menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van leatherhead. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019, augustus 2019, september 2019, oktober 2019, november 2019, december 2019, januari 2020, februari 2020, maart 2020, april 2020, mei 2020, juni 2020, juli 2020, augustus 2020, september 2020, oktober 2020, november 2020

Dishonored (2012) 3,0

9 november, 12:16 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

» details  

Amnesia: Rebirth (2020) 3,0

22 oktober, 16:13 uur

Vond dit juist een enorme stap terug voor Frictional, geheel tegen m'n verwachtingen in eigenlijk. Ze gaan hier duidelijk voor de Soma aanpak met een hevige focus op narratief/lore, alleen waar de story in Soma gelaagd en diepgaand was, is dit een vrij cliché, straightforward horrorplot geworden. Het is soms zelf een beetje lachwekkend eerlijk gezegd, met die overdreven zoetsappige memoires tussendoor. Oh, en vergeet ook niet af en toe even X in te drukken om aan je baby te voelen, haha, echt wie verzint in vredesnaam zo'n game mechanic.

Verder is het voor mij werkelijk onbegrijpelijk hoe sommigen het constante commentaar van de protagonist op werkelijk alles als iets positiefs zien. Ik had oa daardoor constant het gevoel mee te kijken met een personage, ipv daadwerkelijk zelf een game te spelen. Er wordt letterlijk niets aan de verbeelding overgelaten. Onbegrijpelijke keuze wat mij betreft, maar kennelijk vinden sommigen het fijn om al hun emoties voorgekauwd te krijgen. Ik heb later begrepen dat Rebirth een andere schrijver kent dan de voorgaande games van Frictional, dat verklaart in ieder geval alvast het matige, cringey schrijfwerk op momenten. Het constante jankerige ''little one dit, little one dat'' kwam me al gauw de neus uit.

De monster encounters voelen aan als verplichte nummertjes, de designs zelf zijn uitermate teleurstellend. De Grunts/Brutes uit Dark Descent of Terry Akers uit Soma waren huiveringwekkend, maar het beste waar ze in Rebirth mee aan kunnen komen is een soort Wendigo-kloon die je al eerder in tig matige horrorfilms gezien hebt. Dat ronduit irritante creatuur in the Other World had dan weer meer weg van een uit de kluiten gewassen Dementor uit Harry Potter, ook niet bepaald sterk. Maar ik moet toegeven dat ik op dat punt eigenlijk al wel redelijk klaar was met het spel en gewoon naar het einde toe wilde rushen.

Hoewel ik overwegend negatief ben is het ook weer geen complete ramp. Er zijn nog wel van die momenten waarop het allemaal weet te klikken. Het gedeelte in het Fort voelt het meest ''old-school'' Amnesia, met een centrale hub en wat down to earth puzzelwerk. Sfeertje zit daar ook wel goed. Beste moment in het spel was nog het doolhof met Leon, wat mij betreft ook meteen het enige écht creepy stuk. Het zijn dit soort momenten die de game nog enigszins weten te redden, naast het feit dat het spel er grafisch bij momenten indrukwekkend uitziet en de scenery soms mooi is vormgegeven.

Al bij al voelt het aan alsof ze het beste uit Soma en Dark Descent hebben geprobeerd te combineren maar totaal de essentie hebben gemist van wat die twee games nou precies zo goed maakte. Het resultaat is een verwaterde brei van elementen uit genoemde titels. Misschien dat het wegvallen van een gedeelte van het team er mee te maken heeft, misschien dat ze gewoon wat teveel zelfvertrouwen hebben gekregen na het succes van Soma, maar ik hoop toch dat ze zich snel herstellen in de toekomst. Misschien moeten ze de Amnesia serie voorlopig gewoon laten voor wat het is. Bij nader inzien zou ik zelfs Machine for Pigs nog boven deze plaatsen, dus met 3* ben ik eigenlijk gul.

» details   » naar bericht  » reageer  

Prey (2017) 4,0

21 oktober, 20:16 uur

Positieve verrassing. Blind dit spel ingegaan met de op niks gebaseerde verwachting een soort Doom-achtige SF game voorgeschoteld te krijgen. Dat bleek toch even anders te zitten..

Vooral het level-design is ronduit geweldig. Het schip is ingenieus vormgegeven, komt realistisch en geloofwaardig over en de vrijheid die je krijgt om op je eigen houtje te verkennen is een enorme plus. Ook de gigantische hoeveelheid lore, story details en geheimen die in de wereld verwerkt zitten zijn op z'n zachts gezegd indrukwekkend te noemen. Ondanks dat er nog maar weinig overlevende over zijn op het schip, voelt de hele wereld enorm levendig aan. De Crew Quarters vond ik wat dat betreft het hoogtepunt van het spel, die plek bruist gewoon van de details/lore en liet me helemaal opgaan in het verhaal van de game. 'Immersion' is altijd al een sterk punt geweest van Arkane, maar hier overtreffen ze zichzelf wat mij betreft.

Ik hou het voor nu wel nog even op ''slechts'' 4* omdat er ook wel wat op aan te merken valt, voornamelijk vanuit een gameplay perspectief gezien. De pacing van het spel zat me ook niet altijd even lekker. Het is niet zozeer dat het spel te lang duurt (een goed spel kan wmb niet lang genoeg duren), maar het is meer dat de game té vroeg al te weinig uitdagingen meer biedt. In de eerste paar levels heb je zo'n beetje alle beschikbare wapens in het spel al verkregen om maar iets te noemen en zo halverwege heb je alle mogelijke enemy types al een keer gezien. Daarnaast zijn er ook wel een aantal Neuromods die ronduit overpowered zijn (psychoshock bijv) en het idee van ''schakel je vijanden creatief/tactisch uit'' een beetje ondermijnen. Ik snap dat dit geen survival horror of iets dergelijks is, maar ik denk dat ze deze zaken wat beter hadden kunnen balanceren. Richting het einde merkte ik bij mezelf dat ik echt vooral nog speelde omdat ik gewoon benieuwd was hoe het verhaal afgewikkeld zou worden, de gameplay bood op dat moment nog maar weinig uitdagingen. Gelukkig blijft de gameplay verder wel gewoon erg vermakelijk, voornamelijk dankzij enkele geniale wapens zoals de GLOO Gun, maar tegen het einde vond ik het spel iets teveel verworden tot een ''power fantasy''.

Goed concreet voorbeeld hiervan is bijvoorbeeld die ''nightmare'' vijand. De eerste keer dat ik die tegenkwam scheet ik zowat in m'n broek en heb ik me 10 minuten verstopt. Maar na een tijdje kom je er al gauw achter dat-ie na een paar keer Psychoshock + Qbeam eenvoudig neergaat, zoals eigenlijk zo'n beetje alle vijanden in het spel. Nja, ik verwacht geen Alien: Isolation praktijken of zo, maar dat voelde toch wel als een gemiste kans aan. Je kunt je dan natuurlijk, zoals ik zelf ook deed, bewust limiteren in combat situaties door de OP wapens/neuromods niet teveel te gebruiken, maar toch blijft het een beetje jammer.

Maar verder erg onder de indruk, voor nu hangt ie tussen 4* en 4,5* in.

» details   » naar bericht  » reageer  

Cuphead (2017) 4,0

Alternatieve titel: Cuphead in Don't Deal with the Devil, 12 oktober, 17:49 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

SOMA (2015) 4,5

8 oktober, 18:54 uur

Hier een tijdje terug ten onrechte slechts 3,5* aan toegekend zonder de game genoeg gespeeld te hebben (en met verkeerde verwachtingen). Onlangs eindelijk aan toegekomen en ik moet bekennen redelijk omver geblazen te zijn.

Ik heb het normaal gesproken niet zo héél erg op puur verhalende games, maar zo nu en dan is er weleens een uitzondering. Gelukkig is het ook geen pure walking simulator zoals Machine for Pigs, er zitten wel degelijk ''gameplay'' momenten in het spel. Het houdt wat dat betreft een beetje het midden tussen The Dark Descent en Machine for Pigs. Wat ook wel helpt aan het verhaal is Frictional's geweldige oog voor detail en world-design. De hoeveelheid lore in deze game zie je normaal gesproken eerder terug in RPG's dan in ''horror'' games als deze. Halverwege zat ik dan ook helemaal in het verhaal en de algehele atmosfeer gezogen.

De game krijgt soms kritiek op de monster encounters zelf, maar die vind ik slechts gedeeltelijk terecht. Het gevaar is dat, zoals ik al zei, het een beetje tussen Dark Descent en Machine for Pigs invalt: het is geen pure walking simulator, maar het is ook zeker geen horrorgame pur sang. Beide doelgroepen kunnen dus een beetje van een koude kermis thuiskomen wat dat betreft. Ik kon zelf zeker genieten van de momenten met de monsters, zeker het gedeelte in Theta kan qua horror toch best concurreren met Amnesia vind ik. En iedereen die een beetje vertrouwd is met stealth gameplay zou er toch niet al teveel moeite mee moeten hebben lijkt me...

De manier waarop de game zijn thema's aansnijd zijn verder best thought provoking. Zoals gezegd is vooral de eerste keer dat Simon zichtbaar van bewustzijn wisselt erg sterk. En ook het einde, dat je eigenlijk ver van te voren had moeten zien aankomen, wist me desondanks flink aan te grijpen. Ik trapte er eerlijk gezegd ook in, terwijl het juist zo obvious is. Je zou verder uren door kunnen discussiëren over sommige vragen die de inhoud van deze game oproepen, zoals sommigen elders ook doen op het internet. Best interessante materie om over na te denken.

Frictional Games is uniek in zijn soort. Een ontwikkelaar die niet enkel bekend is met horror tropes en die enorm efficient en sfeervol weet te implementeren, maar ook op het gebied van story/world building dingen laat zien waar genregenoten niet eens van mogen dromen. Ik heb er dan ook alle vertrouwen in dat het goed gaat komen met de nieuwe Amnesia. Deze komt op 4,5* maar wellicht verhoog ik hem zelfs ooit naar 5*.

» details   » naar bericht  » reageer