mijn inziens erg goed doet), of door het leveldesign interessant te maken (moet hierbij denken aan zowel Doom als aan Titanfall 2), of door het pakkende verhaal (hebben veel games moeite mee). Wolfenstein The New Order weet echter in geen van die drie te excelleren. Het verhaal verzand in een wat saaie bedoeling (terwijl ik het een bijzonder toffe setting vind), het leveldesign is herhalend en bestaat uit niet meer dan grote ruimtes of gaangetjes in saaie omgevingen, en de shoot-outs missen impact en begonnen mij zelfs te vervelen. Tel daarbij op dat je tussendoor nog vaak nutteloze karweitjes krijgt om papiertjes of andere dingen te zoeken voor iemand, dat je in de tweede helft eigenlijk geen kans krijgt om nog een level stealth door te spelen, en als derde een anti-cilmax van een einde.

De leuke setting en de fijne mix van stealth, actie en verhaal in de eerste helft zorgen ervoor dat ik een groot deel van de game met plezier speelde, maar vanaf de U-boat missie begon het voor mij steeds minder te worden tot het punt dat ik met verveling het geheel maar uitspeelde zonder een bevredigind einde te mogen krijgen.