menu

Hier kun je zien welke berichten solidKevin als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Batman: The Enemy Within (2017)

4,0
Ik heb al veel van dit soort games gespeeld, maar Batman: The Enemy Within behoort bij de beste. Hij is in alle opzichten beter dan zijn voorganger. De game is verrassend stabiel (iets waar de games van Telltale nogal eens mee kampen), het verhaal is interessant en de keuzes voelen relevant. Dit laatste is vaak een van mijn grootste kritiekpunten in dit genre, want in veel gevallen voegen de keuzes zeer weinig toe.

Uiteraard is het niet zo dat dit bij Batman: The Enemy Within baanbrekend is, maar de keuzes hebben hier wel meer impact dan normaal. Met name de manier waarop je omgaat met het personage John Doe kan de laatste episode drastisch veranderen. Als 'game' stelt het niet veel voor, maar de gameplay is is ook niet de reden waarom je dit soort titels speelt.

Als je een liefhebber bent van dit soort games en/of je bent geïnteresseerd in de wereld van Batman, is Batman: The Enemy Within zeker de moeite waard.

Beyond: Two Souls (2013)

4,0
Quantic Dream durft met Beyond Two Souls een van de grootste vragen van de mensheid te behandelen: wat gebeurt er als we dood gaan? Veel dingen in de game zijn uiteraard wat vergezocht,(wezens uit de andere wereld/het hiernamaals die ons willen doden? Yeah right.) maar ik snap het idee erachter wel. We zijn namelijk bezig met een game en geen filosofieklas. Het thema wordt mooi uitgedragen, maar het probleem is dat niet elke scène even sterk is. Net zoals veel anderen vond ik Homeless en Navajo met uitstek de beste hoofdstukken.

Op het gebied van gameplay vond ik hem minder 'smooth' dan Heavy Rain en ook de keuzes en consequenties waren nogal matig. De meeste dingen die je doet hebben eigenlijk niet tot nauwelijks invloed. Hierbij helpt het ook niet dat de game van de ene tijd naar de andere springt. Soms was het spot on, maar in de meeste gevallen voelde het niet heel logisch aan.

Toch heeft de game wel indruk op me gemaakt. Als ik eenmaal bezig was, zat ik er ook echt helemaal in en vergat ik even de tijd. Combineer dit met een interessant thema en je hebt gewoon een goede game.

Bloodborne (2015)

4,5
Met het uitspelen van Bloodborne heb ik alle Soulsborne games gespeeld. De enige die ik niet heb uitgespeeld is Demon's Souls, maar de framerate in die game is zo belabberd dat ik daar geen zin in had. Maar goed we hebben het hier over Bloodborne en hoewel de game goed is bevallen, vind ik Dark Souls en Dark Souls III vermakelijker.

De visuele stijl van Bloodborne spreekt mij wat minder aan (zegt niks over de kwaliteit, want die is zeer hoog) en ook qua muziek is het minder episch dan in de eerdergenoemde games. Verder ergerde ik me nogal aan het feit dat je op een gegeven moment bijna niet meer aan Blood Vials kan komen en je die moet gaan farmen als je een voorraad achter de hand wil hebben.

De manier waarop de wereld is opgebouwd en hoe je met de verschillende onderdelen in aanraking komt, is wel zeer sterk. Zaken als de Healing Church, de geschiedenis van de jagers en de achtergrond van de vijanden zijn zeer interessant. Ook de combat voelt verfrissend aan, aangezien de nadruk veel meer ligt op een agressieve speelstijl.

Ik weet alleen niet of ik de game daardoor ook makkelijker vond dan Souls. Dit was vooral bij de bosses het geval. In de hoofdgame heb ik denk ik de meeste moeite gehad met Vicar Amelia en Darkbeast Paarl. Mijn favorieten zijn Father Gascoigne, Martyr Logarius en Gehrman, the First Hunter.

Sommige bosses in de Chalice Dungeons waren zeer moeilijk, maar wel om de verkeerde redenen. De een heeft je, zelfs op een hoog level, in twee klappen neer, de ander heeft ziek veel health en weer een ander is zo agressief dat je geen seconde kan ademhalen. Een paar combineren alle eerdergenoemde zaken. Nee, de Chalice Dungeons waren voor mij één keer en nooit meer.

Ik twijfel tussen 4* en 4,5*, maar ik geef de game het voordeel van de twijfel. Ik acht de kans alleen wel groter dat ik Dark Souls of Dark Souls III nogmaals speel. Bij Bloodborne heb ik minder de behoefte om het nog een keer te doen. Maar zoals ik al zei, zegt dat niks over de kwaliteit van deze game.

Bloodborne: The Old Hunters (2015)

4,0
Sterke uitbreiding op Bloodborne met, zoals we dat van From Software gewend zijn, de beste bosses. Veel moeite had ik er niet mee, omdat mijn level (155) nogal hoog was voor een eerste playthrough. Hierdoor had ik de meeste vijanden in twee aanvallen neer en kon ik alle bosses in één poging neerhalen. De uitzondering was Orphan of Kos. Die moest ik twee keer doen.

Persoonlijk vind ik Lady Maria of the Astral Clocktower de beste boss in Bloodborne en een van de beste uit de hele serie. Het is een heel mooi en intiem gevecht. Het gevecht met Orphan of Kos en Ludwig the Accursed/Holy Blade was ook zeer de moeite. De Living Failures zijn precies wat de naam zegt en Laurence, the First Vicar is technisch gezien een moeilijkere versie van de Cleric Beast. Daar sta ik wat onverschillig tegenover.

Gewoon een zeer vermakelijke DLC. 4*

Borderlands 2: Tiny Tina's Assault on Dragon Keep (2013)

4,0
Ik heb nu de meeste missies gedaan (1 of 2 nagelaten) en ik kan alleen maar concluderen dat dit één van de leukste DLC's is die ik ooit heb gespeeld. De hele interactie met Mordecai, Brick, Lilith en Tina is hilarisch. Ik lag bij bijna elke missie dubbel van het lachen, door de opmerkingen van bovengenoemde characters en natuurlijk ook van de characters in de DLC zelf (vooral Mr. Torgue). Ik vond het op Ultimate Vault Hunter Mode soms wel een beetje te moeilijk, door al die fire archers en mages enzo, maar dat mag de pret natuurlijk niet drukken. Het eind filmpje met Tina vond ik heel mooi en ik kan niet wachten tot Gearbox met een nieuwe DLC of misschien zelfs met een nieuwe Borderlands aan komt zetten. 4*

Borderlands 3 (2019)

4,0
Vandaag de laatste verhalende missie doorgespeeld en het maximum level gehaald met Zane. Wat kan ik over Borderlands 3 zeggen? Het is de Borderlands die je kent, maar dan met een paar upgrades hier en daar. Dit merk je met name aan de gameplay, die een stuk soepeler en vloeiender is dan in de voorgaande delen. Je hebt ook meer opties tot je beschikking. Zo kan je bijvoorbeeld op hoger gelegen stukken klimmen en als je de 'crouchknop' indrukt terwijl je rent, schuif je over de vloer.

Daarnaast voelen de wapens unieker aan dan in de oudere delen. Elke wapenfabrikant heeft zo zijn eigen stijl in de manier waarop de wapens werken en wat voor 'standen' ze hebben. Een wapen van Dahl heeft bijvoorbeeld altijd twee verschillende schietmogelijkheden die kunnen bestaan uit full auto, single shot en burst. Maliwan heeft wapens waarmee je tussen twee elementen kan switchen. Denk aan een sniper met zowel cryo als vuur.

Na een tijd ontwikkel je een voorkeur voor bepaalde fabrikanten en de game beloont je daar ook voor. Na 100 kills met een wapen van een bepaalde fabrikant, krijg je van de desbetreffende wapenhandelaar een nieuw wapen opgestuurd. Een leuke functie, die de wereld net iets levendiger maakt.

Het verhaal is prima te pruimen, maar haalt het niet bij die van Borderlands 2. Eigenlijk komt dit maar door een ding: Handsome Jack is niet de vijand. De Calypso Twins met hun COV halen het niet bij de eerdergenoemde Jack. Ze zijn eigenlijk meer een persiflage van jonge, en vrij irritante livestreamers. Eigenlijk is bijna het hele hoofdverhaal gevuld met referenties naar livestreams.

In het kort: als je plezier hebt beleefd aan de oude Borderlands games ga je Borderlands 3 ook leuk vinden. Doet het iets bijzonders? Niet echt, maar in een wereld vol met 'live service' games die vol zitten met microtransacties en loot boxes laat Borderlands 3 zien hoe het eigenlijk zou moeten. Wapens, skins, emotes, je krijgt alles gewoon door de game te spelen.Dat alles soms wat onstabiel is, zie ik dan een beetje door de vingers. Het is gewoon lekker vermakelijk.

Borderlands 3: Bounty of Blood (2020)

Alternatieve titel: Borderlands 3: Bounty of Blood - A Fistful of Redemption

3,5
Wederom een prima uitbreiding op Borderlands 3. Ditmaal staat het western thema centraal en daar horen natuurlijk de standaard zaken uit het genre bij: zuidelijke accenten, mechanische 'paarden' en de jacht op een outlaw. Wat deze DLC vooral leuk maakt, is de verteller die om de zoveel tijd wat van zich laat horen. Een echte ruwe, oude cowboy die net zo spreekt als men in die oude westernfilms deed. Dankzij hem stijgt Bounty of Blood van een 3* uitbreiding naar eentje van 3,5*.

Borderlands 3: Guns, Love and Tentacles (2020)

Alternatieve titel: Borderlands 3: Guns, Love and Tentacles - The Marriage of Wainwright & Hammerlock

3,5
Guns, Love and Tentacles is een goede tweede uitbreiding voor Borderlands 3. De DLC neemt het hele Lovecraft gebeuren op een goede manier op de hak en gooit daar het typische Borderlands sausje overheen. Het hoofdverhaal is, hoewel vermakelijk, niet zo heel bijzonder. Het is wel leuk om Gaige en Deathtrap weer te zien, maar zij hadden gewoon in de hoofdgame moeten zitten wat mij betreft.

In deze uitbreiding zijn het met name de nieuwe personages Mancubus Bloodtooth en Burton Briggs die de show stelen. De stemacteur van Mancubus gaat er helemaal voor en maakt je meerdere keren aan het lachen. Burton heeft de beste questline van de hele DLC en is een zeer aangenaam personage om mee op pad te gaan. Zijn quests hebben een vrij mysterieus en serieus karakter. Dit is best bijzonder aangezien je dit zo goed als nooit ziet in Borderlands.

Guns, Love and Tentacles is een stuk beter dan Moxxi's Heist of The Handsome Jackpot, maar dat komt voornamelijk door de nieuwe gezichten en de geweldige questline van Burton Briggs. Op een schaal van 1 tot 10 zit hij bij mij op een 7,5, maar ik vind hem niet goed genoeg voor vier sterren. Daarom 3,5* voor deze uitbreiding.

Borderlands 3: Moxxi's Heist of The Handsome Jackpot (2019)

3,0
Een aardige eerste uitbreiding op Borderlands 3 die het vooral moet hebben van de terugkeer van Handsome Jack (tenminste zoiets). De DLC, want de benaming 'expansion' gaat hier niet op, brengt ook wat vijanden uit Borderlands 2 terug waardoor het op sommige momenten een feest van herkenning is. Dat is het ook eigenlijk wel. Er zijn een paar nieuwe personages, maar voor mij sprong er niet echt iemand uit. Daarnaast is het allemaal wat aan de korte kant. Als je er een middag goed voor gaat zitten, ben je er al doorheen.

Een ietwat matige, maar wel vermakelijke eerste DLC voor Borderlands 3: 3*

Borderlands 3: Psycho Krieg and the Fantastic Fustercluck (2020)

3,0
Zo, dat was (voorlopig?) alweer de laatste DLC voor Borderlands 3 en om heel eerlijk te zijn een beetje een tegenvaller. De manier waarop Gearbox het gekke brein van Krieg gebruikt als setting is leuk gedaan, maar dat was het ook wel. De sidequests zijn gering en stellen niks voor, veel vijanden en omgeving zijn hergebruikt en in een schamele vijf uur heb je Psycho Krieg and the Fantastic Fustercluck al uitgespeeld.

Misschien is het bovengenoemde een gevolg van de crisis rondom COVID-19, maar dan hadden ze de DLC beter kunnen uitstellen. De reddende factor is de setting en het feit dat de dialogen weer leuk zijn. Ik kom niet verder dan een hele nipte 3* (5,5).

Bound by Flame (2014)

2,0
Review Bound by Flame (Xbox 360)

Normaal schrijf ik nooit een review over een game die ik niet helemaal heb uitgespeeld, maar voor Bound by Flame maak ik graag een uitzondering. Niet omdat het zo'n goede game is - o nee dat zeker niet - maar om het feit dat ik het na een paar uur spelen wel een beetje gezien heb in de wereld van Vertiel.

Vol goede moed drukte ik op New Game om erachter te komen dat je maar uit zes gezichten en zes haarstijlen per geslacht kunt kiezen. Normaliter verlies ik mezelf altijd in het maken van mijn eigen perfecte held, waar ik vele uren van kan genieten. Nu ging het niet veel verder dan een paar balkjes verschuiven om een 'best aardig' personage te maken. Je hoeft de naam van je held trouwens ook niet aan te passen; je wordt te alle tijden Vulcan genoemd.

Ah daar is het intro filmpje dat mij gaat vertellen over het verhaal. Ice lords die de wereld willen veroveren? Een leger van wandelende doden? Genoeg materie om er iets van te maken lijkt mij. De uitwerking is echter niet zo spannend. Je bent een huurling van een groep genaamd de Freedom Blades die de taak hebben gekregen om een groep magiërs te beschermen. In tegenstelling tot de meeste RPG's ben jij niet de leider van de groep, maar een sergeant die onder leiding staat van kapitein lik mijn reet. Mijn hemel wat heb ik me geërgerd aan die gozer. Vulcan: "Ah kapitein ik heb denk ik iets gevonden waar we wat mee kunnen!" Waarop de kapitein antwoord: "Oh mooi dan verzin ik wel weer iets om het de grond in te boren!" Het feit dat je zelf niet de 'baas' bent voelt heel erg vervelend aan en dan vooral als je te maken hebt met zo'n figuur.

Daar komt nog eens bij dat developer Spiders wel een beetje graag met 'f-bombs' strooit in hun dialogen. Het probleem is niet zozeer dát ze gebruikt worden, maar wel wanneer en in welke mate. De demoon die in je zit zorgt nog wel eens voor wat leuke opmerkingen, maar voor spannende gesprekken hoef je Bound by Flame echt niet te doen. De gesprekken met je companions zijn alles behalve boeiend en echt warm of koud wordt je er niet van. Het feit dat je geen face-to-facegesprekken met de leden van je groep hebt neemt een groot deel van de beleving weg. Alleen Edwin kon me nog een beetje bekoren en dat had waarschijnlijk meer met haar lichamelijke aspecten te maken.

De gameplay is best aardig en is het beste te beschrijven als een slecht uitgewerkte combinatie van The Witcher 2 en Dragon Age 2. Hierin heb je de keuze uit twee verschillende gevechtsstijlen: de Warrior en de Ranger. De Warrior concentreert zich op grote zwaarden, bijlen en hamers die langzaam zijn en veel damage doen. Met deze wapens kun je aanvallen blokkeren en als je dit op het juiste moment doet kun je een counter uitvoeren. De Ranger maakt gebruik van daggers en is vooral heel snel. Daarnaast heeft deze class een dodge waarmee je vijanden kunt ontwijken. Het is alleen een beetje jammer dat je alleen naar achter kunt stappen. Ten slotte krijg je ook de beschikking over vuurkrachten, zoals het schieten van een vuurbal en je wapens in de fik zetten. Het grote probleem zit hem ook niet in de classes, maar in de oersaaie gevechten. Het helpt ook niet echt dat je maar één companion mee kunt nemen en dat ze binnen 60 seconden al dood neervallen.

Bound by Flame is een game die leuk is als je echt niks te doen hebt. Voor een goed verhaal en boeiende personages in een middeleeuwse setting verwijs ik je liever door naar Dragon Age of The Witcher. Misschien dat ik de game nog eens op pak als ik door mijn grote collectie aan games heen ben, maar tot die tijd is het een leuk hoesje in mijn verzameling.

Pluspunten
+ De demoon in je lichaam maakt leuke opmerkingen;

Minpunten
- Slechte gevechtsscenario's en nutteloze companions ;
- Saaie dialogen brengen de personages niet tot leven;
- Teveel nadruk op 'f-bombs';
- Grafisch gezien geen hoogvlieger;

Eindbeoordeling: 4,5 (2*)