menu

Hier kun je zien welke berichten The_CrY als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Blake Stone: Aliens of Gold (1993)

4,0
Onlangs dit spel weer eens een keer bezocht op Steam, uit pure nostalgische gevoelens. Ik kende de levels nog wel een beetje, maar de controls was ik niet meer aan gewend. Gelukkig ontdekte ik daar opeens de source port BStone, die niet heel veel toevoegt, maar wél de mogelijkheid om het spel met WASD + muis te besturen. Vanaf dat moment was het niet langer puur een nostalgische trip, maar kon ik het spel echt spelen... en ervan genieten.

Gebaseerd op de Wolf3D engine en destijds ondergesneeuwd door de populariteit van Doom, welke een week later uitkwam, Blake Stone: Aliens of Gold is toch een erg spannende shooter uit een tijd waar de gameplay nog ongecompliceerd knallen was en de levels doolhoven om in te verdwalen. Elke keer als ik Wolfenstein 3D vandaag de dag nog eens speel haak ik af omdat het spel erg karig is qua aankleding en de gameplay erg repetitief. Blake Stone heeft daar veel minder last van om drie verschillende redenen: variatie in omgeving, veel variatie in vijanden, geen all guns blazing. Een aantal aanpassingen aan de Wolf3D engine waren het toevoegen van een automap, de mogelijkheid voor plafond- en vloertextures, en de toevoeging van verschillende soorten AI. Hierdoor is de omgeving veel gevarieerder en vaak ook in thema met het level. De verschillende vijanden verschillen van normale security tot gemuteerde experimenten, zombies, vliegende bommen, of plasma aliëns. Ik tel veertien verschillende smaken wat betreft je kanonvoer, en sommige, zoals de Star Trooper, zijn nog verrekte vervelend ook. En dan heb je uiteraard nog de bosses, welke weinig voorstellen, en Dr. Pyrus Goldfire, welke steeds in- en uit- kan teleporteren, wat best een horror-element toevoegt, aangezien je nooit weet wanneer hij kan komen. Maar niet iedereen is een vijand. De witte jassen kunnen informanten zijn met waardevolle informatie of gewoon gratis items, en voor een 100% score moet je ze in leven laten. Ze kunnen echter ook vrienden van Goldfire zijn. Ook in de wapenafdeling is meer variatie te vinden dan bij Wolfenstein 3D. In plaats van een pistool en twee machinegeweren heb je een silent pistol, een sterke pistool, een machinegeweer, een of ander plasmawapen, en een groot kanon dat kogels vreet maar vernieling achterlaat; een gevarieerd arsenaal met verschillende functies.

Je bent de Britse geheime agent Blake Stone, die de basis van Dr. Goldfire infiltreert om zijn kwaadaardige plannen de aarde en het universum te veroveren met zijn experimenten te dwarsbomen. Het spel bestaat uit zes episodes van elk acht reguliere levels, een boss level, en twee secret levels, die op verschillende manieren toegangbaar zijn (66 levels totaal!!). Het doel in de reguliere levels is om de rode sleutel te vinden, zodat de lift je naar de volgende verdieping kan brengen. Op elk gewenst moment kun je terug naar voorgaande levels om nog even iets op te pakken als je dat vergeten was. In de levels heb je naast de keyhunt ook schatten liggen, net zoals bij Wolfenstein 3D, en als je voor de 100% gaat wil je die allemaal hebben. Secrets kun je vinden door tegen de muur aan de duwen en hopen dat er eentje een geheim bewaakt.

Ik vond het erg leuk dit spel weer te spelen. Wellicht moet je tegen de graphics kunnen die gewoon niet meer mee kunnen met de moderne spellen, maar wie zichzelf retrogamer durft te noemen moet hier eens kijken. Juist door de toevoeging van vriendelijke karakters en een 'silent pistol' komt er een soort stealth element om de hoek kijken en voel je je soms een geheim agent, en niet een badass die alles maar kapotschiet (zoals BJ Blaskowicz), hoewel dat op zijn tijd ook zeer tof is. De vijf verschillende wapens dienen allemaal hun doel en de daarbij horende geluidseffecten klinken erg goed. Het derde geweer klinkt krachtiger dan menig machinegeweer in moderne spelletjes. Ook de muziek, hoewel vrolijke MIDI tracks, is erg iconisch en goed te genieten. Wel zijn 66 levels aan de hoge kant en op den duur wordt het spel dan ook wat repetitief. Persoonlijk denk ik echter dat dit spel voor die tijd echt wel uniek was en een hele verbetering op Wolfenstein 3D in alle aspecten. Het zou interessant zijn om een remake in de moderne tijd te zien, zoals met Rise of the Triad is gebeurd. Ik ben benieuwd naar het tweede Blake Stone spel, Planet Strike, welke ik nooit eerder heb gespeeld.

Blake Stone: Planet Strike! (1994)

Alternatieve titel: Blake Stone: Firestorm

3,5
Het tweede en laatste Blake Stone spel. Een jaar na Aliens of Gold kwam de opvolger, die toch een aantal veranderingen bracht, wellicht zwaar beïnvloed door het succes van Doom. Waar het vorige spel was onderverdeeld in zes losse episodes, bestaat Planet Strike uit 20 achtereenvolgende levels (met nog 4 geheime levels). Het doel is niet langer de rode sleutel te vinden om naar het volgende level te gaan, maar om de zogeheten Fission Detonator te vinden en deze bij de Security Cube neer te leggen, waardoor deze ontploft. Vervolgens is het volgende level vrijgespeeld. De controls voelen een stuk smoother aan, en hoewel ik het spel in de source port Bstone speel, nog steeds merk je dat de overgang naar WASD + muis bij dit spel soepeler is gegaan dan bij Aliens of Gold. De menselijke vijanden en de wapens hebben een re-skin gekregen en betreffende de wapens is het een hele verbetering geweest. De voorheen menselijke security guards zijn nu aliens, wat past bij de setting omdat dit zich afspeeld op een andere planeet. Er zijn een aantal nieuwe monsters toegevoegd, echter dit zijn gewoon de boss enemies van het vorige spel. Een aantal nieuwe boss monsters zijn wel toegevoegd, en die zien er vrij tof uit, hoewel ze precies niks voorstellen. Tevens komen er bij tijd en wijlen onzichtbare vijanden voor, voor welke je een radar moet gebruiken om ze te spotten. Er is een nieuw wapen toegevoegd; een soort dual-plasma bomb launcher, die je kogels vreet, maar die wel idioot sterk is en zelfs deuren kan opblazen, wat een leuk detail is. Ook heb je bij dit wapen voor het eerst last van splash damage, waardoor je deze niet in kleine ruimtes moet afvuren. Kogels die op de grond liggen kunnen nu ontploffen, wat schade doet aan jezelf en je vijanden. Dit was enorm irritant, omdat je hierdoor niet alleen moest oppassen met explosieve wapens, maar ook omdat je zo heel je toekomstige kogelvoorraad op je buik kon schrijven. Ook om het zogeheten 'wall hugging' van het vorige deel om secrets te vinden te voorkomen, introduceert dit spel de minimap die permanent op het scherm gebonden zit. Deze kun je, mits je magnification energy hebt, welke je als pick-ups kan vinden, inzoomen tot 2x om vijanden op de radar te zien, en 4x om muren te zien die je kan indrukken. Het scheelt inderdaad enorm veel zoeken, hoewel er geen mogelijkheid meer is om de gehele minimap te zien om te kijken waar je heen moet. Naast al deze veranderingen hebben ook veel textures een overhaul gekregen en is de sfeer een stuk grimmiger, mede door de nieuwe, spannendere muziek.

Tot zover de opsomming der veranderingen ten opzichte van het vorige deel. Dit spel had ik vroeger nooit gespeeld en ik moest dan ook erg wennen aan de nieuwe 'regels', zogezegd. Planet Strike is een stuk pittiger in elk aspect, van de weinige health-pickups tot de onzichtbare vijanden, en van de ontploffende kogels tot de vele soorten vijanden. Echter, eenmaal aangepast, speelt dit spel zich een stuk meer fast-paced en is het zeker wel plezierig voor de korte speelduur. Je merkte wel dat de makers aan het einde zaten van hun inspiratie, want de levels zijn erg wisselvallig, met zeker op het eind een aantal belachelijk slechte en simpele maps. De vele soorten monsters zorgen voor een wat onsamenhangend spel, want op de menselijke wachters na doen ze ongeveer allemaal hetzelfde. Ik had hier geen nostalgische gevoelens bij, en misschien dat ik daarom Aliens of Gold een beter spel vind, maar Planet Strike voelt alsof er een ambitieus idee was gevormd zonder te weten hoe dit toe te passen. Op momenten had ik echt grote lol, maar ze willen zoveel erin stoppen in zo weinig ruimte dat sommige aspecten wat ondoordacht overkomen. Veruit het spannendste moment is het eindgevecht tegen Dr. Goldfire, waar je voor het eerst wat meer moet doen dan blind knallen tot je geweer leeg is, wat bij boss levels veelal het geval is bij Blake Stone.

Het zou me heel tof lijken als er een moderne reboot van Blake Stone zou komen. Mits dit goed wordt aangepakt kan dit denk ik heel wat teweeg brengen bij retro gamers (en moderne gamers, mits heel goed aangepakt).