Ik was een grote fan van Oblivion en sindsdien eigenlijk ook wel van Bethesda. Toen ik dan ook hoorde dat Bethesda met een nieuwe RPG zou komen was ik zeer verheugd. Echter, het hele stijltje van deze nieuwe RPG kon mij niet echt boeien. Enkele jaren gingen eroverheen en de Fallout 3 hype werdt overal groter. Toen ik meer research ging doen bleek de game mij toch echt wel te trekken.

En daar zit ik dan ook al snel met een exemplaar van Fallout 3 in mijn handen. Trillend doe ik hem in de discdrive, want ik voel de adrenaline door mijn bloed stromen... Wat heb ik hier een zin in! Je start met een leuke tutorial, maar daarna begint het echt pas.

En dan slaat de wanhoop een klein beetje toe. Je stapt de Vault uit en de hele wereld openbaart zich. Nou ja, wereld... veel stenen, rommel en radio-actieve lucht! In de verte zie je het Washington-Monument schitteren en nog verderop de Capitol-Building. "Zou ik daar eerst heengaan, of toch maar eerst een beetje de queeste's volgen?"

Gelukkig wordt de keuze al redelijk snel duidelijk, omdat zelfs als je de hoofdqueeste volgt je zo immens veel vrijheid hebt, nergens aan gebonden bent en dus alles kunt doen wat je wilt. Tuurlijk, er zitten kleine restricties (je kunt geen hoofdpersonages vermoorden in de game) om zo de game toch speelbaar te houden.

Wat volgt is urenlang ronddolen door de Wastes, om zo nu en dan willekeurig quests aan te nemen en te doen. Je krijgt hele toffe beloningen, maar die heb je ook nodig! In de apocalyptische wereld van Fallout 3 is namelijk niet ammunitie in overvloed te vinden, wat er voor zorgt dat je vaak je moet beperken tot de wapens die minder sterk zijn, om zo ammunitie te sparen voor de écht moeilijke situaties.

Met dat soort situaties doel ik op de geweldige chaos die ontstaat in grote gevechten tussen veel verschillende soorten vijanden. Je ziet grote mutanten vechten, gezamenlijk met hun centaur's. Ondertussen strijkt er een helicopter neer op de grond en springen er verschillende soldaten uit om ook maar even het geweld een extra stootje te geven. Je staat er midden in en ziet hoofden, ledematen en bloed door de lucht vliegen.

Door zelf mee te doen in gevechten verdien je experience (thans ook door queestes te voltooien), waarna je al snel hoger niveau bereikt. Op dat moment kun je veel verschillende vaardigheden verbeteren, zodat de gevechten toffer worden. Daarnaast kun je elke keer bij het levellen ook nog een zgn. Perk uitkiezen. Dit vind ik persoonlijk een echt tof idee van de Fallout-reeks. Perks zijn namelijk extra's die je kunt kiezen, zoals dat je meer ammunitie vindt, of juist alle locaties op de kaart kunt zien. Leuk uitgewerkt en dat zorgt toch voor dat kleine beetje extra.

Het zit gewoon geweldig in elkaar; er is zoveel te doen en daarom kun je ook uren plezier mee beleven! Klassiek goed.

Guitar Hero Metallica is de beste uit de Guitar Hero serie. Punt.

Neversoft bracht eerder een speciale Guitar Hero ter ere van Aerosmith uit en hier was men (ik ook) gematigd positief over. De bandleden zaten erin, de nummers zaten erin, maar toch echt goed was het niet.

Toen ik zag dat ze dan ook een nieuwe GH hadden aangekondigd, maar deze keer ter ere van Metallica slikte ik dan ook even. Ik vind Metallica een prima band en vond dan ook dat zij een goede game verdienen.

Die mooie game hebben ze gekregen, want mijn hemel, wat is dit goed zeg. De game kent 45 verschillende nummers, waarvan ongeveer de helft van Metallica zelf is. De rest zijn verschillende artiesten waar Metallica invloed op heeft gehad (of andersom). Dit zijn voornamelijk wat hardrock/metal-achtige nummers. Enkele nummers zijn teleurstellend, maar de meesten zijn heel tof om te spelen, waarvan o.a. nummers van Lynyrd Skynyrd, Mötorhead (Ace of Spades for the win) en Mastodon.

De tofste nummers om te spelen zijn toch wel die van Metallica, die natuurlijk de perfecte muziek bezit voor dit soort games. Snelle solo's, toffe bassriffs, heerlijke basspartijen (nu ook met dubbele bass mogelijkheden!!!) en poëtische teksten. Wat wil een metal- en Guitar Hero-fan nog meer?

Bovenstaande zorgt er namelijk ook voor dat de nummers allemaal stukken uitdagender zijn. In World Tour was het probleem nog al eens te vinden dat het nogal simpel was (misschien een handjevol nummers was écht lastig). Dit is dus geen punt meer, want de nummers zijn allemaal stukken moeilijker in verhouding met. Dat is dan nog een positief punt van de game.

De band schittert dan ook als nooit tevoren met heel veel content. Als eerste zitten alle vier de bandleden van dit moment (dus geen oud-bassisten zoals Jason Newsted of Cliff Burton) en die zijn allemaal ge-motioncapt. Dit zorgt er dan ook voor dat alle muziek net iets beter overkomt door soepele stage performances van de heren. Dit is echt stukken minder bij de willekeurige normale personages die soms nogal houterig overkomen.

De band schittert niet alleen hierdoor, maar ook door prachtige extra features die je vrijspeelt naarmate je meer nummers haalt. Zo speel je Metallifacts vrij, waar je naar nummers kunt luisteren en kijken, terwijl je allemaal feitjes krijgt voorgeschoteld over het nummer. Dit is erg leuk gedaan. Ook zijn er bonusmaterialen, zoals bootlegs van concerten en leuke backstage opnamen. Ook genoeg te doen voor de échte fans, dus.

Het spelen van een nummer gaat in principe nog steeds hetzelfde, alleen speelt het allemaal wel beter dan World Tour (wat je in principe een beetje als voorloper zou kunnen zien). De pull-off's en hammer-on's spelen fijner weg en ook de stukken die je met de slider kunt doen spelen beter op de gewone knoppen. Dat is een welkome aanwinst. Daarnaast is het zangsysteem verbeterd en kun je ook nog eens zien op hoeveel sterren je staat in een nummer (rock band, anyone?).

Negativiteit komt echter uit de hoek van de downloads. Je kunt namelijk alleen de Death-Magnetic nummers spelen die je kunt downloaden van XboxLive/PSN, maar niet andere nummers. Deze kun je jammer genoeg alleen met de 'normale' versie spelen.
Ook als negatief punt kan de grauwe presentatie gezien worden. De menuutjes in World Tour waren kleurrijk en vrolijk, terwijl deze meer grijs en donker zijn. Het stijltje bevalt me wel, maar veel zien dit als minpunt. Maar in mijn ogen zijn zulke menu's totaal niet belangrijk.

Kortom, een zeer goede Guitar Hero game. Hij zou eigenlijk een soort subtitel moeten zijn, maar overtreft World Tour gemakkelijk. Geweldige game, speelt heerlijk weg en mocht je ook maar een beetje van Guitar Hero en Metal(lica)-muziek houden... KOPEN!

Rock Band 2 is toch wel dé muziekgame van dit moment.
Het is een simpel concept, muziekgames, maar het werkt ò zo goed en verslavend. Ik raakte sinds Guitar Hero III in de ban van dit soort games en sindsdien ben ik er niet bij weg te slaan.

Dat is dan ook een reden dat ik zeer positief werdt van de Rock Band serie, omdat deze ook nog eens drums en zang introduceerde! Hoewel ik eerst koos voor tegenhanger GH:WT, kocht ik al snel RB2 en dit was duivels goed.

Er zitten maar liefst 86 nummers (allen zijn origineel) in, die bijna allemaal tof zijn op alle instrumenten. Er zitten een aantal onbekende artiesten in, maar ook hele grote namen als Judas Priest, Dream Theater, Foo Fighters, Mötorhead, Bon Jovi, Pearl Jam en nog veel meer. Goede zaak toch!?

Een groot voordeel aan dit vervolg was voor mij dat je nu ook bass kon spelen in je eigen career. Ik erger me er nog altijd aan dat de bass-gitaar nogal ondergesneeuwd wordt bij de meeste muziek en het is dan ook mooi dat je dat nu wel goed in RB2 kan doen.

De game zelf is niet veel vernieuwd in vergelijking met het vorige deel, je kunt nog steeds een World Tour volgen (wat overigens prima is uitgewerkt) en grafisch is het ook nog gewoon hetzelfde.
Dit neemt niet weg dat de game er prima uitziet, en je let meestal toch niet op de achtergrond als je in een geweldig solo zit.

Alsof 86 nummers nog niet genoeg is, kun je ook nog heel veel downloaden. Uit een nummer-bibliotheek van maar liefst 400+ nummers, kun je altijd wel iets vinden dat je ligt. Voor een redelijke prijs (circa twee euro per nummer) kun je een nummer kopen, maar dat is al het plezier extra zeker waard.

Ik speel deze game nu al maanden en hij verveelt me nog steeds niet. Geweldig