Turn-based Sekiro.

Ik heb dit spel toevallig net na Sekiro gespeeld, dus voor mij ligt die vergelijking erg voor de hand. Net als in Sekiro zijn parries hier namelijk een essentieel onderdeel van de gameplay: je kunt er AP mee herwinnen (waarmee je skills kan activeren) en counterattacks triggeren (wat zeker bij latere boss fights essentieel is om ze binnen een redelijke termijn te verslaan). Maar ironisch genoeg is het parry-systeem hier, in ieder geval in het begin, in veel opzichten minder vergevend dan in Sekiro. In Sekiro kwam je er bij snelle aanvallen vaak mee weg om te button mashen (hoewel dat uiteraard niet aangemoedigd werd, want 'perfect parries' zorgden voor bonus damage), en als je een parry miste raakte dat alleen je 'stamina'. Maar in dit spel zijn parries ten eerste moeilijker (button mashen werkt niet en het parry window is smal, dus je moet echt goed de timing van aanvallen leren - daardoor raadt het spel ook aan om met 'dodges' te beginnen, die iets minder precisie vergen), en ten tweede zijn de kosten groter als je een parry mist: met name in het begin ben je dan meteen een groot deel van je HP kwijt. De eerste Chromatic miniboss die ik tegenkwam was wat dat betreft een humbling experience: ik dacht na Sekiro redelijk goed te zijn in parries, en daar komt dan een boss fight waarin iedere aanval je in één klap doodt, terwijl ik nog bezig was om het parry window te leren. Maar als je het parry-systeem eenmaal een beetje onder de knie hebt is het erg leuk om te doen: net als in Sekiro is het heel bevredigend om een complexe combo perfect te pareren. En als je verder in het spel bent zijn de gevolgen van het missen van een parry een stuk minder zwaar doordat je meer HP hebt en pictos en luminas je allerlei middelen geven om HP te herwinnen. Dus ondanks het best taaie systeem was het over het algemeen (op een aantal gebieden en gevechten na) zeker niet zo moeilijk als Sekiro.

Één belangrijke reden daarvoor is overigens dat het erg makkelijk is om 'overleveled' te raken. 3bdelilah schrijft hierboven dat er in de post-game weinig te doen is, maar daar ben ik het zeker niet mee eens, want Clair Obscur heeft een gigantische hoeveelheid side content, van talloze nieuwe gebieden die je kunt verkennen (en die net zo groot zijn als de 'reguliere' gebieden) tot minigames (op de Gestral Beaches) en vele geheime boss fights. In veel recensies stond dat dit spel relatief kort zou zijn voor een RPG (30-40 uur), maar als je alle side content doet is dat zeker niet waar, en uiteindelijk was ik zeker 60-70 uur met dit spel zoet. En in tegenstelling tot veel RPG's is de side content ook van een heel hoog niveau: geen veredelde fetch quests (ja, ik kijk naar jou, Nier), maar hele nieuwe gebieden en een aantal van de beste boss fights in het spel. Waar ik het wel mee eens ben is dat dit spel een betere indicatie zou kunnen gebruiken van wanneer je het beste de verschillende gebieden kunt verkennen. Nu ging ik relatief laat naar de final boss van Act 3, waardoor ik enorm overleveled was en letterlijk iedere vijand (waaronder ook de eindbaas) in één beurt versloeg voordat ze ook maar de kans hadden om mij aan te vallen. En meer in het algemeen boden veel gebieden relatief weinig uitdaging meer, terwijl ze op zich erg strak ontworpen waren, dus dat is zonde.

Overigens is er één prominente uitzondering op die afnemende moeilijkheidsgraad: de taaiste boss fight van het spel, Simon, die zich wat mij betreft kan meten met de allermoeilijkste bazen die ik heb verslagen. Ten eerste heeft hij een absurde hoeveelheid HP: mijn hele party was tussen de level 86 en 94 en al mijn wapens waren max level, en het koste me alsnog zo'n 30-45 minuten om hem te verslaan (ja, ik weet dat er one shot builds zijn, maar op die manier een boss verslaan vind ik niet bevredigend). Ten tweede heeft hij enorm lange en snelle combos: in de laatste fase heeft de langste combo zelfs iets van 20 hits (hoewel in een voorspelbaar tempo), die je allemaal perfect moet parryen voor een counterattack. En alsof dat nog niet genoeg is heeft hij ook nog een aanval die de HP van een personage naar 1 kan brengen, kan hij je shields stelen en kan hij dode party members 'deleten' waardoor je ze niet kan reviven (en voor de laatste fase 'delete' hij zo zelfs je hele main party). Niet voor mensen die niet van een flinke uitdaging houden dus, en uiteindelijk koste het me zo'n drie uur om hem te verslaan. Maar zijn combos zijn verder (net als bij Isshin in Sekiro) 100% fair, en het is zeker een boss fight die me lang bij zal blijven.

Over het verhaal en de wereld hebben anderen verder al een hoop geschreven, maar die zijn inderdaad ook van een hoog niveau. De villains zijn zeker geen eendimensionele schurken maar zijn complexe mensen die (vanuit hun perspectief) goede redenen hebben voor hun acties, en een aantal van de party members zijn geen simpele helden maar interessante personages met flinke gebreken. De finale, waarbij je een moeilijke keuze moet maken, is wat dat betreft een perfecte afronding van het spel. En de muziek is (zoals anderen ook al zeiden) inderdaad uitstekend: een soort van mengsel van RPG-invloeden en Franse cultuur, met een aantal prachtige tracks als resultaat. En de wereld is mede daardoor vaak een plezier om te verkennen, hoewel het ontwerp van de gebieden soms misschien iets te abstract/surrealistisch was voor mijn smaak.

Clair Obscur is kortom een uitstekende RPG die goede cijfers scoort in vrijwel ieder opzicht: het heeft een boeiend verhaal, interessante personages, een geweldige soundtrack, een mooie wereld met enorm veel (en goede) side content en leuke en behoorlijk uitdagende gameplay die met haar focus op parries erg doet denken aan Sekiro. Het nadeel van zoveel side content is echter dat het heel makkelijk is om overleveled te raken, waardoor het spel voor mijn gevoel later in het spel (met een aantal prominente uitzonderingen, zoals Simon) wat te makkelijk (en daardoor minder bevredigend) werd. Maar voor mensen die een mengsel van Sekiro en turn-based combat wel zien zitten is dit desondanks absoluut een aanrader. 4.25*

stem geplaatst