menu

Hier kun je zien welke berichten Grovonion als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Actual Sunlight (2014)

3,0
Een spel kan ik dit niet echt noemen, ik zie het wel als een interessant experiment, dat ik graag heb doorlopen.
Het heeft wel gelijkenissen met een walking sim/visual novel, maar met slechts 1 uur speelduur qualificeert
het zich in mijn ogen eerder als een (inter)actief essay over depressie en de zin van het leven.

Wat betreft het verhaal, je kunt dit in flarden volgen door alle objecten aan te klikken en dan door een paar alinea's tekst klikken.
De verhaal-fragmenten vertellen dan in een Coupland/beetje Hornby achtige stijl wat er op dat ogenblik door de protagonist zijn gedachtes kronkelt. Waaronder hypotetische discussies met een psychiater, inzichten in zijn relaties met kollega's of gedachten die bij hem opkomen in contact met willekeurige personen op straat of in de tram.

Ik vermoed dat ikzelf niet depressief ben, toch kan ik me in veel van de fragmenten vinden.
Elementen die hij aanhaalt over de zin van het leven, werk, liefde zijn soms treffend vertelt.
Ik denk persoonlijk dat nog altijd veel mensen depressie zien als een veredelde eerste-wereld fenomeen, en niet als een psychische stoornis.
Net zoals ik heeft de protagonist eigenlijk alles om een gezond en gelukkig leven te leiden.
Maar het scheelt aan hemzelf waarom het niet zo is. Hij geraakt in een spiraal van negatieve emoties en laat zich hierin meeslepen zonder een uitweg te vinden.

Toch gaat het "spel" in de scheef wat betreft aanpak. In plaats van uitzichten te bieden en eventueel
verschillende uitkomsten, leidt het verhaal je slechts in 1 richting, en 1 mogelijke uitkomst.
Dat is te simpel, en gezien de status van de persoon zeker niet de enige,
in mijn ogen zelfs veel te overdreven, uitkomst.

Is het toch aan te raden? Ik denk het wel, want ook al is de aanpak niet helemaal overtuigend.
Het is slechts een korte ervaring en bovendien door velen met een PS+ account toch al gratis te beleven.
Als je openstaat voor een simpel verhaal over de onzin van het even, niet afkerig bent van een beetje te drammige proza en een uurtje over hebt dan is het de moeite.

Arcade Spirits (2019)

3,5
Dit klein maar fijn en zeer liefhartig visual novel game eerder deze week uitgespeeld. Het is traditie-getrouw een soort game met redelijk weinig interactie en keuze-mogelijkheden. Maar het beetje dat ze hebben ingebouwd is mooi gedaan en met de story verweven.

Die laatste is natuurlijk het belangrijkste aan een VN en stelt zeker niet teleur. Zelden een spel gespeeld met zo veel hart en lieflijke personages.
Het verhaal speelt zich in een lichtelijk alternatieve tijdlijn af waar arcades nooit verdwenen zijn, omdat zogezegd de video-games crash van begin jaren 80 er voor iets tussen zat. Het lijkt een wereld waar wij als gamers ons zeker goed zouden bij voelen.
Je eigen karakter heeft geen al te beste jeugd gehad en heeft moeite de touwtjes aan elkaar vast te knopen als een zeer futuristische app hem op de juiste weg brengt: een job in een cozy arcade.

Daar vind hij zich snel terecht en sluit vriendschap met een resem zeer kleurrijke personages die allen de LGBTQIA+ lijst lijken af te vinken. Het zijn stuk voor stuk toffe mensen waar ik zonder problemen begrijp dat ze het zo goed met elkaar kunnen vinden. Ook jezelf als speler leert al deze personages goed kennen en je krijgt de mogelijkheid banden aan te gaan met 1 of meerdere, of zelfs alle personen.

Het eigenlijke verhaal stelt niet zo heel veel voor en is een typisch david-tegen-goliath verhaal, maar de sympathie die ik tijdens het spelen voelde ebde nooit weg. Een fijne en hartverwarmende ervaring, hoewel ik me kan voorstellen dat het voor veel mensen iets te zoetsappig is.

Baldur's Gate: Dark Alliance (2001)

4,0
Gisteren uitgespeeld na 19u en een kwartier. Mijn laatste save geeft 14,5u aan, maar dat is dan vermoedelijk zonder cinematics, laad-beelden en herstarts omdat ik ergens het loodje had geledgd.

Een spel dat vandaag de dag perfect speelbaar is, ik heb op geen enkel moment gewenst dit op PS3 of PS4 te willen spelen. Het enige wat ik een beetje mis is de "ting" van trophies, maar gameplay staat als een huis.

Enige kritiek punten zijn een paar typische RPG en hack-en-slay problemen: soms zijn er levels die te lang uitgesponnen zijn zonder dat er iets gebeurd en je wave-na wave dezelfde tegenstanders in de pan moet hakken. Ook vond ik de hoeveelheid loot en vooral kwaliteit wat tegenvallen. Slechts 1 keer iets gevonden dat beter was dan alles dat ik in de "winkel" kon krijgen op dat moment. En tegen het einde had ik zo veel geld waar ik niks mee kon aanvangen. Komt daar nog bij dat ik in de laatste levels plots wel leuke loot tegenkwam, maar ik tegen dan al lang mijn beste uitrusting had gekocht. Dit konden ze beter in balans brengen.

Al bij al 19uren die zijn voorbij gevlogen, en nu weer terug naar 2019.

Concrete Genie (2019)

3,0
Het is een kort spel, met een melancholisch verhaal, een enorm mooie neo-fluo-grafitti stijl die er bij momenten echt van het scherm afspat en een beperkte game-inhoud.

Er zijn een paar game-mechanics/gimmicks die je op bepaalde momenten moet gebruiken (er is weinig echte vrije keuze in dit spel, alles enorm lineair), en zodra je ze allemaal te pakken hebt is het spel ook alweer gedaan. Toch is het precies lang genoeg, een relatief unieke, korte game ervaring.

Het laatste derde van het spel, waar je in korte burst donkere genies bevecht, had voor mij niet gemoeten, het voelt zich wat krampachtig aan. Dan hadden ze beter de core-mechaniek wat actiever uitgebouwd. Maar het wel eens zijn dat de makers geen idee meer hadden hoe dat moest, de vierde level ook al enorm ingekort hebben en dan maar dachten te moeten aflsuiten met heel andere game-play.

Hotel Dusk (2007)

Alternatieve titel: Hotel Dusk: Room 215

3,5
Tof spel, een soort walking sim op de DS, uit een tijd dat de benaming "walking-sim" nog niet eens bestond. Of misschien is visual-novel toch de juistere omschrijving va het genre.

Er zijn wel wat raadseltjes hier of daar en je krijgt af en toe wel een game-overscherm als je niet oplet, maar al bij al kun je eigenlijk weinig verkeerd doen. De typische point-en-klik euveltjes zoals het zoeken naar 1 bepaald item in een hooiberg zijn hier ook aanwezig maar uiterst zeldzaam (2 keer naar iets moeten zoeken). Ook wordt er vaak pas een volgend element getriggerd als je alle voorgaande acties hebt afgevinkt, en je moet dan zelf uitzoeken wat die zijn, maar meestal ligt de volgende actie die van je gevraagd wordt logisch voor de hand.

Al bij al een tof adventure game dat het moet hebben van een soort film-noir verhaal dat goed uit de doeken wordt gedaan en boeit tot het einde, ook al heb je al door hoe de vork-in de steel zit redelijk lang voor het einde.

In totaal 13u en 45 minuten erover gedaan om de eind-credits te zien.

3.5*

Last Guardian, The (2016)

Alternatieve titel: Hitokui no ĹŚwashi Trico

3,5
Uitgespeeld na een 14-tal uren. Waarvan ik zeker 1.5 heb kwijtgespeeld omdat ik de juiste commando's voor Trico vergeten had (R1+driehoek) en ik maar R1 bleef rammen zonder success (waar is dat hamer-jezelf smiley naartoe als je het nodig hebt?).

Het spel zelf is zowel geniaal fantastisch als tenenkrommend slecht. Dat laatste valt op in de bugs (jongetje bleef af en toe in de omgeving steken) en vooral in de slechte camera-controle. Commando's geven aan Trico valt nog mee, als je tenminste de juiste commando's gebruikt en weet waar je naartoe moet. De raadsels zijn vaak repetitief (de zoveelste schakelaar) maar bij momenten geniaal ( als je in het water een verdieping hoger moet en je Trico daarbij helpt door in het water te springen).

Waar LG uitblinkt is in het subtiele, mysterieuze verhaal en sfeer-schepping. Het spel ademt op elk moment het gevoel uit dat je in een echte wereld rondloopt waar er dingen gebeuren die niet direct te verklaren zijn.

Al bij al een game-ervaring die ik niet had willen missen maar toch slechts een score van 3.5*

Letter Quest: Grimm's Journey (2014)

Alternatieve titel: Letter Quest: Grimm's Journey Remastered

3,5
Na een uur of 21,75 uitgespeeld op 100% wat betreft de trophies. Wat helemaal geen uitdaging is, behalve als je geen Engels speekt, natuurlijk. Heerlijk casual game, voor tussendoor. Het RPG aspect is goed uitgewerkt, hoewel het op een bepaald ogenblik na ongeveer1/3 van het spel de voortgang te makkelijk maakt. Ik heb het gevoel dat ze dit nog een tikkeltje beter hadden kunnen uitwerken. Om de verzameldrang te vergroten, maar al bij al zeer de moeite.

Tales of Hearts R (2008)

Alternatieve titel: Tales of Hearts

4,0
Tales of Hearts R - Review

De eerste spel momenten zijn vaak bepalend voor de band die je al of niet opbouwt met een spel,
en bij een RPG, dat je vermoedelijk vele uren bezig houdt tot het einde, is het nog belangrijker je dadelijk goed te voelen.
Tales of Hearts heeft dit bij mij binnen de eerste 15 minuten klaargespeeld. Het heeft me snel in zijn band getrokken en niet meer losgelaten.

Je leert al snel Kor kennen en binnen de korste keren heeft zich al een drama afgespeeld en wordt je betrokken bij een groots avontuur om de wereld te redden. Klinkt cliche, maar een van de sterke punten van dit spel is het verhaal, dat redelijk origineel uit de hoek komt, en de menselijke kant van een ieder laat zien. Vijanden worden vrienden en sommige vrienden verraden je, alles komt aan bod, maar zo geserveerd dat het op elk moment natuurlijk en logisch aanvoelt. De karakters evolueren letterlijk en figuurlijk met elk gewonnen gevecht en dat wordt ook zo overgebracht, je blijft met de karakters meeleven.

Kor leert al snel Kohaku en haar broer Hisui kennen, en omdat Kor een flapuit is en zich klungelig gedraagt onstaat een grappige, soms hilarische wisselwerking tussen deze 3 hoofd-tenoren. Vooral de snere opmerkingen van de overdreven zuster-liefde plegende Hisui aan het andres van Kor laten je vaak grappige momenten beleven. Later komen er nog veel karakters bij die allemaal hun toegevoegd waarde hebben en hun plaats hebben in het verhaal.

Het verhaal wordt gewoon verteld aan hand van in-game stills en soms een geprononceerde tekening.
Heel af en toe wordt er gebruik gemaakt van een goed getekende en geanimeerde manga, maar dit gebeurt redelijk zelden.
Ook zijn er optionele kwibbels tussen de protagonisten in een soort statisch/interactieve comic-portret stijl die wonderbaarlijk goed werkt.

Het spel zelf wordt opgedeeld in verschillende spel-situaties, zoals vaak het geval is bij JRPG's. Normaal loop je met Kor (die de groep representeert) door de wereld van plaatst tot plaats. In deze wereld kun je op elk moment saven. Zodra je een dungeon, stad of ander speciaal gebied betreedt kun je niet meer zo maar saven. Doch zijn ook hier op specifieke plaatsen save-momenten ingebouwd die perfect zijn afgestemd op het spel verloop. Je hoeft niet te vrezen om zelfs maar een deel te moeten herspelen.
Het spel-verloop is, ondanks het feit dat je in de spel-wereld vrij kunt rondlopen, erg lineair, maar dat heeft me nooit gestoord.

Zodra je wordt aangevallen verandert het scherm in de combat-modus, waar je met 4 van je karakter de strijd aanbindt met je tegenstanders.
Deze combat modus is ook een van de sterke onderdelen van het spel.
Het is namelijk een real-time combat die je ettelijke opties biedt om de gevechten steeds interessant te laten verlopen. Echt moeilijk wordt het echter bijna nooit. Een groot nadeel is wel dat je, ook JRPG typisch, vijanden willekeurig tegenkomt in de spel-wereld, waardoor de spel-flow vaak onderbroken wordt. Vooral als je de weinige, doch leuke puzzels die in het spel voorkomen probeert op te lossen
erg vervelend. Later krijg je wel een item dat je een tijdjde van de gevechten weert, maar dat werkt niet lang. Ook kun je van elk gevecht vluchten, maar ook dat kost even om te activeren.
Na de gevechten krijg je een score toegewezen en krijgen je karakters allen ervaringspunten om te levelen, ook de karakters die niet hebben meegevochten. Zo evolueert het level van elk karakter zeer vlotjes.

Voor elk level dat je karakter stijgt krijg je zogenoemde BP punten toegeschreven die je dan weer in een van 6 soma elementen stopt.
Elk van deze soma's geven je verschillende opties waardoor levelen steeds weer tot experimenteren uitnodigt. Echt iets fout doen kun je hier echter niet, het is meer je persoonlijke voorkeur dan echt taktisch denken dat je moet toepassen. Sommige soma's geven je statische eigenschappen anderen dan weer soma-wapens die je kunt "equippen". Belangrijk is wel om 1 van je actieve karakters uit te bouwen als healer, in mijn geval was dat Hisui en Kohaku als back-up.

Speelduur was oor mij om en bij de 34 uren.

Voor de trophy-liefhebbers: er zijn maar weinig auto-trophies te vergaren, het uitspelen van het spel brengt je slechts een 10-tal trophies (27%).
Om er extra te verkrijgen moet je je van begin af op sommige extra's concentreren (zoals koken en namcoins) en om ze allemaal te bemachtigen kun je best 1 maal op herspelen, wat ik ondanks de liefde voor het spel toch niet ga doen, er wachten nog zo veel rpg's op mij.

Pluspunten:

++ verhaal
++ sympathieke karakters
+ uitgebreide level-mogelijkheden
+ spel in het Japans gesproken met engelse onder-titels.
+ heel af en toe leuke doch simpele puzzels
+ dynamische gevechten
+ makkelijk en comfortabel spel, er is altijd nog de hard modus voor de uitdaging-fetishisten
+ grappige mini-games hier en daar verstopt

Minpunten:

-- willekeurige gevechten
- einde van elk gevecht krijg je herhalende opmerkingen tussen karakters die niet geskipt kunnen worden.
- weinig en onduidelijke side-quests
- koken brengt niet veel bij tot het spel, kan echter ook genegeerd worden.

Finaal verdict: 4****

Tearaway (2013)

3,5
Tearaway is een bijzonder origineel spel en verdient lof voor de manier waarop het basis-idee is uitgewerkt. De sfeer die de papieren-wereld uitademt en de manier waarop speciale PSV features zijn uitgewerkt zijn ook uiterst bevredigend. Als platformer bekeken heeft het echter ook een paar nadelen, in eerste instantie is het, ondanks dat ik 150 enveloppen ben kwijtgeraakt, eigenlijk zonder uitdaging. En de camera-voering laat ook wat wensen over. Mede ook een reden waarom ik zo veel enveloppen ben kwijtgeraakt want sprongen kunnen daardoor soms moeilijk ingeschat worden.
Al bij al toch 6 uur goed mee vermaakt en ook ik ga nog een paar levels opnieuw spelen op zoek naar goodies (en trophies), maar daar blijft het dan wel bij. - 3.5 * -

Virtue's Last Reward (2012)

Alternatieve titel: Zero Escape: Virtue's Last Reward

4,0
Ik ben deze nu aan het spelen, en het verhaal is als in de voorloper een nagelbijter en zeer goed verteld. Er zijn ook een aantal verbeteringen gedaan die het spel verbeteren ten opzichte van zijn voorloper, vooral het volgen van de verhaal-vertakkingen die je nog niet hebt gespeeld is nu een makkie. Spijtig genoeg zijn er ook punten die eerder verslechterd zijn, zo vind ik grafisch de voorloper een betere sfeer hebben en vooral het eindeloze getik op het scherm om het verhaal te laten vooruitgaan vind ik irritant.

Ys: The Vanished Omens (1987)

Alternatieve titel: Ys

3,5
Na 6 uur en drie kwartier uitgespeeld op normal setting. Ik heb wel hier of daar wat hulp gebruikt van een walktrough. Vooral om me veel onnodig heen en weer geloop te besparen. Heel mooi begin van een RPG-klassieker. Het spel is goed doordacht en heeft een heel mooie sfeer. Combat is wel gemakkelijk, en de balans is redelijk snel zoek. Ik denk dat ik al na een uur of 3 op maximaal level 24 was, en daarna waren de 'gewone' monters helemaal geen uitdaging meer. Dat in tegenstelling tot de 'bosses', die waren telkens weer een uitdaging, maar als je de truuk doorhad, wel doorgaans heel gemakkelijk te verslaan.