menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Animosh. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2020, februari 2020, maart 2020, april 2020, mei 2020, juni 2020, juli 2020, augustus 2020, september 2020, oktober 2020, november 2020, december 2020, januari 2021, februari 2021, maart 2021, april 2021, mei 2021, juni 2021, juli 2021, augustus 2021, september 2021, oktober 2021, november 2021, december 2021

The Last of Us: Part II (2020) 4,0

afgelopen woensdag om 13:04 uur

stem geplaatst

» details  

God of War (2018) 4,0

afgelopen zaterdag om 23:48 uur

stem geplaatst

» details  

Ghostrunner (2020) 4,0

23 november, 20:18 uur

Mirror's Edge on steroids.

Net als Mirror's Edge is dit een "first person platformer", waarin je in 17 levels van platform naar platform moet springen, over muren moet rennen, via haken over afgronden moet grapplen, en meer van dat. Maar waar Mirror's Edge nog een zekere mate van realisme aanhield neemt dit spel echt de vrije loop met de werkelijkheid: niet alleen ren je veel sneller, maar daarnaast maak je ook reuzesprongen die geen mens kan maken en is zowel iedere vijand als jijzelf in één klap dood, wat dit spel een stuk intenser maakt en een aanzienlijk hoger tempo geeft. En dat beviel mij grotendeels uitstekend. Het is zo een soort mengsel van de parkour-gameplay van Mirror's Edge en de combat van Katana Zero (een Hotline Miami achtig spel waarin je als een ninja speelt), en daardoor corrigeert het meteen het grootste probleem dat Mirror's Edge had: dat de combat haaks stond op de parkour-gameplay die het sterkste punt van het spel was, en je daardoor uit het spel haalde. In Ghostrunner zijn het platformen en de combat namelijk veel beter geïntegreerd: je moet voortdurend in beweging blijven om te voorkomen dat je geraakt wordt door vijanden, waardoor parkour essentieel is tijdens combat, en doordat iedere vijand in één klap dood is hoef je zelden veel af te remmen.

Maar hoewel Ghostrunner in dat opzicht een aanzienlijke verbetering is ten opzichte van Mirror's Edge is de combat mijns inziens toch verre van perfect. Later in het spel worden de vijanden en gevechten namelijk steeds complexer, en daardoor verschuift de focus een beetje van "dynamische parkour-actie" naar frustrerende trial and error, waarbij je vaak op speciale vaardigheden terug moet vallen waarvoor je minder hoeft te bewegen (de vaardigheid die ik het meeste gebruikte - "blink" - stelt je bijvoorbeeld in staat om vanaf een afstand één of meer vijanden meteen te verslaan, waardoor je parkour voor de taaiste vijanden vaak deels kan overslaan - de andere vaardigheden, op de laatste (mind control) na, gebruikte ik overigens zelden), en voor bepaalde vijanden ook nog stil moet staan (er zijn bijvoorbeeld een soort ninja's wiens aanvallen je moet parry'en, en daarvoor moet je dus eerst op hun aanval wachten). De laatste paar levels vond ik daardoor enigszins teleurstellend, want de parkour is mijns inziens met afstand het sterkste punt van dit spel. En daarnaast is - ook net als in Mirror's Edge - het eerstepersoons perspectief soms een beetje een belemmering: het kan soms behoorlijk desoriënterend werken, maar belangrijker nog is dat het vaak niet helemaal duidelijk wanneer je contact maakt met een muur of oppervlakte. Vooral bij de eindbaas - een pure platformuitdaging - is dat soms enorm ergerlijk: je moet daar onder andere tussen bewegende muren springen, waarbij je maar heel kort contact maakt, en daardoor gebeurt het regelmatig dat je een sprong mist zonder dat je daar veel aan kan doen, want waar je voeten precies zijn kun je nu eenmaal niet zien in een first person platformer. Maar oké, gelukkig zijn er tijdens het spel volop checkpoints en kun je meteen een nieuwe poging wagen, dus hoewel je heel veel doodgaat is het spel zelden écht frustrerend.

Net als Mirror's Edge is dit kortom geen perfecte first person platformer: hoewel het vechten en parkour veel beter combineert dan Mirror's Edge, door bewegen essentieel te maken tijdens de combat (om alle kogels en andere aanvallen te kunnen ontwijken) en het vechten (door zowel vijanden als jijzelf in één klap dood te laten gaan) een lekker hoog tempo (en een flinke adrenalinestoot) te geven, zitten de combat en het eerstepersoonsperspectief nog steeds te vaak het platformen (mijns inziens het sterkste punt van het spel - tijdens de dynamische parkour waan je jezelf vaak echt een ninja) in de weg. Maar als het idee van een mengsel van Mirror's Edge en Katana Zero je aanspreekt is dit zeker een poging waard. 4*

» details   » naar bericht  » reageer  

Alienation (2015) 3,5

23 november, 01:08 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Resogun (2014) 3,0

22 november, 01:05 uur

stem geplaatst

» details  

Nex Machina (2017) 4,0

18 november, 12:39 uur

stem geplaatst

» details  

Doom (2016) 3,5

17 november, 01:18 uur

stem geplaatst

» details  

NieR: Automata (2017) 4,0

14 november, 23:46 uur

Een fantastisch, zeer boeiend en sfeervol spel, maar uiteindelijk net geen meesterwerk.

Vooraf had ik mijn twijfels over dit spel: RPG's zijn altijd een vraagteken bij mij (zo heb ik onlangs een refund van Skyrim aangevraagd omdat ik er weinig plezier aan beleefde), en vanwege de drie "routes" (wat eigenlijk meer hoofdstukken van één verhaal zijn) vergt NieR: Automata een hoop tijd en (vanwege de vele herhaling) geduld. Maar uiteindelijk maakte ik me voor niets zorgen, want NieR was van begin tot eind een plezier om te spelen. De gameplay - een mismash van hack and slash, third person shooter, shoot 'em up en twin stick shooter - is strak en gevarieerd, en hoewel het zelden echt uitmuntend is vermaakte het prima: de combat heeft een lekker hoog tempo, en de vijanden (hoewel aan de simpele kant) zijn altijd leuk om te verslaan. Voor mij is sterke gameplay altijd het fundament van een goed spel, en in dat opzicht scoort NieR dus prima.

Maar wat dit spel echt naar een hoger niveau tilt zijn de sfeer en het verhaal. Om te beginnen met de sfeer: de desolate, uitgestorven omgevingen zetten al goed de toon, maar wat de sfeer echt maakt is de fenomenale soundtrack, één van de beste die ik gehoord heb. Daardoor hebben zelfs in andere opzichten redelijk lege, saaie gebieden (zoals de woestijn) echt een eigen identiteit en heeft het hele spel een melancholische maar hoopvolle toon die niet alleen zeer memorabel is maar ook perfect past bij de wereld van NieR. En ook die wereld is zeer boeiend: in tegenstelling tot Fonzzz002 vond ik de filosofische thema's die NieR behandelt - robots/androids die, zonder de biologische instincten van mensen, hun eigen pad moeten zoeken in de wereld, en daarbij (net als mensen) worstelen om betekenis te vinden; en de bekende vraag wat de morele status is van kunstmatige intelligentie wordt ook volop bekeken - wel erg interessant, waarbij verschillende personages ieder hun eigen antwoord vinden. En het verhaal dat rondom die thema's wordt verteld vond ik persoonlijk ook erg sterk: 2B en (vooral) 9S zijn boeiende personages, en vooral in de eerste helft van route C zitten een aantal fantastische twists (vooral de val van de androids, en even later de val van Pascal's dorpje) die het verhaal echt naar een hoger niveau tillen.

Maar - ja, hier komt de "maar" dan eindelijk - uiteindelijk mist het spel net een paar puzzelstukjes die het echt tot een meesterwerk zouden hebben gemaakt. Het grootste probleem in dat opzicht was voor mij de conclusie van het spel, die het voor elkaar kreeg om na meer dan 40 uur toch nog erg onaf en overhaast aan te voelen. De karakterontwikkeling van 2B en 9S zijn (grotendeels) uitstekend (hoewel latere ontwikkelingen - 2B heeft 9S blijkbaar meerdere keren moeten vermoorden omdat hij de waarheid had ontdekt - hun relatie enorm compliceren en het perspectief van 2B daarop volledig ontbreekt), maar dat kan ik helaas niet zeggen over het derde hoofdpersonage, A2. Met 2B en 9S breng je tientallen uren door, maar A2 moet het met een vijftal uren doen, en in die tijd blijft haar verleden zeer schimmig en voelt de ontwikkeling die ze doormaakt een beetje als een herhaling van zetten (net als 2B en 9S leert ze dat machines complexer zijn dan gedacht, en dat is het dan wel zo'n beetje), waardoor ze meer aanvoelt als een chagrijnigere versie van 2B dan een eigen personage. Maar ook daarbuiten blijven er talloze vragen open: wat was precies het plan van de mensen? Hoeveel wist de commander, hoe was het voor haar om decennia lang alle android te misleiden, en wat was haar ultieme lot? Hebben alle machines complexe emoties en individualiteit, of was dat de uitzondering? Hoe leven ze van dag tot dag, en wat is hun erfenis van de aliens (nu lijken ze alleen van mensen te hebben geleerd)? En over die aliens gesproken, daar kom je helemaal niets over te weten. Daardoor voelt de wereld uiteindelijk een beetje als het verhaal van 2B en 9S: de rest van de wereld wordt amper uitgewerkt, en vragen die je daarover hebt worden zelden sluitend beantwoord. En dat is een gemiste kans voor een wereld met zoveel potentieel.

Naast het verhaal stelt de finale overigens ook wat betreft gameplay zeer teleur: het gebied waarin het plaatsvindt is waarschijnlijk het minst interessante van het spel (hoewel conceptueel passend), en de baasgevechten zijn behoorlijk ongeïnspireerd en (vooral) voor een eindbaas veel te makkelijk. Ik ben in dat laatste gebied volgens mij geen enkele keer gestorven en met de eindconfrontatie was ik in een minuut alweer klaar (ik zat boven de level 60, maar om de een of andere reden zat mijn tegenstander - A2 of S9 - op level 50, dus dat was een makkie - vooral S9 was absurd makkelijk, met alleen wat simpele hacks om je zorgen over te maken), waardoor de finale me weinig bevrediging bezorgde. Opnieuw een gemiste kans dus. En hetzelfde geldt in zekere mate voor de filosofische thema's van het spel: hoe boeiend die namelijk ook zijn, de manier waarop ze behandeld worden is zelden echt prikkelend. De antwoorden die de bazen vinden op de "zinvraag" zijn zelden erg interessant (de twee grote bazen van route A en B voelen vooral als edgy pubers, en de eindbaas van route C is vooral erg blij met zichzelf), en de status van AI wordt aangestipt maar door geen van de personages met veel diepgang doordacht. In vergelijking met spellen als SOMA en The Talos Principle (die filosofische kwesties wél met enige diepgang behandelen) komt NieR daardoor dus helaas enigszins tekort: de thematiek is interessant, maar de uitwerking redelijk oppervlakkig.

En ten slotte dan de gameplay: hoewel ik een stuk positiever sta ten opzichte van dit spel dan Fonzzz002 ben ik het met veel van zijn kritiek helemaal eens. Het spel in route B grotendeels opnieuw moeten spelen (er zijn verschillen - in de compositie van vijanden, en een aantal nieuwe cutscenes - waardoor het zelden écht verveelde, maar toch) is een absurde keuze (en ook daarbuiten zit er na route A, op het hacken na, weinig innovatie in de locaties en gameplay), en de side quests zijn over het algemeen ontzettend ongeïnspireerd: veelal simpele fetch quests, en zelden uitdagend. Ik speelde onlangs CrossCode, waar side quests vaak unieke bazen en uitdagingen boden, maar hier zijn die echt in de minderheid. En daarnaast is het spel door de absurde hoeveelheid healing items die je met je mee kan dragen inderdaad zeer aan de makkelijke kant (tenzij je snel achter elkaar door meerdere aanvallen wordt geraakt voordat je kunt healen ga je vrijwel nooit dood, zeker als je later in het spel chips kan installeren waardoor het verslaan of verwonden van vijanden je health vult) en is de gameplay erg simplistisch: speciale aanvallen of combo's zijn er amper waardoor het vechten vooral veel button mashen en simpel schieten van een afstandje is (plus een beetje hacken), en de patronen van vijanden zijn vaak redelijk doorzichtig (en zoveel verschillende vijanden zijn er niet), waardoor je weinig hoeft na te denken. Is het vermakelijk? Zeker. Maar echt uitmuntend is het zelden.

Ondanks al mijn kritiek heb ik me over het algemeen echter uitstekend vermaakt met NieR: de sfeer is (vooral vanwege de fenomenale soundtrack) uitmuntend, de gameplay gevarieerd en lekker snel, en de existentiële thematiek, de wereld en haar personages erg boeiend. Maar de gameplay is te simplistisch, makkelijk en repetitief om écht indruk te maken, en op de hoofdpersonages na is de uitwerking van de wereld en thema's vaak behoorlijk oppervlakkig, waardoor het spel ook in dat opzicht haar potentie niet helemaal waarmaakt. En daarnaast is de finale mijns inziens ondermaats, waardoor je met een enigszins onbevredigd gevoel achterblijft. Net geen meesterwerk dus, maar wel een erg goed spel. Een dikke 4*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ori and the Will of the Wisps (2020) 4,5

9 november, 21:05 uur

stem geplaatst

» details  

Death's Door (2021) 4,0

6 november, 16:11 uur

Het is zeker de moeite waard als je van metroidvanias houdt ja. Het heeft zo'n beetje alles wat je van een goede metroidvania kan verlangen: uitdagende maar zeer faire combat - health is schaars maar de vijanden hebben duidelijke patronen, waardoor het zeer bevredigend is om ze te verslaan - geweldige boss fights, talloze geheimen en een fijne sfeer (mede vanwege de sterke soundtrack inderdaad). Heel innovatief is het allemaal niet, en in sommige opzichten is het spel een beetje ongepolijst (zo is er geen kaart waarop je dingen kan markeren, waardoor je heel veel moet backtracken om alle collectibles te vinden (ik heb mede daardoor alle gebieden meerdere keren doorgelopen) - en het ware einde vrij te spelen, waarvoor je oa alle zaden moet planten), maar voor fans van het genre is dit zeker een aanrader.

» details   » naar bericht  » reageer  

Owlboy (2016) 3,5

4 november, 02:14 uur

Mooie pixel art, matige gameplay.

Al ligt dat ook voor een deel aan mijzelf. Mijn belangrijkste kritiekpunt - dat de besturing, en vooral het schieten, vaak ontzettend houterig en onprecies aanvoelde - bleek (zo ontdekte ik tegen het einde) namelijk een heel makkelijke oplossing te hebben: speel het spel met een keyboard en muis in plaats van met een controller. Ik speel platformers meestal met een controller, en zo ook dit spel (al is het eigenlijk meer een shoot 'em up dan een platformer), maar hier was dat echt een verkeerde keuze. Met een controller kun je namelijk ontzettend moeilijk richten, waardoor je je altijd precies naast, onder of boven een vijand moet plaatsen om hem goed te kunnen raken, wat de combat zeer houterig en ongemakkelijk doet aanvoelen (de enige uitzondering hierop is de shotgun, omdat je daarmee minder precies hoeft te richten, maar die heeft dan weer als nadeel een lange herlaadtijd en beperkte reikwijdte). Maar vlak voor de eindbaas zag ik toevallig een walkthrough waarin de speler in kwestie wél heel precies kon richten, waardoor ik besloot om het eens te gaan proberen met muis en keyboard, en toen ging het richten opeens veel makkelijker: met de muis kun je gewoon de cursor plaatsen op je doelwit, waardoor je vanuit iedere positie vijanden makkelijk kan raken, en dat maakt het vechten meteen een stuk dynamischer (en het wisselen tussen personages - het hoofdpersonage, Otus, kan verschillende personages, met verschillende wapens, dragen - gaat ook makkelijker, met het muiswiel of de cijfertoetsen). En het belangrijkste voordeel van een controller (preciezere beweging) heeft bij dit spel niet heel veel waarde, want het aantal platformsecties waarbij veel precisie is vereist is op één hand te tellen. Kortom: speel (als je die mogelijkheid hebt) dit spel met een keyboard en muis, en je bespaart jezelf een hoop ongemak.

Ook los van die zelfopgelegde belemmering is de gameplay echter weinig opzienbarend: Fonzzz002 heeft gelijk dat er genoeg variatie (tussen gebieden, en tussen het schieten, puzzelen en platformen) in het spel zit om het van het begin tot het einde fris te houden, maar hoewel het spel zelden "slecht" is, is het ook vrijwel nergens uitmuntend. De combat is oké - er zit genoeg variatie tussen vijanden en wapens om verveling te voorkomen - maar voelt zelden echt fijn (al komt dat deels dus omdat ik het spel met een controller speelde) of intens; en het puzzelen en platformen zijn over het algemeen veel te makkelijk om echt een bevredigend gevoel achter te laten (de enige uitzondering is het kanon-minispel, maar de besturing daarbij is zo onhandig dat dat mij meer ergernis dan plezier bezorgde). Een recensie die ik op YouTube zag omschreef de gameplay als "going through the motions", en daar ben ik het eigenlijk wel mee eens: het is adequaat voor een spel in dit genre, en goed genoeg om je aandacht vast te houden, maar zelden echt memorabel.

En ten slotte is er dan nog het verhaal, wat voor het grootste deel best oké is (de typische cast van charmante underdogs die tegen de verwachtingen van iedereen in de wereld redden) maar tegen het einde (zoals Fonzzz002 hierboven al schreef) stort het een beetje in elkaar, met een typische Gainax/Trigger-twist (het plot gaat naar de ruimte!) die redelijk uit het niets komt (het hele piratensubplot verdwijnt ineens volledig naar de achtergrond, verdrongen door de plotse komst van de apocalyps) en in zekere zin al het harde werk van de personages ondermijnt (want dat eindbaasgevecht was niet alleen volstrekt nutteloos - Solus had immers goede bedoelingen: hij uitte zich alleen niet goed - maar betekent ook dat als de hoofdpersonages rustig achterover hadden geleund in Vellie de wereld nog steeds gewoon gered zou zijn geweest, dus het enige wat ze in feite gedaan hebben is voortdurend achter de feiten aan rennen).

Wat er dan overblijft zijn de pixel art en de soundtrack, en die zijn inderdaad van zeer hoge kwaliteit: de pixel art barst van de kleur en details, en in combinatie met de orkestrale soundtrack zorgt dat voor een levendige sfeer die zonder twijfel het sterkste punt van het spel is. Ook in dat opzicht is het zeker niet onovertroffen binnen dit genre - de serieuzere, minder cartooneske sfeer van spellen als Hollow Knight en Ori spreekt mij persoonlijk meer aan - maar het is niettemin erg goed gedaan en geeft het spel echt een eigen identiteit.

Kortom: Owlboy heeft uitstekende pixel art die het spel een fijn, avontuurlijk sfeertje geeft, en een eigen identiteit tussen de vele andere metroidvanias (al is dat label inderdaad een beetje dubieus bij dit spel, maar vooruit), maar de gameplay (hoewel degelijk) is te matig en ongeïnspireerd voor een hoog cijfer. 3.5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Octahedron (2018) 4,0

Alternatieve titel: Octahedron: Transfixed Edition, 2 november, 21:23 uur

Een precisieplatformer met een twist.

In dit spel kun je namelijk je eigen platforms maken: je begint ieder level met een beperkt aantal platforms tot je beschikking (variërend van 2 tot 50, en dat aantal herstelt weer als je de grond raakt), en het doel is om daarmee naar de finishlijn te klimmen (en surfen, want dat kunnen die platforms ook over een beperkte afstand) terwijl je alle vijanden en andere obstakels ontwijkt. In het begin is dat redelijk simpel (ontwijk de vijanden, klim naar de top), maar later in het spel speel je powerups vrij die je ook offensieve vaardigheden geven en neemt het aantal obstakels exponentieel toe, waardoor het behoorlijk taai kan worden, zeker als je voor alle collectibles wil gaan. Voeg daar een uitstekende chiptune-soundtrack aan toe, en je hebt een spel waar liefhebbers van dit genre ongetwijfeld een hoop plezier aan zullen beleven.

Mijn enige serieuze aanmerking is eigenlijk dat het health system van het spel soms érg irritant kan zijn. In dit spel heb je beperkte health (drie hartjes) en levens (vier): als je health op is word je teruggestuurd naar een checkpoint, en als je levens op zijn moet je het level helemaal opnieuw beginnen. Over het algemeen zorgt dat voor weinig frustratie (de meeste levels kom je makkelijk door zonder enig risico op een game over), maar bij de taaiste collectibles en levels moet je daardoor keer op keer dezelfde stukken doorspelen om net dat ene stukje door te komen, en dat is simpelweg niet leuk, en waarom ik persoonlijk de voorkeur heb voor een systeem met oneindig veel levens zodat de uitdaging puur komt vanuit de levels zelf, en niet van backtracken. En daarnaast blinkt het spel in weinig opzichten echt uit: de vormgeving is degelijk maar erg minimalistisch, en de gameplay is vermakelijk maar zelden uitmuntend of echt verrassend.

Gewoon een degelijke precisieplatformer dus, met een lekker swingende soundtrack en een leuke twist (zelf je platforms te kunnen maken). Geen meesterwerk, wel een aanrader voor liefhebbers van het genre. 4*

» details   » naar bericht  » reageer  

AMID EVIL (2018) 3,5

2 november, 20:10 uur

Minder dan Dusk, maar nog steeds de moeite waard.

De belangrijkste reden waarom dit spel me minder beviel is uiteindelijk een hele simpele: de wapentypes liggen me minder. Dusk had een klassieke wapenset: shotgun, machinegeweer, rocket launcher, etc. Maar de wapens van Amid Evil zijn een stuk maffer: een staf die manaballen schiet, een zwaard dat managolven creëert, een wapen dat elektriciteit schiet, etc. Enerzijds past dat uitstekend bij de sci-fi/fantasy setting van het spel: op deze manier waan je je echt in een andere wereld. Maar aan de andere kant zijn veel wapens een stuk minder fijn dan de klassieke wapens (dat zwaard is bijvoorbeeld erg lastig te gebruiken bij mobiele vijanden en/of van een grote afstand, en dat elektriciteitswapen heb ik vrijwel nooit gebruikt omdat een ander wapen dat dezelfde ammo gebruikt een stuk beter in de hand ligt) en had ik veel minder dan bij Dusk het gevoel dat bepaalde wapens beter werken tegen bepaalde vijanden, waardoor het strategische wisselen tussen wapens dat essentieel is in veel first person shooters hier naar mijn idee een beetje ontbrak. En een andere innovatie - de soul mode, waarin je wapens na genoeg zielen van vijanden te hebben verzameld tijdelijk een enorme power boost krijgen - is ook een beetje een hit en miss: secties die anders mogelijk zeer taai zouden zijn geweest worden daardoor nu regelmatig een cakewalk, en dat is zonde.

Maar de wapens zijn niet de enige reden: een andere reden is dat er te weinig verbinding is tussen de verschillende episodes. Het spel heeft zeven episodes die zich allemaal in een andere wereld afspelen, met andere vijanden, waardoor je niet echt het idee hebt dat je progressie boekt: als je net het gevoel hebt dat je een goede strategie hebt voor bepaalde vijanden ga je alweer naar de volgende wereld en kun je opnieuw beginnen. En hoewel het enerzijds leuk is om zoveel variatie in vijanden en locaties te hebben in één spel merkte ik anderzijds dat ik duidelijk een stuk meer plezier beleefde aan sommige werelden dan aan andere. Zo hebben sommige werelden een heleboel stukken waar je moet platformen, of bizarre constructies die het moeilijk maken om aanvallen te ontwijken zonder in een afgrond te donderen, terwijl andere werelden meer traditionele open ruimtes hebben met hectische shoot-outs, en afhankelijk van je voorkeur zul je daardoor een stuk meer plezier beleven aan sommige werelden dan aan andere.

Doet het spel dan ook niets beter dan Dusk? Jazeker wel: dit spel heeft meer sfeer en identiteit. Dusk was een redelijk klassieke horror shooter (hoewel het in de latere levels ook redelijk maf werd), maar Amid Evil voelt echt buitenaards: zoals ik hierboven al schreef zorgen de wapens en vijanden er echt voor dat je je in een andere wereld waant, en ook het level design is vaak ontzettend origineel, met als hoogtepunt de desoriënterende laatste wereld waarin je je in een onmogelijk Escher-schilderij waant. Hoewel ik de gameplay over het algemeen dus duidelijk minder vond dan Dusk overtreft Amid Evil dat spel makkelijk in sfeer, diversiteit en originaliteit - en dat terwijl Dusk in die opzichten ook al ruim bovengemiddeld scoorde.

Amid Evil is kortom een uiterst originele en gevarieerde FPS, met unieke wapens en vijanden waardoor je je echt in een andere wereld waant, zeven verschillende werelden die ieder hun eigen identiteit hebben, en level design dat regelmatig (maar vooral in de laatste wereld) zeer memorabel kan zijn. Maar die diversiteit en originaliteit zorgden er tegelijkertijd ook voor dat ik minder plezier had in dit spel dan in het meer traditionele Dusk: de mate van plezier die ik aan de werelden beleefde verschilde aanzienlijk, en de wapens en vijanden zijn vaak een stuk minder bevredigend om te gebruiken en verslaan. Het is zeker de moeite waard voor liefhebbers van retro shooters, maar daardoor net te oneven voor een echt hoog cijfer. 3.5*

» details   » naar bericht  » reageer