Rebellion heeft wel een reeks degelijke games gemaakt, maar Aliens versus Predator (1999) is hun enige gemankeerde meesterwerk. Volgens mij nu wel alle first person shooters voor de Gamecube in
bezit en (uit)gespeeld. Judge Dredd: Dredd vs Death is niet relevant.

Bij deze game gaat het eigenlijk al meteen mis. Ja, het is lineair, met een degelijke vormgeving, maar in de gameplay is vooral steeds opnieuw hetzelfde doen; wat mensen inrekenen voor iets willekeurigs, soms wat confrontaties met monsters en criminelen. Dat werkt voor even, alleen in het eerste level. Je zou verwachten dat een ontwikkelaar misschien na die opzet met vrij basale zaken zal evolueren in alles, maar dat gebeurt niet.

De arcade shooter uit 1997, Judge Dredd, is wat dat betreft veel beter.

stem geplaatst

Dear me, I was... geeft het gemiddeld leven van een persoon weer. Vaak vooral bij andersoortige games is dit een klein onderdeel, vaak iets historisch, om door te bladeren. Hier is echter zeer integer en uniek met de vormgeving met onvergetelijke aquarellen. Het is wat simpel, je kunt het uitspelen een 1 uur, maar het heeft elementen van een persoonlijkheid die veel andere games met dit concept, al dan niet als onderdeel in een grotere geheel, niet aan kunnen tippen.

Er zijn een klein aantal ontwikkelaars die ik onder mijn favoriete schaar - de meeste Japans - maar het Britse Rareware is hierop een uitzondering. Een reeks aan meesterwerken voor de Snes en N64 zijn nog altijd even relevant, maar ze hebben ook genoeg middelmatige titels ontwikkeld.

Voor de Snes zijn er een reeks games die het uiterste haalden uit dit systeem, puur op technisch, grafisch vlak, mede dankzij bepaalde chips, die beter waren dan de 16 bit concurrent in geluid en graphics. Echter heeft Rareware een foto-realistische benadering gekozen voor Donkey Kong Country en het latere Killer Instinct die indrukwekkend blijft. Ik ken alle transities, op veel vlakken, eerder en later, maar dit blijft voor mij een groot keerpunt, en vooral mijn afkeer voor verbeterde grafisch kracht, noem het graphics, sindsdien en mijn focus op de gameplay.

Van alle soortgelijke vechtgames voor de Snes is vooral Street Fighter II het meest indrukwekkend, omdat het het meest de kracht van arcade benadert. Killer Instinct is enerzijds grafisch indrukwekkend, maar in de gameplay en besturing, vooral betreffende combinaties. Je kunt gerust met relatief een weinig complexe combinatie van knoppen, absurd grootse combos bewerkstelligen. Dit genre is verre van mijn expertise, maar van oud tot aan het heden ken ik nog altijd geen - bekend met toch vele honderden - die dit zo doet.

Rare heeft ook een reeks als Donkey Kong Country, drie delen, uiterst bekwaam en integer uitgebracht voor de Game Boy. Killer Instinct is wat moeilijker te beoordelen voor de Game Boy. Het is haast vloeiend in gameplay, wat op zich al indrukwekkend is, maar daardoor zijn er niet alleen begrijpelijke grafische concessies gedaan, maar ook gereduceerde combinaties. Juist dit schaadt de gameplay veel meer dan een Donkey reeks.

Alle Donkey Kong Land delen zijn minder, doch waardig tegenover de Snes titels. Ja, er zijn beperkingen, en in dit eerste deel is er zelfs een knipoog vanuit een karakter -typisch Rare - die het verschil in 8 en 16 bit aankaart.

Veel Gameboy (en colour en ) titels gebruiken veel van de Snes,, maar zijn vooral anders,, dat het echt als tussentijdse vervolgen mogen worden beschouwd. Deze eerste Donkey Kong Land is het meest afwijkend tegenover de eerste van de Snes, vooral in onder andere compleet nieuwe levels., Tegelijkertijd zijn enkele dieren geschrapt, die wel voorkomen in de Gameboy vervolgen. En zoveel andere details, die wisselend minder of beter zijn.

Bij alle Gameboy titels zijn in transformatie naar de Colour echter foute beslissingen genomen betreffende het kleurenschema; grauwe tinten met enigzins meer kleur wertk niet.
De muziek van David Wise, gezien de vele beperkingen van GB,is evenredig goed aan de muziek voor de Snes titels.

Deze eerste en latere Donkey Kong Land delen zijn in vergelijking met elementen van de gameplay, besturing en allerlei andere zaken - gelijkwaardig aan de Snes titels, maar het beperkte zicht op wat voor je ligt is de enige grote boosdoener.

Als laatste is het treurig te noemen dat een Gameboy eigenlijk nooit een waar meesterwerk heeft voortgebracht op het gebied van platformers; in principe zou elk systeem, maar al helemaal een populaire Gameboy dit gemakkelijk moet kunnen. Naast enkele goede Mario, Kirby en Donkey Kong Land en enkele anderen titels, is er geen een die echt uitblinkt Ik blijf steken op 4 sterren titels.. Dit zeg ik op basis van tegen driekwart van alle Gameboy games te hebben gespeeld.

stem geplaatst

stem geplaatst

De Megadrive-versie op de originele console vaker uitgespeeld. Helaas heb ik het originele systeem, zoals wel meer van Sega niet, hoewel ik juist wel voorstander ben om het te spelen zoals het ooit bedoeld is. Kort gezegd is in het verzamelen van Sega het meer karige en vaak duurdere aanbod hetgeen wat mij nog steeds weerhoudt.

Deze game nu daarom in een Megadrive collectie voor de Switch uitgespeeld, na lang geleden vaker op het originele systeem. Nog steeds mis ik de ervaring van de originele controller, maar verder blijft alles hetzelfde. Ja, er is een optie om tussentijds op te slaan, terug te spoelen en een online optie, maar vooral die eerste twee zijn weinig interessant voor een makkelijke game als Street of Rage. Voor vele helse ervaringen, nooit voltooid, voor de 8 en 16 bit games, is het van toegevoegde waarde. Echter, nog altijd heb ik dit nog nooit gebruikt.

Street of Rage was duidelijk bedoeld als tegenhanger van het door Capcom ontwikkelde Final Fight. Beiden zijn uitstekend in het genre, maar het tweede deel van Street of Rage was nog beter. Het leveldesign, de graphics, wat generieke zaken, maar vooral gameplay staat garant voor een side-scrolling beat-em-up-ervaring die je op elk gewenst moment kan ondergaan zonder dat het verveelt. Op eerste oog zijn er maar weinig bewegingen, waardoor menigeen maar blijft stompen. Er is echter een grote reeks aan combos beschikbaar, die, hoewel wat verdekt, enorm veel toevoegen.

Er zijn nog wel wat Oddysees om te voltooien, maar race games, van de gehele geschiedenis staat in de koelkast, maar alleen voor de Switch is al iets makkelijker.

Matchbox Driving Adventures past enerzijds uitstekend in de Mattel reeks van spellen, maar probeert ook nog leentjebuur te spelen bij andere reeksen.

De avontuurlijke modus is niets meer als een aantal verschillende werelden, met ietwat aangepaste verschillen door de omgeving, maar de missies per wereld zijn praktisch hetzelfde. de ene keer krijg je een sneeuwstorm achter je aan bij het verzamelen van iets, een andere keer een vuurbal. Er is ook nog de illusie van een avontuur en open-wereldconcept, wat het uiteraard niet is.

Grafisch oogt het redelijk verzorgd, maar de gameplay is saai. De besturing is wat gebrekkig, maar volstaat meestal wel. Waar ik normaal pas iets becijfer is dit op basis van het uitspelen - nog vele honderden te voltooien - doe ik het bij deze wel. Waarschijnlijk zullen er nog voertuigen beschikbaar komen die beter besturen, maar enige andere verandering is uitgesloten.

Na 2 uur, nog een extra uur gespeeld door de frustraties die ontstaan bij het aanzetten van de auto-assist functie. Vooral in de stad, zelfs op een slakkengang, mis je nog bochten, maar met de functie aan zijn het blussen van branden - je schiet alle kanten op - een utopie.

Rareware heeft hemel en aarde bewogen met de reeks op de Snes, maar ook de Game Boy versies. Beiden bieden het uiterst en ultieme voor de systemen, al zijn er een beperkt aantal andere games die dit niveau als platformer net-onder, overtreffen, of evenaren.

Lang geleden, of recentelijk, is het lastig om een een nieuw deel te ontwikkelen voor een nieuwe generatie systeem. Vooral in de overstap naar 64 bits, zijn vele bestaande of nieuwe games in het genre van platformers behoorlijk mislukt voor consoles. Donkey Kong Country 64 doet alles fout zoals velen. Het is juist veel lelijker in graphics, minder in besturing (ook de Snes games hadden wat problemen) en in gameplay. In brede zin is de game minder intuitief, lelijk, ,meer reptitief, minder in besturing, er zijn onnodige cutscenes en zoveel meer. Zelfs op de N64 zijn er een reeks games, in dit genre, maar elders, die direct begrijpbaar en speelbaar zijn. Soms ben ik uren bezig om een game onder de knie te krijgen, maar deze game, misschien op papier weinig complex, is dit wel.

Wat wel consistent is de muziek, de algehele sfeer en de humor van Rare, maar maakt weinig goed met een slechte gameplay en zoveel meer.

Toen deze game uitkwam wilde ik er eerst niks van weten, maar toch een beetje geprobeerd, jaren later meerdere keren geprobeerd, en nu pas uitgespeeld. Eigenlijk is het een kwelling, maar ik heb vanuit een Rare oogpunt er toch plezier aan beleefd.