menu

Hier kun je zien welke berichten Wassup ! als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Bionic Commando (2009)

3,5
Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: Bionic Commando verraste mij! Ik wist in het begin eigenlijk totaal niet wat ik nu uiteindelijk van dit spel moest verwachten. Uiteindelijk heb ik dit spel dan toch maar eens een kans gegeven. Bionic Commando is op de dag van vandaag niet bepaald uniek meer te noemen, na al die jaren. Capcom weet nog gelukkig maar hoe ze verassend sterk uit de hoek moeten komen. Niet enkel met Bionic Commando Rearmed, zo blijkt. Maar nu ook dus met deze, de volledig vernieuwde 3D versie ervan. Capcom in volle glorie? Daar lijkt het in ieder geval wel op.

Qua gameplay is Bionic Commando uniek in zijn genre. Het slingermechanisme is erg goed uitgewerkt. Het is echt een kunst van het ene object naar het andere te zweven, zeg maar. Dit kan door o.a. aan verschillende objecten te gaan hangen, genoeg snelheid proberen te halen en vooruitgang proberen te boeken door van oppervlakte naar oppervlakte te slingeren. Hier horen uiteraard wat uiterst frustrerende momenten bij. Zeker gedurende het eerste halfuur is het erg wennen aan de besturing, die de nodige inzet van de speler danig op de proef stelt. Eens je dat obstakel hebt overwonnen is het echter genieten geblazen. De meeste uren steek je in het slingeren, maar je kan tevens ook schieten met Nathan “Rad” Spencer. Nathan beschikt over een redelijk ruim assortiment aan geweren. Er zijn ook enkele granaten te vergaren in deze titel. Enkele geweren hebben ook meer impact op de vijanden, dan heb ik het bijvoorbeeld over de hittezoekende raketwerper, die best indrukwekkend oogt. Het schieten is jammer genoeg niet zo geniaal als het slingermechanisme. Het is leuk, het werkt ook, maar echt bijzonder voelt het nooit aan. Standaardactie, als je het mij vraagt. Met je bionische arm kan je gelukkig meer dan alleen maar slingeren, je kan er ook rake klappen mee uitdelen. Nathan kan tevens ook verschillende objecten vastnemen of naar zich toe trekken om ze vervolgens weer richting vijand te gooien. Dit houdt de gevechten nog enigszins fris en spectaculair door de over-the-top actie die Bionic Commando je te bieden heeft. De bazen in dit spel zijn in kleine aantallen aanwezig, al was de Mohole wel een erg indrukwekkende baas, die een bepaalde doordachte tactiek vereiste gedurende het gevecht. Een welgekomen afwisseling, als je het mij vraagt. Want erg veel tactiek komt er zelden tot nooit bij te pas.

De graphics zijn tot mijn verbazing redelijk verzorgd te noemen. De watereffecten zijn erg mooi weergegeven en ook de omgevingen zien er best goed uit. Toch weten soms de steden een beetje slordig te ogen, wat jammer is. De hopen puin zijn bijvoorbeeld nou niet meer van deze tijd. Ze lijken net alsof ze uit het PlayStation 2 tijdperk zijn gehaald. De animaties van de personages zien er trouwens ook soms wat stijfjes uit in de tussenfilmpjes. Maar al bij al, de graphics zien er bij wijlen misschien een beetje slordig uit, toch heeft het spel ook enkele memorabele locaties te bieden, die je sowieso niet snel weet te vergeten.

Het verhaal is niet zo bijzonder, Nathan wordt in het begin van het spel als enige man uitgekozen om de vijandelijke linies achter de terroristische organisatie BioReign te stoppen. Deze zogenaamde organisatie heeft een enorme bom laten vallen in het Ascension City en Nathan mag deze heuse klus eventjes gaan opknappen van zijn goede oude vriend Joseph Gibson. Het verhaal heeft niet al te veel om het lijf, zoals jullie lezen. Wat nog een heuse domper was, was dat de personages niet verder uitgediept werden in dit spel. Dit gaf toch wel een rare wrangsmaak op het spelplezier. Voor een sterk verhaal ben je op het verkeerde adres bij Bionic Commando.

De soundtrack is werkelijk fantastisch, dit heb ik trouwens nog maar weinig opgevangen door mensen die dit spel speelde. Zonde, prachtige muziek. Bij het opstarten van het spel hoor je al dat er aanzienlijk veel talent in deze titel is gestoken. Al moet ik er wel weer bij vertellen dat het stemmenwerk beter kon, over de hele lijn. Wat uiteindelijk een beetje jammer is, als het verhaal al zo weinig om het lijf heeft red je het al helemaal niet om de speler entertaind te houden. Behoorlijk pijnlijk. Gelukkig maakt de soundtrack dat puntje van kritiek nog enigszins goed, al is het maar een pleister op de wonde.

Bionic Commando is een leuk spel geworden dat door vele mensen onmiddellijk in de vergetelheid werd gebracht. Toch weet Bionic Commando te entertainen door zijn magistrale gameplay. De bionische arm is een erg leuk mechanisme dat goed weet te functioneren en toch voor de nodige uitdaging weet te zorgen. Ik moet er wel bij zeggen dat dit geen spel is dat voor iedereen is weggelegd. Ik wist het in ieder geval wel te smaken wat die jongens daar bij GRIN hebben afgeleverd. Niets is zonder zijn gebreken, ook deze Bionic Commando niet.

Bourne Conspiracy, The (2008)

Alternatieve titel: Robert Ludlum's: The Bourne Conspiracy

3,5
De eerste blikken van dit spel waren zeker uitmuntend te noemen en de meeste fans onder ons van de films zaten dan ook ongeduldig te wachten op dit spel.
Ik ben persoonlijk niet een rasechte fan van de reeks, maar het spel leek mij wel wat, dus gelijk ook maar aangeschaft.

Het spel bestaat voornamelijk uit schieten, na enkele levels te hebben gepasseerd krijg je ook je eerste level voorgeschoteld, wanneer je je in een Mini Cooper bevindt.
De makers hadden dan ook duidelijk vermeld dat dit een tussendoortje is.
Dat valt er spijtig genoeg aan te zien. Je ziet dat er vrij weinig aandacht aan het sturen is besteed. Gelukkig zijn deze levels best makkelijk te noemen, dat verhindert dat de eventuele frustratie minimaal blijft.

Zowel de muziek en de graphics zijn goed te noemen.
De nadruk wil ik het liefste leggen op de muziek, de soundtrack is goed gekozen en geeft de gepaste sfeer die ook in de films verwerkt zaten.
De graphics zijn niet verbijsterend goed, enkel hier en daar enkele onnauwkeurigheden. Maar over het algemeen valt er weinig op aan te merken.

De verhaallijn van het spel is eveneens sterk, zolang het spel duurt tenminste.
Het spel duurt namelijk ong. 7 à 8 uurtjes en dan rollen de credits al over je scherm.
Buiten deze kleine opmerkingen ben ik best te spreken over The Bourne Conspiracy.

Brothers in Arms: Hell's Highway (2008)

4,5
Brothers in Arms: Hell’s Highway wist niet meteen mijn aandacht aan te wakkeren. Ik dacht eerder bij mijn eigen: “Alweer een nieuwe WO II game, kom op? Daar hebben wij onze buik toch allang van vol?”. Tot mijn verbazing had ik toch zin naar meer na het spelen van de uitstekende demo. In het begin was het echter wat sukkelen, team-based gameplay is nooit echt mijn ding geweest. Maar in deze titel is dit echter een noodzaak, wil je overleven. Zonder je team samen in de strijd te gooien haal je het echter niet. Op dat vlak verdient deze game dus al een medaille.

De gameplay wist ik best te appreciëren, na een tijdje toch. Het sfeertje dat de game wil creëren door teamwerk nog meer aan te sterken, is sowieso bewonderenswaardig. Wat ik echter wel een klein minpuntje vind, is dat de tegenstanders bij momenten niet van de slimste zijn. Bij het gooien van granaten lijkt het net alsof ze domweg niks doorhebben en gewoon blijven zitten achter hun schuilplek. Het is wel cool om te zien hoe je tegenstander omkomt. Bij hoofdschoten zie je wanneer je een perfecte voltreffer hebt gemaakt, wat voor een nogal bloederig resultaat zorgt. Al hoor je mij niet klagen, het moment van voldoening wordt erdoor enkel sterker beïnvloed. Maar het beste komt nog: vooral bij het gooien van granaten is het echter nog beter en bruter in beeld gebracht. Je ziet werkelijk de stukken er vanaf vliegen, van de Duitsers bedoel ik dan. Ledematen blijven niet gespaard, alles vliegt in het rond. Spektakel verzekerd. Het spel speel je voornamelijk in third person, vanwege je bijna het hele spel lang dekking moet zoeken eer je het perfecte moment afwacht om in de tegenaanval te gaan. Dit schakelt echter automatisch over als je terug op pad bent in first person. Wanneer je dekking zoekt verandert dit perspectief in third person. Handig, dus. Op je teamgenoten kan je meestal wel rekenen. Al zijn er hier ook wel enkele kleine problemen waar te nemen. Als je hun naar een bepaalde plaats toewijst, weet het toch af en toe de bal mis te slaan. Soms springen ze domweg over hun schuilplaats heen en nog van dat soort zaken. Al zijn deze niet zo erg, want erg veel komen deze problemen niet voor. Het bevelen geven werkt over het algemeen erg snel, je bazooka team inschakelen voor tanks en 88’s uit te schakelen, werkt treffend. De grootste vernieuwing in deze nieuwste Brothers in Arms zijn de vernielbare omgevingen. Hekjes, omheiningen en houten karren, etc. geven je maar enkele seconden de tijd om je beschermen tegen de hevige tegenstand. Het is dan ook niet aangeraden er snel eventjes achter te gaan zitten, de Duitsers zijn op dit vlak echter slimmer. Flankeren kan je ook toepassen, wat de strijd kan doen keren als je het op een gegeven moment zwaar te verduren krijgt. De gameplay weet gelukkig gedurende het hele spel te boeien. De hectische momenten uit WO II zijn bijna nergens zo goed neergezet als hier.

De graphics werden ondersteund door de oh zo goede Unreal Engine 3. Maar soms had ik toch het gevoel dat ik rond dwarrelde in nogal behoorlijk fletse omgevingen. Wat ook nogal opmerkelijk was, was dat de frame rate het bij momenten erg zwaar te verduren kreeg. Bij het gooien van granaten is dit vooral erg opmerkelijk. Het kleurenpalet mocht voor mijn part ook iets grauwer. Ik heb het niet zo op van die al te felle kleurpaletten. Zeker niet bij dit soort spellen. Al stoort dit niet meer al te veel na een tijdje spelen. Waarom? Omdat het simpelweg nooit weet te vervelen. De graphics zijn niet super, al zijn ze ook niet slecht. De tussenfilmpjes verdienen echter wel een grote pluim. Het stemmenwerk is uitstekend neergezet en doet je ook stiekem laten meeleven met de personages in het spel.

Het spel weet je dus best te entertainen, al kon het op enkele vlakken misschien wel beter. Het stemmenwerk en het geluid zijn echter van topniveau. De wapens klinken zoals het hoort en de stemmen zijn ook mooi vertaald naar het spel. Jammer van de soms nogal betreurende animaties van de personages, anders had je al bijna te maken met een Hollywoodproductie! Ja, je hoort me goed! Ik heb zelden nog zo’n spel mogen spelen met zo’n sterk en aangrijpend verhaal.

De nieuwste Brothers in Arms is een titel geworden die mij was ontgaan vorig jaar. Die schade heb ik ondertussen snel weten in te halen en heb er bij het spelen ervan geen moment spijt van gehad. Brothers in Arms: Hell’s Highway is een topper in zijn genre. Al mocht de speelduur wel wat langer zijn. Na zo’n achttal uurtjes ben je er wel doorheen. Al vind ik dit geen al te groot probleem. Het verhaal behoudt zijn tempo gedurende de hele rit, wat weer veel goed maakt, uiteindelijk. Brothers in Arms: Hell’s Highway is geen spel zonder slippertjes, al kan je dat het spel wel vergeven. De rest is zodanig goed uitgevoerd, waardoor je toch maar blijft doorspelen. Het mag heus gezegd zijnde dat dit voor mij de beste WO II game is die ik in jaren gespeeld heb. Doe jezelf een plezier en haal dit spel gewoon in huis.