menu

Hier kun je zien welke berichten Ghola als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Alien: Isolation (2014)

4,0
Alien Isolation is precies waar ik op hoopte: een ode aan de klassieke film en tegelijkertijd een uiterst modern survival horror spel. De retro sci fi look ziet er waanzinnig mooi uit en je waant je onmiddellijk in de wereld van de eerste film. Hoewel ik wist dat Alien Isolation de trend dat spellen weer moeilijk mogen zijn zou volgen, begon ik het spel op niveau hard ('the recommended way of playing this game'). Maar zodra de alien ten tonele verscheen belandde ik keer op keer in de klauwen van dit monster. De totale paniek die je voelt zodra je ontdekt wordt, gevolgd door de afschuwelijke hulpeloosheid in de seconden dat je einde nadert, vond ik van begin tot eind een traumatische ervaring. Het spel biedt enkele hulpmiddelen om deze situaties te voorkómen (of misschien zelfs te overleven), maar waar de meeste spellen je na de ontdekking van bijv een geimproviseerd explosief in een verkapte tutorial de waarde en beperkingen ervan duidelijk maken, zul je er hier zelf mee moeten experimenteren. Ik denk dat het iets zegt over de kracht van het spel, maar het tegelijkertijd een zwakte is dat ik hier vrijwel niet aan toe kwam, zo voorzichtig was mijn speelstijl, het grootste deel van de tijd verscholen onder tafels en in kluisjes, de moed aan het verzamelen om de volgende gang over te steken.

Na een paar levels heb ik de moeilijkheidsgraad een stap teruggezet en maakte ik zowaar enige vorderingen. Het spel kent dan een mooie opbouw met telkens nieuwe elementen, waarvan de introductie van de vlammenwerper de belangrijkste is. Dit verandert niet alleen de flow van het spel maar zorgt bij herhaling ook voor één van mijn favoriete momenten, waarbij je een aanstormende alien met een steekvlam probeert af te schrikken, op de grond geworpen wordt, enkele momenten denkt dat alles voorbij is, wacht tot de klauwen en tanden in beeld verschijnen, maar je dan beseft dat de alien toch verjaagd is.

Het kat-en-muisspel met de alien, van begin tot eind een overtuigende en angstaanjagende tegenstander, is een groot succes. Minder geslaagd is de manier waarop het verhaal verteld wordt, met fletse menselijke personages en sleutelscènes die zich op de achtergrond afspelen terwijl ik meestal m'n volledige aandacht nodig had om te overleven. In tegenstelling tot de her en der verspreide logs met soms weinig interessante achtergrondinformatie kun je deze scènes later niet terugroepen. Tot slot duurt het spel net te lang. Wat mij betreft had het na het opblazen van het nest afgelopen mogen zijn, maar misschien zegt dat nog het meest over mijzelf en het zenuwslopende karakter van dit spel.
4*

Animal Crossing (2001)

Alternatieve titel: Doubutsu no Mori

Je hebt al snel de neiging te zeggen dat het spel "nergens over gaat", maar niks is minder waar. Het gaat niet over oorlog, niet over een prinses, niet over drugsbaronnen, dat is zeker zo. Het klinkt misschien minder spectaculair en het is niet zo makkelijk uit te leggen, maar Animal Crossing gaat wél over de lege maar onweerstaanbare verzameldrift van mensen, over de eerste sneeuwvlokjes van het jaar, over de muziek van bladeren die uit bomen vallen, over ontroerende brievenwisselingen met "Mom" en over ontelbare kleine dingen waar je in het dagelijks leven (bijna) compleet aan voorbij gaat, maar die in Animal Crossing fijntjes worden benadrukt.

De positieve kracht die dit spel uitstraalt werkt erg inspirerend. Het verzamelen van fossielen, verkopen van fruit, onderhouden van de omgeving en communiceren met dorpsbewoners is eigenlijk niet meer dan een excuus om je als speler iedere dag éven naar deze wereld te lokken, waarna het spel die dag weer helemaal goed maakt, of nog net even iets beter.

4*