Journey (2012)
mijn stem
91 stemmen
PlayStation 3 / PlayStation 4 / PC / Apple iOS
Adventure
single player / online
Ontwikkeld door thatgamecompany
Uitgegeven door Sony en Annapurna
Als speler ontwaak je in een onbekende en mysterieuze wereld. Stap voor stap ga je op onderzoek uit om meer te weten te komen over een eeuwenoude beschaving die ooit in deze wereld heeft geleefd. Via de online modus kom je andere spelers tegen waarmee je samen op ontdekkingstocht kan gaan en nieuwe unieke ervaringen kan creëren.
- nummer 147 in de top 250
1
Winkelwagentje (moderator)
geplaatst: 10 maart 2012, 14:00 uur
Journey is een briljantje. Helaas wel erg kort, want na zo'n 2 uur ben je er al doorheen, maar het is de moeite waard! De ontwikkelaar wist met 'Flower' gamen al te verheffen tot een kunstvorm, maar doet daar met Journey nog een schepje bovenop. Het verhaal laat veel over aan de eigen interpretatie. Het spel imponeert voornamelijk visueel, met overweldigende en illustere landschappen, en geweldige audio en soundtrack die perfect in harmonie zijn met de kalme en barre omstandigheden tijdens je tocht.
Als eenzame reiziger ontwaak je in een grote woestijn. Dit is het begin van een tocht die moet leiden tot de reusachtige berg die aan de horizon gloort. Lopen, springen en het bootsen van klanken is het enige waar je toe in staat bent. Door lapjes stof te verzamelen, waardoor je sjaal langer wordt, ben je in staat om verder te springen/zweven. Dit geeft je de mogelijkheid om nieuwe, eerder onbereikbare, locaties te verkennen. Het bootsen van klanken gebruik je om met voorwerpen, en met de vreemde wezens die je gedurende je reis tegenkomt, te communiceren.
Met een beetje geluk kom je een mede-reiziger tegen welke ook rond struint in deze mysterieuze wereld. Samen kun je je reis vervolgen. Je krijgt echter niet te zien wie je medespeler is. Pas wanneer je het spel 'voltooid' krijg je te zien welke spelers je op je tocht hebben vergezeld. Tijdens je samenwerking is het gebruik van klanken de enige mogelijkheid om te communiceren. Dit creëert een unieke co-operatieve ervaring, die absoluut werkt. Ik heb zonder problemen met mijn 'reisgenootje' het hele spel doorgereisd, ook al heb je geen idee met wie je aan het springen, rennen en zingen bent.
Aan de hand van één simpele klank is het mogelijk om een vorm van communicatie te creëren. Zo 'seinden' we elkaar wanneer een hiëroglief of één van de gloeiende symbolen hadden ontdekt, en wachtten we elkaar op wanneer één van ons opgehouden werd. Het is een eenvoudige maar mooie manier om samen te werken.
Laat niets je ervan weerhouden om deze game aan te schaffen. En stap er zo blanco mogelijk in, des te mooier zal de ervaring zijn. Het spel is van het begin tot het einde een unieke kunstzinnige belevenis. Wanneer je het spel eenmaal hebt voltooid wil je gegarandeerd nog een keer. Er valt -zowel in je eentje als met een metgezel- genoeg te ontdekken. Een niet te missen pareltje op het Playstation Network. Absolute aanrader!
Als eenzame reiziger ontwaak je in een grote woestijn. Dit is het begin van een tocht die moet leiden tot de reusachtige berg die aan de horizon gloort. Lopen, springen en het bootsen van klanken is het enige waar je toe in staat bent. Door lapjes stof te verzamelen, waardoor je sjaal langer wordt, ben je in staat om verder te springen/zweven. Dit geeft je de mogelijkheid om nieuwe, eerder onbereikbare, locaties te verkennen. Het bootsen van klanken gebruik je om met voorwerpen, en met de vreemde wezens die je gedurende je reis tegenkomt, te communiceren.
Met een beetje geluk kom je een mede-reiziger tegen welke ook rond struint in deze mysterieuze wereld. Samen kun je je reis vervolgen. Je krijgt echter niet te zien wie je medespeler is. Pas wanneer je het spel 'voltooid' krijg je te zien welke spelers je op je tocht hebben vergezeld. Tijdens je samenwerking is het gebruik van klanken de enige mogelijkheid om te communiceren. Dit creëert een unieke co-operatieve ervaring, die absoluut werkt. Ik heb zonder problemen met mijn 'reisgenootje' het hele spel doorgereisd, ook al heb je geen idee met wie je aan het springen, rennen en zingen bent.
Aan de hand van één simpele klank is het mogelijk om een vorm van communicatie te creëren. Zo 'seinden' we elkaar wanneer een hiëroglief of één van de gloeiende symbolen hadden ontdekt, en wachtten we elkaar op wanneer één van ons opgehouden werd. Het is een eenvoudige maar mooie manier om samen te werken.
Laat niets je ervan weerhouden om deze game aan te schaffen. En stap er zo blanco mogelijk in, des te mooier zal de ervaring zijn. Het spel is van het begin tot het einde een unieke kunstzinnige belevenis. Wanneer je het spel eenmaal hebt voltooid wil je gegarandeerd nog een keer. Er valt -zowel in je eentje als met een metgezel- genoeg te ontdekken. Een niet te missen pareltje op het Playstation Network. Absolute aanrader!
0
geplaatst: 28 maart 2012, 15:38 uur
Een paar uur geleden heb ik deze game aangeschaft en zoals verwacht ben ik er nu al doorheen. Vooraf was het even twijfelen of ik €13 wilde neerleggen voor twee uurtjes gamen maar door de gedachte een unieke gameplay ervaring tegemoet te gaan ging ik toch overstag. En spijt heb ik zeer zeker niet.
Voorganger Flower was al een uniek gamepje dat eigenlijk geen game was. Je liet een zwerm bloemblaadjes zachtjes met de wind meewaaien en als speler was je vooral aan het genieten van de zomerse feeling en de prachtige landschappen. Een heerlijke relaxgame. Journey heeft nagenoeg dezelfde feeling. Dit keer kun je iets meer, namelijk lopen, zweven en 'praten'. Maar er is geen duidelijk verhaal, je kunt niet dood en je hebt eigenlijk geen flauw idee wat je moet doen, wat je aan het doen bent en wat alles moet voorstellen. Bij vlagen erg zweverig, maar o zo lekker.
Grafisch is het spel echt een pareltje. Je hoofdpersonage is erg simpel vormgegeven, maar weet je toch te raken. De omgevingen variëren van de hete woestijn waar je de zon echt voelt branden tot de koude, besneeuwde bergtoppen waar de harde wind je voortdurend meters terug duwt. Je kunt vaak mijlenver kijken waardoor je vaker dan eens gaat fantaseren wat er allemaal te doen is in deze wereld. Daar kom je natuurlijk nooit achter, wat de game des te sterker maakt. Net als het verhaal draait alles om het suggestieve.
Op weg naar de grote berg kun je lapjes stof bevrijden door sjaals te activeren door te zingen. Deze stoflapjes laten je verder zweven dan voorheen waardoor je andere gebieden kunt bereiken. Dit gaat echter bijna vanzelf en van uitdaging is geen sprake. Maakt me echter niet uit, want het mooiste komt nog. Doordat je continu online bent is de kans groot dat je een ander persoon tegenkomt waarmee je verder kan reizen. Je kunt niet praten - dus geen Amerikaanse jochies die roepen dat Modern Warfare 3 beter is - maar alleen maar geluid maken. Aan jouw - en de ander - hoe dit wordt geïnterpreteerd. Al snel nam ik de leiding omdat ik de langste sjaal had denk ik. Je kunt elkaar opladen waardoor je kunt zweven of een simpele klank laten horen als je de ander begrepen hebt. Of hij het ook zo interpreteert is de vraag. In mijn geval verliep de 'samenwerking' vlekkeloos.
Een nadeeltje is dat mijn medespeler op een gegeven moment een lange tijd bleef stilstaan. En nu kun je dus niet even zeggen dat je slechts even naar de wc bent. Tenslotte heb ik mijn weg maar in mijn eentje vervolgd en dan voel je je eigenlijk best alleen. En dat is het knappe. In een extreem korte tijd bouw je - in een voor ons beide vreemde wereld - toch een band met elkaar op. Op zoek naar een mysterie zonder dat je weet of het ooit wordt ontrafeld. Je kent het hoofdpersonage ook niet, maar toch moest ik even slikken toen hij tegen het einde aan door zijn knieën zakte. Het is de manier waarop, met extreem veel gevoel. De liefde waarmee deze game is gemaakt. En doordat de - door de hele game door - fantastische soundtrack op het eind nog eens aanzwengelt besef je dat je een hele bijzondere reis hebt gemaakt.
Voorganger Flower was al een uniek gamepje dat eigenlijk geen game was. Je liet een zwerm bloemblaadjes zachtjes met de wind meewaaien en als speler was je vooral aan het genieten van de zomerse feeling en de prachtige landschappen. Een heerlijke relaxgame. Journey heeft nagenoeg dezelfde feeling. Dit keer kun je iets meer, namelijk lopen, zweven en 'praten'. Maar er is geen duidelijk verhaal, je kunt niet dood en je hebt eigenlijk geen flauw idee wat je moet doen, wat je aan het doen bent en wat alles moet voorstellen. Bij vlagen erg zweverig, maar o zo lekker.
Grafisch is het spel echt een pareltje. Je hoofdpersonage is erg simpel vormgegeven, maar weet je toch te raken. De omgevingen variëren van de hete woestijn waar je de zon echt voelt branden tot de koude, besneeuwde bergtoppen waar de harde wind je voortdurend meters terug duwt. Je kunt vaak mijlenver kijken waardoor je vaker dan eens gaat fantaseren wat er allemaal te doen is in deze wereld. Daar kom je natuurlijk nooit achter, wat de game des te sterker maakt. Net als het verhaal draait alles om het suggestieve.
Op weg naar de grote berg kun je lapjes stof bevrijden door sjaals te activeren door te zingen. Deze stoflapjes laten je verder zweven dan voorheen waardoor je andere gebieden kunt bereiken. Dit gaat echter bijna vanzelf en van uitdaging is geen sprake. Maakt me echter niet uit, want het mooiste komt nog. Doordat je continu online bent is de kans groot dat je een ander persoon tegenkomt waarmee je verder kan reizen. Je kunt niet praten - dus geen Amerikaanse jochies die roepen dat Modern Warfare 3 beter is - maar alleen maar geluid maken. Aan jouw - en de ander - hoe dit wordt geïnterpreteerd. Al snel nam ik de leiding omdat ik de langste sjaal had denk ik. Je kunt elkaar opladen waardoor je kunt zweven of een simpele klank laten horen als je de ander begrepen hebt. Of hij het ook zo interpreteert is de vraag. In mijn geval verliep de 'samenwerking' vlekkeloos.
Een nadeeltje is dat mijn medespeler op een gegeven moment een lange tijd bleef stilstaan. En nu kun je dus niet even zeggen dat je slechts even naar de wc bent. Tenslotte heb ik mijn weg maar in mijn eentje vervolgd en dan voel je je eigenlijk best alleen. En dat is het knappe. In een extreem korte tijd bouw je - in een voor ons beide vreemde wereld - toch een band met elkaar op. Op zoek naar een mysterie zonder dat je weet of het ooit wordt ontrafeld. Je kent het hoofdpersonage ook niet, maar toch moest ik even slikken toen hij tegen het einde aan door zijn knieën zakte. Het is de manier waarop, met extreem veel gevoel. De liefde waarmee deze game is gemaakt. En doordat de - door de hele game door - fantastische soundtrack op het eind nog eens aanzwengelt besef je dat je een hele bijzondere reis hebt gemaakt.
0
geplaatst: 22 september 2013, 15:37 uur
"Rollercoaster aan emoties."
Uiteindelijk is het maar bij twee speelbeurten gebleven, maar Journey blijft een top game. Thatgamecompany heeft weer een topper van jewelste afgeleverd. Sowieso was ik al erg onder de indruk van ze toen ze destijds flOwer (2009) uitbrachten. Maar Journey is echt van een veel hoger niveau te noemen.
Het begint gelijk al mysterieus als je eenzaam in de woestijn ontwaakt en je weg maakt naar een reusachtige berg in de verte, zonder enig idee wat verder te doen. Maar ondertussen krijg je hier en daar wel hints in de vorm van ietwat vage cutscenes en wandschilderingen. Als gamer ga je je echt afvragen wat er is gebeurt met de samenleving en de mysterieuze wereld waarin je jezelf bevindt. Dit staat voor meerdere interpretaties open, maar zelf denk ik dat er een volk is geweest dat te veel wou en zichzelf hebben vernietigd. Ik denk dat het een straf is in de vorm van 'purgatory' dat je na de reis steeds weer ontwaakt in de woestijn, om alsmaar dezelfde reis te maken. Het brak echt m'n hart toen ik m'n poppetje zag neerstorten tot de grond, om vervolgens weer te juichen van vreugde als hij in de hemel(?) is belandt. Wat een prachtige symboliek van leven en dood zit er in Journey.
Het leuke is ook dat je tijdens je reis andere spelers kunt ontmoeten. Alleen heb je geen flauw idee wie deze spelers zijn - tot je de reis hebt afgemaakt en hun naam in beeld ziet staan - en is het alleen maar mogelijk om te communiceren door te zingen. Hierdoor ben je van elkaar afhankelijk. Maar een reis met zijn tweeën completeren is ook wel mooi.
En dan heb ik het nog geen eens over de graphics en de complimenterende soundtrack gehad. Het zand ziet er echt uit als zand, zelfs je eigen voetstappen blijven erin staan en het is gewoon prachtig. De soundtrack is perfect, het past perfect bij de emoties die de game probeert over te brengen.
Al met al een erg enerverende game om eens gespeeld te hebben. Ik wil zelfs zeggen verplichte kost voor de PS3-bezitter.
4,5 Sterren.
Uiteindelijk is het maar bij twee speelbeurten gebleven, maar Journey blijft een top game. Thatgamecompany heeft weer een topper van jewelste afgeleverd. Sowieso was ik al erg onder de indruk van ze toen ze destijds flOwer (2009) uitbrachten. Maar Journey is echt van een veel hoger niveau te noemen.
Het begint gelijk al mysterieus als je eenzaam in de woestijn ontwaakt en je weg maakt naar een reusachtige berg in de verte, zonder enig idee wat verder te doen. Maar ondertussen krijg je hier en daar wel hints in de vorm van ietwat vage cutscenes en wandschilderingen. Als gamer ga je je echt afvragen wat er is gebeurt met de samenleving en de mysterieuze wereld waarin je jezelf bevindt. Dit staat voor meerdere interpretaties open, maar zelf denk ik dat er een volk is geweest dat te veel wou en zichzelf hebben vernietigd. Ik denk dat het een straf is in de vorm van 'purgatory' dat je na de reis steeds weer ontwaakt in de woestijn, om alsmaar dezelfde reis te maken. Het brak echt m'n hart toen ik m'n poppetje zag neerstorten tot de grond, om vervolgens weer te juichen van vreugde als hij in de hemel(?) is belandt. Wat een prachtige symboliek van leven en dood zit er in Journey.
Het leuke is ook dat je tijdens je reis andere spelers kunt ontmoeten. Alleen heb je geen flauw idee wie deze spelers zijn - tot je de reis hebt afgemaakt en hun naam in beeld ziet staan - en is het alleen maar mogelijk om te communiceren door te zingen. Hierdoor ben je van elkaar afhankelijk. Maar een reis met zijn tweeën completeren is ook wel mooi.
En dan heb ik het nog geen eens over de graphics en de complimenterende soundtrack gehad. Het zand ziet er echt uit als zand, zelfs je eigen voetstappen blijven erin staan en het is gewoon prachtig. De soundtrack is perfect, het past perfect bij de emoties die de game probeert over te brengen.
Al met al een erg enerverende game om eens gespeeld te hebben. Ik wil zelfs zeggen verplichte kost voor de PS3-bezitter.
4,5 Sterren.
1
geplaatst: 14 mei 2016, 22:28 uur
Net ruim 2 uur van m'n leven weggegooid met het spelen van deze 'game'.
Een tocht langs wat onbeduidend gekleurde (ahum) landschappen, doorspekt met vage symboliek is duidelijk niet mijn pakkie aan. Als iemand het heeft begrepen, mag ie het zeggen (serieus). In principe wat je doet is alleen maar vooruit lopen met L3 (heb helemaal een lamme linkerduim) en af en toe wat buttonbashen op de X knop om soms wat te zweven (en wat soms dan weer niet kan).
Het begon al bij de wat sneue graphics uit 1992, daar kan ik gewoon niets meer mee. Ik weet, gameplay > graphics, maar laten we eerlijk zijn; gameplay zat er ook niet echt in. De cutscenes die je af en toe te zien kreeg van één of andere Egyptisch kunstwerk werkte alleen maar op mijn zenuwen, omdat ze blijkbaar iets moesten vertellen wat ik absoluut niet snapte. Dan werd de sfeer weer ietwat Chinees of zoiets?! Het zal ongetwijfeld aan mij liggen, maar niks werd mij duidelijk wat de makers nou wilden zeggen.
Er zat ook geen uitdaging in. Je kon niet doodgaan (wat ik op zich geen probleem vind, zie Heavy Rain bijv.), maar er was ook geen goed of slecht. Je loopt je alleen een ongeluk, en als je niet loopt waar het spel 'wil' dat je heengaat, moet je hoe dan ook een enorm stuk teruglopen. Als dat nou zweven was (wat op zich wel een lekkere flow had), was het niet zo'n probleem geweest, maar het lopen was gewoon uiterst irritant.
Bijzonder wel dat je gedurende je gesteggel andere spelers tegenkomt. In eerste instantie dacht ik dat dit verzonnen was en gewoon CPU's, maar tijdens de aftiteling bleek dat het wel degelijk andere gamers waren. Leuk gedaan.
De muziek, het uitgebreide kleurenpalet en de flow van de game verdienen toch nog wát punten bij mij, maar meer dan 1,5* voor de moeite zal dit experiment toch echt niet van mij krijgen. Voor mij geen Indie-games meer...
Een tocht langs wat onbeduidend gekleurde (ahum) landschappen, doorspekt met vage symboliek is duidelijk niet mijn pakkie aan. Als iemand het heeft begrepen, mag ie het zeggen (serieus). In principe wat je doet is alleen maar vooruit lopen met L3 (heb helemaal een lamme linkerduim) en af en toe wat buttonbashen op de X knop om soms wat te zweven (en wat soms dan weer niet kan).
Het begon al bij de wat sneue graphics uit 1992, daar kan ik gewoon niets meer mee. Ik weet, gameplay > graphics, maar laten we eerlijk zijn; gameplay zat er ook niet echt in. De cutscenes die je af en toe te zien kreeg van één of andere Egyptisch kunstwerk werkte alleen maar op mijn zenuwen, omdat ze blijkbaar iets moesten vertellen wat ik absoluut niet snapte. Dan werd de sfeer weer ietwat Chinees of zoiets?! Het zal ongetwijfeld aan mij liggen, maar niks werd mij duidelijk wat de makers nou wilden zeggen.
Er zat ook geen uitdaging in. Je kon niet doodgaan (wat ik op zich geen probleem vind, zie Heavy Rain bijv.), maar er was ook geen goed of slecht. Je loopt je alleen een ongeluk, en als je niet loopt waar het spel 'wil' dat je heengaat, moet je hoe dan ook een enorm stuk teruglopen. Als dat nou zweven was (wat op zich wel een lekkere flow had), was het niet zo'n probleem geweest, maar het lopen was gewoon uiterst irritant.
Bijzonder wel dat je gedurende je gesteggel andere spelers tegenkomt. In eerste instantie dacht ik dat dit verzonnen was en gewoon CPU's, maar tijdens de aftiteling bleek dat het wel degelijk andere gamers waren. Leuk gedaan.
De muziek, het uitgebreide kleurenpalet en de flow van de game verdienen toch nog wát punten bij mij, maar meer dan 1,5* voor de moeite zal dit experiment toch echt niet van mij krijgen. Voor mij geen Indie-games meer...
6
Squall Lionheart (moderator)
geplaatst: 26 april 2020, 02:55 uur
Kan de negatieve sentimenten wel begrijpen, maar dan heb je de Journey duidelijk gespeeld voor zijn destination en zodoende al het moois onderweg overzien...
Pretentieus gezever was ook mijn eerste reactie.
Zo doorheen gerushed. Best restricting low-tech omgevingen met wel mooie colourpalets. Dooie civilization met scarf magic story minimaal en wat mwah. Wel prachtige moody cello soundtrack. Maar simpele gameplay met wel lekkere zweef-feeling maar te weinig diepgang en erg softe puzzels... Overrated!
Maar daarna een tweede keer erin gedoken en alsnog de magic geproefd: Grote verschil is dat ik dit keer best vroeg een companion tegenkwam, die letterlijk uit de lucht kwam vallen. Na wat onhandig om elkaar heen dansen en te enthousiast fluiten en zingen vervolgden we samen de reis. Ik wist al wat te doen dus leidde een beetje. De basale communicatie verliep steeds beter en veranderde al snel in ritmische waarschuwingen, lokroepen en lofuitingen. Hierdoor kregen de puzzels en exploratie ook opeens meer betekenis. Best veel plekjes die je alleen met z'n twee kan bereiken en samen obstakels overwinnen voelde veel sweeter. De tocht werd steeds leiper, tijdens de zand-afdaling en opvolgende ondergrondse achtervolgingen raakte we elkaar een paar keer bijna kwijt. Gelukkig wisten we elkaar weer te vinden door het gezang in de verte te volgen. Maar toen kwam de barre beklimming die eenieder van ons te wachten staat. Toen we voor de derde keer door een gemene windhoos werden teruggeblazen zag mijn companion het niet meer zitten en zakte ineen in de sneeuw. Ik heb nog veel te lang naast hem/haar gezeten. Tot we ondergesneeuwde hoopjes waren in een veld van wit, tevergeefs hopend dat het slechts een toiletbreak was, but alas...
In m'n eentje hervatte ik de tocht door de onvergeeflijke kou en wind, om uiteindelijk, slechts stappen van de top, te bezwijken. Het magische ascent daarna kreeg een tragische bijsmaak. I made it, maar lost some friends along the way... Gelukkig kwamen er halverwege weer meerdere reizigers langs me heen zweven. Met vermoeide buttonpresses verhoogde ik mijn snelheid om ze bij te blijven. Maar ze waren alweer uit het zicht voor ik ze kon bereiken. Uitgeput aangekomen op de top ben ik klaar om eindelijk mijn just reward te ontvangen. Waarop ik weer terug naar aarde donder om een new game te starten. Het eind blijkt weer het begin. Alles is nutteloos. De toekomst slechts een carrot-on-a-stick...
Maar toch was de journey worth it!
Pretentieus gezever was ook mijn eerste reactie.
Zo doorheen gerushed. Best restricting low-tech omgevingen met wel mooie colourpalets. Dooie civilization met scarf magic story minimaal en wat mwah. Wel prachtige moody cello soundtrack. Maar simpele gameplay met wel lekkere zweef-feeling maar te weinig diepgang en erg softe puzzels... Overrated!
Maar daarna een tweede keer erin gedoken en alsnog de magic geproefd: Grote verschil is dat ik dit keer best vroeg een companion tegenkwam, die letterlijk uit de lucht kwam vallen. Na wat onhandig om elkaar heen dansen en te enthousiast fluiten en zingen vervolgden we samen de reis. Ik wist al wat te doen dus leidde een beetje. De basale communicatie verliep steeds beter en veranderde al snel in ritmische waarschuwingen, lokroepen en lofuitingen. Hierdoor kregen de puzzels en exploratie ook opeens meer betekenis. Best veel plekjes die je alleen met z'n twee kan bereiken en samen obstakels overwinnen voelde veel sweeter. De tocht werd steeds leiper, tijdens de zand-afdaling en opvolgende ondergrondse achtervolgingen raakte we elkaar een paar keer bijna kwijt. Gelukkig wisten we elkaar weer te vinden door het gezang in de verte te volgen. Maar toen kwam de barre beklimming die eenieder van ons te wachten staat. Toen we voor de derde keer door een gemene windhoos werden teruggeblazen zag mijn companion het niet meer zitten en zakte ineen in de sneeuw. Ik heb nog veel te lang naast hem/haar gezeten. Tot we ondergesneeuwde hoopjes waren in een veld van wit, tevergeefs hopend dat het slechts een toiletbreak was, but alas...
In m'n eentje hervatte ik de tocht door de onvergeeflijke kou en wind, om uiteindelijk, slechts stappen van de top, te bezwijken. Het magische ascent daarna kreeg een tragische bijsmaak. I made it, maar lost some friends along the way... Gelukkig kwamen er halverwege weer meerdere reizigers langs me heen zweven. Met vermoeide buttonpresses verhoogde ik mijn snelheid om ze bij te blijven. Maar ze waren alweer uit het zicht voor ik ze kon bereiken. Uitgeput aangekomen op de top ben ik klaar om eindelijk mijn just reward te ontvangen. Waarop ik weer terug naar aarde donder om een new game te starten. Het eind blijkt weer het begin. Alles is nutteloos. De toekomst slechts een carrot-on-a-stick...
Maar toch was de journey worth it!
2
centurion81 (moderator)
geplaatst: 29 mei 2020, 22:30 uur
Vanavond gespeeld en kan me goed in je woorden vinden, Squall Lionheart!
Ik was de game bewust op vrijdagavond gaan spelen, omdat ik dacht dan wel wat mensen tegen te kunnen komen. Aldus geschiedde. Achteraf werd gemeld dat ik 5 spelers heb ontmoet. Heb er maar even een screenshot van genomen
Gameplay-technisch heeft het weinig om het lijf, maar het waren ik denk 2 à 3 erg sfeervolle best magische uren, waarbij ik het tegenkomen van andere spelers en de basale communicatie echt geniaal vond. Ik heb dus meerdere spelers ontmoet en ik kon ook echt merken wanneer het ineens iemand anders betrof aan de stijl die hierbij en bij het "samenspelen" gehanteerd werd. I guess communication with other humans never gets old
4*
Ik was de game bewust op vrijdagavond gaan spelen, omdat ik dacht dan wel wat mensen tegen te kunnen komen. Aldus geschiedde. Achteraf werd gemeld dat ik 5 spelers heb ontmoet. Heb er maar even een screenshot van genomen
Gameplay-technisch heeft het weinig om het lijf, maar het waren ik denk 2 à 3 erg sfeervolle best magische uren, waarbij ik het tegenkomen van andere spelers en de basale communicatie echt geniaal vond. Ik heb dus meerdere spelers ontmoet en ik kon ook echt merken wanneer het ineens iemand anders betrof aan de stijl die hierbij en bij het "samenspelen" gehanteerd werd. I guess communication with other humans never gets old
4*
3
geplaatst: 9 juni 2023, 22:27 uur
Werkelijk schitterend. Echt een game zou ik dit niet noemen, met slechts een speelduur van twee uurtjes, het feit dat je niet dood kan gaan en met een game die je van A tot Z weet te begeleiden, maar allemachtig wat ongekend mooi geanimeerd en met een zeer rustgevende, maar werkelijk heel rake soundtrack. Dit zijn van die titels die ik graag eens wilde spelen, maar wat nooit gebeurde tot nu. Ik ben in totaal drie mensen tegen gekomen, maar schijnbaar is dat niet al te veel. En ik maar denken dat ik toch wel goed heb opgelet. Dit is wel een van de meest spirituele games die ik heb gespeeld, met style over substance en vooral de boodschap dat het niet om de eindbestemming gaat, maar om de reis er naar toe.
Wel een kritiekpuntje, ik vind 15 Euro wel wat veel geld voor de game die toch al vrij oud is.
4*
Wel een kritiekpuntje, ik vind 15 Euro wel wat veel geld voor de game die toch al vrij oud is.
4*
3
geplaatst: 1 november 2025, 16:24 uur
Intro
Na diep gegraafd te hebben in mijn reusachtige lijst van backlog games, besloot ik zaterdag ochtend eens een kort avontuur op te pakken in de vorm van Journey. Niet te moeilijk wel kunstzinnig. Echt ideaal om de zaterdag ochtend vibe. Hieronder zal ik iets meer details over mijn belevingen tijdens mijn reis.
Minimalistische style = maximale uitstraling
En eigenlijk denk ik dat dit kort samengevat het beste metafoor is die ik kan koppelen aan Journey. Dit spel speelt met constasten. De minimalistische style is op hetzelfde moment vrij gedetailleerd. Zand wordt met de wind meegenomen. Tempels zien er schitterend uit. Hoe je keep met je meewappert, alles ademt sfeer uit. Dit geld overigens ook voor de briljante soundtrack die zeer rustig op achtergrond meepingelt en passend begeleid is bij elke passages waarin je begeeft. Bij een wat epischer moment treedt het iets meer op de voorgrond. Zonder dat het overdrijft. By far zijn dit punten die hoog boven het gemiddelde liggen. Het is uniek, straalt isolatie uit , emotie , en elke mini overwinning voelt bevredigend aan zonder al te veel uitdaging te bevatten
Het verhaal is een beetje een vreemde eend in de bijt en laat voornamelijke je eigen fantasie prikkelen wat voor de invulling zorgt. Klinkt zweverig (leuk woordgrapje) had niet verwacht dat een een verhaal wat zelf interpreteerbaar is mijn gevoelig snaar zou raken. Als iemand anders dit speelt zou hij hetzelfde pad volgen maar er een andere betekenis eraan koppelen. Ikzelf zag voornamelijk contrasten tussen leven en dood , reïncarnatie, en het vallen en opstaan effect dat het leven biedt,
Kwam 1 keer een andere speler online tegen , dit voelde als een interactie zonder woorden zo zou ik het willen beschrijven. Erg bijzonder en uniek moment. In een wereld waarin je doorgaans eenzaam je taak zelf volbrengt
Maar pas op
Toch moet ik wel bekennen dat dit spel waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd zal zijn. Ook de gameplay is licht verteerbaar. Een beetje zweven, lichte puzzels en platform sectie volgen de rode draad. Sommige spelers zullen actieve gameplay stukken missen. Ook is het in mijn optiek belangrijk het spel niet te spelen maar te ervaren. Dan pas zal je het maximale uit het spel kunnen halen. Diepgaand in zijn eenvoud en eenvoudig in diepgang.
Een 4,5 op 5 hoewel iets hoger met 4,6 niet had misstaan
Na diep gegraafd te hebben in mijn reusachtige lijst van backlog games, besloot ik zaterdag ochtend eens een kort avontuur op te pakken in de vorm van Journey. Niet te moeilijk wel kunstzinnig. Echt ideaal om de zaterdag ochtend vibe. Hieronder zal ik iets meer details over mijn belevingen tijdens mijn reis.
Minimalistische style = maximale uitstraling
En eigenlijk denk ik dat dit kort samengevat het beste metafoor is die ik kan koppelen aan Journey. Dit spel speelt met constasten. De minimalistische style is op hetzelfde moment vrij gedetailleerd. Zand wordt met de wind meegenomen. Tempels zien er schitterend uit. Hoe je keep met je meewappert, alles ademt sfeer uit. Dit geld overigens ook voor de briljante soundtrack die zeer rustig op achtergrond meepingelt en passend begeleid is bij elke passages waarin je begeeft. Bij een wat epischer moment treedt het iets meer op de voorgrond. Zonder dat het overdrijft. By far zijn dit punten die hoog boven het gemiddelde liggen. Het is uniek, straalt isolatie uit , emotie , en elke mini overwinning voelt bevredigend aan zonder al te veel uitdaging te bevatten
Het verhaal is een beetje een vreemde eend in de bijt en laat voornamelijke je eigen fantasie prikkelen wat voor de invulling zorgt. Klinkt zweverig (leuk woordgrapje) had niet verwacht dat een een verhaal wat zelf interpreteerbaar is mijn gevoelig snaar zou raken. Als iemand anders dit speelt zou hij hetzelfde pad volgen maar er een andere betekenis eraan koppelen. Ikzelf zag voornamelijk contrasten tussen leven en dood , reïncarnatie, en het vallen en opstaan effect dat het leven biedt,
Kwam 1 keer een andere speler online tegen , dit voelde als een interactie zonder woorden zo zou ik het willen beschrijven. Erg bijzonder en uniek moment. In een wereld waarin je doorgaans eenzaam je taak zelf volbrengt
Maar pas op
Toch moet ik wel bekennen dat dit spel waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd zal zijn. Ook de gameplay is licht verteerbaar. Een beetje zweven, lichte puzzels en platform sectie volgen de rode draad. Sommige spelers zullen actieve gameplay stukken missen. Ook is het in mijn optiek belangrijk het spel niet te spelen maar te ervaren. Dan pas zal je het maximale uit het spel kunnen halen. Diepgaand in zijn eenvoud en eenvoudig in diepgang.
Een 4,5 op 5 hoewel iets hoger met 4,6 niet had misstaan
* denotes required fields.