menu

Hier kun je zien welke berichten Marcellussss als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Catherine (2011)

Alternatieve titel: Catherine: Full Body

4,0
In twee avonden (zo'n 13 uur gameplay) uitgespeeld en dit zal niet de eerste keer zijn. Deze houd je achter je tv gekluisterd. Je bent gewaarschuwd.

Het spel is inderdaad minder moeilijk dan dat ze doen vermoeden (ook op Normal gespeeld). Pittige puzzelaar, maar hardcore is iets anders. Hoewel ik het in stage 6 niet zonder een item kon heb ik het op die ene keer na zonder gedaan, dus ik kon het mezelf nog een stuk moeilijker maken.

Verder heb ik weinig toe te voegen aan de review van Winkelwagentje, behalve dat de setting en het verhaal voortreffelijk uitgewerkt zijn en dit voor mij juist het hoofdingrediënt van de ervaring was - ik keek er constant naar uit om te zien hoe het verhaal zich verder zou ontwikkelen.

Kort samengevat: Catherine is een pittige puzzelaar met een volwassen Persona plot, en ik twijfel er niet over dat die combinatie voor veel gebruikers hier goed werkt.

Crash Team Racing (1999)

Alternatieve titel: Crash Bandicoot Racing

4,5
Subliem! Leek natuurlijk genant veel op Mario Kart, maar wanneer je die gedachte loslaat zie je dat dit de beste kartgame sinds Mario Kart op de SNES is. Sublieme tracks, hele toffe campaign mode waarbij tracks en characters worden vrijgespeeld, en verder alle andere modi die we van Mario Kart kennen.

Ook al is het spel grotendeels gekloond; CTR is uiteindelijk wat Mario Kart 64 had moeten zijn. Het beste (en het laatste goede) wat er van Crash is verschenen.

Crew, The (2014)

2,0
Avondje gespeeld en de volgende dag ingeruild bij de winkel. Een avond gamen lijkt weinig om een oordeel te vellen, maar meer heb je in dit geval ook niet nodig. Alles wat Hadouken al schreef kan ik beamen, maar daar blijft het niet bij. Er zijn een aantal verschillende soorten missies, maar ze komen vrijwel allemaal neer op hetzelfde, namelijk time trials. De AI is afschuwelijk. Wat de AI betreft maakt het geen reet uit of jij in een opgevoerde Lamborghini rijdt of in een standaard Ford Focus, aangezien ze zich aanpassen aan jouw level en snelheid. Met een Ford Focus van allemaal Lamborghini's en Mercedes AMG's winnen kan dus ook. Progressie en sparen voor een nieuwe auto is dus zinloos wat de single player betreft.

Voor online races maakt het gelukkig wel uit, maar daar is dit juist weer een nadeel aangezien de speler met het hoogste level en dus de beste auto, zelfs als hij viermaal crasht en jij braaf een racelijn aanhoudt, altijd wint. Voor iemand die de game net oppikt is online multiplayer dus ook zinloos, ondanks dat de game claimt een online racing game te zijn. En wat is er leuk aan winnen simpelweg omdat jij een hoger level en een betere auto hebt?

Er is ook geen optie om dit enigszins te limiteren door bijvoorbeeld iedereen in dezelfde auto te laten rijden, dus de enige manier om een échte online race te hebben is door tegen mensen te racen met hetzelfde level en een vergelijkbare auto, wat vrijwel onmogelijk is. Daarnaast moeten ze ook nog toevallig bij je in de buurt zijn in de gamewereld; je kunt dus niet met een vriend spelen als hij toevallig in Chicago is en jij in Los Angeles. De gamewereld zelf is net zoals de Verenigde Staten zelf indrukwekkend qua schaal en variatie, maar is kaal, saai en ongedetailleerd. Groot, maar zwak in afwerking dus; niets vergeleken met de werelden in GTA IV en V bijvoorbeeld.

Kwantiteit over kwaliteit; daar komt het eigenlijk op neer. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld Driveclub, wat weinig doet, maar uitzonderlijk is in vrijwel alles wat het doet. PS4-bezitters zijn veel beter af met Driveclub, Xbox-bezitters met Forza, en PC gamers hebben talloze opties die beter zijn. Vermijd dit, koop één van die games, of wacht af of de fenomenale trailer voor Project CARS zijn verwachtingen waarmaakt.

Dishonored (2012)

4,0
Gemiste kans dit; had namelijk potentie om een betere versie van zowel BioShock, Thief als Deus Ex te zijn.

Sterkste punt van het spel is de gameplay, met unieke game mechanics als Blink en Possession die er een unieke stealth ervaring van maken, en krachten als Devouring Swarm die er een unieke FPS van maken. Alle mechanics werken ook enorm fijn en, ondanks dat er niet zoveel opties zijn, voegt elke wapen of kracht iets toe aan het spel; geen vijftal vuurwapens die elk hetzelfde doen bijvoorbeeld. Klein minpunt is dat ondanks dat spelen op Low Chaos leuker en uitdagender is, er met deze spelwijze slechts twee manieren overblijven om je tegenstander uit te schakelen, wat de gameplay op dat vlak af en toe wat repetitief maakt. Hierdoor had ik na een aantal missies geen zin meer om het spel uit te spelen zonder iemand te doden.

Andere grote pluspunten zijn de gamewereld en visuele stijl. Dunwall is geen Rapture of Columbia, maar barst desondanks van de sfeer en is één van de beste en meest gedetailleerde gamewerelden die ik ooit heb gezien. Textures en graphics zijn niet van buitengewone kwaliteit, maar dat is niet storend door de unieke aquarelfilter, die tevens ook heel goed matcht met de Victoriaanse steampunk stijl die overal in Dunwall is terug te vinden. Een visueel en esthetisch feestmaal. Ook het level design is uitstekend en deed mij erg denken aan Deus Ex; véél mogelijkheden om een level te spelen, wat het geringe aantal missies meer dan goed maakt. Kwaliteit over kwantiteit wat mij betreft.

Maar dan de grote zwaktes die mij over de gehele speellengte enorm tegenzaten: het bijzonder matige plot en zijn karakters. Zelfs de meest recente Call of Duty's hebben een beter plot met meer interessante karakters dan Dishonored. Alles wat bij de Hounds Pit Pub (de safe zone) was compleet oninteressant en vaak zelfs vervelend (waarom moet ik een stel weepers in het riool opzoeken?), en op geen enkel moment in het spel had ik interesse in wat er in het verhaal gebeurde. Dit maakt de anderszins unieke Chaos meter, buiten dat het de gamewereld verandert, compleet overbodig; wat maakt het mij nou uit wat er met dergelijke karakters gebeurd en wat ze van mij vinden?

Niet alleen dat, maar vrijwel alles wat nog enigszins interessant was aan het plot en zijn personages, wordt nooit geconcludeerd. Hoe is de rattenplaag ontstaan? Wie of wat is de Outsider en waarom is hij zo geïnteresseerd in Corvo? Waarom hebben die assassins ook Outsider krachten? Was Admiral Havelock dit al van het begin van plan? Uiteindelijk red je Emily en wordt ze keizerin (of niet) , en om arbitraire redenen hebben jouw acties grote consequenties op de epiloog.

En daardoor was ik nadat ik het spel had uitgespeeld meer teleurgesteld dan voldaan. Juist omdat dit spel zo'n goed verzorgde gamewereld waren de zwakke karakters en het zwakke plot zo opvallend en storend. Dishonored is een goede game, maar had één van de beste aller tijden kunnen en moeten zijn.

4*

Dragon Age: Inquisition (2014)

4,0
Na zo'n 90 uur spelen vrijwel alles eruit gehaald wat je eruit kan halen. Die 90 uur heb je ook wel nodig, want dit spel is immens; het schijnt dat de Hinterlands alleen al net zo groot is als alle gebieden in Origins. Niet alleen is het spel immens in oppervlak, de verschillende locaties bieden enorm veel variatie en in elk gebied zijn er meer dan genoeg sidequests, collectibles en interessante boeken en NPC's te vinden.

Over NPC's gesproken, deze game heeft zonder meer de beste dialogen (en tevens de grootste hoeveelheid dialogen) die ik ooit in een spel heb gezien. Elke NPC heeft een interessant verhaal te vertellen of een interessante visie op recente gebeurtenissen en ontwikkelingen; zelfs over de achtergrond van een verkoper of een barman die niets met het verhaal of een sidequest te maken heeft is nagedacht. In Origins waren jouw metgezellen en belangrijke NPC's wat interessanter, maar over het algemeen doet dit deel het beter. Bij uitstek het sterkste punt van het spel en voor mij dé reden om dit spel aan mensen aan te raden.

Wat minder zijn de gameplay en de graphics, waar de serie altijd wat achter heeft gelopen op de rest ten koste van andere spelelementen. Het goede nieuws is dat ook op dit vlak de game beter is dan ooit. Grafisch loopt de serie nog steeds achter op de meeste AAA-titels, maar ze lopen hier wel in op de competitie. Er zijn zeker wat 'oeh' en 'ah' momenten aanwezig, wat in de vorige delen meer 'oei' en 'au' momenten waren. Animaties zijn vloeiend, en de lip syncing is niet zo zwak meer dat het afleidend is.

Qua concept is de gameplay nog steeds traditioneel, maar is de uitwerking een stuk moderner en vloeiender. De beste gameplay elementen uit beide delen worden hier feilloos gecombineerd en het resultaat is een zeer verslavend battle systeem wat je, mede doordat de speler zelf het tempo van de main quest bepaald, op jouw manier kunt spelen. Als je het liefst tactisch te werk gaat kun je de missies op het laagst aangeraden level spelen, en als je deze liever helemaal niet gebruikt zorg je gewoon dat je er met een wat hoger level instapt.

Dit betekent niet dat dit spel geen minpunten heeft, en gek genoeg zijn dit voornamelijk zaken waarin het eerste deel uitblonk. Zo maak je veel beslissingen, maar zijn er slechts twee beslissingen die er écht toe doen: templars of mages (met deze kwestie ben ik overigens wel klaar nu, hoop dat de nieuwe devine hier minstens een kleiner probleem van maakt), en jij of Morrigan krijgt de kennis van de elvhen en wordt een slaaf van de elvengod Mythal. De main quest is niet bijster interessant en is ook wat aan de korte kant. Zodra je weet wie of wat Corypheus, de Breach en de Anchor precies zijn (waar je al snel achter komt), verlang je naar een verrassende onthulling of twist die nooit komt. De uiteindelijke confrontatie, waar alleen een zojuist genomen beslissing een kleine invloed op heeft, is een enorme anti-climax. De epiloog na de credits waar blijkt dat Solas de orb aan Corypheus heeft gegeven, eigenlijk de elvengod Fen'Harel is en Flemeth (Mythal) verraad was vele malen spannender dan de daadwerkelijke eindbaas, wat natuurlijk een slechte zaak is. Daarnaast is de game kinderlijk eenvoudig zodra je rond level 20 zit (ook op Nightmare) en is het wat lastig om de tactische camera te positioneren zoals jij dat wilt, maar dat zijn eigenaardigheden die gefixt kunnen worden in een toekomstige patch.

Al met al kijk ik dankzij dit deel weer enorm uit naar een nieuwe Dragon Age. Dit is, ondanks de minpunten, zonder meer de beste game van het afgelopen jaar en het beste deel uit de serie; het echte vervolg op Origins en dus de échte Dragon Age 2 wat mij betreft. Ik neigde naar 5*, maar door het teleurstellende einde en het gebrek aan betekenisvolle keuzes houd ik het bij 4,5*. Heb nog een paar fetch quests over (dood een beer, vind mijn ring enz), maar aangezien mijn uitrusting, Power en Influence al tegen het maximale aanzit en er geen uitdagingen meer zijn, heb ik daar voorlopig geen interesse meer in. Misschien zodra Jaws of Hakkon en andere DLC naar de PS4 komen.

Dragon Ball Z: Budokai Tenkaichi 2 (2006)

4,0
Aan de ene kant beter, maar aan de andere kant minder dan Budokai 2. Om te beginnen is de Story Mode veel aantrekkelijker doordat je zelf door de wereld van Dragonball Z naar je vijanden toe moet vliegen etc. Ook is hij veel uitgebreider; werkelijk alle saga's van Dragonball Z en GT zitten erin, inclusief de films, hoewel het irritant is dat je deze per se moet spelen en ze liever als extra's had gezien. Ook een groot pluspunt is dat je gedwongen word om je characters up te graden, anders zul je het spel nooit uitspelen. Dit was bij Budokai 2 wel anders.

De Story Mode is op het begin perfect. Werkelijk alles zit erin, en ook als je geen aflevering van Dragonball Z hebt gezien is de verhaallijn gemakkelijk te volgen. Helaas wordt het vanaf de Buu saga minder. Veel dingen worden ineens niet meer uitgelegd. Voorbeelden hiervan is dat Hercule en Buu in het spel ineens bevriend zijn en dat Super Buu opeens Kid Buu is geworden. Voor mij als DBZ-fan jammer, en voor de niet-DBZ-fan is het verhaal ineens amper volgbaar.

Dan het vechten zelf. Het 3D-beeld is natuurlijk een groot pluspunt. Combo's zijn wel te makkelijk en dan vooral Kamehameha's en Spirit Bombs. In Budokai 2 moet je enorme moeite doen om uberhaupt Spirit Bomb te unlocken of af te vuren, terwijl je er hier met gemak een stuk of 3 afvuurt per gevecht. Ook raar dat er maar 1 knop is om daadwerkelijk mee te vechten. Transformeren gaat te makkelijk; eenmaal een SSJ3 geworden in het gevecht dan is er geen weg meer terug (tenzij je daar zelf voor wilt kiezen, maar waarvoor zou je dat doen?). Het grootste minpunt van dit spel is nog wel de multiplayer, die ik heel onoverzichtelijk vind tenzij je op een scherm van minimaal 40 inch speelt. Als je met je vrienden wilt spelen kan je dus beter voor een normaal Budokai-spel kiezen.


Conclusie:
Het vechten in Budokai Tenkaichi 2 is veel minder leuk dan in de normale Budokai-reeks waar je allerlei abilities vrij moest vechten, terwijl je hier alleen characters en transformaties beschikbaar kan maken en voor zover ik weet kan Goku al een Spirit Bomb tegen Raditz afvuren. Verder zitten er nog wel een aantal foutjes in (veel minder dan in Budokai 2), en is de multiplayer niet veel aan. Maar de geweldige Story Mode (vooral t/m Cell) en het grote aantal characters maken veel goed waardoor ik op hetzelfde cijfer uitkom als voor Budokai 2.

Dragon Ball Z: Ultimate Battle 22 (1995)

0,5
Fighting games moeten grafisch iets voorop lopen. Dat doen ze altijd al, simpelweg omdat de meeste fighting games het eerst hierop worden afgerekend, en dan pas op combo's en gameplay ed. Simpele platforms als Donkey Kong Country 2 zagen er veel beter uit, en ook fighting games als Virtua Fighter 2 en zelfs Mortal Kombat 3 waren beter verzorgd. Bij Ultimate Battle 22 bestaat de omgeving geheel uit sprites en zijn de pixels te tellen. De omgeving past totaal niet bij de fighters zelf, die vreselijk houterig bewegen. Totaal geen animatieprincipes. Wanneer een character geraakt word veranderd zijn lichaamshouding, positie en gezichtsuitdrukking abrupt zonder enige vorm van overgang. Het zegt genoeg dat ik als zwaar amateur media designer (net eerstejaars in mijn opleiding) in staat ben om beter gebruik te maken van animatieprincipes.

Tja, ik kan nog wel even doorgaan over het missen van een story mode en sowieso een doel in het spel, en over tientallen redenen waarom de gameplay zwaar ondermaats is, maar ik denk dat het punt wel gemaakt is. Tot slot de grootste reden waarom dit één van de grootste wanproducten ooit gemaakt is, met name voor gebieden buiten Japan. Ultimate Battle 22 was voor 1995 al een waardeloze fighter, maar werd hier pas laat in 2001 gereleased, enkele maandjes voor de release van Budokai. Dragon Ball Z was dé hype, dus iedereen (ik dus ook) rende naar de winkel zonder enig research over de game en deze waardeloze game vloog over de toonbank. En niemand toegeven wat voor vreselijke game dit was. Alsof ze verkering hadden met het populairste meisje van school, en achteraf pas toe wouden geven hoe vreselijk ze was.

Ether One (2014)

3,0
Eén van de meest wisselvallige games die ik ooit heb gespeeld. Soms briljant, en soms wilde ik mijn controller het liefst uit het raam gooien.

De grote pluspunten van de game zijn het verhaal en de setting. De setting greep mij al vanaf het begin, en is de reden waarom ik dit spel na bovenstaande berichten nog een kans gaf. Het verhaal zelf komt wat traag op gang maar is naar mijn mening één van de sterkste in de geschiedenis van video games; met name doordat de vertelwijze enorm steunt op iets wat niet mogelijk is in andere media, namelijk de interactie met de speler. Daarmee doel ik niet op keuzevrijheid of iets dergelijks (het spel is vrij lineair), maar op hoe jouw persoonlijke emoties in lijn zijn met die van de hoofdpersoon en/of andere personages. Wanneer de hoofdpersoon zijn rol in het verhaal ontdekt en wanneer hij verdriet ervaart, doe jij hetzelfde. Dit gegeven heb ik zelden sterker gezien, en aangezien dit een indietitel is met een erg laag budget is dat een bijzonder knappe prestatie.

Jammer genoeg had de wereld en de karakters van Ether One een véél betere game verdiend. Het merendeel van de tijd ben je namelijk bezig met puzzels en raadsels. Deze zijn soms vermakelijk, maar meestal saai, makkelijk en/of vergezocht. Deze puzzels en raadsel hebben ook jammergenoeg, buiten hun locaties, zelden een link met het verhaal of de setting. Als klap op de vuurpijl ligt het tempo veel te laag; rennen en lopen gaat op het tempo van een gepensioneerde en even de route afsnijden door te springen kan niet. Je kan ook maar één object tegelijk vast houden en niet overal objecten neerleggen, waardoor je constant objecten moet ophalen of terug moet zoeken (of heen en weer naar The Case mits je realiseert dat je ze later nodig kan hebben). Dit alles zorgt ervoor dat het spel voor het grootste gedeelte vrij onintuïtief is en ook erg frustrerend kan zijn. Zodoende heb ik het spel ook, ondanks dat ik er slechts vier uur over deed, in vier keer uitgespeeld terwijl ik normaal gezien een spel met deze speelduur hoogstens in twee keer uitspeel.

En dan zijn er nog prestatieproblemen. De recente patch voor de PS4 heeft het spel een stuk stabieler gemaakt (geen corrupte saves meer en dergelijke) en op de PC schijnt hij een stuk beter te lopen, maar er zijn nog steeds bugs hier en daar. Soms is het onmogelijk om met een object te interacteren zonder een save opnieuw te laden of zelfs het hele spel opnieuw op te starten. Dit is vooral frustrerend omdat een save game laden minimaal vijf minuten duurt, en soms geldt hetzelfde voor het laden tussen levels (wat gelukkig zelden nodig is). Ook loopt het spel geregeld vast, spot ik soms een framerate van zo'n 20fps, is er constant texture pop-in te zien en lopen de ondertitels geregeld niet synchroon met de audio. Onacceptabel voor een spel wat zowel op technisch- als grafisch gebied lijkt op een game uit 2006.

Desondanks is Ether One wel de moeite waard als je net zoals ik van puzzelaars en games met een sterk narratief houd (verhalen en vertelwijzen van BioShock, Half Life en Shadow of the Colossus zijn vergelijkbaar). Vooral als je fan bent van games als Myst, waar Ether One mij het meest aan deed denken, moet je het absoluut een kans geven. Maar als je vooral interesse hebt in een spel met goede puzzels, graphical fidelity en bugs en glitches niet kan tolereren (kortom: je denkt als TotalBiscuit), kun je beter een ander spel proberen.

FIFA 09 (2008)

3,5
Sinds ISS Pro Evolution 2 ben ik al groot fan van de Konami-reeks. Toen deden ze alles perfect, en haalden ze het maximale uit de beschikbare middelen. De overstap van Konami naar de PS2 was briljant, met name PES3 en PES4 kwamen schitterend uit de verf. Na dit laatstgenoemde deel leek de evolutie te stoppen. PES5 en PES6 gaven amper vernieuwing, en PES 2008 op de next-gen consoles evenmin.

EA Sports raakte al eerder in verval na het legendarische Fifa ’98. Terwijl Fifa ’99 nog aardig was, was vooral de overstap naar de PS2 dramatisch. Precies een decennium na Fifa ’98, komt daar eindelijk een nieuw Fifa, waar een heel ander development team achter zit. Achteraf gezien onbegrijpelijk dat ik deze links liet liggen, en toch koos voor het tegenvallende PES 2008. Maar na de geniale demo kon ik deze release onmogelijk negeren. Eén ding is zeker, na acht jaar is de overstap gemaakt.

Wat meteen opvalt zijn de bloedmooie graphics, ondanks dat daar vrij weinig aan veranderd is vergeleken met het vorige deel. Soms lijkt het alsof je naar een echte wedstrijd zit te kijken. Vooral de briljante toepassing van animatieprincipes draagt daar zijn steentje aan bij. Hoe spelers een sprintje trekken en tegen elkaar strijden in een kopduel ziet er angstaanjagend natuurlijk uit.

Dan de sfeer rondom de game, wat weer fantastisch verzorgd is. Het kabaal uit het publiek, de omroeper in het stadion; elk detail is tot in de puntjes verzorgd en dat is vooral voelbaar bij een penalty-reeks. Oke, het Nederlandse commentaar is zoals altijd (ook op tv) weer belabberd, maar zodra je switcht naar het leuke en vooral uitgebreide Engelstalige commentaar merk je weer dat de heren achter Fifa meester zijn in het neerzetten van de juiste sfeer.

Om dan nu bij EA's grootste struikelpunt te komen: de gameplay, dé rede waarom er massaal voor Konami gekozen werd. Ook dit is, gelukkig, niet meer wat het was. De steekpass is dodelijk scherp geworden, normale passes zijn te doseren, en je schiet vrijwel nooit op dezelfde manier op doel (en ben je het daar niet mee eens, stel dan alles eens in op "handmatig"). Opnieuw is het te merken dat de makers een goed oog voor detail hebben. Zo zijn zware en bredere spelers moeilijker van de bal te krijgen, maar zijn ze in het nadeel qua snelheid. Ook dode spelsituaties zijn aanzienlijk verbeterd. Voor het eerst is het in Fifa, zoals het hoort, makkelijker te scoren in normale situaties dan in dode spelsituaties.

Speltypen zijn er genoeg. Een groot fan ben ik van de "Be A Pro Mode"-seizoenen, waarop het invoeren van de nationale beker en een soort CL een leuke aanvulling zou zijn. Het is een leuke uitdaging om je speler zo ver mogelijk proberen te krijgen, met aanvoerder van het nationale elftal als absolute top. Football Party is een leuke modus voor met je vrienden, en de modussen Coach en Toernooi zijn ook weer inbegrepen.

Tot slot online, waar ik zelf nooit fan van ben geweest. Fifa 09 vormt hier echter een uitzondering. Haperende servers, mensen die plotseling de gamesessie verlaten; je hebt er vrijwel nooit last van. Daarnaast zet je in een handomdraai een wedstrijd of een competitie met je beste vrienden op.

Al met al is Fifa 09 de beste voetbalgame sinds PES 4 en is het alles wat Fifa 08 net niet was. Toch heeft Fifa 09 ook nadelen. De game zit vol met kleine bugs. Ik noem achteruitlopende spelers bij een steekpass en verdedigers die de bal ineens kwijt lijken te zijn ondanks dat jij ze de goede instructies geeft. Daarnaast is er te weinig aandacht besteed aan de wat minder bekende spelers en zijn er maar weinig toevoegingen vergeleken met Fifa 08. Dit zorgt ervoor dat ik de game geen 5 zal geven, maar voorlopig staat hij stevig op een 4,5.

Goat Simulator (2014)

2,0
Gister even twee uurtjes mee gespeeld, en ik ben blij dat ik dit gratis op andermans computer heb kunnen doen. Eigenlijk ook een must om dit met gezelschap te spelen, aangezien ik mij niet voor kan stellen dat dit in je eentje ook maar half zo entertainend is. Natuurlijk kun je hier niet veel van verwachten, maar €€10 is een belachelijke prijs voor wat in principe gewoon een kapotte sandbox engine is (denk aan Garry's Mod) met een stel clichématige grappen en grollen erin. Gezien de onverwachte hype eromheen kan je het Coffee Stain Studios niet kwalijk nemen dat ze het proberen uit te melken, maar toch is het vreemd om te erkennen hoe klein, stom en kapot je product is, en er tegelijkertijd een dergelijk prijskaartje aan te hangen.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen spijt dat ik Goat Simulator gespeeld heb, maar verwacht niet dat je er langer dan twee uur zoet mee bent. De kleine map zit vol met content, maar grotendeels van hetzelfde soort waardoor je er snel genoeg van krijgt. Ook Steam Workshop ondersteuning in combinatie met de grootse populaireit zal hier, gezien de eentonigheid, weinig verandering in kunnen brengen. Bugs worden begrijpelijk geprezen als features en als je ze soms weleens tegenkomt zijn ze wel leuk, maar hier zijn ze zó alom aanwezig dat je er na een tijdje wel genoeg van krijgt.

Tuurlijk snap ik dat de developers ervan bewust zijn dat het hier om een grap gaat, maar dat erkennen maakt de game er niet beter op. Typisch zo'n game die eigenlijk leuker is om te bekijken dan om daadwerkelijk te spelen, en gezien het bijbehorende prijskaartje raad ik anderen aan om gewoon een Let's Play te kijken en het daarbij te houden. En mocht je de verleiding echt niet kunnen weerstaan, doe je portemonnee dan een plezier en zoek een alternatieve manier om dit te spelen.

God of War III (2010)

3,5
Grafisch bij vlagen indrukwekkend, waar helaas de main-focus ligt bij dit deel van de reeks. Het begin is dan ook behoorlijk imponerend; Kratos op Gaia de titan in gevecht met Poseidon, god van de zee.

Dit niveau weet de game helaas niet vol te houden. Want zodra ik gewend was aan de schitterende graphics, kwamen de mankementen boven drijven. Navigeren door de wereld van de Griekse mythologie is behoorlijk eentonig, wat ik in dit deel wel storend vond. Gevechten worden ook nergens meer zo indrukwekkend als op het begin, en die grafische focus lijkt soms ook de enige focus te zijn. Had ook erg veel moeite met de vaste positie van de camera en de geringe variatie aan vijanden. Er zijn meerdere wapens en combo's aanwezig, maar een wezenlijk verschil maken ze niet van elkaar (behalve de knuckles die je na het verslaan van Hercules krijgt). Puzzels en bossfights zijn erg, erg makkelijk - alleen moeite gehad bij de Labyrinth in die kamer met spikes, hoewel dat met name kwam omdat Kratos die vogel maar niet wilde selecteren. Nu kan ik het wel hebben dat bij een game als deze geen bijzondere strategieën komen kijken, maar dit ging iets te gemakkelijk.

Ook GOW III lijdt aan een obsessie voor bloedstollende CGI, en laat daarmee al het andere een beetje voor wat het is. Het overtreft GOW II dan ook enkel op grafisch gebied. Zonde, want er vanuit gaande dat dit deel voor de PS3 ontwikkeld is, had hij het epische afsluitstuk van de reeks moeten zijn.

Guacamelee! (2013)

Alternatieve titel: Guacamelee!: Super Turbo Championship Edition

4,0
Eén van de leukste indie platformers van de laatste jaren. Leuke dosis humor, goed leven design en bevredigende combat met tot het eind toe een goede variatie aan vijanden en puzzels. Met name de dimensieswitch en de krachten die Juan daarna ontvangt houden de game erg fris, en maken van deze game meer dan een standaard platformer.

Klein minpunt is de abrupte moeilijkheidsgraad van één van de bazen net voor het eind (Jaguar Javier). Terwijl hiervoor de moeilijkheidsgraad in de game netjes geleidelijk toenam, maakte hij hier een enorme sprong. Zeker nog te doen hoor, maar vreemd hoe de game ineens overgaat van een vrij gemakkelijke en leuke platformer naar een pittige boss fight waar strategie er ineens toedoet; kan me voorstellen dat dit voor veel spelers teveel werd. Daarnaast is het ook verreweg het moeilijkst gevecht in de game; veel moeilijker dan de eindbaas zelf.

Al met al een erg leuke game wat zijn prijskaartje (€13 en op dit moment gratis met PS+) meer dan waard is.

Last of Us: Left Behind, The (2014)

4,5
Gisteravond gespeeld, en wederom: bravo Naughty Dog. Dít is hoe je story-based DLC maakt.

Naast dat het een blik werpt op Ellie's leven en het ontstaan van haar karakter voor de gebeurtenissen van The Last of Us, diept het ook een moment uit waar de main story, voor dramatisch effect, een grote sprong maakte. Verwacht geen nieuw of alternatief aspect op het verhaal (tenminste niet in grootse zin), maar uitdieping van twee kleine verhaallijnen waarvan de kern al bekend was door het spelen van de main story. Eigenlijk krijg je dus twee kleine story-based DLC in één, en ondanks dat ze eerst weinig met elkaar te maken lijken te hebben, komen ze uiteindelijk qua thematiek en moraal samen waardoor het toch een compleet pakket is. Leuk hoe gerelateerd het moraal is aan de release date trouwens, en het deed me denken of Ellie, in Joel's positie aan het eind van de main story, niet precies hetzelfde had gedaan en of ze het Joel uberhaupt kwalijk had genomen als hij uiteindelijk gewoon de waarheid had verteld. Voor mij is deze DLC bevestigend in het idee dat zij niet alleen aan Joel's verhaal twijfelde, maar ergens ook wel wist wat er daadwerkelijk gebeurd is en achter zijn beslissing stond.

Qua gameplay heeft deze DLC echter, op een aantal kleine elementen na, weinig nieuws te bieden. De meest welkome toevoeging op dit gebied waren de gemixte gevechten tussen Infected en mensen, waardoor je beide partijen elkaar uit kon laten spelen in plaats van ze beide te lijf te gaan. Desondanks was dit één van de beste DLC die ik ooit gespeeld heb, al betreft het voornamelijk fan service.

Last Story, The (2011)

2,5
Paar keer een kans gegeven, maar ben het grotendeels met Onderhond eens. The Last Story was best wel een domper.

Allereerst zijn de combat mechanics veel te simplistisch. Een traditionele JRPG gecombineerd met wat elementen van de moderne westerse MMO's, ogenschijnlijk om het spel toegankelijker te maken voor nieuwkomers (geen gek idee gezien het een Wii titel is). Dit is echter een schoolvoorbeeld van dat een spel toegankelijker maken iets anders is dan een spel vereenvoudigen. Daartegenover staat bijvoorbeeld Ni No Kuni, een JRPG die toegankelijk is voor nieuwkomers, maar wat ook uitdaging biedt aan iemand die vaak genoeg RPG's gespeeld heeft. Deze game biedt namelijk buiten de boss battles totaal geen uitdagingen, en helaas zijn deze uitdagingen van het verkeerde soort. Ze zijn niet uitdagend vanwege goede A.I. of omdat je uit moet vinden wat zijn zwaktes zijn o.i.d., maar simpelweg omdat ze veel schade aanrichten en veel HP hebben. Dit is lui en zwak game design en ik snap niet waarom anderen hier voldoening uit halen. Maar goed, ik snap de aantrekkingskracht van de meeste MMO's ook niet, dus waarschijnlijk ligt het aan mij.

Gelukkig zijn er nog elementen van de traditionele RPG, maar ook deze stellen teleur. Karakterontwikkeling is er wel, maar de karakters zijn ééndimensionaal en zo verwikkelt in clichés en nutteloze dialogen dat het moeilijk is om er interesse in te blijven tonen. Ik was erg geneigd om dialogen te skippen, maar deed het niet uit angst dat ik het plot niet goed meer zou kunnen volgen. Dat betekent echter wel dat het plot zelf mij wel kon boeien, maar ook dat wordt naar mate het spel vordert steeds meer voorspelbaar en daardoor steeds minder interessant. Ongeveer hetzelfde geldt voor de gamewereld; interessant aan het begin, maar zodra duidelijk werd dat de overgrote meerderheid van de game zich plaatsvind in één stad die er grotendeels hetzelfde uitziet werd ik wederom teleurgesteld. Had enorm veel geholpen als de andere area's niet zo klein en beperkt waren. En natuurlijk is het grafisch, buiten dat het best mooi is vormgegeven, niet indrukwekkend voor een game anno 2011.

Al met al is The Last Story een matige game wat beter en vooral groter had kunnen zijn dan dat het uiteindelijk geworden is. Het is duidelijk dat de developers enorm beperkt werden door de limitaties van de Wii, en gezien de releasedatum hadden ze het spel ook beter voor de Wii U kunnen maken.

Mother 3 (2006)

Alternatieve titel: Earthbound 2

5,0
Inmiddels deze al een tijdje uitgespeeld en heeft hij Mother 2 vervangen in mijn top 10 (al overweeg ik ze beide erin te zetten). Bewijst voor mij nimmer te meer hoe weinig visuele pracht en gameplay gimmicks uiteindelijk betekenen. Hoewel dit soort dingen een enorme eerste indruk achter kunnen laten, doorstaan ze zelden de tand des tijds of slagen zij erin om een blijvende indruk achter te laten (spellen als Okami, Journey en Rez zijn enkele uitzonderingen).

Mother 3 weet waar de ware krachten van het medium liggen, focust zich daar vrijwel volledig op en laat zodoende permanent indruk achter. Nog nooit heb ik een videogame zo rijk aan variatie en originaliteit gespeeld (alleen Okami komt dichtbij). En hoewel dit voor mij het sterkste punt was van het vorige deel en Mother 3 absoluut niet de mindere van de 2 is wat dit betreft (in tegendeel), is dat hier niet het geval. Ik hoorde dat Mother 3 meer narratief gedreven en wat serieuzer was, maar ik had niet verwacht dat dit uiteindelijk het sterkste punt van de game zou zijn; en dat terwijl diezelfde luchtige sfeer en maffe karakters van het vorige deel hier ook weer volop aanwezig zijn. Alleen bij Final Fantasy VI, de nummer 1 in mijn top 10, was ik eerder zó emotioneel betrokken, en voor een game die tegelijkertijd zo goofy is als deze is dat een enorme prestatie.

De gameplay is wederom sterk en, op een aantal gave en creatieve toevoegingen na (bijvoorbeeld meetappen met de beat voor extra schade), nagenoeg onaangetast. Zelden te moeilijk of te makkelijk en continu uitdagend, met opnieuw een enorme reeks aan verschillende vijanden en bazen waardoor de game nooit repetitief word. En ondanks dat Mother 3 zich met name focust op gameplay, de gamewereld en het verhaal, zijn de details ook zeer goed verzorgd. Grafisch wat crisper en gedetailleerder dan Mother 2, en een uitgebreide upbeat soundtrack die je vergezeld tijdens het avontuur.

Eigenlijk kan ik niets bedenken wat niet klopt aan Mother 3. Design technisch is het misschien niet zo indrukwekkend als bijvoorbeeld oude Final Fantasy's (met name VI), maar tegelijkertijd is het onder andere die eenvoudige stijl die de game zijn luchtige karakter geeft. Mother 3 is een meesterwerk en een unieke ervaring, en het is doodzonde dat zo weinig mensen in het Westen dit laatste, beste deel van deze fantastische trilogie gespeeld hebben. Kan niet wachten tot mijn volgende playthrough, waarna hij ongetwijfeld een aantal plekken zal stijgen in mijn top 10.

Never Alone (Kisima Ingitchuna) (2014)

3,5
Zojuist uitgespeeld op de PS4. Allereerst, schandalig dat ze hier €15 voor durfden te vragen. Een game die je, in één keer, 100% uitspeelt binnen 3,5 uur (inclusief alle video's) is dat bij lange na niet waard.

Zoals hierboven werd vermeld heeft de game wat technische mankementen, al zijn die er geloof ik grotendeels uitgehaald nu. De poolvos kwam bij mij slechts twee keer tijdelijk vast te zitten in muren en heb zelden last gehad van zwakke AI. Ja, enkele keren volgde de ander mij niet, en meestal was het mijn eigen schuld wanneer mijn computergestuurde metgezel een jump niet haalde. Protip: neem het meisje onder je hoede wanneer je hier moeite mee hebt, want de vos is namelijk veel beter in het volgen van het meisje dan omgekeerd.

Met de Bola had ik eigenlijk ook weinig problemen, al weet ik natuurlijk niet hoe dit met een keyboard werkt. Een crosshair was wel fijn geweest (hadden ze makkelijk binnen de stijl kunnen vormgeven zoals Valiant Hearts met de steenworp bijvoorbeeld deed), maar na één of twee keer kon je het ook wel afleiden aan de lichaamshouding van het meisje. Niet helemaal goed uitgewerkt, maar zo frustrerend is het ook weer niet. Niet met een controller tenminste.

Waar ik veel meer moeite mee had waren de latere levels en de trial and error stukken in de game (van dat laatste had Valiant Hearts ook last trouwens). Zodra de poolvos sterft en een geest wordt, wordt het spel wat frustrerend. Zo kun je in het laatste level kun je amper meer de beweging van de wind meer zien, ondanks dat je deze moet gebruiken om bepaalde sprongen te kunnen maken. En het best vormgegeven level met de ijsreus is één groot trial and error festijn, waardoor ik er totaal geen voldoening meer uit kon halen. Jammer, want dat level had potentieel om het hoogtepunt in plaats van het dieptepunt van de game te zijn. Ook jammer dat er totaal geen originaliteit in de mechanics te ontdekken is, en dat het qua gameplay nergens in uit weet te blinken, al vond ik het begeleiden van de behulpzame geesten met de vos nog wel leuk gevonden.

Dan de goede punten. Art direction is fenomenaal, komt bijtijds zelfs dichtbij de visuele pracht van Journey. Gamewereld is fantastisch, echt heel gaaf hoe het naadloos aansluit op de Iñupiat cultuur; zou vaker een setting willen zien die zijn oorsprong vindt in echte culturen. Deed me soms aan Okami denken wat dat betreft. De bijbehorende cultural insights (video's over de cultuur) zijn een leuke en goed geproduceerde extra, al lijkt het wel alsof ze daar zo trots op waren dat ze ze niet durfden te verbergen. Slechts twee of drie cultural insights moet je namelijk daadwerkelijk zoeken. Wel tof hoe ze op passende momenten gevonden worden; zo wordt de video over de Bola ontdekt net nadat je dat wapen krijgt. Raad iedereen aan om die video's te kijken zodra je ze ontdekt; zeker als de game je even frustreert is het een fijne onderbreking.

Al met al een prima game. Een uitschieter op het gebied van graphics en setting, en gemiddeld tot matig op het gebied van gameplay en mechanics. Niet zo goed als de betere indie titels van de laatste jaren (Journey, Guacamelee!, Shovel Knight, Transistor), maar kan gemakkelijk de strijd aan met games die ook hun mankementen hebben.

Remember Me (2013)

3,5
Zonde dit. Een game die veel goed doet, maar tegelijkertijd constant de plank finaal misslaat.

Gameplay is in theorie interessant (een beat em up waarbij jij de effecten van je combo's zelf samenstelt), maar is in de praktijk met slechts vier unieke combo's te beperkend en repetitief. Het grootste probleem wat erbij komt kijken is echter dat het bij vlagen te chaotisch en eentonig werd; als het niet het de grote hoeveelheid identieke vijanden is, is het de mate in waarin ze je beogen aan te vallen. Hierdoor is het in de meeste situaties lastig om die combo's succesvol uit te voeren, ook omdat het een vereiste is om een combo op een enkele vijand uit te voeren. Bovendien is het niet de moeite waard omdat de voornamelijke beloning het unlocken van nieuwe moves is die slechts in presentatie verschillen. Speciale aanvallen waren erg tof, maar waren door de moeilijkheidsgraad van het uitvoeren van combo's te lastig regelmatig uit te voeren, waardoor je ze liever achterwege laat indien het mogelijk is.

Naast combat bestaat Remember Me voornamelijk uit platforming zoals in games als Uncharted en Tomb Raider, maar in tegenstelling tot die games is de uitwerking in Remember Me vrij pover. De game vertelt je constant waar je heen moet, wat vaak ook nodig is, al zou het met goed level design niet nodig moeten zijn.

Exploratie komt er spijtig genoeg totaal niet bij kijken. Deze lineariteit en eenvoudigheid vond ik de grootste teleurstelling van de game; zowel de setting als het uitgangspunt boeien genoeg om meer te zijn dan slechts een mooie achtergrond tijdens Nilin's missie. Puzzels zijn typisch en kinderlijk eenvoudig (al waren de Remembranes erg leuk), en het vinden van collectibles zo eenvoudig dat ik er na een tijdje niet eens meer naar omkeek.

Al met al is Remember Me vooral erg inconsistent. Interessante scenes, puzzels (denk aan het remixen van andermans gedachten om ze voor je te winnen), platforming en enerverende gevechten worden steeds afgewisseld met zwakke of saaie varianten daarvan. Hopelijk komt er een vervolg waarbij daar geen sprake van is, want dit had met een meer zorgvuldige uitwerking een enorm goede game kunnen zijn.

RollerCoaster Tycoon (1999)

5,0
Misschien wel het spel waar ik de meeste uren aan heb gespendeerd. Elk scenario heb ik minstens twee keer uitgespeeld. Van 's avonds laat tot vroeg in de morgen achter de pc gezeten. En als ik dit spel nu (9 jaar later) speel, dan verandert daar niets aan. Alhoewel ik eerder RCT2 zou spelen, wat eigenlijk gewoon een uitbreiding was.

Een betere simulatie dan dit bestaat gewoon niet. Je hebt alles in de hand. Met een beetje oefening kan je pretpark precies inrichten zoals jij dat wilt en ook in het thema dat jij wilt. En zit er een berg of meer in de weg dan zorg je dat hij verdwijnt. Is er geen ruimte voor je achtbaan? Geen probleem, koop gewoon wat land erbij. En voor de mensen die werkelijk alles willen veranderen (achtbanen van 300 meter hoog, de map vergroten), zijn er verschillende trainers beschikbaar. En zeg nou zelf, wie wilt nou niet zijn eigen attractieparken maken?

De nummer 1 in mijn PC-lijstje, nummer 2 in totaal.

Skate (2007)

Alternatieve titel: skate.

3,5
Maanden geleden zat ik te twijfelen tussen de nieuwste van Tony Hawk en Skate. Aangezien Tony Hawk 70 euro kostte en deze slechts 30, heb ik deze gekozen en heb daar nooit spijt van gekregen. Vanaf toen was ik officieel afgehaakt op de Tony Hawk-games.

Natuurlijk is het grootste voordeel van Skate de flick-it besturing, maar wat mij vooral beviel was de sfeer binnen deze game. Bij Tony Hawk zat het me altijd tegen dat de serie vooral op de hardcore-skaters gericht was (vervelende Bam Margera-typetjes). Skate is meer gericht op de urban-skaters, en dat past veel beter in mijn straatje. Verder zijn de graphics in orde, in ieder geval veel beter dan bij de nieuwste Tony Hawk waar de graphics voor mij een verschrikking waren.

En zoals hierboven al beschreven is door PsychoBoyJack, is Skate in tegenstelling tot Tony Hawk een uitdaging. 10.000 punten halen is een eitje bij Tony Hawk, maar bij Skate is het al een kunst om 1.000 punten te halen. Als ik een uitdaging haal bij Skate, spring ik in de lucht van vreugde dat hij eindelijk lukte. Bij Tony Hawk had ik altijd zo iets van: "He he, dat werd tijd!".

De Tony Hawk-reeks kan van mijn part in de stront zakken. EA heeft eindelijk ergens het beste product in afgeleverd. Fifa doet onder aan Pro Evolution, NBA Live doet onder aan NBA 2K, maar gelukkig doet Tony Hawk heel erg onder aan Skate.

Tomb Raider (2013)

4,0
Niet gek natuurlijk dat velen hier de vergelijking met Uncharted trekken, want het lijkt er wel énorm veel op; zowel de gameplay, het plot en de vormgeving zijn vrijwel identiek. Grootste verschil is dat Tomb Raider zichzelf een stuk serieuzer neemt, maar het zichzelf lijkt af te vragen of dat wel een goede beslissing is; soms wilt het een boeiende thriller zijn, en soms de over-the-top cinematische actiefilm die Uncharted is. Dit sterke contrast komt de game naar mijn inziens niet ten goede. Constant schiet Lara heen en weer tussen haar rol als onschuldig beginnend archeologe en actieheld, in plaats van een daadwerkelijke ontwikkeling te maken. Zodoende kon ik Lara (en met name de rest van de cast) niet echt serieus nemen, ondanks dat de game dit wel van mij vereiste.

Helaas is dat ook zo'n beetje alles wat Tomb Raider t.o.v. Uncharted te bieden heeft, maar dat wilt echter niet zeggen dat ik geen plezier gehad heb met deze reboot. Sterker, het is één van de betere spellen van het afgelopen jaar, doet een aantal kleine dingen zelfs beter, en is vooral voor mensen zonder PS3 een must-own. De leuke collectibles die verspreid zijn over Yamatai waren leuke toevoegingen en waren een stuk interessanter dan in de meeste andere games. Het hele spel was ongeïnspireerd, doch gedetailleerd en goed uitgewerkt. En top dat het (soort van) open-world is natuurlijk, al zullen de tombs in moeilijkheidsgraad vooral voor oude Tomb Raider fans een grote teleurstelling zijn.

Helaas kon ik tijdens de gehele playthrough niet van me afschudden dat ik dit alles eerder en beter gespeeld heb, en zodoende had ik bij het einde vooral de neiging om Uncharted weer te spelen. Was leuker geweest als Crystal Dynamics iets trouwer was geweest aan de oude delen en hier meer een puzzelaar of een échte thriller of survivalgame van hadden gemaakt, ipv de min of meer Uncharted kopie die het nu is geworden.

Tower of Guns (2014)

2,0
Matige rogue-lite dat speelt als een freeware game gemaakt door een groep studenten. Zwakke, floaty en trage physics engine waarbij het lijkt alsof je op de maan speelt en over de grond glijdt (deed me denken aan Tekken 2), wapens zonder enige vorm van kickback en kogels zonder impact (en als ze impact hebben, stuitert de vijand weg alsof hij een volleybal is). Grafisch wel aardig maar overduidelijk een rip-off van Borderlands, maar dan met veel minder variatie qua textures. Enige wat dit spel nog enigszins redt is het level design, welke bijtijds best creatief in elkaar zitten met geheime ruimtes hier en daar. Ook véél te chaotisch soms; heb het niet lang gespeeld, maar ben nooit verder gekomen dan het derde level.

Ik zou hem echter wel even een kans geven mits je PS+ hebt, aangezien er best wat mensen zijn die er veel plezier mee hebben. Zou 10 jaar terug een prima game zijn, maar anno 2015 vind ik dit echt ondermaats.

Transistor (2014)

4,0
Toffe game inderdaad, en vreemd dat hier tot dusver nog maar één stem en één reactie staat; zeker aangezien hij de afgelopen maand gratis te downloaden was via PS+.

Mooi gestileerde gamewereld, prima verhaal en bovenal hele fijne gameplay. Wel een groot minpunt vond ik hoe het verhaal werd verteld. Om wat voor reden dan ook vonden de ontwikkelaars het nodig om elke actie en elke gebeurtenis in de game uitgebreid te laten omschrijven door de transistor. "Daar is een uitgang... we zijn bijna bij de uitgang... houd nog even vol... ja we zijn er!" etc. Dit gaat de hele game zo door, waardoor ik de transistor vaak negeerde en soms pas middenin een zin realiseerde dat hij ditmaal eens iets boeiends zegt.

Een ander klein minpunt is dat sommige combinaties van functions enorm overpowered zijn. Zo had ik tijdens het laatste uur een setup waarmee ik vijanden vlakbij mij kon verzamelen en daardoor ook paralyzed en soort van poisoned waren, om vervolgens constant een aanval te doen waarmee ik ze nog verder beschadigde en mezelf genas. Dit soort combinaties zijn gelukkig wel pas laat in de game mogelijk, maar de eindbaas was voor mij daardoor wel een anti-climax.

Ik kwam voor de toffe art direction en de schitterende gamewereld, en bleef uiteindelijk met name voor de fantastische gameplay. Eén van de betere indietitels van de afgelopen jaren. Binnenkort aan een new game+ beginnen.

edit: Ook gaaf wat ze met de PS4 controller gedaan hebben trouwens. Het zwaard spreekt door de speaker van de controller (jij houdt natuurlijk het echte wapen vast ), het LED-licht achterop wordt feller naar mate hij harder praat en veranderd van kleur op basis van de huidige omgeving.

Uncharted 3: Drake's Deception (2011)

4,0
Fijne game dit, maar na deel 2 toch teleurstellend. Ondanks dat de graphics weer zijn opgepoetst en alles wat grootser en iets zorgvuldiger is uitgewerkt (deze is een stuk consistenter met zijn hoogte- en dieptepunten), voelt dit als Uncharted 2: Part 2 en niet als een volwaardig nieuw deel. Veel sequences (zoals het Franse kasteel en de vele achtervolgscenes) spelen als lichte variaties op wat ik eerder gespeeld heb en ook het plot is vergelijkbaar (maar zwakker). Uncharted 3 laat weinig nieuws en authentieks te laten zien, en ook de zwakke kanten van deel 2, zoals matige AI en eenvoudige puzzels, zijn nog altijd aanwezig.

Gelukkig mag dat de pret niet drukken, want Uncharted 2 was misschien wel de beste PS3 exclusive van de laatste jaren. Zo was ook dit deel weer één van de betere game ervaringen die ik gehad heb. Maar waar Uncharted 2 een klein meesterwerk en een moderne klassieker is, komt Uncharted 3 op enkele hoofdstukken na (met name op de boot en in het vliegtuig) zelden uit diens schaduw tevoorschijn. Wat overblijft is een spel wat 'slechts' erg goed is.

Uncharted: Drake's Fortune (2007)

3,5
Nadat ik deel 2 voor kerst kreeg, besloot ik eerst maar even het eerste deel te spelen nadat deze al 4 jaar op mijn boekenplank stof lag te happen.

Erg leuk tussendoortje die in één of twee sessies wegspeelt als een luchtige avontuurfilm. Fijn dat het plot niet al te serieus is en vooral niet terugdeinst van enige clichés (wel een fijne twist tegen het einde die wat afwisseling brengt). Past goed bij de game.

Grafisch indrukwekkend (zeker aangezien hij ondertussen al 5 jaar oud is). Af en toe iets teveel shootouts achter elkaar zoals al meer users aangeven, en tegen het einde begonnen wat mechanics te irriteren, maar dat mocht de pret niet drukken.

Nergens uitzonderlijk, maar ook nergens slecht. Hopelijk hebben ze in deel 2 wat aan de mechanics gesleuteld en wat betere puzzelelementen en verkenning verwerkt.

Undertale (2015)

5,0
Zojuist voor de tweede keer uitgespeeld. Ten eerste, hoe minder je van tevoren weet hoe beter. Negeer de omschrijving, de trailer hierboven en al het onderstaande als je het meest uit de game wilt halen. Alles wat je hoeft te weten is dat dit de meest unieke en herspeelbare RPG van de afgelopen paar jaar is, en dat hij slechts een een tientje kost. Als je fan bent van Earthbound en klassieke JRPG's op zich dan is dit een no-brainer. Probeer de demo, ook al is dat slechts het topje van de ijsberg.

Wat Undertale met name zo goed en verfrissend maakt is dat het, in tegenstelling tot andere games, zich totaal niet focust op graphics of esthetiek. Op deze vlakken is het spel namelijk alles behalve indrukwekkend, en bevat het enkel het broodnodige. Hierdoor lijk je op het eerste gezicht met een vrij gemiddelde indietitel te maken te hebben, maar al gauw merk je dat de graphics net zoals in Earthbound een nadere overweging waren. In plaats van tijd steken in het maken van een goede eerste indruk, concentreert Toby Fox zich vooral op het creëeren van een unieke gameplay ervaring en het vertellen van een verhaal. Undertale is de zoveelste indiegame die teruggrijpt naar de visuele esthetiek van de vroege jaren 90, maar is één van de weinige titels die trouw is aan de ontwerpfilosofie van die tijd; een tijd waarin het moeilijk was om met graphics te imponeren en waardoor designers zich zodoende meer op andere game-elementen concentreerden. Fans van oude Final Fantasy snappen ongetwijfeld wat ik hiermee bedoel.

De gameplay is moeilijk te omschrijven, maar is vooral een mix tussen klassieke JRPG turn-based combat en een bullet hell arcade shooter. Een betere omschrijving is echter dat het een combinatie is tussen het combatsysteem van Earthbound en de minigames van WarioWare. Wanneer een vijand aanvalt verschijnt er een klein scherm met een minigame waarin je projectielen moet zien te ontwijken om schade te voorkomen. Dit werkt bij elke vijand anders, en regelmatig worden de regels compleet veranderd of zelfs gebroken (vooral tijdens boss battles). Zo zit je bij een gevecht met een spin ineens vast op een grid (zoals in een web) waarin je andere spinnen moet ontwijken, en veranderd het spel in gevecht met een andere vijand ineens in een platformer. Zelfs in hetzelfde gevecht heb je zelden een idee wat er gaat gebeuren, wat ervoor zorgt dat je constant op het puntje van je stoel zit. Niet alleen dat, het wordt regelmatig gebruikt als onderdeel van het narratief of voor karakterontwikkeling; met name gedurende het laatste gevecht.

Een ander inventieve mechanic is dat Undertale een RPG waarbij je de optie hebt om nooit te levellen, door vijanden ervan te overtuigen dat je geen kwaad in de zin hebt. Dit werkt op eenzelfde manier als hoe je met sommige demonen in Shin Megami Tensei kunt onderhandelen om confrontaties te voorkomen. Zo kun je een kwal versieren, een depressieve geest opvrolijken met een mop, of een confrontatie vermijden door een goede gast te zijn tijdens een televisieprogramma. Niet levellen maakt de wereld een stuk aangenamer, maar maakt de game zelf een stuk moeilijker doordat je minder stats hebt en zodoende minder fouten kunt maken. Elke vijand kan worden verslaan of bevriend, en elke beslissing draagt bij aan alternatieve conclusies en dialogen, nieuwe area's, side quests en nog veel meer.

Zoals in Earthbound speelt humor een grote rol en wordt het afgewisseld met hartverscheurende momenten. Zelden heb ik zoveel met een game gelachen en met karakters meegeleefd. Ook wordt constant de vierde muur doorbroken. Er zijn meer spellen die dit doen, maar ook dit wordt hier wederom verwerkt in de gameplay en geen ander spel wat ik ken doet het op deze manier. Zo is er een vijand die net zoals jij in staat is om het spel op te slaan en zodoende de tijd kan beïnvloeden door eerdere save states te laden, en is er een vijand die in staat is om al je aanvallen te voorspellen (beetje zoals Psycho Mantis in MGS). De game is ook één van de meest herspeelbare; sterker, een tweede en misschien zelfs derde playthrough is haast vereist om te zien hoe bijzonder Undertale is. Mijn tweede playthrough voelde namelijk voor een groot deel alsof ik in een heel andere gamewereld was, zelfs wanneer ik vergelijkbare beslissingen nam. Niet alleen dat, maar sommige karakters herinnerden mij aan beslissingen die ik genomen had tijdens mijn vorige playthrough. Het spel ridiculiseerde mij wanneer iemand per ongeluk doodging en ik het spel herlaadde zodat ik haar kon redden, en veroordeelde mij dat ik karakters opnieuw zoveel ellende liet doorleven puur omdat ik andere scenario's wilde zien. Undertale speelt constant met video game conventies en is één grote mindfuck.

Ik kan er nog uren over door typen, maar denk dat dat weinig meer toevoegd. Unieke game mechanics, fantastische storytelling vol unieke karakters en messcherpe dialogen, enorme replay value en één van de beste 16-bit soundtracks ooit. In een jaar met MGS:V, The Witcher 3 en Bloodborne en binnenkort nog Fallout 4, lijkt gek genoeg deze knotsgekke kleine indietitel mijn favoriete game van het jaar te worden. Een must voor fans van Earthbound en old school JRPG's, en eigenlijk voor iedereen die video games als een vorm van artistieke expressie ziet zonder dat graphics eraan te pas moeten komen. 5*, en een plaats in mijn top 10.

Until Dawn (2015)

3,0
Prima game, maar naar mijn mening lang niet zo goed als de meeste recensies je willen doen geloven. Doet mij helaas vooral aan de moderne slasher films denken in plaats van klassiekers als Halloween of Texas Chainsaw Massacre; laat staan dat het in de buurt komt van een meesterwerk als Psycho. Ik snap natuurlijk dat het zowel een ode als een parodie op het genre is en voor een groot deel niet serieus dient te worden genomen (met name de eerste hoofdstukken), maar dat maakt de game niet beter imo.

Maar het zwakke plot en de stereotiepe karakters zijn niet dé reden waarom Until Dawn mij aan de moderne slasher doet denken. Net zoals de recente slashers wist dit spel totaal niet onder mijn huid te kruipen, en dat terwijl dit bij een interactief medium veel gemakkelijker is gezien de grotere betrokkenheid. Het enige waar ik ook maar enigszins zenuwachtig voor was waren de vele laagdrempelige jump scares die in het spel bleken te zitten. Supermassive had wat dat betreft meer naar Bloodborne en Amnesia: The Dark Descent moeten kijken; games met een horrorthema waarbij je constant op het puntje van je stoel zit omdat je nooit weet wat er om de volgende hoek loert, in plaats van een game die je vooral laat schrikken door uit het niets een schreeuwend beest o.i.d. te tonen. Het spel gaat ook tijdens de laatste hoofdstukken keihard op zijn bek zodra duidelijk wordt dat Josh de Psycho is, wat de speler allang wist als hij ook maar enigszins naar collectibles had gekeken. Hierna was eigenlijk alles duidelijk en wachtte ik vooral totdat de game een nieuw mysterie introduceerde, maar helaas bleef het slechts bij de kannibalistische wendigo.

De keuzes hier zijn enorm uitgekauwd en worden, zoals Rujar al zei, veel te veel aangeduid. Dit geldt vooral voor de kleine hoeveelheid keuzes die er daadwerkelijk toe doen. De game geeft soms zelfs zo'n vijf á zes keer van tevoren aan hoe je het best met een aantal situaties om kunt gaan (de wendigo kunnen je niet zien als je stil staat). Ik snap dus echt niet waar de mensen die claimen dat elk karakter op elk moment door een kleine fout dood kan gaan dit vandaan halen, want voor mij was het erg makkelijk om tijdens mijn eerste speelbeurt elk karakter in leven te houden. En per slot van rekening hebben deze keuzes enkel invloed op wie er allemaal overleeft, en niet wat er daadwerkelijk op het einde gebeurd.

Maar ondanks dit alles is het wel prima hersenloos vermaak en vond ik het de 30 euro die ik ervoor neergelegd wel waard. Grafisch is het één van de betere console titels van het moment, ook al laat het spel het qua performance hier en daar wat afwegen. Until Dawn is dus een leuke parodie van de gemiddelde moderne slasher film in interactieve vorm, maar verwacht niet een klassieker die moderne horror en developers als Telltale en Quantic Dream in hun hemd zet. En net zoals veel Telltale series is het vooral een spel wat doet alsof de speler veel invloed heeft, maar wat het liefst gewoon zijn eigen verhaal wilt vertellen.

Walking Dead: Season 2, The (2013)

3,0
Ga even tegen de stroom in hier. Dit seizoen is een verbetering op een aantal punten (minder onnodige puzzels en de meeste side characters zijn wat minder vlak), maar verder deed seizoen 1 eigenlijk alles een stukken beter.

Aangezien deze adventure zoals elke moderne Telltale titel vooral gedreven wordt door het verhaal in plaats van puzzels geldt dat met name daarvoor. Het eerste seizoen had wat bedenkelijke reacties en situaties, maar helaas zit dit seizoen er vol mee. Wanneer bijvoorbeeld Arvo en zijn gang de groep willen overvallen en/of vermoorden, vindt de groep het vreemd wanneer Kenny hem niet mag en het op hem wilt afreageren. Niet de juiste reactie, maar zeker een begrijpelijke en de groep doet vervolgens alsof hij gestoord is helemaal is losgeslagen. Een ander voorbeeld is wanneer Bonnie en Mike tegen het einde besluiten er vandoor te gaan met Arvo. Prima dat ze niet bij de 'losgeslagen' Kenny willen blijven, maar waarom nemen ze dan het Russische kind waarmee ze amper kunnen communiceren mee, en niet het kind wat ze veel langer kennen en waar ze zoveel respect voor hebben? En waarom is het prima om een pasgeboren baby bij zo'n losgeslagen gek te laten? Vergelijkbare situaties waren er in het eerste seizoen en het is prima wanneer karakters soms vreemde beslissingen nemen of apart reageren (gebeurt immers ook in het echt), maar hier overviel mij het zo vaak dat, ondanks dat ik sommige karakters best sympathiek vond, het mij maar weinig deed wanneer duidelijk werd dat ze het niet zouden redden of de groep zouden verlaten. Daardoor is het gebrek aan een sterke band zoals die tussen Lee en Clementine des te opvallend en ontbreekt het leeuwendeel van de emotionele impact van het eerste seizoen voor mij. De droomsequence net voor het einde had op mij ook veel meer impact dan een beslissing die heel lastig zou moeten zijn, maar die mij eigenlijk vrij weinig kon interesseren.

Maar het grootste minpunt is helaas het grootste pluspunt van het eerste seizoen: Clementine. Zo sterk was haar karakterontwikkeling tijdens het eerste seizoen, en zo zwak is haar ontwikkeling hier. Na een halve aflevering komt ze wel iets volwassener over dan aan het einde van het vorige seizoen, maar uit het niets lijkt ze ineens zo'n vijf jaar ouder te zijn. Ineens is ze in staat om erg zware beslissingen te nemen en haar eigen wond te behandelen, ondanks dat ze net daarvoor nog moeite had met het creëeren van een kampvuur. Soms ook lachwekkend wat van haar gevraagd word en hoe ze in principe als leider word benaderd, soms zelfs door karakters die haar nog geen vijf minuten kennen. Maar wel oppassen dat we het niet over seks hebben in haar bijzijn.

Buiten dat is het wat mij betreft teveel een herhalingsoefening van seizoen 1. Te veel vergelijkbare situaties en vergelijkbare beslissingen, en vrijwel alles op een lager pitje. Ondanks dat we nu dus een 11-jarig meisje zijn doen we in principe hetzelfde als de 40-jarige man van het vorige seizoen, en nog steeds blijkt later dat je lang niet zoveel invloed op de gebeurtenissen hebt dan dat je in eerste instantie denkt. Het was een vermakelijk tussendoortje (zeker als gratis PS+ titel), maar niet meer het spel wat nog dagen in je achterhoofd blijft spoken. Een aanrader voor fans, maar de rest kan deze beter overslaan.

Xeodrifter (2014)

1,5
Matig. Deed me denken aan een middelmatig resultaat van een game jam, uitgebouwd tot volwaardige release. Zwakke mechanics (meer vloeiende controls en diagonaal schieten had veel gescheeld) met ongeïnspireerd level- en art design. Elke vijand die je tegenkomt doet je denken aan een saaiere variant van een vijand uit een andere game, en elke baas is op hun kleur na exact hetzelfde.

Enig pluspunt is dat het best leuk is om te experimenteren met de weapon upgrades, maar met zulke saaie vijanden gaat ook dat snel vervelen. Spel functioneert verder prima, maar is de zoveelste overbodige retro platformer die het genre niets nieuws te bieden heeft.

Mocht je PS+ hebben en deze maand niets te spelen hebben dan kun je het wellicht een kans geven (al heb je als PS+ lid nog vast genoeg van dit soort spellen), maar geef hier aub geen geld aan uit. Er zijn zat gratis spellen beschikbaar die vele malen beter zijn.

Yakuza 3 (2009)

3,5
Dit spel uiteindelijk uit de budgetbak gehaald (20 euro), en een uur geleden uitgespeeld. Beviel erg goed - met name blij dat de Japanse voice-acting onaangetast bleef. Bij een game die zo Japans is als deze erg belangrijk, zeker als je ziet hoe slecht de voice-acting van Andre Richardson was.

Ook een intigrerend plot uiteindelijk. Kwam wel wat traag op gang, de helft van het verhaal dient eigenlijk ter introductie. Dat draagt dan wel bij aan het hart dat Yakuza bezit, iets wat ik in veel (westerse) games mis. Yakuza probeert niet koste wat kost een stoere game te zijn, en raakt op meerdere momenten je gevoelige snaar. Positief verrast door Kazuma's emotionele reacties af en toe, met name bij Rikiya's dood. Verwacht je niet van een game met zo'n titel.
Het verhaal is alles behalve origineel, maar ondanks een hoop gegniffel vanwege opduikende clichés, viel ik er toch voor. Kazuma, Haruka, Rikiya en zelfs bad guy Mine (beste character imo) zijn erg sympathieke characters, hoewel Kazuma een beetje een type'tje is (zijn volgende stap is altijd te voorspellen).

Grafisch ziet het er niet bijzonder uit, maar de game legt de nadruk op de mogelijkheden. Die zijn er in overvloed, en dat terwijl er nog een hoop is uitgehaald voor de westerse release. Met name het vervangen van de uitgebreide dating sim met lullige 'pik meisjes op bij de burger king om lekker te gaan bowlen' sidemissions is onbegrijpelijk. Tuurlijk is het fenomeen niet populair in het westen, maar men koopt deze game o.a. om het typische Japanse neem ik aan. Hadden ze koi-koi en karaoke er ook uit kunnen halen...

Al met al heb ik me 60 uur prima vermaakt met Yakuza 3, al heb je dan vrijwel alles eruit gehaald. Lachwekkend typisch af en toe, maar het stoorde me weinig. 4*