Het is voor mij inmiddels alweer een maand of twee geleden dat ik het einde van Elden Ring heb gehaald, maar ik heb nog niet de moeite genomen om er hier wat over te zeggen. Wat ik wel meteen heb gedaan is deze game in mijn top 10 zetten. Nadat ik met Bloodborne het afgelopen jaar mijn eerste From Software ervaring heb opgedaan (wat een game!), was het daarna de beurt aan Elden Ring. En WAT een ervaring is dit geweest.

Ik kan me goed voorstellen dat veel mensen Bloodborne beter vinden, maar wat voor mij Elden Ring juist nóg beter maakt is de fantastische open wereld en de fantasy setting t.o.v. de gothic horror van Bloodborne. Regelmatig viel mijn bakkes open van een nieuw gebied waar ik, soms per toeval, belandde. Elk avondje Elden Ring leverde iets unieks op voor mij, en dat is iets wat ik al een lange tijd niet meer heb ervaren in games. Gebieden als Stormveil Castle, Raya Lucaria, Volcano Manor, Leyndell, Siofra River, ze zullen me altijd bijblijven.

Ik lees her en der wat kritiek op de balancing van deze game, en ergens kan ik daar wel inkomen. Er zijn veel bazen die je met gemak in 5 klappen kunt verslaan, terwijl andere bazen weer uren frustratie kunnen opleveren. Ik heb dit echter niet als negatief ervaren, af en toe was het wel even een verademing om relatief makkelijk door bepaalde gebieden te kunnen lopen. Wat ook kan meespelen is dat ik in het begin 'per ongeluk' gelijk naar Weeping Peninsula ben gegaan en daar flink heb kunnen levelen. Daardoor was vervolgens Limgrave al best een makkie.

Het einde daarentegen, was ontzettend pittig. Ik heb eerst de Elden Beast verslagen, waar ik al ontzettend veel moeite mee had. Ik ben pas daarna naar het laatste gebied gegaan (Haligtree, wow!) waar ik Malenia eindelijk tegenkwam. Pfffff die boss fight heeft me echt jaren van mijn leven gekost. Maar zelfs Malenia bleek uiteindelijk te verslaan, en daarmee kwam er na 115 uur een einde aan een meesterwerk. En wat is het dan lekker om te weten dat er nog DLC aan zit te komen, dat wordt een blinde aanschaf.

Mijn doel voor dit jaar is om eerst Demon's Souls (PS5 remake), daarna de Dark Souls Trilogy en als laatste Sekiro te spelen. Ik heb alles al in huis behalve Sekiro, maar dat gaat helemaal goed komen. Het wordt dus een mooi game jaar!

Is nou echt iedereen afgeknapt op het ontbreken van de traditionele singleplayer? Getuige het geringe aantal stemmen en reacties zou je denken van wel. Jammer want ik heb de game afgelopen weekend aangeschaft en ik ben verslaafd, iets wat ik al zeer lange tijd niet meer heb gehad met games.

GT Sport is tot in de puntjes afgewerkt. Dan heb ik het over de stijlvolle menu's, prachtige auto's, prachtige graphics, heerlijk (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!) geluid en een aantal zeer toffe tracks. De matchmaking in het online gedeelte zit vernuftig in elkaar, je wordt bijna altijd ingedeeld bij mensen van ongeveer jouw niveau. Hierdoor zijn races ontzettend spannend, zelfs een strijd om bijvoorbeeld de 6e of 7e plek kan intens zijn.

Het gemis van de singleplayer....eigenlijk moet ik bekennen dat ik deze helemaal niet mis. Voorheen moest je altijd je rijbewijzen halen, van dat geld kon je een debiel autootje kopen. Hiermee ging je vervolgens racen tegen auto's die sneller waren dan de jouwe, als je je auto echter tunede werd het ontzettend eenvoudig om te winnen en had je totaal geen spannende races.
Ditmaal bestaat de singleplayer uit drie facetten: Rijbewijs, tracks leren kennen en missies. En het loont ook echt om dit te doen aangezien je hiermee auto's kan unlocken, credits kan verdienen, miles en ervaring kan opdoen. Ik vind het zeer strak in elkaar zitten.

Ja er zijn in verhouding weinig auto's en weinig banen, desalniettemin stoort het me absoluut nog niet. Want het racen zelf is namelijk heerlijk. Ik speel weliswaar met een gamepad maar binnenkort wil ik het met een stuurtje proberen. Een ongelooflijk gevoel voor detail en het is een genot om het camerastandpunt vanuit de cockpit te hebben. Maakt het allemaal nog net iets intenser.

Een cijfer plak ik hier pas op wanneer ik wat verder ben, maar ik ben tot nog toe ontzettend verrast in positieve zin. Wereldgame!

Na 75 uur eindigt voor mij een game die me, zeker de eerste pakweg 30 uur, een onvergetelijke ervaring heeft geboden. Het verkennen van Hogwarts en Hogsmeade waren voor mij een puur genot en ik kon er geen genoeg van krijgen.

De game blijft daarna ook zeker goed, mede dankzij de vloeiende combat. Het verhaal, mwoa, kon beter maar het was verder niet storend. Maar de magie van die eerste 30 uur weet het helaas niet vast te houden. Daarom zou ik ook niet weten hoe ze hier een vervolg op zouden moeten maken en het nog interessant kunnen maken om het kasteel voor een tweede keer te verkennen.

Waar ik ontzettend van baal zijn 2 dingen. Ten eerste speel ik op de ps5 maar echt, die ps5 exclusive quest is bij mij nooit op de map verschenen. Ik snap niet waarom en ik kan ook niemand op internet vinden met hetzelfde probleem. Ten tweede heb ik zo goed als alles verzameld op de gehele map, alleen door een bug kan ik 1 field page niet vinden die er wel zou moeten zijn. Verder zit ik qua challenges wel op 100% dus ik ben er verder wel letterlijk klaar mee.

Op naar de volgende: Horizon Forbidden West!

Uitgespeeld! Wat een FAN-TAS-TISCHE game is dit!

We hadden, zoals eerder door mij geschreven, een stroeve start met deze game. Een hele tijd geleden zijn we al bij het eerste level afgehaakt omdat het voor mijn vriendin op dat moment te moeilijk en frustrerend was. Na aandringen van wat mensen in mijn omgeving, hebben we de game een paar weken geleden toch weer opgepakt en wat ben ik blij dat we dat gedaan hebben. Na het eerste level werd het alleen maar leuker en 'minder moeilijk'. Dat laatste vind ik trouwens nog steeds apart, want we hadden echt het gevoel dat het naar het einde toe steeds wat makkelijker werd. Al kan het natuurlijk ook zomaar zijn dat we er beter in zijn geworden...

Graphics top, gameplay top, leveldesign top, humor top. Wat moet er verder nog over gezegd worden?
Volle mep van mij, dit was één van de betere co-op games die ik ooit heb gespeeld.
Zodra ik mijn PS5 binnen heb gaan we ook snel beginnen met A Way Out, de andere co-op game van deze ontwikkelaar.

Het avontuur zit erop....helaas

Ik heb het al eerder aangegeven maar wat een fantastische RPG is dit. Zo enorm onderschat wat mij betreft. Het is zeker geen makkelijke game om even in te stappen, je zal je moeten overgeven aan het feit dat je in de eerste uren van de game een complete nobody bent. Heb je hier het geduld niet voor, dan is deze game gewoon niks voor jou. Je mist wat mij betreft dan wel één van de beste RPG's aller tijden (ja, mijn bescheiden mening)!

Ik ben niet zo goed in het schrijven van lange reviews, al verdient deze game een liefdesbrief van mij.
Laat ik het er maar op houden dat deze game het verdient om door iedereen gespeeld te worden. Al is het maar een paar uurtjes om het in ieder geval te proberen. Vind je het niks, jammer. Maar als Kingdom Come je eenmaal te pakken heeft, dan zou het me niks verbazen als je er net zo over denkt als ik.

Een meesterwerk! Ik laat het nog even bezinken maar ik denk zelfs dat deze game in mijn top 3 allertijden beland.

En dan komt deel 2 er dit jaar ook nog eens aan! Ik ben zeer benieuwd...

Gisteren eindelijk uitgespeeld, na ca. 33 uur op standje 'Moeilijk.'

Wat ben ik blij dat ik alle spoilers heb kunnen vermijden. Het enige wat ik wist was dat er nogal wat ophef was, maar waarover precies wist ik niet. Ik heb 95% van de game niet kunnen begrijpen waarom er dan zoveel kritiek was, pas het laatste gedeelte gebeurden er een aantal zaken waar ik me wel aan irriteerde.

Vooral het einde, wat een anti-climax dat er uiteindelijk geen dode valt (Ellie of Abby). Een zeer intens vuistgevecht in het water, dat zeker, maar de afloop viel toch tegen. Ellie heeft zoveel moorden gepleegd om bij Abby te komen, zelfs een zwangere vrouw gedood, en uiteindelijk laat ze Abby toch maar gaan? Bizar. Al had van mij Ellie wel het onderspit mogen delven, ik vond haar steeds onsympathieker worden. Helaas een teleurstellend einde dus in mijn ogen.

Verder twee zeer gedurfde plottwists in de game, waar ikzelf heel enthousiast over ben maar waar anderen juist weer kritiek op hebben. Joel wordt vermoord, ik zat echt met open bakkes op de bank en ik had meteen een intense hekel aan Abby en haar groep. Maar halverwege de game moet je juist met Abby spelen en zie je haar kant van het verhaal. Ontzettend sterk gedaan, dat je ineens sympathie voor Abby opbrengt en zelfs aan het einde hoopt dat ze het er levend vanaf brengt. Ik vond het een zeer gedurfde twist, super!

Naast het einde zijn mijn enige punten van kritiek dat de game te lang is, wat komt doordat de gameplay wat eentonig is waardoor het naar het einde toe ging vervelen. Telkens weer een gebouw/gebied in waar je op zoek moet naar supplies, een gebied moet leegvegen van vijanden en op naar het volgende gebied. Vooral vanaf het gedeelte dat Abby en Dina op het platteland wonen was ik er wel klaar mee. Daar hadden ze makkelijk met het verhaal kunnen stoppen en met een derde deel verder kunnen gaan. In plaats daarvan zat ik nog 2,5 uur op de bank door te spelen terwijl ik zat te snakken naar het einde.

Maar het was me weer een intense ervaring, die wat mij betreft absoluut niet onder doet voor deel 1. Top game!

Zo, het zit er op!

Na 24 uur gamen rolden de eindcredits voorbij. Hierin hebben we ook alle juwelen in het hotel gevonden en alle Boo's gevangen. De perfecte lengte voor een game als deze.

Allereerst complimenten voor de enorme variatie per verdieping. Het was elke keer weer een aangename verrassing om de lift uit te stappen en je in een compleet andere wereld te wanen dan de vorige. Je doet in principe op elke verdieping hetzelfde. Kamers verkennen, juwelen zoeken, alles opzuigen wat op je pad komt, spookjes vangen, eindbaas verslaan en liftknop bemachtigen. En toch bleef dit tot aan het einde toe leuk, dankzij die variatie in locaties. Het is moeilijk om een favoriet aan te wijzen, maar vooral de filmstudio blijft me bij.

Ook de humor is leuk. De schrikreacties van Luigi bijvoorbeeld, of het taaltje wat gesproken wordt. Ik kon er telkens weer om glimlachen. De eindbazen boden veel humor, erg leuk gedaan en ik moet zeggen dat de bossfights zelf ook stuk voor stuk erg leuk waren. Zoals gezegd, de gevreesde badeend vond ik uiteindelijk wel meevallen. De enige uitdaging vormde King Boo op het einde, maar ook die hadden we relatief snel verslagen.

Als ik het dan over de moeilijkheidsgraad heb, deze was over het algemeen goed gebalanceerd maar voor mij toch net iets te makkelijk. Als je zorgt dat je altijd voldoende botten bij je hebt, is het eigenlijk een fluitje van een cent. Ik ben denk ik in heel de game nog geen 10 keer 'flauw gevallen', dat ben ik eigenlijk niet gewend van Mario games (Odyssey bijvoorbeeld, erg pittig richting het einde). De moeilijkheid zat 'm meer in het zoeken van juwelen en oplossen van puzzels. Soms duurde het even voordat je het doorhad en bij een vijftal juwelen moesten we toch even Youtube raadplegen (waarna je je kneiterdom voelt als je ziet hoe gemakkelijk de oplossing was).

De gameplay is erg goed, verslavend zelfs. Je blijft alles maar opzuigen in de hoop iets geheims te ontdekken. Het enige minpuntje hieraan vond ik alle Boo's verzamelen. Deze spookjes waren veel te eenvoudig om te vangen, waardoor het een beetje voelde als grinden (lees: schatkisten vinden in Assassin's Creed). Erg leuk vond ik de wisselwerking met Gooigi. Hoe dit als multiplayer in de game is geïmplementeerd vind ik perfect. Uitdagend was het voor mijn vriendin, maar niet frustrerend moeilijk. Vandaar dat we hier samen enorm veel plezier aan hebben beleefd.

Over de graphics kan ik ook alleen maar lovend zijn. Typisch Nintendo uiteraard, maar de vormgeving van het hotel en de spookjes vond ik prachtig.

Aan iedereen die co-op op de bank wil spelen, haal deze game in huis. Haal deze game sowieso in huis, ook al speel je alleen. Kan zich wat mij betreft meten met de allerbeste games op de Switch!

Ik sluit me bijna volledig aan bij Finidi. Je wordt als journalist gedropt in het verlaten dorpje Painscreek om een onopgeloste moord van een aantal jaar geleden te onderzoeken. Dat is het enige wat je weet, en hints zul je ook nooit krijgen in de game. Maar ik vond het een fantastische ervaring, ik heb nog nooit een dergelijk trage game gespeeld die toch zo enorm weet te boeien.

Ik heb de game op de Steam Deck gespeeld en ondanks dat je daardoor tegen wat kleine beperkingen aanloopt qua controls, was het prima speelbaar. Technisch laat de game wat steekjes vallen, het is ook niet de allermooiste game, maar qua sfeer zit het echt helemaal goed. Je bent alleen, maar toch heb je constant een naar gevoel dat je elk moment iemand kan tegen komen. De muziek is een beetje eentonig op den duur, al weet ook dit wel bij te dragen aan de sfeer.

Het verhaal is zeer goed geschreven. Door middel van kranten artikelen en dagboeken kom je steeds meer te weten over wat zich heeft afgespeeld in het dorpje en het verhaal hield me, los van de 15 uur gameplay, ook buiten het spelen bezig. Ik heb 2 keer echt goed vast gezeten, 1 keer had ik niet goed gekeken en vond ik ergens nog een sleutel in een laatje. De andere keer kon ik een code niet vinden en dat heb ik helaas toch even moeten googelen. Zonder het op te zoeken had ik hier ook nooit op gekomen.
De game kent meerdere eindes, bij mijn einde werd het zelfs nog behoorlijk creepy!. Maar ik had een completion rate van 97%, daar was ik best blij mee.

Dikke vette aanrader voor eigenlijk iedereen. Mijn vriendin is er nu mee begonnen en het is ook echt een leuke game om met iemand mee te kijken. Ik heb gelijk zin om meer van dit soort games te spelen.

Paradise Killer is een maffe detectivegame, eentje die me gedurende de 18 uur tot aan de credits enorm heeft vermaakt.
Deze game is bijna niet uit te leggen, maar in het kort heb je een open wereld waarin je een moord moet onderzoeken en op zoek moet gaan naar aanwijzingen. Daarnaast zijn er diverse personages die ondervraagd kunnen worden. Wanneer je bewijs of aanwijzingen vind, kun je weer terug naar deze personages en openen er steeds nieuwe dialoogopties. Dit is voor misschien het enige minpunt van de game, teveel heen en weer geslenter naar alle personges.
Je kunt op ieder moment de rechtszaak starten, maar het loont om de map zoveel mogelijk te verkennen. Want hoe meer bewijs je vindt, hoe sterker je zaak is.
De rechtszaak aan het einde is ook leuk om te doen.

Van mij mag er best een deel 2 komen, ik heb me hier prima mee vermaakt. Vanwege de originaliteit geef ik een half puntje extra.

Erg matige game zeg, een flinke tegenvaller nadat It Takes Two ons zo gigantisch goed is bevallen.
Van de 7 uurtjes ben je de helft van de tijd naar cutscenes aan het kijken, en de andere helft dat je daadwerkelijk mag gamen werkt eigenlijk alles net niet goed. Racen, lopen, schieten, het voelt allemaal enorm lomp aan.

Daarnaast is het schrijfwerk ook niet al te best. Een hoop dingen die op de lachspieren werken (zelden zulke domme politie gezien bijvoorbeeld).
Het einde was dan wel een leuke twist, maar terwijl ik dit schrijf zit ik al 10 minuten naar de laatste cutscene te kijken en het houdt maar niet op!
We willen gaan slapen!

Wat een hoop uren heb ik in deze game gestoken, om uiteindelijk het (volgens internet) kutste einde te krijgen wat er bestaat. Aan het einde vond ik de keuzes die je hebt gemaakt in de hele game nogal geforceerd bij elkaar geknoopt worden. Maar goed, uiteindelijk heeft dit mijn cijfer niet beïnvloed want ook dit kuteinde had wel zijn charme.

Ik had enorm veel moeite om er echt in te komen, ik denk dat het mij wel ruim 10 uur heeft gekost voordat de game mij echt greep en niet meer losliet. Maar eenmaal goed op dreef werkte deze game ontzettend verslavend en kon ik niet wachten op een volgende speelsessie.

De main quest kan simpel worden afgedaan als 'vind Ciri', echter bevat het verhaal veel meer diepgang dan dat. Via allerlei omzwervingen kom je zeer interessante personages tegen met elk hun eigen verhaal. Op sommige momenten merkte ik ook dat ik met bepaalde personages meeleefde, hulde dus voor de schrijvers!

Wat kleine minpuntjes moeten me echter wel van het hart, deze punten houden deze game voor mij ook weg van de volle score. Ten eerste zijn er in Skellige veeeeeeeeeeeeel te veel onderwaterschatten gepropt. Aangezien ik zo'n figuur ben die een hele map wil vrijspelen, moest en zou ik dus ook al die schatten verzamelen. Het is me ook gelukt maar man man man wat was het geestdodend om in je bootje van de ene schat naar de andere te varen. En vaak zat er nog niet eens wat bijzonders in die schatten. Tot overmaat van ramp werd je ook continu bij elke schat aangevallen door Sirens, wat een irritante vervelende grafbeesten zijn dat. In een smal bootje moest je dan die Sirens een mep geven maar bij elke mep vielen ze het water in om pas 10 seconden later weer boven te komen. Zo duurden gevechten met deze 'schatjes' een eeuwigheid.

Ten tweede vond ik het persoonlijk jammer dat bepaalde gebieden niet mee levelen. Om een voorbeeld te geven, veel vraagtekens linksonder op de kaart van het gebied Velen had ik nog niet ontdekt, dus daar ging ik met level 25 maar eens mee aan de slag. Echter bijna alles in dat gebied was ca. level 5, waardoor ik alles en iedereen met 1 klap doodde. Op deze manier werd het hersenloos vraagtekentjes afwerken zonder enige vorm van uitdaging. Daarnaast kunnen de vraagtekens maar een paar verschillende dingen zijn: bandit camp, hidden treasure, guarded treasure of abandoned site. Hier had wel wat meer variatie in gemogen wat mij betreft.

Ten derde vind ik de animaties erg houterig overkomen. Hoe Geralt springt en over steile bergen sprint ziet er voor geen meter uit. En dat in een grafisch zo prachtige game, jammer..

Speciale vermelding voor het kaartspel Gwent! In het begin vond ik er niks aan en meed ik het als de pest, maar toen ik eenmaal het spelletje begon door te krijgen werd het een verslaving in een verslaving. Erg leuk om te doen!

Ik kan nog wel even doorgaan met het opnoemen van positieve dingen (soms adembenemende graphics, nog nooit zulke levende bossen in een game gezien, wauw!), echter is dit allemaal al hierboven gezegd. Een top 10 notering wordt dit niet maar dat ik erg heb genoten van mijn eerste Witcher ervaring staat vast!

Uitgespeeld na een 40 tal uurtjes, wat behoorlijk meer uren zijn dan ik vooraf had gedacht. We hebben de hele game compleet uitgeplozen, alles verzameld wat er maar te verzamelen valt en dan ben je wel echt een tijdje bezig. Wordt het hierdoor leuker? Nee, absoluut niet. We zijn 75% van de tijd bezig geweest met zoeken. Zoeken naar rode muntjes, naar poochie pups, naar kunstwerken. Het vervelendste hieraan is dat je elk level wel minimaal 5 keer aan het spelen bent. Hierdoor wordt het op een gegeven moment een sleur.

Ook de controls zijn af en toe, zoals hiervoor al aangegeven, zwaar irritant als je met z'n tweeën speelt. Om de haverklap spring je op elkaar of slik je elkaar in, terwijl je dit helemaal niet wilt. Het heeft regelmatig tot onderlinge irritaties geleid op de bank.

Waarom dan toch een score van 3,5? Het spel is wel gewoon degelijk, de Nintendo kwaliteit die je gewend bent. De levels zijn over het algemeen leuk vormgegeven en het hele grafische stijltje maakt het een leuke game om alleen al naar te kijken. Als ik dit alleen had gespeeld had ik op 3* blijven steken, maar omdat we er toch samen weer zo'n 40 uur aan hebben besteed en toch wel lol hebben gehad, vooruit: 3,5*.