menu

Hier kun je zien welke berichten solidKevin als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Last of Us, The (2013)

Alternatieve titel: The Last of Us: Remastered

3,5
The Last of Us Remastered
Platform: PlayStation 4
Totale speelduur: 14 uur
Moeilijkheidsgraad: Hard

Vandaag (eindelijk) een van de meest bekroonde en hooggewaardeerde games van de afgelopen jaren uitgespeeld: The Last of Us. Aan de ene kant snap ik de lovende kritieken wel. De personages (en dan met name Joel en Ellie) zijn uitstekend geschreven en maken een zeer realistische groei door over de koers van het verhaal. De algehele cinematografie, productie en stemwerk laten het soms meer lijken alsof je een serie/film kijkt dan dat je een game speelt. En dat is dan zowel positief als negatief wat mij betreft.

Hoe hoog de productiewaarde ook mag zijn, het 'game' onderdeel lijdt er onder. De A.I. van de vijanden is in totale disbalans. De ene keer zien ze je niet als je bijna recht voor ze staat en de andere keer horen de vijanden je, zelfs als je sluipt, ineens aankomen. Om nog maar te zijgen over de 'keuze' die je wordt gegeven om te sluipen of er vol in te gaan. De game wil op sommige punten eigenlijk niet dat je ongezien de vijanden in een omgeving neerhaalt. Dit lukte me in een bepaald deel van de game wel en daar had men blijkbaar niet op gerekend. Toen ik alle zichtbare vijanden had gedood, kwamen er op bepaalde punten andere gasten bij die maar een beetje voor zich uit stonden te staren.

De schietmechanieken zijn prima te gebruiken, maar ik kan niet zeggen dat het leuk was om in een vuurgevecht terecht te komen. Vooral niet als het je wordt opgedrongen. Ik had een beetje hetzelfde bij die andere grote serie van Naughty Dog: Uncharted. In die games vind ik de schietmechanieken ook een beetje ondermaats. Als ik het vergelijk met andere titels die een derdepersoonsperspectief gebruiken, (Gears of War, Resident Evil en Vanquish) is The Last of Us een beetje het simpele broertje: hij bedoelt het goed, maar echt geniaal is hij niet.

Vanuit het verhalende perspectief snap ik waarom mensen zo lyrisch zijn over deze game. Ook ik ben zeer onder de indruk van de manier waarop Naughty Dog dit onderdeel in elkaar heeft gezet. Maar om in de woorden van de ex-president van Nintendo of America te spreken: "If it isn't fun, why bother?" En dat heb ik soms weleens gedacht tijdens het spelen van The Last of Us. En hoewel de manier waarop het verhaal is vormgegeven indrukwekkend te noemen is, wist het me soms ook niet te boeien.

Ik kan zien waarom mensen The Last of Us goed vinden, maar ik vind de hype zeer overdreven. Het is een game die het moet hebben van een hoogwaardige productie, maar ergens in het proces is men vergeten dat het nog steeds een game (en geen film/serie) betreft.

Cijfer: 3,5* (7,5)

Last of Us: Left Behind, The (2014)

3,0
The Last of Us: Left Behind (The Last of Us Remastered)
Platform: PlayStation 4
Totale speelduur: 1,5 uur
Moeilijkheidsgraad: Hard

Aangezien The Last of Us: Left Behind gewoon bij The Last of Us Remastered zit, heb ik die ook nog even doorgespeeld. Om heel eerlijk te zijn, kon ik er niet zoveel mee. Ik vond de delen in het verleden nog het meest interessant, maar hetgeen in het heden voelt een beetje aan als iets waarvan ze in eerste instantie hadden besloten om het toch maar niet in de hoofdgame te stoppen om het vervolgens (voor 15 euro!) als iets aparts te verkopen. Het is dat deze DLC er gewoon bij zit, want als ik hier ten tijde van de PlayStation 3 voor had betaald dan was mijn punt een stuk lager geweest.

Cijfer: 3* (6,5)

Last of Us: Part II, The (2020)

4,0
Gisteravond de credits voorbij zien rollen en het is me niet tegengevallen. Mijn verwachtingen voor The Last of Us: Part II (TLOU2) waren vrij laag, omdat ik het eerste deel een zwaar overgewaardeerde game vind. Het kon me dan ook niet zoveel schelen dat ik al van een paar grote gebeurtenissen afwist en nu ik het hele plaatje zie, snap ik de keuzes van Naughty Dog een stuk beter.

Het verhaal in TLOU2 is, net zoals bij deel 1, echt niet zo bijster origineel. De manier waarop het wordt verteld, is van een zeer hoog niveau. De gezichtsanimaties en de manier waarop alles in beeld wordt gebracht, doen allemaal niet onder voor menig film of serie. Alle stemacteurs zitten er lekker in en weten veel emotie in hun rol te leggen. Ik moet wel bekennen dat ik een beetje Laura Bailey moe ben. Wat mij betreft zit ze in te veel AAA-titels.

Het verhaal zelf heeft wat mij betreft een duidelijke moraal: wraak kent alleen maar verliezers. Dit geldt voor zowel Abby als Ellie. Beide dames verliezen hun vrienden en familie door de haat die ze voor elkaar hebben. Aan het einde zijn er alleen nog twee gebroken vrouwen over die alles hebben opgegeven voor wraak. Hierbij trekt Ellie duidelijk (en niet geheel onterecht) aan het kortste eind.

Over de lengte van de game kan je discussiëren. Zelf was ik er in iets minder dan 25 uur doorheen en ik heb me er niet doorheen hoeven trekken ofzo. Dit had ik bij Uncharted 4 bijvoorbeeld wel. Die game werd echt vijf uur lang onnodig gerekt. Hoewel TLOU2 genoeg vaart had om me te blijven boeien, vond ik het laatste gedeelte een beetje onnodig.

Als je kritisch naar TLOU2 kijkt, zou je kunnen stellen dat het gedeelte waarin je als Abby speelt niet per se nodig was. Die tien uur had je ook kunnen inkorten of zelfs weg kunnen laten. Dat had het verhaal misschien scherper gemaakt. Aan de andere kant biedt het ook een ander perspectief op de situatie. Het is maar hoe je het bekijkt.

De algemene gameplay is ook een stuk aangenamer dan die van zijn voorganger. Laat ik wel zeggen: de gameplay is nog steeds achterhaald. Er zijn games die de verschillende onderdelen (stealth, third-person shooter, etc.) gewoon drie keer beter doen. Het is echter wel een verbetering ten opzichte van het eerste deel en het was goed genoeg om niet te irritant te worden.

Ik heb me prima vermaakt met The Last of Us: Part II en vond hem, vooral dankzij de gameplay, leuker om te spelen dan zijn voorganger. Verhaaltechnisch is het gewoon weer sterk in elkaar gezet. Daarom 4* van mijn kant.

Last Story, The (2011)

3,5
Na ruim 20 uur heb ik The Last Story dan eindelijk uitgespeeld en ook ik ben niet weggeblazen door de game.

Dit is met name te wijten aan de combat die meerdere malen het bloed onder mijn nagels vandaan wist te halen. Wie ooit op het idee is gekomen om de speler te laten aanvallen met de joystick waar je mee loopt moet zich even achter de oren krabben. Als je wil weglopen val je aan en als je wil aanvallen loop je weg. Daarnaast ben ik het eens met bovenstaande berichten dat de combat weinig tot geen uitdaging te bieden had.

Het verhaal is oké: niet bijster goed, maar ook niet tenenkrommend slecht. De game bevat leuke momenten en kan grappig uit de hoek komen, maar de personages blijven een beetje op de vlakte en ontwikkeling zich nauwelijks. Het is vooral jammer dat het grafisch zich niet kan meten met andere rpg's uit 2011, maar dat ligt meer aan de technische limitatie van de Wii dan aan de ontwikkelaar.

The Last Story weet niet genoeg te boeien en overtuigen om een hoge score te rechtvaardigen, maar is niet slecht genoeg voor een onvoldoende. Daarom een 3,5* van mijn kant.

Legend of Zelda: Twilight Princess, The (2006)

Alternatieve titel: Legend of Zelda: Twilight Princess HD, The

5,0
Meesterwerk. Dat is het enige woord waarmee je The Legend of Zelda: Twilight Princess kunt beschrijven. De game heeft anno 2020 net zoveel indruk gemaakt als tijdens mijn eerste ervaring (op de GameCube) in 2014. Stiekem zelfs nog wel wat meer dankzij de opgepoetste grafische stijl en wat extra 'quality of life' verbetering in de HD-versie op de Wii U.

Zo goed als alles klopt aan Twilight Princess. Van de epische muziek tot de artistieke stijl en van de memorabele personages tot het prachtige verhaal: het grijpt je allemaal bij je strot en trekt je volledig mee naar de wondere wereld van Hyrule.

De game heeft een duistere ondertoon, maar blijft hier niet hangen. Er is ruimte voor vriendschap, kameraadschap en liefde, maar het wordt nergens zoetsappig. Het einde is passend, mooi en somber tegelijkertijd. Wat tekst, een paar 'simpele' geluiden en de juiste muziek op het juiste moment zijn genoeg om je echt iets te laten voelen.

Toen de credits na ruim 35 uur voorbijkwamen, had ik wat natte ogen en zat mijn adem even wat hoger. Ik heb Twilight Princess en al haar facetten in mijn hart gesloten. Er zijn maar weinig games die dit voor elkaar krijgen bij mij. Dat het twee keer lukt (en de tweede keer misschien zelfs nog meer), zegt iets over de kwaliteit van de game.

Ik kan dan ook niet anders dan mijn originele stem van 5* te laten staan. Wel heb ik de game wat naar boven geschoven in mijn top 10. Dus, zien we elkaar over zes jaar weer Twilight Princess?

Life is Strange: Before the Storm (2017)

3,5
Net zoals veel anderen was ook ik helemaal weg van Life is Strange (LiS). Leuk verhaal, boeiende personages en een goede soundtrack maakte het een genot. Before the Storm (BtS) doet een dappere poging om dat niveau te halen, maar dit lukt zelden.

Je weet ten slotte al dat Rachel en Chloe toch niet bij elkaar blijven en dat de eerstgenoemde dood gaat. Bij sommige spelers zelfs allebei. Voor Chloe maakt dat wat minder uit, omdat ze een belangrijk onderdeel van LiS is , maar bij Rachel had ik vaak het gevoel van: het zal wel meid. De gespannen relatie tussen Chloe, Joyce en David vond ik persoonlijk boeiender. Ook de vriendschap met Steph en Mikey had van mij veel meer naar voren mogen komen.

Verder vond ik het spijtig dat de game met een paar snelle scenes eindigt. Waarom wordt er niet naar de ontvoering van Rachel toegewerkt? Waarom zien we niet waarom Rachel ineens iets kreeg met Frank? Vooral dat laatste is na de verhaallijn in BtS sowieso een beetje ongeloofwaardig geworden, maar goed.

Het sterkste aan BtS was absoluut de muziek. Die paste perfect in de sfeer en het gevoel dat de game wilde uitstralen. Van de achtergrond deuntjes tot de hardere punkrockachtige nummers, het paste er gewoon goed bij.

Ik heb genoten van deze prequel, maar hij blinkt nergens echt uit. 3,5*