menu

Hier kun je zien welke berichten solidKevin als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Detroit: Become Human (2018)

4,5
Gisteren tot diep in de nacht doorgespeeld tot het einde omdat ik moest weten hoe het verhaal voor mij zou gaan eindigen. Zelfs als ik de game niet aan het spelen was, moest ik af en toe denken aan de keuzes die ik had gemaakt en nog zou kunnen maken. Ik wilde constant verder. Detroit: Become Human is daarom ook de eerste PS4 exclusive die de aankoop van de console (voor mij persoonlijk) echt de moeite waard heeft gemaakt.

Ik vind het vooral indrukwekkend hoe Quantic Dream het verhaal heeft vormgegeven. De verschillende manieren waarop je de situaties kan aanpakken zijn zeer uitgebreid en kunnen zowel op de lange als korte termijn een duidelijke impact hebben op het leven van de drie hoofdpersonages en de personages in hun omgeving. Hierdoor voelt bijna elke beslissing nuttig aan.

Als je, vooral in de latere hoofdstukken, de storychart bekijkt, zie je zoveel paden dat je hoofd er bijna van op hol slaat. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe moeilijk het voor David Cage en zijn team moet zijn geweest om al die paden op elkaar af te stemmen. Een kleine fout en je hele game valt als een kaartenhuis in elkaar. Mijn verhaal en keuzes stonden als een huis, maar ik kan me voorstellen dat dit voor iemand met andere keuzes niet geldt. Dat is altijd het grote gevaar bij dit soort games en ik kan me niet voorstellen dat Quantic Dream foutloos is geweest in dit proces.

De vraag of technologie een gevaar is voor de mens is al op veel verschillende manieren verteld en Detroit: Become Human doet op dit gebied dan ook geen baanbrekende dingen. Het bleef mij vooral boeien door de personages die, hoewel soms een beetje cliché, leuk zijn uitgewerkt. Hierbij steken vooral Kara, Connor en Hank erbovenuit. Met name de (in mijn geval groeiende) relatie tussen de twee laatstgenoemde vond ik zeer smaakvol en interessant.

In tegenstelling tot de andere Quantic Dream games die ik heb gespeeld (Heavy Rain en Beyond Two Souls) zie ik mezelf deze game om de zoveel jaar wel weer opnieuw spelen. Ik ben wel benieuwd hoe het verhaal uitpakt als je de dingen heel anders aanpakt. Oh, en die androïde in het hoofdmenu die dingen tegen je zegt en reageert op je keuzes vind ik ook heel leuk bedacht. Dit geeft zelfs iets ogenschijnlijk simpels als een menu een diepere laag.

Die 4,5* heeft Detroit: Become Human wat mij betreft zeker verdiend.

Devil May Cry 5 (2019)

Alternatieve titel: Devil May Cry 5: Special Edition

4,5
Devil May Cry 5 - Impressie

Vorige week heb ik de game helemaal doorgespeeld, dus tijd voor een korte impressie. Laat ik beginnen met zeggen dat Devil May Cry 5 op het gebied van gameplay de beste uit de serie is. Het grote scala aan aanvallen voor alle speelbare personages is echt niet normaal.

De personages
Dit komt bij Dante nog het beste naar voren. Hij beschikt over de meest veelzijdige moveset ooit. De combinatie van zijn vier styles (Trickster, Swordmaster, Gunslinger en Royalguard) en uiteenlopende slag- en vuurwapens, maakt hem de meest complete versie van zichzelf.

Nero was in Devil May Cry 4 vrij rechttoe rechtaan. Dit was goed, maar er was iets minder variatie in zijn gevechtsstijl. In deel vijf is dat grotendeels opgelost met de Devil Breakers. Deze grote collectie armen geven je veel verschillende mogelijkheden voor indrukwekkende combo's.

Het nieuwe personage V bied je dan weer een compleet nieuwe ervaring. Hij is afhankelijk van drie demonen om schade te doen, maar dit trio kan andere demonen niet doden. Alleen V kan met zijn wandelstok de demonen terug naar de hel sturen. Deze gameplayvorm heb ik in al die jaren nog nooit in een action game gezien.

Het verhaal
De manier waarop het verhaal wordt gepresenteerd is niet altijd heel succesvol. De toon van de game is overduidelijk serieuzer dan die van de andere vier delen in de hoofdserie. Gelukkig neemt de game zichzelf niet zo serieus als DmC: Devil May Cry en is er ook ruimte voor wat 'oude' humor. Toch komt dit niet altijd goed uit de verf.

De humor en over de top momenten passen niet echt goed in de nieuwe toon van de game, waardoor Devil May Cry 5 twee gezichten krijgt. De een wil een serieus verhaal vertellen en de ander wil doldwaze dingen laten zien. Dit zorgt voor een kleine identiteitscrisis.

Devil May Cry 5 brengt een einde aan de Sparda-saga. DIt betekent dat je veel bekende gezichten voorbij ziet komen in de game. Daarnaast zit het vol met referenties naar de oude titels, waardoor elke DMC-fan er van kan genieten. Toch mist het verhaal de kracht die Devil May Cry 3 bijvoorbeeld wel had. Als je bekend bent met de games zie je de uitkomst van het verhaal al na een paar missies aankomen.

De rest
Een andere minpunt aan de game zijn de baasgevechten die DMC 5 rijk is. Op de een of andere manier is het vechten tegen deze vijanden meer een last dan echt een plezierige bezigheid. Dit komt doordat ze soms veel te veel schade doen en je de gameplay van deel vijf niet altijd goed op ze kan toepassen. Je bent meer bezig met ontwijken dan het maken van combo's en dat is nu juist de core van de game.

Ik wil deze impressie positief eindigen en daar hoort een vermelding van de geweldige soundtrack zeker bij. Met name Nero's thema Devil Trigger is een van de beste gevechtsthema's die ik ooit heb gehoord. Andere nummers zoals Crimson Cloud en Subhuman zijn dan weer totaal anders, maar passen wel goed bij elkaar. Daarnaast reageert de soundtrack op je prestaties in de game. Hoe hoger je stijlrang wordt, hoe harder en hyper de muziek wordt.

Devil May Cry 5 is een waardig vervolg op de oude games. De gameplay is zonder twijfel de beste uit de serie, maar de baasgevechten behoren tot de mindere. Het verhaal heeft soms een identiteitscrisis en neemt zichzelf soms iets te serieus. Daartegenover staat een retestrakke soundtrack die elk gevecht weer een genot maakt.

Ik twijfel tussen 4* en 4,5*, maar voor nu houd ik het op de eerstgenoemde.