menu

Hier kun je zien welke berichten Maartenn als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Amnesia: The Dark Descent (2010)

4,5
In het genre survival/horror game worden er maar weinig echte toppers gemaakt. Amnesia: The Dark Descent is een uitzondering op deze regel.

Voorafgaand aan het spel wordt je aangeraden om deze game in het donker te spelen met een koptelefoon op. Dit is ook wel nodig om echt intensief in het spel te worden getrokken. Hiermee is de toon gelijk gezet...

Het hele spel speelt zich af in een kasteel waar jij als hoofdpersoon wakker wordt nadat je een vergetelheidsdrankje hebt gedronken en een brief van je 'vorige ik' tegenkomt waarin wordt gesteld dat je in het kasteel moet afdalen en een oude, zieke man moet vermoorden. Er wordt ook verteld dat je verder geen vragen moet stellen en gewoon moet doen wat er in de brief staat.

Het mensen in vergetelijkheid brengen is natuurlijk iets wat we wel vaker hebben gezien. Een groot deel van de Silent Hill reeks zwerft ook om het thema geheugenverlies en ook hierbij wordt de speler geacht het spel steeds verder te zoeken naar aanwijzingen die leiden tot het oplossen van de vraag - in het geval van SH - wat doe ik hier.

Toch lijkt Amnesia maar weinig op SH. Natuurlijk is het horror/survival, waarin de bijpassend muziek, duisternis, puzzels en zombies verwerkt zit, maar het grote verschil voor mij zit hem in de sfeer. Amnesia trekt je namelijk echt in het spel. Dit komt door een aantal factoren:

- je speelt first person;
- je speelt (als het goed is ) met koptelefoon, waardoor al het omgevingsgeluid wegvalt en je extra kunt genieten van alle dingen die je constant om je heen hoort;
- je hebt geen enkele powertools van wat voor soort dan ook om jezelf te verdedigen, alleen je handen.

Vooral dit laatste is interessant. Daar waar je in andere survival/horror games wel een de mogelijkheid hebt om je te verweren, moet je bij Amnesia gewoon keihard gaan rennen en je verstoppen als er een monster de hoek om komt. Voor de spelbeleving heb je als speler dan ook bij vlagen het gevoel dat je op je tenen moet lopen om te overleven. Echter, de confrontatie niet aan kunnen gaan met zombies maakt de game bij vlagen relatief simpel. Dit is jammer, want mede daardoor had ik maar acht uurtjes nodig om het uit te spelen.

Toch was het acht uren genieten van deze schitterende game van die kleine ontwikkelaar.

4.5*

Half-Life 2: Episode Two (2007)

4,5
Als je beide Episodes hebt gespeeld, dan ontkom je er niet aan om ze met elkaar te vergelijken.

Voor mij persoonlijk komt Episode II dan toch wel duidelijk als winnaar uit de bus om de redenen dat a) de uitdaging groter is b) het spelvermaak langer is c) het idee gedurende de game dat ik met iets 'constructiefs' bezig ben, in plaat can iets meer lineaire Episode I.

Episode I: 3.5*
Episode II: 4.5*

Op naar Episode III!