Ik heb afgelopen jaar toch best wel de nodige uurtjes in Mario Party Jamboree gestoken, maar dan dus wel in deze Switch 2 editie want de Switch 1 versie heb ik niet gespeeld, Mijn review nu is dan ook een review over alle content en niet alleen de Switch 2 extra's want die lijken me niet al te boeiend.

Het is veruit de meest complete Mario Party game die ik ooit heb gespeeld. Op Switch 1 zijn al meerdere delen verschenen maar geen was zo uitgebreid als deze. Er is veel te doen voor de single speler, de co-op fans en ook de online liefhebbers worden niet vergeten. Ik kan elke modus wel beschrijven maar dat is een beetje zinloos. Eigenlijk vind ik de minigames only spellen nog gewoon het leukste, daar speel ik dit toch voor. Het bordspel voelt een beetje langdradig aan altijd. De bewegingssensoren games vind ik trouwens niet echt wat voor mij, doe mij maar gewoon normaal op knoppen drukken. Maar wel complimenten voor de creativiteit in de games en ook in de vele mogelijkheden om deze game te spelen. Het blijft ook goed dat je deze reeks gewoon met iedereen kan spelen, door de goede oefenoptie vooraf kom je allemaal wel een eind mee.

Het grootste nadeel is dat je deze game geen uren zal spelen, dan gaat het vervelen en wordt het ook eentonig. Maar het is wel een game om geregeld nog eens op te starten, of je nou alleen speelt, met vrienden of online. Net als Smash Bros Ultimate de meest complete Smash is, is Jamboree de meest complete Mario Party. Op basis van de fun die ik eruit haal en de vrolijke aankleding een dikke voldoende.

4*

Detroit: Become Human is voor mij echt een ongelofelijke verrassing, ik had deze game nooit echt op mijn must play lijstje staan maar sinds ik een PS5 bezit en de exclusives graag probeer kwam deze wel in het zicht en maar goed ook, want het is een onvergetelijke game ervaring geworden.

Vanaf het eerste moment ben ik weggeblazen door de game, vooral door de fraaie beelden, de interessante karakters en het zeer pakkende verhaal. Het was misschien niet altijd even verrassend geschreven, maar door de enorm spannende keuzemomenten bleef dit van begin tot eind geweldig boeien. We volgen drie personages, androids, in een wereld waarin zij er zijn om de mens te dienen. Connor assisteert bij de politie de chagrijnige rechercheur Hank, Kara komt huishoudelijke taken doen bij een agressieve vader en jong dochtertje genaamd Alice en Marcus is de persoonlijke verzorger van een oude kunstenaar die niet veel meer kan. Zij maken allemaal heftige dingen mee in situaties waar jij als speler belangrijke keuzes moet maken. Dit is niet de eerste verhalende game waar keuzes invloed hebben op het verhaal, maar het is wel veruit de meest uitgebreide versie en later in de game merk je echt dat verhalen compleet anders kunnen verlopen en personages echt dood kunnen gaan als je bepaalde keuzes maakt.

Hoe goed ik deze game ook vind, bij dat keuzes maken zit wel meteen grote frustratie van me want mijn keuzes waren schijnbaar achteraf gezien niet zo goed aangezien bijna iedereen sterft op het einde. Connor sterft bij het vrijlaten van een enorme opgeslagen groep androids, Marcus overleeft de protestmars niet en wordt vermoord door het leger en Kara sterft in het concentratiekamp, terwijl ze gelukkig wel Alice kon laten ontsnappen. Dit is niet wat ik had gewild en ik ben dan ook wel redelijk pissig en chagrijnig geëindigd. De grote frustratie is vooral dat er een timer loopt waardoor je gewoon snel moet bekijken wat je keuze is en je weet ook niet altijd welke zet goed of slecht is. Zo dacht ik Marcus op het einde een vreedzame mars te laten lopen en ook te gaan zitten op de straat, met helemaal op het einde een kus geven aan zijn vrouwelijke android. Toch werd hij overhoop geschoten, terwijl hij schijnbaar wel had overleefd als ik ze had laten zingen. Tsja. En in het kamp snap ik weer niet dat Kara niet samen met Alice kon ontsnappen. Je hebt per level echt soms tientallen routes die je kan nemen in je keuzes, wat weer op een boeiende manier zichtbaar word in een overzicht na elk level met jouw keuzes en met een overzicht wat de andere gamers in de wereld hebben gekozen.

Dat dingen anders lopen dan je zou willen hoort bij dit soort game, maar het voelde gewoon vervelend. Sommige keuzes nam ik te gehaast, bij sommige keuzes dacht ik achteraf gezien niet logisch na en dan zijn er ook nog quick time events die ook bepalen of er heftige dingen gebeuren. Ook daar had ik toch wel soms grote frustratie want als je een knop niet goed in drukt dan kun je een hele verhaallijn verknallen. Zo wilde ik met Marcus een winkel vernietigen die werd bewaakt door een drone. Door een keer verkeerd te drukken schakelde ik niet de drone uit, kwam de politie en was alles verpest. Ja, dan zit ik echt even te vloeken. Je hebt overigens na elk level wel de kans om het opnieuw te spelen en het nog eens te proberen maar dat vind ik kansloos. Dan maak je beslissingen geheel onbelangrijk en dus doe ik dat niet ook al zou ik het wel graag willen.

De verhaallijnen zijn geregeld wel echt ongelooflijk spannend, waarbij je echt op het puntje van je stoel zit. Denk aan Kara en Alice ontsnappen aan de agressieve vader, die later ook gevangen worden genomen in een oud landhuis, de aanval op Jericho en uiteraard het einde in het concentratiekamp. Genoeg moment dat ik met zweet in de handen zat te spelen. En dat alles in fantastische en realistisch ontworpen levels waar de klasse vanaf spat. Deze game is echt ontzettend mooi, heeft ook hele overtuigende karakters die zo goed zijn gemodelleerd, geweldige stemmen en muziek en vooral heel veel sfeer. De gameplay is misschien wel het minste deel, want meer dan rondlopen, gesprekken aan gaan, keuzes maken en quick time events doen is het niet. Op zich niet erg, dit is een interactieve film van het hoogste niveau maar je moet je dit als speler wel beseffen. Het doet denken aan de sci-fi versie van Life is Strange, ook een favoriet van me.

Ik heb toch best wel richting het einde een paar keer gedacht dat ik hier de maximale score aan zou willen geven, maar de keuzefrustraties weerhouden me er toch van. Maar dit is wel een game dat iedereen met voorliefde voor verhalende games zou moeten spelen. Zwaar indrukwekkend, pakkend, beklemmend en boeiend. Zelden had je zoveel invloed in een zwaar verhaal dat de nodige maatschappelijke thema’s ook weet te behandelen maar dit niet op een belerende wijze doet want ik vond het gewoon heel erg goed uitgevoerd. Dit was zeker niet de laatste keer dat ik dit heb gespeeld. Ik neem er nu wel afstand van maar ooit ga ik dit opnieuw spelen en ga dan voor hele andere keuzes. Overigens heeft deze game wel een ‘’makkelijkere’’ modus waar je meer tijd krijgt om dingen te beslissen en die kies ik dan. Ik denk dat dit veel beter bij deze game past want ik vind de keuze die je maakt belangrijker dan de snelheid. Wat was 2018 trouwens een legendarisch goed gamejaar zeg. Red Dead Redemption 2, God of War, Spider-Man, Smash Bros Ultimate en zeker ook deze Detroit: Become Human.

4,5*

Mind your tongue, boy! Until our journey is complete, one of us must remain focused! Do not mistake my silence for lack of grief.

Oei, ik rectificeer mezelf maar zelden bij een gespeelde game, maar deze God of War verdient een nieuwe review van me nu ik de game deze week helemaal heb voltooid. Een jaar of drie terug ben ik aan de game begonnen, maar ik kwam er echt niet in doordat de start van de game nogal repetitief en niet al te boeiend was, de puzzels niet leuk waren en dat gold ook wel voor de wat saaie levels zoals het binnenste van de bergen. Dat in combinatie met een hele stugge interface leverde me best wel veel frustraties op waardoor ik de game na een x aantal uur voor gezien hield. Kleine voldoende, maar blij dat ik wat anders kon gaan spelen. Ik speel verhalende games bijna altijd wel uit, maar ik had er echt geen zin meer in. Nou heb ik dit jaar de opvolger Ragnarok ook volledig uitgespeeld en die beviel me erg goed ook al was de game niet perfect, waardoor ik wel erg de behoefte kreeg om de 2018 game toch maar eens te voltooien. Online krijgt deze game alleen maar lovende cijfers, dus ergens voelde je wel dat ik nog heel wat te beleven had.

En ik ben ook echt blij dat ik weer door ben gegaan, want deze game is gewoon erg goed en wist me na een tijdje nu wel echt te pakken. Dankzij Ragnarok ging ik in deze game ook de interactie tussen brombeer Kratos en zijn leergierige zoon Atreus waarderen, helemaal als het pratende hoofd Mimir er net als in Ragnarok bij komt. Toen werden de dialogen een stuk leuker, lekker cynisch, diepgaander en met meer inhoud over de wereld waar ze in rond aan het lopen zijn.

En vanaf het moment dat je na een machtige cutscène je Blades weer tot je neemt gaat de game echt wel in een veel hogere versnelling met veel leukere gameplay. Ook komt er veel meer afwisseling in de werelden en ga je echt naar een paar schitterende en epische plekken toe. Al moet ik wel bekennen dat er nog steeds een paar hele grauwe en weinig interessante stukken bij zitten. Eigenlijk is alles buiten wel heel gaaf en is veel binnen minder leuk. Dat komt ook omdat je vrij vaak puzzels op moet lossen, iets wat me al eerder stoorde en nu nog steeds. Soms zijn ze echt lastig en vervelend waardoor de game je helemaal uit de vibe haalde. Ik zal niet liegen, meestal pakte ik al snel YouTube erbij om door te kunnen. Een ander irritatiepunt was en is nog steeds je interface. Ik vind het allemaal zo onduidelijk waar je vaak heen moet, zeker als je in de tussenwereld bent waar je geregeld terug naar keert. Ik denk dat velen dit niks vonden, want in Ragnarok was alles veel duidelijker. Ook al die menuutjes met skills, upgrades en andere zaken vond ik echt overdreven uitgebreid en complex. Meestal klikte ik maar wat om er snel weer weg te kunnen. Nou speel ik beide God of Wars in de storymode, dus je komt toch wel verder.

Ik zoek gewoon in dit soort games geen uitdaging al ga je soms tegen grote vijanden ook in deze modus echt wel dood. Maar ik speel dit omdat ik wil genieten van een schitterend verhaal en daar scoort de game echt mee. De cutscènes zijn filmisch mooi, zeker richting het einde toe met enorme gevechten op enorme beesten of met de aanwezigheid van gigantische monsters of locaties. Kratos is ook een heerlijke bad ass op momenten en de band tussen hem en zijn zoon vind ik ook steeds beter worden. Zeker als er een bepaalde grote onthulling komt is het boeiend om te zien hoe beiden erop reageren en ermee omgaan.

De game is verre van perfect, nog altijd niet. Het standaard vechten verveelt na een tijdje, een aantal zaken zijn onlogisch of niet leuk maar wat een epische reis is dit toch geworden zeg. Eigenlijk zijn deze game en Ragnarok voor mij een groot geheel en daarom krijgt de game ook hetzelfde cijfer. Maar stiekem is dit de betere game van de twee, door het veel persoonlijkere verhaal, maar ook doordat Kratos gewoon een geweldige moordende bruut is als het moet. En de game is gelukkig wat korter dan Ragnarok, die me richting het einde wat te lang duurde. Dan nog een kleine vermelding voor het einde, het was prachtig. Kippenvelwaardig. Ook door de soundtrack, die sowieso fantastisch is. Ga na de credits ook even terug naar je eigen hut, dan krijg je een mooi stuk nog dat naadloos de volgende game kort wist te teasen. Ik kijk wel uit naar een volgende game mét Kratos. Ik moet nog maar zien of Laufey net zo boeiend weet te worden zonder Kratos.

4* (was 3*)

De tweede game met Mario (na Donkey Kong uit 1981 waar onze besnorde loodgieter nog Jumpman was) en de eerste die de welbekende naam Mario Bros draagt. De wereld wist in 1983 nog niet dat twee jaar later een van de beste en meest invloedrijke games uit zou komen op de NES, maar in 1983 was er dus al de arcadegame Mario Bros. Die gelukkig op Switch Online te spelen valt, erg leuk om dit soort klassiekers via die weg te proberen. Want hoe grijs ik de Mariogames ook heb gespeeld, deze moest ik nog eens checken.

Ondanks dat de gameplay erg afwijkt van wat later zou komen is ook veel toch al herkenbaar, zoals Mario, de groene pijpen, de koopa's en de POW blokken. Alleen is de gameplay hier gewoon heel anders, want het is dus hier de bedoeling dat je niet op je vijanden springt want dan ben je af. Nee, je moet ze met je hoofd rammen van onder als ze op een platform lopen, waarna ze op zijn kop liggen en Mario ze weg kan schoppen. Elk level lijkt redelijk op elkaar maar kent variatie in vijanden, soms vliegen ze, soms rennen ze, soms komen ze traag op je af, soms maken ze een gekke beweging.

Is het leuk om te spelen? Anno nu, niet echt. Destijds misschien wel denk ik. Dat komt vooral door de stroeve besturing waarbij springen niet lekker nauwkeurig gaat, je glijdt geregeld door en de levels zijn best krap dus je wordt snel geraakt. Positief is wel dat je aan beide kanten het beeld uit kan gaan om er dan aan de andere kant weer in te rennen, al gaat dit wel een beetje tegen mijn natuur in als jarenlange Mario gamer

Het was een avondje best geinig, maar dat was het dan ook wel.

3*

Heb dit vanavond nog eens via Switch Online gespeeld, toch weer fijn even om historie te spelen. De levels, de geluidjes, de muziek, het is zo herkenbaar. Maar de NES versie kent maar 3 levels, de arcadeversie had er 4. Je bent er echt met 10 minuten doorheen als je niet uit bent op telkens je highscore verhogen. Dus ik geef geen nieuw cijfer, gewoon ruim voldoende als beseft dat dit 45 jaar oud is. Wat heeft Nintendo toch een waanzinnige impact gehad op gaming.

Ik ben wel klaar met de Donkey Kong Country games, letterlijk maar ook figuurlijk. Afgelopen maanden de drie games gespeeld, waarbij ik de eerste als kind al eens een deel had gespeeld maar de vervolgen nooit. En dat voel ik ook, want ik heb dus geen jeugdsentiment bij deze reeks. Blijft over een trilogie belachelijk moeilijke games waar ik naast plezier ook heel veel frustratie uit heb gehaald.

Ik speel dit met de terugspoelfunctie van de Switch Online mogelijkheden, maar hoe speelden mensen dit in de jaren 90 toch? Het heeft met kwaliteiten te maken, maar ook toch wel veel geluk + trial and error. Neem nou de bossfight tegen die enorme spin, dat zou ik echt niet hebben gered destijds. En ook nu was het gewoon frustrerend. Dingen gaan zo snel in de levels of je hebt gewoon nauwelijks ruimte om op de goede plek te mikken dat ik me dan wel ga ergeren. De Super Mario games zijn toegankelijker en voor mij daardoor veel fijner om te spelen. De Donkey Kong Country games doen me denken aan de Mario - The Lost Levels game, die was ook gericht om het bloed onder de nagels vandaan te halen.

Objectief gezien zijn het kwalitatief uitstekende games en deze derde is dus net zo, met mooie graphics (vooral onderwater blijf ik erg tof vinden) voor die tijd, een lekkere soundtrack (let ook even op de Super Mario 64 muziek bij de save punten, awesome!) en veel variatie in de levels maar ik beoordeel games eigenlijk bijna altijd als eerste op plezier en dan kan ik de game geen hele hoge voldoende geven. Maar wel een stabiele voldoende en ik snap ook best dat mensen deze reeks koesteren. Ik ga over een tijdje verder met Donkey Kong Country Returns HD en Tropical Freeze, benieuwd hoe deze games gaan zijn.

3*

Leuk vermaak, maar ook weer niet van het niveau dat ik tig vele vele uren wil blijven spelen. Echt een groot verleden met Star Fox heb ik niet. Ik heb vorig jaar de eerste game uit 1993 via Switch Online gespeeld en ik ken de karakters ook nog uit de Smash Bros games + Star Fox zit in Mario Galaxy Movie. Dat was het eigenlijk wel.

Maar toch had ik best wel interesse in de game, want arcadeknallers zijn altijd leuk. Nou is dit geen topgame geworden, maar het is wel de nodige uurtjes prima entertainment. Het vliegt en knalt lekker en visueel is dit echt fraai gemaakt, inclusief erg mooie filmpjes tussendoor. De game dwingt je de campagne meermaals te spelen en andere routes te zoeken, iets wat op zich leuk is maar wat me ook wel tegen ging staan want diverse malen dezelfde missie spelen is in deze game dan toch voor mij wel snel eentonig aan het worden aangezien ik niet zo'n topscore completionist ben. Ik had ook graag een optie gehad dat je gewoon alle levels in een lange rush had kunnen spelen. Er zit gelukkig wel genoeg afwisseling in de missies om te blijven vermaken, maar het is weer niet leuk genoeg dat ik dit nog vaak op ga starten ben ik bang.

3,5*

Ik heb een paar dagen geleden eindelijk mijn Switch Online abonnement uitgebreid met het Expansion Pack waardoor onder andere de N64 games ook beschikbaar zijn en daar verheugde ik me wel op, want de N64 was wel peak gaming in mijn jonge jaren. Het was toch wel dé multiplayer console met oa GoldenEye, Perfect Dark, Mario Party, Diddy Kong Racing maar vooral Mario Kart 64. Honderden uren werden er aan deze game besteed, met zijn vieren elkaar kapot racen in de grand prix of de battle modus. Dus ja, welke game zou ik nu eens weer willen spelen?

Het werd inderdaad meteen Mario Kart 64, een game die in mijn gedachten er heel mooi uit zag, heerlijk reed en geweldige banen had. Eigenlijk moet je je de vraag stellen of je nog de eerste generatie 3D games opnieuw moet willen spelen, want deze zijn gewoon niet goed oud geworden vergeleken met de old schoold NES en SNES platformers. Wat je al wel uit mijn verhaal kon halen is dat Mario Kart 64 opnieuw spelen inderdaad geen indrukwekkende ervaring is geworden. Sterker, het was best wel schrikken om hier opnieuw in te duiken ook al blijft de game wel charmant en sowieso een nostalgiebom.

Het grootste nadeel, ik speelde dit alleen, dus geen multiplayerpotjes. Wel racen tegen de CPU en time trials rijden. Dit was absoluut vermakelijk, maar het was ook behoorlijk ergerniswekkend. Dat de game visueel antiek is vind ik niet zo erg, dat is logisch bij een dertig jaar oude game. Nog altijd zijn de banen wel leuk ontworpen (wel vrij klein) en ook divers in de omgevingen. Maar de gameplay, het gaat gewoon niet meer. Je kan nog nauwelijks normaal racen met deze lage framerate. Je hebt zo weinig controle over je kart, je botst van links naar rechts, je hebt nauwelijks controle op de smallere banen waar je af kan vallen en dingen als driften door bochten leveren je vooral problemen op in plaats van tijdwinst. En wordt je ergens door geraakt, dan kost dat echt zoveel tijd zeg. Daardoor zijn diverse banen ook echt verschrikkelijk niet leuk om te rijden, ook met de objecten op de weg waar je nauwelijks omheen kan rijden. Ik denk aan Moo Moo Farm, Bowser's Castle, Banshee Boardwalk maar vooral het absoluut afschuwelijke Toad's Turnpike met die vreselijke snelweg vol vrachtwagens. Ik werd er bijna agressief van, zo vervelend zijn ze. Gelukkig kent de game nog wel een paar hele toffe banen die ik wel weer leuk vond om ze na dertig jaar eens weer te spelen. Kalimari Desert, Rainbow Road maar vooral mijn favoriet Wario Stadium bevielen goed. In die laatste heb ik ook nog wat time trail races gedaan en ook al is dat een beetje saai om te spelen, het was best geinig.

Wat ook zwaar stoorde was de AI van de CPU racers. Hoe goed je ook rijd, hoe hard je ze ook raakt met je wapens, je blijven altijd bij je in de buurt. Ik heb het even online opgezocht, maar dit is dus bewust zo geprogrammeerd om de races spannend te houden. Nou, ik vind het vooral een soort cheaten want de game beloont goede racers helemaal niet met een dominante race. Hoe vaak ik wel niet iemand van de baan heb geknald die me toch op het einde dan nog even voorbij ging. Dat hoort bij Mario Mart en vind ik normaal ook leuk, maar niet als het bewust oneerlijk gaat.

Overigens lijkt het nu of ik dit een waardeloze game vind, wat zeker niet zo is. The nostalgia is strong in this one, de herkenbaarheid van banen, soundtrack, geluidjes, racen. Het maakte me best wel blij, maar de tand des tijds heeft deze game niet goed doorstaan. Je mag dit niet vergeleken met bijvoorbeeld Mario Kart 8 Deluxe, maar toch wel met een Double Dash die een generatie later kwam en echt veel vloeiender reed. Hopelijk komt die game ook nog eens op Switch Online, zou deze graag ook weer proberen. Mario Kart 64 was vooral ooit heel erg goed, maar nu kun je deze beter gewoon in je gedachten waarderen maar niet meer spelen.

3,5* (was 4,5*, wat ik ook terecht vond als ik weer besef hoeveel plezier ik hier ooit mee had)