Erg fijn spel. Mooi vormgegeven, heerlijke muziek en audio-effecten, en veel leuke geheimen om te ontdekken waardoor je alle levels gerust een keer of twee, drie kan spelen. Erg veel elementen van vorige Astro Bot spelen komen terug, zowel qua level design, vijanden en bazen. Dat is wat jammer, zeker qua vijanden had ik hier graag iets meer (en betere) designs gezien. Daarnaast voelen sommige planeten/levels ook een beetje kort of onafgewerkt aan. Daartegenover staan dan weer vrij fantastisch levels zoals Go Go Archipelago, Slow-Mo Casino, Danger Dojo en natuurlijk ook de hommage levels.

Alles bij elkaar een grote aanrader, maar waar Astro Bot VR Mission verblufte is deze enkel maar 'ijzersterk'. Bovendien ben ik ook erg benieuwd hoe ze hier een vervolg aan kunnen breien - want de hele nostalgische invalshoek kunnen ze feitelijk niet meer opnieuw bovenhalen.

Astro bot rescue mission is zonder enige twijfel de grootste verrassing van de generatie geweest voor mij. Ongelooflijk wat dit team in elkaar heeft gestoken. Het is met stip de meest overtuigende VR game die ik heb gespeeld. Verder nog, het is zodanig goed dat het andere VR ervaringen nogal verpest heeft.

Wat is er dan zo goed aan? Wel, het hele platforming is zodanig leuk en inventief dankzij de extra's die VR te bieden heeft. Je zit over muurtjes heen te kijken, omhoog, naar beneden te luren, je probeert wanhopig om aanvallen van bijen te ontwijken en ondertussen het mannetje in de juiste richting te loodsen. De jetpack die het personage gebruikt staat subtiel toe om goed in te schatten waar je precies bent, wat het aantal frustrerende momenten enorm weet te beperken.

Verder ziet het er allemaal enorm vrolijk uit, met een ongelooflijke verscheidenheid aan omgevingen. De soundtrack is fantastisch en naar mijn mening de meest ondergeapprecieerde van deze generatie. Het spel weet als één van de weinigen bovendien ook dat meer niet altijd beter is. Elke nieuwe tool die je krijgt - had ik al gezegd dat Astro bot echt het maximale uit de controller haalt? - wordt kort geintroduceerd, dan helemaal uitgepuurd en daarna ga je door naar de volgende.

Gevolg van dit alles is dat je nooit aan het aftellen bent. Als het spel gedaan is wou je enkel dat er nog meer was! Gelukkig zijn er 20 bonuslevels te unlocken. Want ja, elk level heeft heel wat geheimen om te zoeken wat herspelen zeker de moeite maakt.

Enige nadeel van dit spel: je hebt een PSVR nodig, en dat is niet goedkoop. Daar tegenover staat dat je bij Astro bot een spelplezier kan ervaren dat, in mijn geval, ik in meer dan tien jaar niet meer had gehad. Het leek wel alsof je voor de allereerste keer een game aan het spelen bent.

Het is zelden dat het verhaal van een computer game me op voorhand zo sterk aanspreekt, maar omdat Control een originele draai leek te willen geven aan het concept uit House of Leaves, was ik direct verkocht. Het spel ziet er uitstekend uit qua omgeving, en The Oldest House is een schitterend personage op zichzelf. Het is erg stijlvol vorm gegeven, en dit draagt zeker bij tot de soms wat ongemakkelijke sfeer die je krijgt in een akelige plek als dit - maar echt griezelig wordt het nooit. Helaas kon de PS4Pro het niet goed aan: veel stuttering, frame rate drops, zelfs bij het laadscherm. Normaal ben ik hier vrij ongevoelig voor, maar bij dit spel stoorde het me meermaals. Dat het spel lijkt vast te lopen bij het (lange) laadscherm is een AAA game onwaardig.

Het hoofdpersonage Jesse is ten prooi gevallen aan de uncanny valley, en was qua karakter ook niet gemakkelijk om mee in te leven. De nevenpersonages zagen er evenzeer net-niet-echt uit, maar hadden meestal een iets leukere backstory, en zo werd er wel wat gecompenseerd voor het gebrekkige hoofdpersonage.

De combat was maar matig: schieten voelde niet goed aan, alle vijanden waren ongelooflijke bulletsponges en je hebt oneindig veel kogels... conclusie is dan snel dat het pistool quasi onbruikbaar is. De voornaamste vorm van combat is dan de "control", aka de telekinese. Dit zag er heel cool uit, maar was feitelijk veel te simpel. Een soort autotargetting maakte dit meer een hit-or-miss. Om dit uit te leggen: bij een moeilijke tegenstander ging je soms dood omdat de autotargetting de gelanceerde brokstukken naar een kleinere vijand stuurde in plaats van naar de moeilijke waarop je hoopte te mikken. Omdat alle vijanden je makkelijk in 2 of 3 hits helemaal dooddoen liep je zo soms op frustrerende situaties uit. Zeker omdat doodgaan betekende dat je een lang laadscherm, hele weg lopen + enkele tijdsvullende enemy waves moet doorlopen vooraleer je dezelfde lotterij van de autotargetting moet doormaken.

Bovendien was de vergevorderde stylering een handicap: vaak was het niet duidelijk wat er allemaal gaande was door de extreme effecten die zichtbaar waren, en allemaal in het rode deel van het kleurenpallet plaatsvonden. Doe daarbij de kleine FOV en je krijgt opnieuw frustrerende stukken waarbij je doodgaat maar geen idee had dat je uberhaupt werd aangevallen.

Het verhaal zelf zat vrij goed in elkaar, en ik heb met veel plezier heel wat collectibles verzameld en gelezen. Maar toen het spel er uiteindelijk opzat bleef ik toch onbevredigd achter (aka: speel de DLC om alle uitleg te krijgen - neen bedankt!), en de enkele overgebleven zijmissies ga ik dan ook niet meer aangaan.

Met 47u op de teller uitgespeeld op PC. Alles verliep vlot, geen crashes maar wel heel wat bugs. De slechte punten van dit spel zijn al bijna allemaal aangehaald hierboven. Meest opvallend is de bedroevend slechte AI van vijanden en auto's. Ook voelde het verhaal soms wat gehaast, alsof er veel weggeknipt was. Vooral in Act 1 was dit opvallend, al zijn er ook in de laatste Act duidelijk zaken gesneuveld door de deadline.

Wat mij ook tegenviel was de skilltree, en de algehele gebruikerservaring van de menu's. Heel matig en uiteindelijk had ik nog heel wat skillpunten over die ik gewoon niet uitgaf omdat er me niets echt aansprak. Ligt ongetwijfeld ook aan mij, ben niet de grootste RPG fan. Maar in The Witcher vond ik dit toch beter (al had ik ook daar mijn frustraties).

Toch een nipte 3,5 ster want sommige zaken waren ronduit top. De muziek, gecombineerd met de grafische pracht en praal (wanneer de bugs even achterwege bleven) zorgden bij momenten voor een magische ervaring. Sommige (zij)missies waren ook uitstekend uitgewerkt. Vele personages waren ook memorabel. Jackie, Panam, Judy en Takemura waren allen top, en voor een open wereld was ik verbazingwekkend geinteresseerd in de verhaallijn. Uiteindelijk heb ik het probleemloos uitgespeeld en me goed vermaakt, al waren de bugs bij momenten wel wat storend. Hopelijk binnen een paar jaar een herziene versie met wat extra content en minder bugs.

Een interessante game, waar heel wat kritiek op was voor het spel uitkwam. Omdat het een combinatie is van allemaal erg bekende thema's (open wereld, zombies, crafting, skilltree, enemy camps om te clearen, etc...) werd het spel erg zwaar aangepakt. Dit is deels terecht (want het spel vindt inderdaad niets nieuws uit) maar vele zaken zijn wel goed geïmplementeerd. Enkel het wapenwheel vond ik niet heel aangenaam werken, en de skilltree zat vol met vrij nutteloze upgrades.

Het grootste mankement is de performance. Op patch 1.10 en 1.11 had ik zelfs op de ps4pro veel last van stuttering, frame rate drops en soms echt dat het spel secondenlang geblokkeerd zat. Daarnaast waren er enkele missies waar er problemen ontstonden, en een enkele keer moest ik een hele missie herspelen omdat er een NPC niet deed wat ie moest doen waardoor ik geen progressie meer kon maken.

Het verhaal zit leuk in elkaar, al ontbreekt het soms wat aan uitleg ivm het hoe en het waarom van de zombies/freakers. Gaandeweg wordt er wel wat meer duidelijk maar dit is toch wel een gebrek ivm bv Last of Us waar dit toch wel wat beter uitgewerkt werd.

Qua gameplay zit het wel goed. De eerste uren heb je amper deftige wapens en is stealth je sterkste optie, en als je dan 's nachts zonder benzine valt midden in het bos en er plots een horde op je begint te jagen is het zeer spannend. Naarmate je verder gaat in het spel wordt je alsmaar krachtiger tot je uiteindelijk als een soort halve rambo begint met hordes van bijna duizend freakers om te leggen.
Het is wel zo dat sommige wapens vrij over powered zijn, maar op de hoge moeilijkheidsgraad is dit wel een bijna noodzakelijkheid.

Het is ergens wel jammer dat sommige features van het spel niet verder dan de trailers zijn geraakt. Zo is bv de mogelijkheid tot beslissingen nemen erg laat geschrapt, en dat merk je aan sommige conversaties. Ook is het zo dat vele van de originele vondsten qua interactiviteit van de eerste trailer (Sawmill horde) uitsluitend tot deze locatie beperkt zijn gebleven. Daar kan je dus hopen planken opzij trekken om de zombies op te houden enz... maar nergens anders kon dit.

Alles bij elkaar een nipte 4*, met betere performance had dit makkelijk een 4,5* kunnen zijn. Zeker een aanrader voor wie van Far Cry houdt en de Last of Us ook kon smaken.

Leuk spel, met een geweldige setting. Alleen daarvoor al moest ik deze gespeeld hebben, maar toch tevreden dat ik gewacht heb op de ps5 versie. Alles draaide vlot en zag er ook goed uit. Het vechten was leuk, vooral in het begin wanneer je nog wat groeicurve doormaakt. Na een tijd werd het wel weer dat je 1 vs 20 stond om het nog uitdagend te maken. Tofste stukken waren de 1-vs-1 duels. Het verhaal was ok, niet super omdat het me wat te lang uitgerekt werd. Wat wel fijn was, dat is dat je bv een legendarisch pantser kreeg door bepaalde dingen te doen nadat je een terrein had veroverd, een leuke toevoeging.

Grootste nadeel van dit spel was dat er feitelijk niet veel leuks te doen was in de wereld. Side content was echt minimaal, die vossenhollen of haiku's konden me gestolen worden. Naar het einde toe heb ik me dan ook puur gefocust op de main story, want de zijverhalen had ik wel wat gehad. Net daarom ben ik niet helemaal overtuigd dan een open wereld hier de beste oplossing was, de meerwaarde daarvan was me niet altijd duidelijk.

Leukste toevoeging: guiding wind. Zoiets mag terugkomen in andere spellen!

Voor mij was GTA V erg ontgoochelend. In eerste instantie verbluffen de prachtige graphics en de uitstekende voice acting. Op beide vlakken is dit spel echt de ultieme top. Maar na enkele uren begint toch op te vallen hoe duidelijk afgebakend alles is, en hoe weinig interactief de wereld is. De missies zijn allemaal te omschrijven als:
1. rij van hier naar daar
2. bekijk een cutscene
3. herhaal stap 1 en 2
De nevenactiviteiten zijn bijna allemaal compleet imbeciel. Tennis, golf, yoga, ... 1 keer doe je ze en daarna nooit meer. Zelfs het parachutespringen verveelt heel snel.

Voeg daarbij het heel slechte systeem van aimen, de vele gamefreezes die ik kreeg, de oerslechte autosaves tijdens missies, het button-mashing om te spurten/fietsen, het feit dat ik soms voorhad dat er in de hele stad enkel maar 1 bepaald soort jeeps meer rondreed, helemaal opgetunede auto's die plots verdwenen zijn uit je garage... en het spel werd naast heel saai vaak ook heel frustrerend.

Ik heb de main missies allemaal uitgespeeld, en ook bijna alle strangers/freaks (die bijna allemaal hetzelfde proces waren als de missies) en ik kan echt niets meer bedenken dat ik nog graag eens zou doen.

Enfin, voor mij was GTA V een heel mooie maar lege doos.

Hellblade viel tegen bij mij. Ik kan me helemaal vinden in het bericht van legian hierboven. Vooral het trage voortbewegen en de ondermaatse uitwerken van het vechten waren struikelblokken. Het is allemaal sfeervol neergezet, ook grafisch is het zeker ok, maar als spelervaring is het toch niet echt een aanrader te noemen.

Jammer -marco-, waarschijnlijk had je meer plezier beleefd aan het eerste spel. Ook ikzelf ben ontgoocheld door HFW, en ik ga eventuele sequels niet meer kopen bij launch. Ik zal proberen uit te leggen wat er voor mij scheelde:

Grootste probleem van dit spel is de combat. Bij het eerste spel vond ik de combatloop geweldig, en ook het upgraden van wapens was ok (maar niet geweldig). Bovendien had je dan een quest voor een special armor, best tof. In dit spel hebben ze alles in het overdrevene zitten uitdiepen, met veel te veel verschillende soorten wapens die min of meer hetzelfde zijn, die dan nog eens elk 5 aparte upgrades hebben die elk 4 of 5 verschillende soorten grondstoffen nodig hebben. Dus krijg je bij een quest een wapen als beloning, dan moet je daarna nog (letterlijk) 4 everzwijnendarmen, 3 vinksnavels, 4 eekhoornpoten, 5 visgraten, ... enz gaan halen. En die hebben dan bovendien nog hun eigen lage kans om te droppen, dus je zit gewoon voor elk wapen dat je wilt maxen honderden dieren af te knallen. Gevolg is dat je dan fasttravelt van plek A waar er everzwijnen zitten, daar eventjes wat rondloopt als een onnozelaar, en dan fasttravelt naar plek B voor je vinksnavels enz. Dit zou beter zijn geweest moesten de voorwaarden minder streng zijn geweest, zodat je die grondstoffen vanzelf zou hebben kunnen verzameld hebben door het spel te spelen. In plaats daarvan is het een gigantische grindfest geworden. En dat komt van iemand die letterlijk elke collectible heeft verzameld in het originele spel...

De combat situaties met de robotten vond ik ook niet beter. Net zoals in Frozen Wilds is de agressiviteit hier een pak hoger dan in het originele spel, maar bovendien zetten ze je hier vaak tegen meerdere robots tegelijk. Het werd dan vaak nogal chaotisch doordat 1) de camera niet goed meewerkt 2) je de hele tijd zit te prutsen met het VERSCHRIKKELIJKE item-systeem. Ik heb na 88u het spel uitgespeeld, en had nog 45 health potions over... en dat terwijl ik waarschijnlijk 200 keer dacht: lap waar staat nu die health potion? Zelfde met de traps en de schilden en het foodsysteem: allemaal rommel omdat het gewoon verstopt zit ergens tussen de 20 andere dingen en je enkel kan scrollen, terwijl je wordt aangevallen door 4 robotten tegelijk.

Outfits waren ook weer bedroevend. Helft is hetzelfde als vorige spel, en de nieuwe waren niet mooi. Doe daarbij nog (opnieuw) de gigantische grind + het feit dat je niet kan kiezen om de stats van outfit 1 te combineren met de looks van outfit 2 en je weet al hoe laat het is. Doe daarbij opnieuw de gigantische grind om de outfits up te graden en ik bedank voor de eer. Ook mislukt: het kleuren van de outfits. Ik had 100en bloemen in mijn inventory zitten, geplukt omdat ik dacht die nodig te hebben voor iets nuttig (in het begin) of denkende dat het potion was (later in het spel).

Dan is er nog Aloy die constant praat (al een issue in het eerste spel), hier nog erger gemaakt omdat ze constant elke puzzle zit te spoilen, minispel Strike dat op niets trok, vele bugs (melee pits waren echt verschrikkelijk) - oh ja melee was zogezegd verbeterd, nou niet dus, was echt verschrikkelijk janky. Nog irritant: valse advertising. Demo, trailer en hoesje gaan over de tropen maar je zit 95% van de tijd elders. Niet zo erg als TLOU2 (wat schandalig was) maar stak me toch zwaar tegen. En het verhaal, trok ook op niets deze keer. Je loopt Sylens achterna, die verdwijnt dan plots zonder boe of ba, dan is er Regalla, ook weer totaal niet gebruikt, die sekte van de Eclipse is ook een nutteloze zijdraad, en alles van de Zeniths was compleet cringe. En het vrij klimmen, waar zoveel rond te doen was: hopeloos, want je kan niet zien of iets klimbaar is of niet zonder te scannen dus in plaats van wat subtiele gele ridges had je nu overal fluo geel op. Mensenlief, doe gewoon TR style dat je via instellingen de intensheid van de gele kleur kan aanpassen en je hebt voor elk wat wils, zo moeilijk is dat toch niet. Wat stak er nog tegen: vliegen was onderbenut en je had geen coole dingen om te ontdekken eens je het kon, enkel greenshine, en de glider was exact de animatie van naar beneden glijden van een touw, bovendien was je er neit veel mee omdat het zo snel naar beneden zakte.

Achja, genoeg gezaagd. Leuk waren de graphics, Las Vegas missie, missies in het tropisch gedeelte, de gigantische robots overal in het landschap, proloog met Varl was ook heel fijn, nieuwe robotdesigns waren cool, en de Quen waren een tof volkje. Niet die woestijnventjes, die zagen er uit als Duitse voetbalfans met hun driekleur op hun gezicht.

Voor dit spel speciaal een ps3 op de kop getikt. En ik heb het me niet beklaagd. Zeker en vast een van de beste spellen die ik al ooit heb gespeeld. Horror is normaal niet mijn favoriet genre, en bij momenten werd ik echt de stuipen op het lijf gejaagd. Niet zozeer jumpscares, maar vooral de constante sfeer dat elk moment alles kan misgaan. Veel vijanden doen je met 1 aanval dood dus je kan eigenlijk amper fouten maken.

Pluspunten:
- Grafisch echt uitstekend. Het spel zag er levensecht uit.
- Het verhaal en de emotionele betrokkenheid die je voelt met de goed uitgewerkte personages. Het spel was ontzettend meeslepend.
- Prachtige muziek. Vooral het end theme. Achteraf opgezocht en de componist heeft 2 oscars gewonnen. Dat verklaart!
- Stealth werkte heel goed vond ik. Zeer logisch en intuitief, een hele puike prestatie van de makers.
- Het constant moeten bijeen zoeken van voorraden en kogels werkte heel goed. Dit maakte het hele spel een pak realistischer overkomend, en motiveerde enorm om toch maar genoeg stealth te gebruiken.
- De trage manier waarop de gevechten meestal tot stand komen, gecombineerd met de stealth, lage hoeveelheid kogels en beperkte mogelijkheden om te genezen zorgden voor een enorm spannende sfeer telkens er een confrontatie kwam. Zelden zoveel angst gehad als ik de geluiden hoorden van de slechteriken in een spel als toen ik in de kelder van het hotel terecht kwam met amper ammo en geen health upgrades.

Minpunten:
- Enkele kleine bugs hier en daar. Vooral dan qua geluid (conversaties die uit het niets stopten of begonnen).
- Hier en daar moet je echt alle vijanden vermoorden om door te kunnen. Als je dat niet doorhebt (omdat je voor de rest dit nooit doet) ben je even bezig (en/of ga je een paar keer dood) vooraleer je deze mogelijkheid maar uitprobeert. Dit had toch nog wel even duidelijker gekund.
- Puzzels waren altijd hetzelfde. Hier had toch echt wel meer variatie kunnen zijn met minimale moeite van de makers. Dit is mijn enige grote punt van verbetering dat ik kan aanbrengen.

Top spel, ik zou het iedereen aanraden die tegen een beetje gore kan en goede zenuwen heeft.

Samen met mijn herspelen van The Last of Us heb ik nu ook de DLC gespeeld. Een aanrader, die met de combinatie van infected en hunters een fijne toevoeging aan de gameplay biedt. Ik speelde op Survivor moeilijkheid en dat was wel ferm uitdagend. In een ruimte met 4 stalkers terecht komen zonder enige kogels of pijlen... daar ben ik toch een heel wat keren moeten herbeginnen. Een wat minder element vond ik de tijdsdruk die ze bij de laatste confrontatie toevoegden. Verder was het ook een heel korte DLC. Er had gerust wat meer echte gameplay mogen inzitten. Ik denk dat je op normale moeilijkheid slechts een half uur echte gameplay hebt (met een uur cutscenes). Dat is wel erg weinig voor 10 euro.

Tegenvallende sequel, wat in grote mate te wijten is aan het verhaal. Deze review bevat geen spoilers.

Ik was voor 2013 niet zo'n fan van Naughty Dog games of de zombie setting, dus was de eerste The Last of Us een enorme verrassing. Compleet onverwacht werd ik toen van mijn sokken geblazen, en het werd direct één van mijn favoriete spellen aller tijden. De trailers van dit spel heb ik altijd met veel plezier bekeken en door heel wat geluk ben ik bovendien volledig spoilervrij door dit spel kunnen gaan. Ik heb wel op voorhand enkele reviews gelezen maar ook daar enkel de korte samenvatting om zo min mogelijk te weten te komen over het verhaal.

Ik heb op hard moeilijkheid gespeeld en deed er 27 uur over om alles uit te spelen, waarbij ik wel bv alle workbenches en safes heb gevonden.

Graphics en gameplay zijn directe verbeteringen van het origineel. Het spel ziet er heel mooi en de gameplay heeft, zeker qua stealth, veel baat bij de mogelijkheid om plat op je buik te liggen. Jammer genoeg weinig nieuwe wapens of verbeteringen op dat vlak, zelfs de scope van het jachtgeweer was vrij nutteloos gezien de kleine ruimtes waarin de meeste gevechten plaatsvonden. Nog altijd enorm veel weapon sway, dus die upgrades deed ik altijd eerst, waarna het schieten vrij goed aanvoelde. Vooral de shotgun, die was een echt genot om te gebruiken. Er waren enkele supermooie setpieces, de voice acting en motion capture is veruit de beste die er is, en de toevoeging van honden maakte de vechtstukken heel wat plezanter. Daarnaast waren er ook meer horrorstukken dan in het eerste spel. Daar had je de kelder van het hotel dat nogal akelig was, en in dit spel komen die stalkers veel vaker voor, wat telkens voor een hoge hartslag heeft gezorgd.

Qua gameplay zijn er twee zaken die me tegenzaten: ten eerste duurde het spel zodanig lang dat ik naar het einde toe echt geen zin meer had om opnieuw in een gebouw langs de muren te joggen tot er een prompt kwam om op driehoekje te duwen om een item te verzamelen. Het was echt te veel van het goede. Zeker omdat je moet oppassen om niet toevallig een deur open te doen waardoor je het volgende stuk van het spel start en je niet meer terugkan. Dit had ik echt niet verwacht op voorhand, omdat dit in het eerste spel superleuk was. Naar het einde toe begon ik echt door de levels te lopen, ik had het wel wat gezien. Dat hing echter ook samen met het verhaal, zie hieronder.
Een tweede punt van kritiek was dat er te veel wandelstukken waren. Het eerste spel had dat natuurlijk ook, maar hier zijn er dusdanig veel passages waarin je gewoon van A naar B moet wandelen terwijl een conversatie wordt gehouden dat ik in mijn tweede playthrough ben gestopt. Ik dacht nog even op een lager niveau door het spel te gaan om de platinum binnen te halen, maar ik kon het echt niet meer opbrengen om bepaalde saaie stukken te doorworstelen. Ook een groot deel van de gevechten horen bij die saaie stukken, want alles komt neer op vierkantje smashen.

Het grootste probleem van dit spel, en de reden voor de score, is het verhaal. Alle controverse is me ontgaan doordat ik alle gaming sites heb vermeden (om niet gespoild te worden), maar achteraf gezien begrijp ik de frustraties. Heel slechte opbouw van het verhaal, vreemde keuzes die worden gemaakt door personages, emotionele manipulatie van de speler en een algemeen gebrek aan subtiliteit maken van The Last of Us Part 2 een vermoeiend spel om te spelen. De les ethiek & moraliteit kan me gestolen worden, losstaande van de gebrekkige uitvoering. Het eerste spel had een eenvoudige verhaallijn die wel uitstekend werd verteld. Dit spel echter kiest ervoor om een heel ingewikkelde narratief te nemen en die bovendien nog eens zeer rommelig te vertellen. Naar mijn mening heeft Druckmann het wat te hoog in zijn bol gekregen, want hij heeft duidelijk niet het talent om dit soort grootse verhalen te vertellen. De laatste tien uur was ik feitelijk aan het aftellen, en de vele valse eindes (nog erger dan LOTR Return of the King!) hielpen hier niet bij.

Voor een spel dat zo hard steunt op het verhaal moet je qua score ook durven afrekenen op dit verhaal. Je investeert al die uren in een spel om uiteindelijk qua verhaal naar mijn mening compleet onderuit te gaan. Knip de helft van het verhaal weg, hier en daar wat toevalligheden weglaten of beter verklaren, en dit spel had een eenvoudige 10/10 kunnen zijn geweest. Nu is het een 7/10.

Na 60 uur uitgespeeld, met 75 shrines, 90 koroks, 4 divine beasts en 11 captured memories. Gespeeld op de switch met Japanse voice-acting en Engelse ondertiteling. Ik schat 40 uur in handheld, 20 uur in de dock. Feitelijk was ik na 45 uur al klaar, maar vooraleer Hyrule Castle te bestormen wou ik eerst nog wat op verkenningstocht gaan en de armor upgraden. Dat bleek uiteindelijk helemaal niet nodig want de eindbaas was triviaal eenvoudig.

Pluspunten:
- De open wereld is heel indrukwekkend. Enorm veel variatie, goed gebruik van de verticaliteit die het klimmen en zweefvliegen mogelijk maken, en een goed gebruik van visuele herkenningspunten om je op te oriënteren. Om te verkennen was dit waarschijnlijk de beste open wereld die ik al heb gezien.
- De switch zelf maakte het spelen on-the-go vrij snel onmisbaar. Enorm tof om thuis te spelen, en dan je console meenemen om onderweg op de trein nog snel die shrine af te werken.
- De divine beasts waren erg fijne puzzels, jammer dat er zo weinig waren!
- Het rune-gebruik. Jammer dat dit in de shrines zo weinig benut werd. In de open wereld was het fantastisch om via statis, magnetisme of cryonisme een schatkist te bereiken of snel op een moeilijk bereikbare plaats te geraken.
- Shrine quests: de shrines die je moest zoeken (bv in een doolhof) waren excellent gebruik van de open wereld.
- Het systeem van de captured memories om je te motiveren op verkenning te gaan. Dat mag massaal gekopieerd worden!

Minpunten:
- Het verhaal had enorm weinig om het lijf, het leek wel een doorsnee shonen anime. Bovendien had ik erg weinig te doen met de nevenpersonages, de Zora, Gerudo, Goron en Rito waren zowel qua design als inhoudelijk weinig intrigerend. Alle Zora hebben een vis als hoofd en zwemmen graag, alle Rito hebben vleugels en vliegen graag, enzovoort... Ook de meeste vijanden (bokoblin en aanverwanten) was je na een tijd wel beu gezien.
- Korok seeds... na een tiental uren stopte ik met de onnozele puzzels op te lossen. Een cirkel met 19 stenen, 1 open plek en daarnaast een steen die apart ligt. Ben ik daarvoor net tien minuten aan het klimmen geweest?
- Heel veel shrines trokken op niets: de motion control waren irritant in handheld modus, en de helft leek wel leeg of een zoveelste gevecht met een guardian.
- Het vechten is te eenvoudig, de flurry is te krachtig.
- Wapens die breken zorgden ervoor dat ik helemaal niet gehecht geraakte aan bepaalde wapens en gewoon willekeurig gebruikte wat ik tegenkwam. Ook ontweek ik alle gevechten, want letterlijk elke vijand kan je gewoon van weglopen. Wel grappig om een Lynel zo te kiten naar zijn onzichtbare muur en hem vandaar te bestoken met pijlen
- Helaas was de framerate vaak instabiel. Op verschillende plaatsen waren er zware drops, en bij sommige vijanden haperde het spel helemaal (die langssnuite moblins) als je ze een critical hit gaf. Ook is het heel jammer dat ze al voor release zeiden dat de moeilijke niveau's in de DLC zullen zitten... en die moet je dan nog eens beiden tesamen aankopen. Dit had voor mij echt wel in de main game mogen zitten.
- Muziek en geluiden waren niet zo goed, en enorm repetitief - na 40 uur begon ik vaak zonder geluid te spelen.

Alles bij elkaar heb ik me enorm vermaakt met dit spel. De open wereld is hier de echte ster van het spel, en de runes zorgden voor een sandbox ervaring die ik nog niet eerder heb meegemaakt. Van mij hadden ze gerust 800 koroks minder mogen doen en de shrines wat meer mogen verzorgen. Moeilijkheidsniveau's hadden er ook moeten inzitten. Spelen op de switch is zeer tof, het portable-element van de console is een enorme meerwaarde.

Grafisch gezien een enorme verbetering, en een mooie herwerking. Ook de performantie is eindelijk goed, want dat was op de vorige generatie(s) consoles wel wat anders.

Helaas zijn ze er niet in geslaagd om dit spel speelbaar te maken. Verschrikkelijke camera, verschrikkelijke controls en een compleet gebrek aan doordacht game design met eindeloos saaie trektochten van de ene plek naar de andere.

Het oorspronkelijke gaf ik nog 2* wegens goed voor zijn tijd, maar deze remaster was zonde van de bandbreedte.

Al van bij de aankondiging stond dit spel op mijn verlanglijst. De verwachtingen waren hoog, en de eerste uren maakte het spel de verwachtingen ook min of meer waar. Prachtige uitgebreide werelden om te verkennen, leuke animaties bij het reizen van planeet tot planeet en een afwisselende opbouw, met klassieke vechtstukken, platformen en af en toe wat extra.

Na een tijdje kwam de mot er echter duchtig in. Weeral een absurd stuk platformen, weeral een zoveelste nutteloos gevecht, wederom een heel stuk opnieuw lopen omdat het healen niet goed lukt... Bovendien waren er ook heel wat performance issues: van textures die niet goed inladen tot compleet belachelijke animaties van vijanden die teleporteerden naar waar ik stond, tot vijanden die me totaal niet zagen, tot freeze-frames die enkele seconden duurden als je een deur door ging. Het lichtzwaardvechten voelde bovendien ook niet meer zo goed aan eens het spel meerdere combinaties en extra krachten toevoegden, want enkele moves waren zodanig overpowered dat je deze gewoon het best kon spammen. Doe daarbij het verhaal dat door het vele backtracken eerder een last dan een lust werd, en ik was blij dat ik de credits zag rollen, want na dat 'eindgevecht' had ik er even genoeg van.

Nu klinkt het misschien nogal negatief, en dat is weliswaar gedeeltelijk onterecht. Ik heb me zeker vermaakt, maar het voelde allemaal te veel aan als net niet. De muziek was net niet datgene dat je zou verwachten, de animaties waren net niet wat je mag verwachten van een AAA, en ga zo maar door. Kortom een degelijk spel, met duidelijke tekortkomingen en weinig herspeelbaarheid, dat erg veel steunt op het interessante universum waarin het zich afspeelt.

Ik heb nu net drie speelbeurten achter de rug en ik ben matig positief. Eerst en vooral: dit is een real time grand strategy game, een genre dat niet zo heel toegankelijk is omwille van de overvloed aan menu's en commando's. Maar binnen zijn genre is dit wel een heel toegankelijk spel: er is een goeie hulpfunctie in de vorm van een AI, en alles is relatief duidelijk voorgesteld. Er zitten her en der nog wat vreemde kronkels in de bediening. Om een voorbeeld te geven: als je opeenvolgende opdrachten geeft aan een schip, dan is er geen manier om deze te optimaliseren. Hierdoor kan 1 misklik ervoor zorgen dat je schip een complete omweg uitvoert die makkelijk een half jaar kan duren.

Verder is het grote probleem bij Stellaris dat het niet eenvoudig is om betrokken te zijn bij het spel. Alle rassen en soorten zijn op zich wel leuk ontworpen, maar een connectie voel je niet. De tekstjes lezen kan helpen, maar na een paar uur (en zeker als je opnieuw speelt en zaken beginnen terug te komen) kijk je enkel nog naar de cijferscore die aan de onderhandelingen wordt gegeven. Wil je X aantal mineralen, dan zal je op zijn minst Y punten van dat moeten geven. Ook hier zou een optimalisatieknop kunnen helpen, maar helaas. In plaats daarvan moet je dan zelf wat knoppen induwen tot je net aan een acceptatie > 0 geraakt.

Ook is het midden van het spel een serieuze grind. Op zich niet erg, maar eens je gebied vastligt is het eigenlijk constant op Fast zetten en vooral veel wachten.

Nu is er ook heel wat goeds te zeggen. De muziek is episch van het genre Interstellar, grafisch ziet het er goed tot zeer goed uit, en de balans is - buiten de militaire schepen dan toch - goed uitgewerkt.

Ik zal hier ongetwijfeld nog vele uren in steken, misschien zal tegen dan (en via enkele patches) er nog een andere score volgen.

Dit is de eerst echte tegenvaller die ik heb gehad op VR. Niet de VR luge, niet de actiespellen.. maar wel tetris was het eerste spel waardoor ik echt misselijk werd. Een vermoeden: de rechte structuren, gecombineerd met de slechte aliassing en de gebrekkige resolutie. Wat ook de aanleiding was, na een twintigtal minuten spelen moest ik echt de VR bril afzetten, en zelfs dan kon ik niet goed scherp zien, alles draaide om me heen.

De laatste levels heb ik dan maar in gewone modus gespeeld. En ook daar dezelfde grote gebreken: complete baggermuziek (niet te geloven dat de reviews hierover positief waren!), wat halfgare animaties op de achtergrond waar je eigenlijk nooit naar kijkt omdat je gefocust bent op de blokken, en heel wat irritante beslissingen op vlak van gameplay. Om er op te noemen: je kan de muziek niet zelf kiezen, dus als je bv graag Ultra speelt (wat voor mij het geval is) zat ik elke keer naar hetzelfde rottige muziekje te luisteren, inclusief irritante geluidseffecten bij elke toetsaanraking. Zelfs Tetris Friends (RIP!) had 6x meer mogelijkheden qua muziek.
Een tweede grote gebrek is de slechte zoom. Elk nieuw spel reset dit, en aangezien de standaard zoom veel te klein is om aangenaam te zijn (ongeveer 1/8 van je scherm), zit je hier elk spel telkens opnieuw een gokje te wagen naar wat je ideale zoom is.
Een laatste gebrek, en dit is wel wat discutabel, is dat de gimmick van deze tetris versie nogal flauw is: de tetris zone. Een soort cheat moment dat je opbouwt, waarbij alle blokken stilstaan. Zo kan je zelfs op het moeilijkste niveau makkelijk rijen maken als je wat hoger aan het stacken bent.

Nuja, misschien was dit spel gewoon niet voor mij bedoeld. Als grote fan van het spel Tetris is dit de eerste keer dat ik er geld voor heb betaald, en ik heb het me beklaagd. 20 euro voor 2 uren journey mode, terwijl er slechte muziek afspeelt en een winamp visualisatie speelt op de achtergrond.

Neen bedankt.

Een heel pak beter dan Uncharted 1! Op alle vlakken is Uncharted 2 een verbetering ten opzichte van het eerste.

Pluspunten:
- Grafisch ziet het uitstekend uit, dit moet in 2009 zowat het mooist uitziende spel zijn geweest op de ps3 neem ik aan.
- Er is eindelijk een goede balans tussen actie en puzzelen en het platformen is deze keer iets minder frustrerend.
- Voice acting is heel goed.
- De controls werken al wat beter, al blijft dat plakken tegen de muurtjes vaak nog wat lastig doen. Dit blijft serieus onderdoen tegenover andere AAA titels.
- Eindelijk wat meer verschil tussen de wapens.
- Enorme verscheidenheid aan omgevingen en settings.
- Veel leuke omgevingen die een actieve rol spelen in de confrontaties ( de treinrit bv ) die zo voor variatie zorgen binnen de op zich nogal monotone gameplay. Dit gaf de game een enorm actiefilm gevoel mee.
- Paar sandbox situaties waar je via stealth toch een beetje kon kiezen hoe je de slechteriken zou aanpakken. Dat heeft Tomb Raider 2013 veel beter aangepakt.
- Geen eindeloze waves van vijanden die uit het niets lijken te komen.
- Geen QTE's tijdens cutscenes meer.

Echter ook nog heel wat zwakke plekken:
- De schietlevels zijn nog steeds de zwakke plek van dit spel. Beetje kijk-schiet-terugtrekken en dat x100 en je hebt weer een confrontatie achter de rug. Omdat je zelf zo onsterfelijk bent (autohealing enzo) was het ook nooit spannend.
- De manier waarop de personages stappen komt helemaal niet overeen met de snelheid waarmee ze voortbewegen. Ze lijken de hele tijd over de grond te schaatsen.
- Het museum aan het begin. Sowieso is het nogal absurd dat je hier plots niet voor wapens opteert (hoeveel man knal je uiteindelijk niet af?), en daarnaast kan je helemaal niets verkennen. Integendeel, van zodra ik even begon rond te kijken begon de NPC me al te vertellen wat ik moest doen. Liep ik toch nog even door, kwam ik plots in een ruimte waaruit ik niet meer uitgeraak. Zucht, opnieuw het spel inladen vanaf vorige savepunt.
- Paar keer dat je uit een cutscene komt, een trapje moet aflopen (niets van relic te vinden, niets van wapens op te rapen) en vanonder aan de trap nieuwe cutscene. Ok, ben je dan nog wel een game aan het spelen?
- Spel liep ook een paar keer vast. Vooral bij het laden van cutscenes bleef het scherm soms zwart.

Als de positieve lijn wordt doorgezet hoop ik dat Uncharted 3 mij helemaal kan bekoren.

Mijn god, wat een ongelooflijke draak van een spel. Na het fantastische The Last of Us dacht ik aan deze reeks van Naughty Dog te beginnen, maar het waarschijnlijk het slechtste AAA spel dat ik ooit heb gespeeld. Grafisch weliswaar in orde, maar de gameplay is compleet brak. Het hele covergedoe werkt meer tegen dan mee, het vreemde dansje van de geraakte tegenstanders die wave na wave tevoorschijn kwamen is belachelijk en alle wapens zijn perfect inwisselbaar. Het lijkt wel alsof je een dikke minuut van gameplay honderden keren na elkaar speelt, want de scenery verandert nauwelijks en voor de rest is het schieten van achter een halfhoog muurtje. Het klimmen is saai gedaan in vergelijking met bijvoorbeeld AC en bovendien doet Drake hier vaak rare dingen. Waarschijnlijk ergens een verschil tussen de animatie van wat je personage doet en wat je denkt dat hij doet, maar alleszins was al het klim- en klauterwerk vaak frustrerend omwille van de controls, nooit omwille van het leveldesign (alle puzzels waren compleet straightforward). Om het helemaal de dieperik in te duwen doen ze nog QTE during cutscenes. Ben nu ergens 80% ver, de gollums of whatever zijn al opgedoken maar ik twijfel of ik dit nog ga uitspelen.

Na 74 uur uitgespeeld op de op-één-na hoogste moeilijkheid, inclusief de meeste sidequests. Op voorhand kende ik het verhaal niet, maar dankzij wat YouTube video's was ik snel genoeg op de hoogte om te kunnen volgen. Waarschijnlijk dat de boeken gelezen hebben een extra dimensie geeft, maar desondanks viel het verhaal vlot te volgen.

The Witcher 3 is een heel mooi spel, met prachtige vergezichten en pittoreske, Europees-aandoende dorpen en steden. De open wereld is gigantisch en bevat honderden activiteiten, de één al wat leuker dan de andere, maar je weet altijd wat te doen in dit spel. Dankzij de vele leuke personages is het bovendien eenvoudig om je in te leven, ook voor de nieuwkomers in de Witcherwereld. Naarmate het spel vorderde had ik soms wel de neiging om sommige conversaties te skippen, want ik lag er niet echt van wakker hoe het verging met een of andere revolte, daarvoor ontbrak het me aan interesse. Ik kan me wel inbeelden dat moest ik vertrouwder zijn met de wereld (bv. een Lord of the Rings) dit me wel had kunnen boeien.

De hoofdmissies zijn vrij eenzijdig opgebouwd: je zoekt naar Ciri, en iedereen die je verder kan helpen verwacht dat je hen eerst verder helpt met hun persoonlijke problemen. Dit zorgt er voor dat bijzonder veel quests te herleiden zijn naar : ga naar plaats X, zet je Witcher visie aan, volg het spoor, dood het monster, en keer terug naar de opdrachtgever. Op zich is daar niets mis mee, alleen is het vechtsysteem niet super. In het begin loop je compleet verloren in het ingewikkelde, onoverzichtelijke menu met massa's items en uiteindelijk ook massa's potions en olie's. Dit gecombineerd met lage stats maken de eerste uren van het spel zeer uitdagend.
Na een tiental uur ben je dan enigzins vertrouwd met hoe het spel gespeeld moet worden, en dan is er een periode waarin alles goed zit: originele missies, een ongelooflijke veelvuldigheid aan soorten monsters, en een merkbare progressie qua uitrusting en wapens. Halverwege het spel wordt je echter zodanig overpowered dat deze missies hun aantrekkingskracht verliezen, en is het meer een soort spel van item management en telkens opnieuw snelreizen naar een verkoper om je loot te verpatsen omdat je wederom tegens de maximumgrens van gewicht bent opgebotst.

De hoofdmissies trekken gelukkig wel bij, en de laatste van de drie Acts is er eentje die je met veel plezier achter elkaar speelt. Enkele eindbaas gevechten bieden zelfs in zekere zin weer wat uitdaging, en het is prettig om te zien hoe de zij-missies de hoofdmissies beïnvloeden.

Uiteindelijk is er dan het einde, waarbij de beslissingen die je nam doorheen het spel bepalen wat de afloop wordt. Bij momenten was het moeilijk in te schatten wat de 'goede' beslissingen waren, maar dat is natuurlijk een realistisch aspect. Het einde was bevredigend, maar achteraf had ik helemaal geen zin meer om nog overblijvende missies af te werken, ik ben nu echt wel klaar met dit spel en voel geen behoefte om nog in deze wereld te vertoeven.

Als conclusie: een heel goed spel, met enorm veel content en een zeer mooi vormgegeven wereld, dat helaas een beetje lijdt onder het gebrekkige combatsysteem. Bovendien is het als buitenstaander niet vanzelfsprekend om te geven om wat er zich allemaal afspeelt binnen het verhaal.

Een hele beleving dit spel, maar zeker niet voor iedereen weggelegd. Het spel draait volledig rond de puzzels, en biedt eerder een soort 'zen'-ervaring uit het eindelijk oplossen van een moeilijk probleem waar je enkele uren eerder vastliep dan het snelle tempo van opeenvolgende kleine bevredigingen die meestal centraal staan in games.

De puzzels zitten leuk in mekaar en zijn enorm varierend qua opbouw en oplossingsstrategie. Sommige puzzels zijn wel heel ver gezocht of zijn zo kunstmatig moeilijk gemaakt dat er soms toch enige frustratie inkruipt omdat je weet hoe het moet worden opgelost, maar je hebt gewoon geen zin om weer uit 100 verschillende hoeken naar het scherm te kijken.

Het is ook een schitterend voorbeeld van een spel dat meta gaat en commentaar geeft op dit spel (en spellen in het algemeen), en waarbij de puzzels over verschillende niveau's heen met elkaar in verband staan.

Minpunten zijn het wel heel vage verhaal dat bij de catharsis nogal op een sisser uitloopt, en het feit dat sommige puzzels (vooral de audiopuzzels) eerder frustrerend dan moeilijk of uitdagend zijn. De verspreide audiotapes met van die vage filosofische uitspraken zei mij ook echt niets.

Voor wie van puzzel spellen houdt (genre Portal) is dit wel een echte aanrader.