menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Ajax&Litmanen1. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019, augustus 2019, september 2019, oktober 2019, november 2019, december 2019, januari 2020, februari 2020, maart 2020, april 2020, mei 2020, juni 2020, juli 2020, augustus 2020, september 2020

Duke Nukem 3D (1996) 4,5

Alternatieve titel: Duke Nukem 3, 16 september, 20:38 uur

Your face. Your ass. What's the difference?

Duke Nukem 3D is natuurlijk een iconische game uit de 90’s en verscheen een paar maanden geleden voor een paar Euro op de Nintendo Switch. Destijds had ik veel schik met de man die stalen ballen bezit en dat zelf ook weet en dus kocht ik de game opnieuw. Benieuwd of dit de tand des tijds nog heeft doorstaan, want een 3D game is natuurlijk snel verouderd en deze is alweer 24 jaar oud.

Duke Nukem 3D liet in 1996 het tijdperk van Wolfenstein en Doom achter zich en speelde met hoogtes en volledige bewegingsvrijheid zoals we dit nu nog kennen. Geen idee of Duke 3D de eerste game was die je echt volledig een 3D shooter liet spelen, maar het maakte destijds enorme indruk op me. Gelukkig is dat gevoel nauwelijks aangetast. Het is nog altijd een ijzersterke game, mits je uiteraard wel kan leven met technische gedateerdheid. Want ja, je speelt wel een stokoude game en dat zie je, ook al heeft de game die ik speelde een visueel likje verf gekregen met de 20th Anniversary World Tour die een paar jaar geleden al verscheen. Je kan kiezen tussen de klassieke en de aangepaste look. Om het een beetje speelbaar te houden koos ik wel de aangepaste versie, al keek ik regelmatig bij stukken hoe het er in de klassieke look uit zag. Dit had bv de Halo 1 remake ook al en is een hele leuke optie. Wat ook een enorm fijne toevoeging is, is dat de game je overal toegang toe geeft. Elk hoofdstuk, elk chapter kan je meteen selecteren. Loop je vast of ben je uitgekeken op een stuk, dan valt dit te skippen. En ga je dood, dan krijg je de optie om de tijd zover achteruit te spoelen als je fijn vind. Mij doe je echt een enorm groot plezier met dit soort zaken, want ik wil zo’n hoofdstuk gewoon uitspelen. De pure criticus zal het een gebrek aan uitdaging vinden, maar ach. Je kan ook gewoon nog ongelimiteerd de game saven, dus opties genoeg.

Het is overigens ook wel nodig, want de game is geregeld verdomd pittig. Dat alien-tuig valt je van alle kanten aan en is er in alle vormen, van vieze groene gezichtsplakkerd tot de geweldige pig cops tot behoorlijk bad ass giganten. Gelukkig beschik je over een flink arsenaal aan knalwerk en mag je ze, hoera, allemaal gewoon bij je dragen. Heerlijk. Dat vond ik destijds in games zo fijn, maar dat zit er in moderne shooters nauwelijks nog in. Lekker knallen met je shotgun, 3-loops mitrailleur of rocketlauncher. Op dat gebied is Duke 3D echt briljant. Het schieten voelt zo lekker en vijanden schiet je heerlijk zichtbaar aan pulp. Duke 3D is erg bloederig en de doodskreten van je vijanden zijn tof. Ook het leveldesign vind ik nog altijd heel sterk. Het gevoel van hoogteverschil is erg aanwezig, niet voor niets heb je ook geregeld je jetpack nodig. Een hoop levels zijn ook echt iconisch en ben ik na dik 20 jaar nog niet vergeten en voelen als een feest van herkenning. De bioscoop, de stripclub, het riool. Maar ik ben ook heel veel tegengekomen wat ik nooit heb gespeeld, verderop in de game, dus het was ook voor mij nog verrassend. Wel heb ik het niet zo op die ‘’zoek de pasjes en ga dan pas verder’’ gameplay. Dat is wel echt gedateerde jaren 90 gameplay en vond ik nog wel eens storend. En heel eerlijk, als je een eind in de game bent dan treedt er wel een beetje een soort moeheid op, omdat de game wat in herhaling valt. Meer dan aliens kapot maken doe je natuurlijk niet. Naast de heerlijk brute actie kent de game natuurlijk nog iets iconisch, de aanwezigheid van Duke Nukem natuurlijk. Wat een beest, wat een man, wat een heerlijk grappige gast. De oneliners in deze game zijn net zo iconisch als de game zelf.

It's time to kick ass and chew bubble gum. And I'm all out of gum.

Nobody steals our chicks... and lives!

I'm Duke Nukem. And I'm coming to get the rest of you alien bastards!

Damn! I'm looking good!

Wie kent ze niet, haha. Ik moest ieder geval geregeld lachen bij dit soort flauwekul en het geeft de game echt een eigen smoel. Jij moet niet bang zijn voor de aliens, maar zij voor jou. Dat sfeertje vind ik bijzonder aangenaam. Jammer dat dit meteen de laatste goede Duke Nukem game was. Iedere gamer met een beetje historisch besef zal nog wel eens lachen om het productieproces van de al eind jaren 90 aangekondigde Duke Nukem Forever, die pas in 2011 verscheen en bijzonder teleurstellend was. En daarna was het gedaan met de Duke, wat het niet verdiende. Ik hoop dat ze nog eens een nieuwe game maken, want zo’n personality in deze social justice sneeuwvolkjeswereld van anno 2020 zou ik heel grappig vinden. Maar Duke Nukem 3D is een monument van een game die ook nu nog steeds erg goed en leuk om te spelen is.

Kleine twijfel tussen 4 of 4,5*, maar ik laat mijn hoogste score staan

» details   » naar bericht  » reageer  

Animal Crossing: New Horizons (2020) 3,0

13 september, 20:44 uur

Eigenlijk is alles goed aan Animal Crossing. Het visuele stijltje is leuk, de muziek klinkt goed en er is ontzettend veel te doen. Maar, het is niet mijn soort game gebleken. Dit was mijn eerste Animal Crossing en ik heb er de nodige uren in gestoken, maar dit gaat zo traag en dat is niet echt mijn soort manier van gamen heb ik gemerkt. Ik kan me goed voorstellen dat mensen het vissen, bouwen en verkennen erg tof vinden, snap de hoge cijfers ook volledig. Ik hou het alleen hierbij na diverse speelsessies de afgelopen maanden en ga de focus weer op andere games leggen. Ik ga af en toe nog wel op YouTube kijken naar eilanden die echt goed zijn uitgewerkt. Zoiets imponerends is wel mooi om te zien.

3*

» details   » naar bericht  » reageer  

Red Dead Redemption (2010) 4,5

7 augustus, 15:00 uur

‘’The day John Marston stopped shooting’’

Kennen jullie zo’n gevoel bij een game dat je die echt eens zou moeten spelen of dat je het hebt gedaan, maar er niet alles uit hebt gehaald? Nouja, dat gevoel knaagde dus al 10 jaar aan mij met Red Dead Redemption. Uiteraard in 2010 wel gespeeld, net als bijna elke gamer, maar na een aantal uur gestopt. Het pakte me niet echt, ik was toen ook niet echt van de cowboys en de prairies. Maar het is en blijft wel een Rockstar product en nadien volgden nog GTA V en Red Dead Redemption 2, beide games helemaal kapot gespeeld en met 5 sterren gewaardeerd. Het beste wat een generatie games kon bieden. Ondertussen bleef dus dat gevoel van Red Dead Redemption 1 opnieuw spelen knagen en dankzij de Coronacrisis kreeg ik wat meer tijd en ben ik er toch maar eens uitgebreid voor gaan zitten. Eigenlijk kon ik niet wachten om opnieuw met John Marston te spelen, nadat hij ook al in de epiloog van deel 2 de hoofdrol had. Het enige wat ik me afvroeg was of deze game 10 jaar na dato en ook nadat ik het briljante tweede deel heb gespeeld nog overeind kan blijven.

Ik had nog geen half uur nodig om te constateren dat mijn zorgen ongegrond waren, want RDR1 blijft fantastisch overeind. Ongelofelijk dat deze game alweer 10 jaar oud is, want je ziet het er nauwelijks aan af. De wereld is gigantisch en de pracht en praal is echt om van te genieten. Denk aan de prachtige kleuren, de indrukwekkende weerseffecten en de filmische shoot outs via de Dead Eye optie. Nou is het alweer anderhalf jaar terug dat ik deel 2 voor het laatst speelde, maar volgens mij komt deel 1 aardig in de buurt. Het is met de wereld van RDR natuurlijk ook ergens wel ‘makkelijk’ om nog visueel mooi te zijn, omdat het relatief lege werelden zijn. Je hebt prairies, een paar dorpjes, rivieren en bergen. Dat is makkelijker fris te houden dan bijvoorbeeld een volle stad zoals kort voor deze game in GTA 4 zat. Maar ik blijf het alsnog een geweldige prestatie vinden hoe mooi het oogt. Dat geldt ook voor de stemacteurs en de cutscènes die echt van geweldig niveau zijn, zoals je bij Rockstar verwacht.

Het verhaal is ook redelijk makkelijk gebleven. John zoekt zijn vrouw en kinderen en zal allerlei mensen moeten helpen voordat hij weet waar hij ze terug kan vinden. Dit verhaal wordt uiteraard verteld in de stijl van een spaghettiwestern, vol met zaken als wraak, genoegdoening, bendeoorlogen, corruptie, verraad en noem alles op wat je erbij verwacht. Je hebt eigenlijk vier delen van de map waar je in dit verhaal doorheen gaat. Amerika, Mexico, terug naar Amerika (een ander deel) en het slot op je eigen ranch. Niet elk gedeelte is even boeiend, zo vond ik het begin van de game zelfs voor een western traag. Via Bonnie MacFarlane die jou helpt leer je de game kennen, maar die missies zijn wel zo saai dat ik ze echt als een moetje zag. Dieren verjagen, paarden temmen, koeien drijven. Allemaal leuk en aardig, maar dit boeide me weinig. Later werd het met andere personages wel leuker en zeker als je naar Mexico moet is het allemaal veel pittiger en grootser. Ook zijn de landschappen daar voor mij mooier, met enorme stenen, bergen en grotere dorpjes. Het beste gedeelte vind ik wel het deel daarna, als je richting Blackwater gaat. Dat is de grootste stad van de map, nog altijd niet al te groot, maar het voelde wel even verfrissend en anders. Helemaal omdat je daar in het gebied van de nieuwe tijd komt, met auto’s, gepraat over vliegende machines en de mannen van de toekomst, de FBI. Het slot op je eigen ranch voelde voor mij weer als een rustig slot, maar misschien wel te rustig. Ik vond het vrij irritant dat ik plots weer op jacht moest, koeien moest drijven en paarden moest temmen.

Om eerlijk te zijn, de missie ‘’A continual feast’’ heeft me echt van de week helemaal woest gekregen. Je moet drie paarden temmen met Uncle en de eerste twee gaan probleemloos. De derde is me ondanks twee volle uren proberen niet gelukt, elke keer vloog ik van het paard na een half minuutje. En dat is echt vreselijk vlak voor het einde, maar goddank bedacht ik me dat als je drie keer de missie over moet doen, je de optie krijgt het checkpoint te skippen. Anders had ik de game gewoon niet uit kunnen spelen. In de laatste uren van de game ontmoet je Dutch van der Linden weer, die vooral in deel 2 een grote rol had. De jacht op hem is hier best tof, wel erg jammer dat je hem niet kan vermoorden, omdat hij zelfmoord pleegt. Dat voelde toch wel onbevredigend. En we eindigen met de familie Marston dus op hun ranch, waar de FBI op het einde toch nog John komt vermoorden. Het maakte me triest, maar het was wel weer een passend slot omdat hij sterft terwijl hij zijn familie beschermd, zoals John dit zou willen. Hij was een oud fossiel die niet in de nieuwe tijd paste. Ook even slikken dat Abigail schijnbaar niet al te lang na John is overleven, waarna zoon Jack over blijft. Wel tof om nog even met hem te spelen en je wraak te nemen op je vaders moordenaar. En ja, ik heb ook zijn vrouw en broer vermoord, haha. Dan maar even wat minder honor.

Red Dead Redemption is een bijna perfecte game. De sfeer is ongelofelijk, er zijn tig interessante of grappige personages, het paardrijden en schieten gaat heel natuurlijk (leve Dead Eye, wat blijft dit enorm tof en bruut) en het voelt gewoon ontspannen om af en toe even vijf minuten met je paard naar een missie aan de andere kant van de map te gaan. Soms is de game technisch wel eens wat gebrekkig, met wat clippingproblemen of bv je paard die achter een rots blijft hangen, maar who cares. Het enige dat soms wat minder was, was de diversiteit in de missies. Het kwam er soms wel erg vaak op neer om van A naar B te gaan, daar iedereen overhoop te knallen en je bent weer klaar. Maar de schietpartijen blijven leuk, dus ook dat was niet echt storend. En wat ik fijn aan RDR 1 tegenover RDR 2 vind is dat een hoop onzinnige dingen hier niet belangrijk zijn. Ik hoef geen paard te borstelen, vlees te eten, geweer te poetsen of constant in winkels shoppen. Af en toe kogels halen, dat is het wel. En er zijn geen kampen waar ik als een 91 jarige man doorheen hoef te strompelen, dat stoorde me zo in deel 2. De game heeft een hoger tempo en dat vind ik fijner. Emotioneel bekeken vond ik RDR 2 weer net wat sterker. Als ik echt moet kiezen, dan vind ik Arthur nog net wat toffer dan John.

Als je RDR 2 indrukwekkend vond en je hebt deel 1 niet of te weinig gespeeld, dan ben je bijna verplicht dit alsnog te doen. Ik ben er ieder geval heel blij mee. Nu binnenkort de DLC Undead Nightmare nog eens spelen voor de fun en dan is het wel mooi geweest.

4,5* (was 3,5*)

» details   » naar bericht  » reageer