Ok, heb het spel nu op een van de twee manieren uitgespeeld. En ik weet genoeg voor een review.

Marvel Ultimate Alliance 2 begint erg sterk. Je krijgt gelijk een team ter beschikking bestaande uit de meest bekende superhelden, dus ik had het gelijk naar mijn zin. Het verhaal begint met een duister tintje, een superhelden team op een geheime infiltratie missie in het buitenland. Je weet, ook als niet kenner van de achterliggende verhalen, gelijk dat er wat mis is. Het verhaal krijgt later echter wat rare twisten en verschuivingen dat waarschijnlijk heel interessant is voor de kenners, maar voor iemand als mij zorgt voor een kleine "o". Maar zijn we gelukkig wel gewend van de meeste superheldenfilms, dat je soms maar gewoon iets moet aannemen dat het zo is

De gameplay is simpel waardoor je het lekker snel onder de knie hebt echter is er wel gebrek aan variatie, een paar simpele A B combo's, de mogelijkheid om vijanden vast te pakken en op te tillen en te gooien met de X knop. Met RT ingehouden krijg je nog toegang tot 4 andere aanvallen die per personage verschillen.

Tijdens het vechten word de fusion meter opgeladen. Als deze vol is kan je een fusion, een soort aanval van twee personages gecombineerd, doen. Je hebt een targeted fusion die je op een bepaald punt kan richten, een clearing fusion die een groot oppervlakte treft en een guided fusion waarbij je het trefpunt zelf vrijuit over het speelveld kan verplaatsen (bijvoorbeeld een tornado van storm). Alle combinaties van personages zou volgens bronnen een andere fusion aanval hebben. Dit is in veel gevallen ook zo, alleen lijken de meesten wel verdacht veel op elkaar en zit het verschil hem slechts in de kleur. Dit zou je als een minpunt kunnen beschouwen maar ik vind dat het een hele nieuwe dimensie aan het spel toevoegt waardoor het goed samenstellen van een team een stuk belangrijker is geworden.

Dus wat ik al zei, het vechten is zeer simpel. De meeste gevechten zijn gemakkelijk te halen door slechts de A-button te spammen en zodra mogelijk een clearing fusion te doen (of targeted bij een boss). Dit word na een tijdje vrij eentonig, echter heb ik het spel nog niet de moeilijkste en eennamoeilijkste mode gespeeld. Als je namelijk tijdens het vechten steeds heen en weer geslingerd word door granaten heb ik, ondanks ik maar een beetje levens verlies, toch het gevoel dat ik iets helemaal fout doe. Ik ben nu wel bezig op de eennamoelijkste mode, en begin al veel meer variatie te vinden. Het is nu vaak nodig om te dodgen (geen enkele keer gedaan in heroic mode), en bommen terug gooien naar robots is een goede manier om zowel de robot te vernielen als je team te beschermen tegen de explosie. Er is dus genoeg variatie, je moet het alleen wel zelf opzoeken.

De light-RPG elementen zijn aanwezig echter voegen weinig toe aan het spel. Er worden geen nieuwe aanvallen geunlocked door uplevelen (alleen door progress in het spel), slechts punten die je kan besteden in het verbeteren van je aanvallen en een paar andere attributen. Echter heb ik het gevoel dat mijn characters steeds automatisch als deze punten gebruiken als ik even naar een andere switch. Verder is het mogelijk verschillende boosts te selecteren voor je hele team, die je kan vinden door het hele spel heen, maar deze hebben voor mijn gevoel bijna geen invloed. Dit systeem voelt dus een beetje overbodig aan, je merkt ook niet dat je sterker wordt tot je oudere levels gaat overdoen en ineens alles in 1 klap uitschakeld.

Verder zijn er naast gewone levels nog challenges, die behalve leuk zijn om eens te proberen, ook nog eens klap lastig kunnen zijn (nog geen een gouden medaille hier ). Ook is er een trivia systeem, waar je door middel van vragen over personages en het verhaal XP kan verdienen. Een slimme manier om toch mensen aandachtig het verhaal te laten volgen lijkt mij.

Nu mijn eindconclusie. Marvel Ultimate Alliance is een zeer geslaagd spel. Echter door veel dezelfde gevechten heeft het weinig memorabele momenten. Maar wat zijn memorabele momenten als je ze niet kan delen met vrienden. Gelukkig kan je het hele team van 4 mensen player controlled maken, waardoor je met je vrienden kan spelen. Dit gaat vast nog voor veel vermaak zorgen. Zoek je echter een diepgaande RPG game dan ben je hier aan het verkeerde adres.

Verhaal, leuk maar voor de leek als mij vaak vaag - 3,5*
Gameplay, erg geslaagd, echter moet je de variatie zelf opzoeken - 4,0*
Graphics, goed gelukt, soort van fotorealistisch maar het comic sfeertje blijft onaangetast - 4,0*
Sfeer, het stripsfeertje is duidelijk aanwezig alleen voelen veel plaatsen hetzelfde aan - 3,0*

eindcijfer: 4,0* (met enigzins kans op verhoging na co-op/legendary ervaring)

Mass Effect 2 begint enorm spectaculair met misschien wel de mooiste gameopening die ik ooit hebt gezien. Tijdens deze opening mag de speler gelijk al keuzes maken die, hoewel deze niet significant zijn, zorgen voor veel extra immersie.
Jammer is dat na deze spectaculaire opening het begin van het nieuwe verhaal een beetje traag lijkt te verlopen. Het grootste deel van de storyline ben je bezig met het verzamelen van compagnons die allemaal zelf ook in de problemen zitten waardoor je in een soort subverhaal komt. Deze zijn gelukkig allemaal interresant genoeg om de aandacht erbij te houden tot de spannendste endgame die ik ooit heb gespeeld.

Een groot deel van Mass Effect 2 bestaat uit conversaties. Elk personage heeft een unieke psychologie en ideologie en deze gesprekken zijn ieder zeer interresant en hebben soms onvoorspelbare wendingen. De gesprekken komen zeer natuurlijk over door de briljant goede voice-acting zoals we die gewend zijn van BioWare. Vooral de Illusive Man hebben ze zeer overtuigend neergezet.
De combat in Mass Effect 2 is zeer grote verbetering van de combat in het eerste deel. De basis lijkt op het eerste gezicht hetzelfde maar dan een stuk soepeler, echter vergen de eindige ammunitie, vijanden met zwakke plekken, verschillende kleuren schild/health en gevarieerde AI voor veel meer strategisch inzicht en een gekleurder slagveld.

Ook zal je met Mass Effect 2 een hoop door de ruimte vliegen. Hier ben ik wat minder tevreden over en is het enige wat verslechterd is ten opzichte van het eerste deel. Het scannen van nieuwe planeten is zeer eentonig en verveeld erg snel, daarnaast dien je ook benzine te kopen voor je schip evenals probes, deze kosten echter zo weinig dat ze voor mij niks toevoegen en slechts zorgen voor een nutteloos iets waar je nog rekening mee moet houden. Wel leuk zijn de sidequests op sommige planeten.
Grafisch ziet Mass Effect 2 er zeer goed uit. Mist, sneeuw, troebeltjes in de lucht en ambiente geluiden zorgen voor zeer sfeervolle en prachtige locaties. Wat mij echter opviel is dat veel dingen statisch zijn. Zo waaien de bladen aan de palmbomen op een planeet helemaal niet, terwijl het water daaronder enorm golft. Dit is niet iets waar ik het spel op af reken aangezien het me pas opviel toen ik er op gewezen werd.

In totaal ben ik zo'n 30 uur bezig geweest met mijn eerste playthrough en ben in totaal tegen 1 bug aangelopen, dus de mensen die zeggen dat het vol zit met bugs en glitches snap ik niet helemaal.

Kortom, Mass Effect 2 is een fantastische game. Op sommige momenten had het tempo in het midden van het spel iets hoger mogen liggen, maar mij hoor je daar verder niet over klagen want dat word helemaal goed gemaakt in de endgame. Zeer leuke tactische combat, interresante personages, leuke ontwikkelingen vanuit verschillende keuzes, prachtige graphics en een geweldige sfeer zijn slechts een paar van de pluspunten. Jammer van het gefaalde exploratiesysteem, maar gelukkig is dit grotendeels optioneel

4,5*

Mirror's Edge is voor mij toch wel echt een grote verassing. Destijds dacht ik dat het een game was die snel in elkaar was geflanst om met de hype van parcour mee te liften. Blijkt dat het een heerlijk originele game is.
Het verhaal van Mirror's Edge is op zich niet heel geweldig, maar er zweeft een soort van mysterie om heen. Je hebt als speler niet echt een idee van wat er nou precies aan de hand is (Zoals in welke tijd speelt het zich af, wat is de politieke conditie van het land is, welk land het überhaupt is e.d.). Dit houd het wat spannend omdat je nooit weet wat je kan verwachten.
De gameplay is het sterkste punt van Mirror's Edge. De besturing werkt heerlijk soepel, en de layout van de knoppen is perfect gedaan. Je kan op elk moment je vingers op alle nodige knoppen hebben. Het first person rondrennen en klimmen voelt heerlijk realistisch aan en daardoor kon ik me echt in de game inleven. Vooral in sommige achtervolgingscenes zat ik op het puntje van m'n stoel.
De combat werkt hier zeker in mee. Ok, het schieten is niet heel realistisch, maar het feit dat je in 2 schoten of een paar klappen neer bent maakt het toch wel wat spannender.
Het enige minpunt aan de game vind ik dat er misschien iets meer variatie had mogen zijn. Af en toe voelt het alsof je hetzelfde stuk rent, maar dit komt zo minimaal voor dat het niet ergerlijk is.

4.5*