menu

Hier kun je zien welke berichten solidKevin als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Need for Speed: Most Wanted (2005)

Alternatieve titel: Need for Speed: Most Wanted 5-1-0

4,5
Need for Speed: Most Wanted is echt een jeugdsentiment voor me. Het was een van de eerste racers die ik ooit speelde op mijn allereerste console (GameCube). Toen ik de game een paar maanden gelden tweedehands zag liggen voor de Xbox 360 moest ik even naar adem happen. Ik was al heel lang op zoek naar een fysieke versie voor die console. Gisteren heb ik de game weer helemaal doorgespeeld en ben ik tot de conclusie gekomen dat Most Wanted nog steeds tof is.

De racemechanieken zijn ietwat verouderd, (met 120 km/h door een bocht van 90 graden rijden is niet heel logisch) maar de game is toch heel leuk. Het geluid van de auto's is lekker en Rockport is een leuke stad om doorheen te scheuren. De A.I. van de racers is alleen wel een beetje frustrerend. De ene keer bakken ze er niks van en de andere keer zijn ze extreem goed.

De kracht van Most Wanted zit hem vooral in de politieachtervolgingen. In mijn optiek de beste ooit gemaakt. Vooral op hogere 'heats' is de politie meedogenloos en zijn de achtervolging heel spannend en vermakelijk. Dit in combinatie met geweldige achtervolgingsmuziek maakt het een genot. De muziek in de game is sowieso heel tof. Een mix tussen rock, metal en hiphop. Hoewel ik met het laatste genre niet veel heb, passen de nummers goed bij de game.

Het verhaal is, voor en racer, best goed eigenlijk. De reden waarom je de dingen doet die je doet, zijn logisch en ook de paar scenes met de acteurs zijn prima. Ik denk dat het vooral goed is doordat de game zichzelf niet serieus probeert te nemen. Het acteerwerk is vrij over de top en cheesy. Het is ook wel duidelijk dat de makers inspiratie hebben gehaald uit de eerste paar Fast & Furious films.

Need For Speed: Most Wanted is wat mij betreft nog steeds de beste game in de serie. De game is wat verouderd, maar het is zo'n charmante game dat je daar wel doorheen kan kijken. Normaal zou ik 4* geven, maar door het jeugdsentiment komt daar 0,5* bij.

Nier (2010)

Alternatieve titel: NieR Gestalt

4,0
Eigenlijk vat Squall Lionheart mooi samen wat ik ook van Nier vind, dus ik ga er verder niet te veel woorden aan vuil maken. Ik ben de game gaan spelen op aanraden van een vriend en omdat ik de spirituele opvolger (Nier Automata) nog moet spelen. De kracht van Nier zit hem echt in het verhaal, de personages en de muziek. De rest kan er mee door. Als je door de wat mindere elementen heen kan kijken, heb je in Nier een ondergewaardeerd pareltje.

NieR: Automata (2017)

4,5
Een tijd terug eindes A t/m E voorbij zien komen en alle achievements gehaald. Eigenlijk is NieR: Automata in alle opzichten een verbetering op NieR: Gestalt. De combat is beter, quests zijn interessanter en de muziek is van een nog hoger niveau. Bij mij zijn veel games van Japanse makelij hit or miss en dit is een game die klikt bij mij.

Op een of andere manier weet NieR: Automata, net zoals NieR: Gestalt, me te intrigeren met zijn eigenzinnig vertelling en wereld. Ik was constant benieuwd naar wat er zou gaan gebeuren en hoe alles precies in elkaar zat. Toch vind ik het lastig om specifiek te duiden waarom ik dat zo voel. Misschien is dat wel het unieke aan de wereld van NieR.

Ik kan echter ook begrijpen waarom iemand deze game niet kan waarderen. Vooral de manier waarop je bij de tweede helft van de game komt, is vrij onconventioneel en ietwat herhalend. Hierbij helpt het niet dat de gameplay de tweede keer ook radicaal anders is. Zelf had ik hier geen moeite mee, omdat het wederom bijdraagt aan het unieke aspect van NieR.

De manier waarop alles wordt gepresenteerd, is alleen mogelijk in een game. NieR: Automata bewijst nogmaals dat games een plek verdienen als een groot en uniek entertainmentmedium.