Zeker de moeite waard wat mij betreft.

Eerlijk is eerlijk: in veel opzichten is dit een weinig vernieuwende metroidvania. Het plot is weinig origineel: je moet de wereld redden van een megalomane goddekoning die onsterfelijk wil worden. De personages zijn wel charmant, maar op eenzelfde excentrieke/humoristische manier als je in talloze metroidvanias na Hollow Knight hebt gezien. De combat is vermakelijk maar aan de makkelijke kant (ik heb vrijwel alle bazen, waaronder de eindbaas, in één of twee keer verslagen), mede vanwege een mechanisme waarbij je kan healen door thee te drinken, en thee kan herwinnen door damage te doen (vijf hits voor één theekopje/hartje), waardoor je - zolang je geen rampzalige fouten maakt - vaak zo lang kan doorvechten als nodig is. En het spel is aan de korte kant voor een metroidvania: na dertien uur had ik alles gedaan en alle collectibles gevonden op één quest na (de 'Fragile Egg' quest, waar je door één van de taaiste platformsecties in het spel moet zonder damage, want dan breekt het ei - aan dat soort repetitieve quests heb ik een bloedhekel).

Wat het spel mijns inziens toch de moeite waard maakt zijn twee dingen. Ten eerste ziet het spel er gewoon erg mooi uit: het is geïnspireerd door de Japanse mythologie, en de stijl van het spel sluit daar heel goed bij aan. De stijl is weliswaar redelijk simplistisch en is lang niet zo gedetailleerd als die van bijvoorbeeld de Ori-spellen, maar is in haar eenvoud zeer effectief in het tot leven brengen van de Japanse mythologie, waardoor het gewoon een leuke wereld is om te verkennen. En ten tweede zijn de platformsecties wél behoorlijk memorabel. Het belangrijkste mechanisme is dat bepaalde targets aanvallen (waaronder ook vijanden) je jump 'reset' (volgens mij had The Messenger een vergelijkbaar mechanisme), waardoor je langer in de lucht kan blijven. En in een groot deel van het spel ben je daardoor bezig met van het ene naar het andere obstakel vliegen met behulp van die 'jump reset'. Later komen daar nog andere mechanismen bij (een dash, wall jumps, een grapple hook), maar de jump reset blijft het hart van het spel, en persoonlijk vond ik het erg leuk om zo levels door te vliegen. Verder zijn de platformsecties gewoon strak ontworpen en vaak mijns inziens een stuk gedenkwaardiger dan de boss fights die er op volgen: uitdagend maar fair (en voor mensen die bekend zijn met het genre zeer goed te doen - dit is geen Super Meat Boy of Aeterna Noctis), en bevredigend om te overwinnen. Voor taaie soulslike combat als in Blasphemous kun je beter verder zoeken, maar als je van uitdagende platformsecties houdt is Bō kortom absoluut de moeite waard.

2024 was met Prince of Persia: The Lost Crown en Nine Sols al een uitstekend jaar voor metroidvanias, en hoewel Bō mijns inziens minder is dan die twee spellen is het voor liefhebbers van het genre ook zeker de moeite waard. De charmante Japans geïnspireerde stijl slaagt er uitstekend in om de Japanse mythologie tot leven te brengen, en hoewel de combat weinig memorabel is (en het spel aan de korte kant) zijn de platformsecties - waarbij je lekker veel in de lucht rondvliegt met behulp van de 'jump reset' - dat wel. Dus als je metroidvanias een warm hart toedraagt en van platformers houdt zou ik Bō zeker een kans geven. 4*

Net iets beter dan Gris.

Het belangrijkste verschil is dat Neva veel meer een 'spel' is dan Gris dat was. Gris was echt een 'walking simulator': visueel was het één van de mooiste spellen die ik gespeeld heb, maar gameplay was er amper. Het was eerst en vooral een audiovisuele ervaring, en de gameplay was daaraan ondergeschikt. Maar Neva voelt meer als een typische platformer. Er is combat, die weliswaar heel simplistisch is (het grootste deel van het spel heb je alleen een dodge/dash, double jump en een standaardaanval) maar wel je aandacht vereist, en die op een aantal stukken zelfs best uitdagend is. En er zijn ook een aantal platformstukken, zoals een achtervolgsectie, en puzzels, zoals blokken die je moet herplaatsen zodat je een pad naar de volgende sectie vrijspeelt. Ja, de gameplay is over het algemeen nog steeds niet bijzonder moeilijk (de meeste bazen versloeg ik in één poging), en net als in Gris ligt de nadruk nog steeds op de visuele pracht, maar in tegenstelling tot Gris is dit veel meer een traditionele platformer, en dat bevalt mij beter dan een pure 'walking simulator'. Het is overigens wel weer een kort spel (ik deed er volgens Steam 3.5 uur over), maar oké, daar staat tegenover dat iedere sectie fris aanvoelt én er simpelweg prachtig uitziet.

Het andere grote verschil (wat Eraser2 ook al benoemde) is dat Neva meer een traditioneel verhaal heeft. Gris vertelde een soort van psychologisch verhaal over rouw, maar Neva vertelt eenzelfde verhaal als bekende platformers als Ori and the Blind Forest en Rayman Origins: een vrouw leeft in een idyllisch natuurgebied met haar ... soort van wolfhert? En op een dag wordt dat gebied aangevallen door duistere krachten. De krachten worden verdreven maar zijn niet verslagen, en het is aan jou en je wolfhert (Neva) om ze voorgoed te verslaan. Een redelijk standaard verhaal dus, wat het mijns inziens minder memorabel maakt dan dat van Gris, maar voor die paar uur dat het spel duurt is het verder prima. Door de focus op natuur ligt overigens de focus van de visuele pracht meer dan in Gris op natuurschoon: Gris kon behoorlijk abstract zijn, en dat is hier in sommige stukken nog steeds wel zo, maar hier zie je vooral veel mooie natuur, verspreid over alle vier seizoenen. Een andere vorm van schoonheid dus, maar verder van eenzelfde standaard.

Als Gris beviel zal Neva kortom waarschijnlijk ook wel positief bevallen, en persoonlijk vond ik dit spel zelfs iets beter. Het voelt meer als een spel, met combat- en platformsecties die zelden heel moeilijk zijn maar wel zeker je aandacht vereisen, en dat bevalt mij persoonlijk beter dan een 'walking simulator' waar je door mooie omgevingen wandelt zonder veel veel te hoeven doen. Maar hoewel de gameplay dus een stuk beter is dan in haar voorganger blijft het mijns inziens een zwak punt: het is allemaal erg simplistisch, en sommige stukken voelden bovendien een beetje slordig (met onduidelijke hitboxes bijvoorbeeld, of een camera die zo ver uitgezoomd is dat je moeilijk kan zien wat vijanden aan het doen zijn). En voor mij weegt gameplay het zwaarste. Een meesterwerk zie ik er daardoor persoonlijk niet in - daarvoor zijn de gameplay en het verhaal te standaard - maar voor de visuele pracht alleen al is het zeker een aankoop waard. 3.75*

Persoonlijk vond ik deze een stuk minder dan Katana Zero en Hotline Miami. Het grootste verschil zit hem in het feit dat dit spel vooral uitdaging zoekt door grote groepen vijanden op je af te sturen, die vaak ook nog eens behoorlijk 'spongy' zijn. Daardoor ben je voor mijn gevoel veel minder bezig met het leren van patronen, wat het overwinnen van uitdagingen in die eerdere spellen zo bevredigend maakte, en ligt de focus vooral op het zoveel mogelijk schade toebrengen aan groepen vijanden via vallen en special attacks (die je om de zoveel tijd kan gebruiken) zodat je niet overweldigd wordt door hun grote aantallen en health bars. Doordat je op ieder nieuw scherm al je health terugverdient voelden de secties daardoor meer als een uitwisseling van damage (alle vijanden doden voordat ze jouw HP tot nul brengen) dan de bevredigende precisie en perfectie die KZ en HM vereisten. Het vermaakt verder wel en duurt niet te lang (en als je beter dan ik bent in het aan elkaar breien van lange combo's - ik ben een dramatische multitasker - is de combat misschien bevredigender), en de swingende soundtrack is uitstekend, maar alles bij elkaar is dit mijns inziens dus geen uitblinker. Een leuk tussendoortje, maar niet meer dan dat. 3.25*

stem geplaatst