menu

Hier kun je zien welke berichten mister-fool als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Dark Souls (2011)

Alternatieve titel: Dark Souls: Remastered

5,0
"Let me guess. Fate of the Undead, right? Well, you're not the first"

Dark souls is een Action-RPG die een behoorlijke reputatie heeft opgebouwd door (o.a) de hoge moeilijkheidsgraad. Deze game is echter niet slechts een harde noot om te kraken. Dark Souls weet de aandacht van de speler verdomd goed te grijpen.
-
Dit is met name het gevolg van de uitstekende leveldesign. Vijanden zijn bijvoorbeeld vaak zo verstopt dat je ze pas laat opmerkt. Hoewel een aantal game-overs hierdoor goedkoop aanvoelt, zorgt het er wel voor dat je als speler rustig de tijd neemt om de levels te doorzoeken. Ik heb haast nog geen spel gespeeld waar ik zo gespannen zocht naar de volgende checkpoint(bonfire). Dit komt deels door de manier waarop de game je jouw souls(waarmee je levels en Item-upgrades koopt) laat verliezen wanneer je gedood wordt. Deze verloren souls kun je later weer oppakken. Ten minste.... als je weer terug weet te keren naar de plek waar je bent afgegaan. Zo staat me het moment nog goed bij dat ik werd gedood door een vuurbal van de zogenaamde hellkite drake en op uiterst voorzichtige wijze mijn waardvolle EXP terug moest veroveren.
-
Een ander sterk punt is de manier waarop de gamewereld de levels aan elkaar weet te verbinden middels shortcuts. Deartstijl van de levels is trouwens ook erg sterk. Van een typisch D&D-kasteel(Undead Burgh), naar een verlept stinkend krocht als blighttown, tot een welhaast renaissanceachtige stad(Anor Londo). Dit spel geeft mij continue een gevoel van vergane glorie. Alsof ik me bevind in wereld aan de rand van de afgrond. De boss-battles in dit spel versterken dit gevoel. Sommige hebben iets lugubers,(zoals Chaos-with Qualaag) andere zijn juist weer ongelofelijk verdrietig(Syf).
-
De controls bij dit spel zijn doorgaans erg sterk. Erg gaaf ook dat veel wapens een eigen moveset hebben. De port op de PC is wellicht het enige nadeel van dit spel. Dit spel lijdt namelijk wel een beetje onder de cap van 30 FPS. Daarnaast heb je voor de PC versie echt een controller nodig. De muis en keyboardcontrols zijn ronduit ruk.
-
Al met al kom ik uit op de volle mep, 5*. Misschien is dit wel het spel dat Half Life 2 gaat verplaatsen als no.1 van mijn top 10. We zullen het zien! Eerst nog maar eens een bepaalde Zonnekoning van zijn troon stoten/ de eindbaas verslaan.

Disney's Aladdin (1993)

Alternatieve titel: Aladdin

3,5
Leuk, doch toch een wat kort spel. Level-design was erg sterk. Veel nadruk echter op het halen van bepaalde jumps, wat op zich best heel leuk is. Kreeg er af en toe een soort 2D prince of persia gevoel bij. Weinig variatie in vijanden en maar 2 eindbazen. Het vuur-level, met de achtervolgende muur van lava was absoluut het hoogtepunt van dit spel. Eindconclusie: Vermakelijk, maar niets bijzonders

Elder Scrolls V: Skyrim, The (2011)

4,0
Ik heb tot nu toe wat moeite gehad met de Elder Scrolls-spellen. Morrowind had rot-irritante controls, Oblivion had een vervelend levelingsysteem(en de oblivian-gates waren bijzonder irritant). Skyrim doet echter (bijna) alles juist.

Het vechtsysteem is bijzonder verbeterd. 1h en 2h-combat is zowaar minder monotoon door allerlei gave killmoves. Draken zijn een goede toevoeging en zorgen ervoor dat de wereld dynamisch aanvoelt. Bethesda weet sowieso vaak heel intrigerende werelden te creëren! Skyrim kan wel eens hun beste creatie zijn! Het enige waar ik nog wel verbetering in zie zijn de quests. Veel ontstijgen het: vindt dat, vermoordt dit-niveau niet. Ten slotte zijn bepaalde dingen ook wat dumbed-down(3 upgrades:health, magicka, stamina, bij het uplevelen, simpele puzzles, handholding bij veel quests), maar echt storen doet het niet. Al met al een van de beste RPG's die ik gespeeld heb. Als ik na ruim 70 uur spelen nog steeds zin heb om (regelmatig) dit spel te spelen, dan doet skyrim toch iets goed.

Hollow Knight (2017)

5,0
Hollow Knight was mijn verslaving de afgelopen twee à drie maanden. Het is een zogenoemde metroidvania, hetgeen betekent dat je upgrades mag verwachten die zowel voor exploratie als tijdens gevechten nuttig zijn. Denk bijvoorbeeld aan de standaard dubbeljump. De welbekende progressiecurve van dit soort metroidvania's is dat het speelbare karakter incompetent begint, maar aan het eind beschikt over een grote trukendoos. Hollow Knight weet deze curve tot het uiterste te benutten. Zo is de beweegruimte aan het begin van het spel uiterst beperkt. Je kan springen(niet eens tweemaal), vechten en jezelf helen. Meer niet! Je moet zelfs een kompas en de mappen van elk gebied kopen. Aan het eind van het spel had ik daarentegen veelzijdige gevechts- en bewegingsmogelijkheden. Je hebt echt het gevoel dat het karakter een stuk sterker is geworden.
-
Doordat je steeds van Chornifer- geweldig karakter overigens- mappen moet kopen, dwingt het spel je steeds een stap verder, richting het grote onbekende, te zetten. Het voelt hierdoor natuurlijk aan om de bezienswaardigheden en geheimen van het spel te ontdekken. Hollow Knight zit dan ook tjokvol met kleine tafereeltjes, stukjes achtergrondverhaal en shortcuts. Enkele gebieden (zoals een heus bijennest) zijn zelfs compleet optioneel.
-
Hoewel deze videogame overduidelijk als een Metroidvania is gestructureerd, moest ik af en toe tevens aan Dark Souls denken. Hoewel het aanhalen van dit spel tegenwoordig een meme is, denk ik hier ermee weg te kunnen komen. Uiteraard is het makkelijk wijzen op het corpse-runningsysteem. Daarenboven denk ik echter ook aan de shortcuts en de goed gechoreografeerde bossbattles. Het is echter vooral de sfeer van het spel die overeen kwam. Het is een van de weinige spellen die een gevoel van eenzaamheid en verlies weet over te brengen. Deze sfeer was het sterkst bij de regenachtige stad die enigszins het middelpunt van het spel vormt (City of Tears). Ook kan ik wijzen op het ronduit intimiderende deepnest. Het kippenvelmoment was echter de laatste keer dat je met Quirrel kan spreken. Kijkend over een blauw meer deel je een stil moment voordat de paden definitief scheiden. Een prachtig, subtiel tafereel dat heel indrukwekkend aanvoelt.
-
Ten slotte besteed ik nog aandacht aan de prachtige Tim Burton'esque art direction. De verschillende insecten ogen erg creatief en variëren van schattig (Grubs) tot ronduit luguber(Nosk). Met één blik zie je dat dit een bijzonder karaktervol spel is. Ook het kleurgebruik draagt daaraan bij. Het contrast tussen blauw en oranje bij de Infected Crossroad doordrenkt de infectie bijvoorbeeld in een ziekelijke gloed Bovendien geeft het gebruik van kleur elke locatie zo zijn eigen sfeer.
-
Ik kan zo nog wel een tijdje doorgaan. Ik ben vanwege de drie voornoemde redenen(Progressiecurve, Dark souls'achtige sfeer/ boss batttles en Tim Burton'esque art direction), zwaar onder de indruk. Ik werd van de ene naar de andere toffe evaring geleid. Dit spel geef ik daarom 5* en- vooralsnog- een vijfde plaats in mijn top 10.

Ni no Kuni II: Revenant Kingdom (2018)

3,5
RPG’s kosten veel tijd. Ni No Kuni II was zelfs mijn grootste project van 2020. Het is een spel met goede en slechte punten, waardoor ik twijfel over de waardering. Allereerst de goede punten: de gameplay-loop is aansprekend. Revenant Kingdom wisselt slim af tussen city-building, actiegefocuste combat en RTS-battles. De sidequest sluiten hier mooi op aan. Na afloop van een zijmissie kun je dikwijls een inwoner toevoegen aan je koninkrijkje. Deze inwoners zet je onder meer in om ingrediënten te vergaren, die je vervolgens weer kunt gebruiken om wapens te upgraden of om potions te craften. Ook hebben sommige inwoners een eigen legertje dat ingezet kan worden bij de RTS-battles. Een slimme opzet: de zijmissies voelen zo waardevol aan. Hoewel de sidequests vaak niet meer dan fetch-of killquests zijn , weet de humorvolle aankleding het voornoemde goed te verhullen. Ten slotte vind ik de muziek sfeervol. Een kleiner punt wellicht, maar bij een langere game toch prettig.

Bepaalde aspecten van het spel wekken echter ergernis op. Het hoofdverhaal is erg rechtlijnig . De (hoofd)personages zijn daarenboven eenzijdig, aangezien ze – op misschien Roland na- geen ontwikkeling doorgaan. Hoewel de actiegefocuste combat aanvankelijk aangenaam is, variëren de vijanden onvoldoende. De gevechten vervelen hierdoor na verloop van tijd. Ook voelt het einde van het spel afgeraffeld aan. Het hoofdverhaal wordt namelijk gaandeweg clichématiger. Het toont weliswaar naturel en geduldig hoe Evan een nieuw rijk sticht en waarom de burgermeester van Goldpaw wordt gecorrumpeerd, maar daarna gaat het tempo resoluut omhoog. Nieuwe steden kennen nog steeds een interessant thema, maar omdat de geïntroduceerde problematiek snel wordt opgelost, blijft de thematiek oppervlakkig. Tot slot vind ik de bossbattles- op Mausinger na- saai. Het zijn zelfs regelmatig reskins van gewone vijanden.

Niettemin blijft deze game in ieder geval genietbaar gedurende de gehele speeltijd. Het spel is echter zelden memorabel. De prettige gameplayloop voorkomt immers niet dat het verhaal, de bossbattles en de personages weinig diepgang bevatten. Ik ben benieuwd of het beter beoordeelde eerste deel beter bevalt.

NieR: Automata (2017)

5,0
“God is dead; but given the way of man, there may still be caves for a thousand of years in which his shadow will be shown. “............Friedrich Nietzsche.

Nog niet eerder was ik zo erg geïnteresseerd in een spel. Ik leerde Yoko Taro kennen door Drakengard. Het spel kocht ik eens op goed geluk als een actiespel voor regenachtige zondagen. De heftige thematiek maakte indruk op me, maar de repetitieve gameplay staat me nog steeds tegen. Het was daarom tof dat Platinum- een gamestudio die bekend staat om de interessante gameplay- ging samenwerken met Taro. Het leek mij het beste van beide werelden. Ik zat bepaald niet mis met mijn verwachtingen.

De combat is namelijk erg sterk in dit spel. De game heeft wat lichte RPG-elementen door de verschillende wapens, Pod-abilities en allerhande chips die invloed hebben op de stats. Dit geeft de gevechten variatie. Het spel speelt in ieder geval soepel. Verder maakt NieR: Automata goed gebruik van een open-worldstructuur, ofschoon het spel naar mijn gevoel iets te veel fetch-quests heeft. Daarentegen is het een enorm groot pluspunt dat de side stories thematisch overeenkomen met het hoofdverhaal. Het merendeel voelde daardoor nuttig aan.

De thematiek van NieR: Automata is daarenboven het grootste pluspunt. Het verhaal kijkt naar zingeving in een wereld waar dit niet meer gegrond kan worden in de wil van een god of althans een maker. In het spel is de maker de mensheid die zou leven op de maan, hoewel al snel duidelijk wordt dat dit een leugen is. Dit gebrek aan een grondslag voor zingeving creëert existentiële crisissen. Het sterkst komt dit naar boven in de bossbattles. Dit spel heeft op zijn minst drie van de beste bossbattles die ik tot nu toe heb gespeeld, met name omdat ze zo goed gebruik maken van de thematiek. Ik doel dan op: Simone, Adam en Ko-Shi. & Ro-Shi. De godsgruwelijk goede soundtrack voegt daarnaast veel toe aan de impact van deze gevechten.

Over het geheel genomen is NieR: Automata een schot in de roos. Een aantal kleine minpuntjes heb ik echter wel. Hoewel de thematiek sterk is, voelt het derde gedeelte (na de dood van 2B ) mij iets te afgeraffeld aan. De open wereld had verder van mij iets gevarieerder en uitgebreider mogen zijn. Het zijn nochtans kleine punten ten opzichte van een memorabele ervaring.

Al met al denk ik zelfs dat dit spel een moderne klassieker is. Goede gameplay, toffe boss battles, maar vooral filosofische thematiek die dieper graaft dan menig videogame.

“I often think about the god who blessed us with this cryptic puzzle… and wonder if we’ll ever get the chance to kill him.”

System Shock 2 (1999)

4,0
Het is welhaast een natuurregel dat de backlog op Steam groteske vormen aanneemt. Van sommige spellen vermoed je wel dat ze gaaf zijn, maar de tijd ervoor vinden is geen kleinigheid. Dit was zo'n spel dat ik consequent uitstelde. 'System Shock 2' bleek echter, na twee onsuccesvolle pogingen om het einde te halen, de derde keer een heuse ervaring.

Rond het tweede level (de hul van het schip) moet je desalniettemin even over een moeilijkheidsmuurtje heen. Op dat moment kom je erachter dat het spel toch echt een volbloed RPG is. Opeens blijk je te weinig ammunitie te hebben, drijft de radiatie je door de grond en blijken de exploderende droids ("Hey, where are you? ") net een obstakel te veel. Deze combinatie van schaarste en moeilijkheid blijkt na verloop van tijd echter de grootste kracht van het spel. Als je eenmaal verder komt, heb je namelijk wat meer bewegingsvrijheid en zorgt de voornoemde moeilijkheidsgraad ervoor dat elk gevecht spannend blijft. Daarom is dit spel,naast een sterke RPG, ook een beklijvende survivalhorror. De prachtige omgevingen voegen bovendien veel toe. Het schip voelt plausibel aan en verkoopt met verve het idee dat we de nasleep zien van een soort unitair zombievirus. Dit maakt de voice-recordings geloofwaardig. Achter elke hoek bleek zich wel een kleine tragiek af te spelen. Daarnaast is de degelijke variatie aan vijanden nog een belangrijk pluspunt. Het gevoel van dreiging wordt zo ook spelmechanisch bevestigd.

Toch zie ik ook nog wat minpunten. Het spel duurt net iets te lang. Toen ik de Rickenbacker betrad, had ik genoeg ammunitie en was ik uitstekend geleveled . Het spel wordt zo een stuk minder spannend. Het einde is verder een grote smet. Vanaf het moment dat je de Body of the Many betreedt, zie je System Shock op zijn slechts. Linaire gameplay, met ergerlijke vijanden. Glados had ook een beter einde verdiend. Het slot, met cliffhanger inbegrepen, past bij jaren 90 schlock en eindigt het spel onnodig op een valse noot. (Al is de System Shock 1 throwback- vlak voor het eindgevecht- wel tof).

Toch ben ik overwegend positief gestemd over mijn tijd met System Shock 2. Op die kleine punten na heb ik mij consequent vermaakt Mijns inziens mag deze game inderdaad gezien worden als een klein meesterwerk. 4.5*

Trine (2009)

Alternatieve titel: Trine: Enchanted Edition

3,5
Trine is een sprookjesachtige platformer. Het spel ziet erbovenal geweldig uit! Ook het wisselen tussen de drie karakters werkt bijzonder goed. Het helpt dat de dief, ridder en magiër voor- en nadelen hebben, waardoor de gameplay afwisselend is. De voice-acting is hoogst vermakelijk. Toch is het spel verre van perfect. Eén nogal teleurstellende Bossenemy keert steeds weer terug en het verhaal is ook niet al te opzienbarend. Het spel kent ook geen echte climax. Hoewel de opbouw naar het einde op zich erg goed is (Tower of Sarek is een erg sterk level) is er jammergenoeg geen echte eindbaas. Het spel eindigt nu een beetje in een anticlimax. Toch nog een heel behoorlijke platformer die het met name van zijn visuals en charme moet hebben. 3.5*.

(Ten tijde van het schrijven van deze review moet ik het bonuslevel nog spelen. Ik heb het spel gespeeld op de hard-difficulty)

VVVVVV (2010)

3,5
VVVVV is een vermakelijke platformer met een interessant concept. Je springt niet, maar verandert de zwaartekracht. Het spel doet gelukkig voldoende om het, wellicht ietwat eenvoudige, concept fris te houden. Hoewel de controls net iets te glad zijn voor enkele precieze jumps, is VVVVV nooit echt frustrerend. De nostalgische sprites, in combinatie met de prettige soundtrack, laten dit spel bovendien heerlijk warm aanvoelen. Men kan deze platformer binnen 3 uur uitspelen, maar met o.a. een speedrunmodus en downloadbare content kan men zich nog wel wat uurtjes vermaken.

Hoewel deze videogame over het geheel genomen niet een hoge voldoende verdient, reken ik "The Graviton" tot mijn favoriete videogamelevels. De rest van het spel is vermakelijk, doch niet zo indrukwekkend als het voorgenoemde hoogtepunt. Concluderend, VVVVV is zeker de moeite van het spelen waard.