Erg leuke game die aan presentatie niets te kort schiet. Prachtig verhaal en geweldige vertelstijl, prachtige graphics, mooie muziek. Qua game is het niets nieuws, een beetje standaard hack 'n slash RPG maar door de presentatie maakt dit helemaal niets uit. Toppertje.

Ik heb altijd een zwak gehad voor gekostumeerde stripfiguren, en lees zelf dus ook vrij regelmatig stripboeken. Zo heb ik er ook wel eens eentje gelezen van Batman (The Dark Knight Returns). De games van deze figuren zijn echter vaak zo als de meeste filmgames zijn; vaak goedkoop en slechts gemaakt om een franchise nog verder uit te melken. Toen echter de reviews over Batman: Arkham Asylum heel positief waren ben ik gelijk naar de winkel gevlogen als een, om eens een toepasselijke vergelijking te gebruiken, vleermuis.

Batman: Arkham Asylum begint zeer gelikt. The Joker heeft zich zonder enig verzet gevangen laten nemen door Batman, en wordt naar Arkham Asylum, de plaatselijke gevangenis/psychiatrische inrichting gebracht. Het feit dat The Joker geen verzet heeft geleverd doet al vermoeden dat er iets mis is, maar het lopen door de duistere gangen van Arkham en introductie met een andere crimineel voeren deze spanning nog hoger op. Zoals verwacht, de joker komt los, en neemt de controle over Arkham over, en het is aan Batman om alle criminelen weer terug in hun cel te zetten.

Variatie is er genoeg, zo moet Batman vechten, sluipen en ook nog eens de detective uithangen. Elk apart deel is echter zo perfect uitgewerkt dat het voelt als een compleet ander spel. Dit brengt zowel een nadeel als een voordeel met zich mee.
Het voordeel is dat de aparte onderdelen zo goed in elkaar zitten dat ze naar mijn mening elk een heel spel hadden kunnen dragen.
Het vechtsysteem is zo subliem, dat ik enkel met de combat challenger al even lang zoet ben geweest dan met de story mode. En het sluipen is ook zeer leuk door de vele variatie aan gadgets en moves, dat ik het jammer vond toen ik mijn laatse medaille haalde op de predator challenges.
Het nadeel is echter dat hierdoor het spel een beetje in hokjes te verdelen is. Het ene deel is strict sluipen, het andere strict vechten. Iets meer creatievere combinaties hadden het spel goed gedaan. Nog een klein nadeel wat me in het begin irriteerde is dat Batman wel de helft van je scherm in beslag neemt. Dit went gelukkig vrij snel, en tijdens het vechten veranderd de camera dus dit is vergeven.

Gelukkig wordt het bovenstaande nadeel grotendeels goedgemaakt door de duistere sfeer. Deze is zeer goed uitgewerkt, elke ruimte ademt toch een andere sfeer uit maar toch die onderliggende duisterheid die constant overheerst. Ondanks dat je vrij snel weet welke super criminelen vrij loslopen, wordt je telkens weer verrast als je eentje tegenkomt. Het spel is bij vlagen dan ook zeer eng. Ik heb nog nooit eerder met zenuwen achter mijn Xbox gezeten. Dan doel ik voornamelijk op het eerste stuk met Scarecrow, en de encounters met Killer Croc. Dus dat verdient zeker een pluimpje.

Nog een pluimpje valt de verdienen op de Voice Acting en script. Het verhaal is goed, met een paar leuke plottwists en verrassingen. Het verhaal zit ook erg goed in het spel verwerkt waardoor het geheel zeer geloofwaardig overkomt. De voice acting werkt ook mee, deze is zeer overtuigend maar dat had ik ook niet ander verwacht gezien de voice actors. De kleine extra's zoals de interview tapes en achtergrondinformatie maken het zoeken naar de Riddler Challenges leuk, want deze zijn erg leuk om te horen, zien en lezen.

Al om al vind ik dit zeker het beste spel van 2009. De nadelen zijn te verwaarlozen tegen de enorm gelikte sfeer, en de geweldige gevecht- en sluipchallenges. Er is duidelijk een hoop liefde en aandacht aan dit spel besteed en daarom ook een dik verdiende 4,5*

Wellicht dat hij over een jaar of twee ook nog in mijn top 10 verschijnt.

Helaas geen 5* Dr. Salvador , Maar er kan maar één spel perfect zijn

Nou, eindelijk deze een keer uitgespeeld na lang uitstellen.

De game is erg sfeervol, al zwakt dat naar mate de game vordert wat af (Met uitzondering van de confrontatie met Sander Cohen). In het begin is het allemaal nog mysterieus en creepy maar later wordt het allemaal wat vanzelfsprekend.
Het verhaal is goed uitgewerkt en het concept van een onderzeese stad is erg interessant. Alleen het einde viel me wat tegen en dat Atlas Fontaine is was al van mijlen ver aan te zien komen.
Qua gameplay doet de game ook veel leuke dingen om zich te onderscheiden van de gemiddelde shooter. Alleen het nut van het hele invent systeem is me een raadsel. Ook mist de game iets van balans. Zo zit je in het begin nog te smeken om first aid kits en geld terwijl je er later in stikt.
Allerlaatst mis ik nog een overzicht of iets dergelijk. Met zo veel collectibles en upgrades is er nergens een menu waar je rustig alles kan bekijken. Dit kan alleen maar in de bijbehorende stations.

Al met een een erg goede shooter. Ben nu in ieder geval zeer benieuwd naar het tweede en derde deel.

4*

Normaal gesproken laat ik de meeste race games liggen. Ik ben namelijk niet zo'n auto fanaat en daarnaast vind ik race games gewoon een gebrek aan originele gameplay elementen bevatten waardoor het dus gewoon snel saai wordt.

Race games die wel originele gameplay elementen toevoegen geef ik dus altijd graag een kans. Zo hebben games als Burnout, Mario Kart en Sonic & Sega All Star Racing me prima weten te vermaken. Hier komt Blur om de hoek kijken die grof gezegd een combinatie zou kunnen zijn van de bovengenoemde games. Snoeihard racen met wapens en power-ups in een realistische setting.

Blur doet iets wat in alle Mario Kart en vrienden nog niet gedaan is. In plaat van een random power-ups zijn alle wapens gewoon zichtbaar op de baan, en de speler kan 3 wapens tegelijk bij zich dragen. Dit maakt Blur een stuk meer strategisch en dit geeft de game ook gelijk een compleet andere, professionelere, invalshoek. Dit is niet meer vriendschappelijk racen, dit is moord met voorbedachte rade, and I like it.

In de singleplayer career mode van Blur moet je meerdere racers verslaan in een één-op-één race. Om toegang te krijgen tot deze één-op-één race moet je een aantal taken volbrengen in de race's van deze coureur en om toegang te krijgen tot deze race's moet je voldoende 'lights' hebben verzameld. 'lights' krijg je door race's eerste tweede of derde te eindigen (Of een bepaald aantal seconden in checkpoint, en punten in destruction) en er zijn nog bonus 'lights' te verdienen door een bepaald aantal fans te behalen in een race, en om fan runs (Door poortjes races) te doen.
Het zit allemaal best leuk in elkaar maar ik mis een verband tussen race's van dezelfde coureurs. Zo lijkt het alsof je gewoon willekeurige race's doet. Het was misschien leuker geweest om bij bijvoorbeeld een japanse coureur alleen maar race's in Japan te doen of iets dergelijks.
Ook voelt het wat onnodig om de bonus 'lights' te halen, gezien de nieuwe race's meestal al unlocken als je halverwege de huidige race's bent. Zo heb ik het spel uitgespeeld met ongeveer de helft van alle lights. De enige reden om alles te doen is voor achievements, maar in het spel zelf heeft het geen doel.
Wel leuk aan de career is dat de één-op-één coureurs elk een 'persoonlijkheid' hebben die van te voren bekend is. Zo is de een roekeloos, en de ander bang dat zijn auto kapot gaat. De coureur's maken deze eigenschappen waar in de race, en dit geeft het gevoel alsof je echt tegen iemand rijd. Ook kan je je strategie er op aanpassen.
Helaas mis ik, net als in Mario Kart e.d. meer game modi. In de career speel je telkens slechts drie modi en dat draagt de game net niet. Af en toe lijkt het wat in herhaling te vallen.

Gelukkig hebben we nog de multiplayer. Net als elke race game is de multiplayer gewoon het leukst. Je hebt unlockbare modi en race's in multiplayer die opengaan wanneer je een bepaald level bereikt (En sommigen ook weer sluiten) zodat je altijd ongeveer eerlijke race's hebt qua level. Het steekt allemaal netjes in elkaar, en op de Multiplayer hebt ik verder ook niets op aan te merken.

Kortom, Blur is gewoon weer een leuke power-up racer. Het heeft een compleet andere invalshoek dan andere power-up racer's en het is een stuk volwassener. De singleplayer heeft wat gebrek aan variatie en de race's hadden wat mij betreft thematisch per coureur gemogen. De multiplayer is gewoon prima, op een paar schoonheidsfoutjes als lag en bugs na een perfecte online race game.

Aangezien ik de singleplayer altijd wat zwaarder tel kom ik op 3.5*, anders was het 4.0* geworden.

De klassieke bomberman maar dan zonder een single player campaign mode. De game is eigenlijk volledig gefocussed op multiplayer, echter is het qua variatie een stuk minder dan Bomberman Party Edition op de playstation.
De nieuwe functies zoals je Bomberman kunnen aanpassen zijn leuk maar voegen weinig toe. De mogelijkheid om met 8 mensen te spellen voelt ook overbodig omdat de meeste levels te klein zijn voor dit aantal. Ook kan je maximaal 4 controllers tegelijk aansluiten, en online of met bots spelen is toch een stuk minder leuk. Verder is dit best een leuk spel voor een keer met een paar vrienden op de bank.

Spellen als Guitar Hero vindt ik al niks maar dit spel is nog een stukje saaier.
Het ziet er allemaal heel mooi uit, maar het eindeloos op de knopjes drukken die je aan ziet komen is voor mij toch net iets te saai.
Het spel is wel erg moeilijk, en een multiplayer modus tegen elkaar is voor een keertje leuk om te zien wie zich het langste kan concentreren, maar het spel is gewoon niet boeiend genoeg om de moeilijkere levels te blijven proberen.

1,5*

De laatste DLC van Borderlands is weer een aardige. Voor de fans is het zeker een must want het is weer meer van hetzelfde - meer loot, nieuwe vijanden en meer skill points te verdienen. Ook krijg je toegang tot nieuwe gebieden en nieuwe storyline om te volgen waarin je eindelijk kan doen wat bijna iedereen gelijk wil doen aan het begin van Borderlands. Claptraps neerknallen.
De missies zijn qua structuur hetzelfde als de originele game, zoals ik al zei; deze DLC bied meer van hetzelfde. Het is niet zo divers en voegt niet zo veel toe als voorgaande DLC-er General Knoxx maar een paar leuke touches maken het zeker leuk genoeg om de game weer eens onder het stof vandaan te halen. Ik raakte gelijk weer verslaafd aan het looten en de gamestijl.
Het jammere is dat een aantal in eerste instantie coole eindbazen een paar keer herhaald worden door de DLC in plaats van een paar andere mogelijke eindbazen die ik wel erg heb gemist. De DLC is relatief een stuk korter dan de voorgaande DLC's, maar is ongeveer vergelijkbaar met de Zombie Island. Toch vind ik het minder dan de Zombie Island, want die bood de wereld in een compleet nieuwe setting waar dit gewoon de Arid Badlands setting behoud. Hierdoor voelt het toch ietwat gerecycled aan.

Kortom, leuk om een keer door te spelen en het is het zeker waard om Borderlands hiervoor weer eens op te pakken. Het is helaas niet zo vernieuwend als de vorige DLC's (Moxxie weggelaten) en dus meer van hetzelfde, maar als je zoals ik een tijd lang geen Borderlands meer hebt gespeeld is dit niet heel erg.

3*

Trouwens wel erg gelachen dat soms als een claptrap dood gaat hij nog zegt: "I...see.. three...flashing red lights.."

Eerder had ik deze al geplaatst bij Borderlands, maar nu deze ook zelf op de site staat zal ik 'm hier ook nog even plaatsen:

Als je denkt dat Borderlands variatie te kort komt, dan moet zeker geen niet aan de tweede Downloadable Content beginnen.
Het gaat over Mad Moxxi die na 3 mislukte huwelijken op zoek is naar een vierde man. Daarvoor heeft ze speciaal een soort van arena gebouwd waar mensen kunnen strijden om haar liefde te winnen.
So far so good natuurlijk, niet dat Mad Moxxi een interresante troffee is maar arenas betekenen toch vaak wel een grote uitdaging.
Niet is meer waar. De arena's zijn zeker een uitdaging, maar het zijn zeker niet de vijanden die de uitdaging verzorgen. Het is de tergend lange tijd dat het duurt.
Samen met mijn broertje hebben over één kleine arena van 5 ronde's al meer dan 2 uur gedaan. Dit allemaal wachtend op nieuwe sterkere vijanden, die helaas nooit kwamen. Er zijn in totaal 3 van deze kleine arenas die je moet voltooien om de grote arenas te unlocken. Dan zullen daar toch zeker wel die sterkere vijanden te vinden zijn zou je denken?
Nee. De grote arena's zijn exact hetzelfde als de kleinere maar dan 20 (!!!!!) rondes lang. Er zijn mensen op het internet die bij ronde 13 al 6 uur bezig zijn! En dat alles zonder saven, want als je de arena verlaat of het spel afsluit moet je de keer daarna helemaal overnieuw.
Kortom, als je totaal geen leven hebt dan is The Underdome misschien wat voor jou. Het enige wat deze uitbreiding te bieden heeft zijn 3 maps waar willekeurig wat al bekende vijanden gespawned worden.

1,0*

Na een overschot aan MS points is mij dit spel aangeraden. Ik heb het spel zonder enige verwachting gespeeld.
Het verhaal volgt Tim, die na een nogal vage relatie met een Prinses, de Prinses moet redden.
Tim moet met de mogelijkheid om de tijd terug te spoelen zich door verschillende werelden helpen, die elk het concept tijd anders neerzetten. Zo zal bijvoorbeeld in een wereld de tijd achteruit lopen.
Het terug in de tijd gaan dient echter niet alleen als het restaureren van je fouten, zoals in hedendaagse racing games, maar voegt een extra dimensie toe aan de puzzels. Zo zijn er bepaalde objecten die geen invloed hebben op het terugspoelen van de tijd.
Als een puzzel te moeilijk is, kan je meestal gewoon doorlopen naar de volgende. Dit zorgt ervoor dat een beginnende speler niet uren lang bij een puzzel blijft steken. De puzzels worden wel beloond met een puzzelstuk, waardoor je toch gemotiveerd bent om de moeilijkere puzzels toch te halen.
De prachtig getekende graphics gecombineerd met de originele gameplay maken het spel al een zekere aanrader. Een geweldige plottwist geeft nog net die extra feeling dat er zo goed over het spel is nagedacht en er zo veel liefde in is gestopt dat de korte speelduur voor de wat 'gebraintrainde' speler te vergeven valt. Ook in het epiloog waar het verhaal nog word gebruikt als een metafoor voor een heel ander verhaal geeft het verhaal nog zoveel extra diepgang. Ik kan niet anders dan dit een dikke 4,5* te geven.

Gisteren uitgespeeld op Brütal Difficulty, wat helemaal niet zo moeilijk was. Brütal Legend is een best aardige game waarin een geheel muziekgenre letterlijk tot leven wordt gewekt. Hoewel ik zelf weinig met Metal heb, vond ik dit erg goed gedaan. Ik heb begrepen dat verscheidene personages bepaalde figuren binnen de metal wereld voor moesten stellen - dat heb ik dus helaas niet meegekregen. Ook een aantal inside jokes zullen bij mij de bal gemist hebben. Het verhaal is een beetje vaag en springt een beetje van de hak op de tak met overdreven mythisch gebrabbel maar het was prima te doen en paste wel erg goed bij de algehele sfeer van de game.
De gameplay is erg gevarieerd wat op zich een pluspunt is, al heb ik nu wel dat ik sommige stukken aanzienlijk minder vond dan het ander. Niet elk aspect van de game is dus even boeiend, en dit is pas echt verneembaar wanneer je de story mode hebt uitgespeeld. Het behalen van upgrades voor je bijl, auto e.d. is dan plotseling vrijwel overbodig en daarmee zijn ook de mini-games niet heel boeiend meer. Na het uitspelen is er dus vrij weinig zin om verder te spelen.

Al met al kom ik op 3,5*