menu

Batman: Arkham City (2011)

Alternatieve titel: Batman: Arkham City - Armored Edition

mijn stem
4,23 (181)
181 stemmen

PC / PlayStation 3 / Xbox 360 / Nintendo Wii U / PlayStation 4 / Xbox One / Nintendo Switch
Action / Adventure
single player

Ontwikkeld door Rocksteady
Uitgegeven door Warner Bros.

Het verhaal in Arkham City speelt zich één jaar na de gebeurtenissen uit Arkham Asylum af. Nadat Arkham Asylum grotendeels gesloopt is door toedoen van Poison Ivy is Arkham City, het centrum van Gotham City, opgericht als nieuw onderkomen voor alle gevaarlijke criminelen. Quincy Sharp heeft de leiding over Arkham City, en heeft het gebied afgebakend met huurlingen die de gevangenen op hun plek moeten houden. Om dit voor elkaar te krijgen huurt Sharp psychiater Hugo Strange in, deze heeft echter zijn eigen plannen met Arkham City. Batman vreest dat, met Strange in de buurt, de situatie in Arkham City uit de hand zal lopen.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=-V1ZF5cNYCs

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat GamesMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe GamesMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van dave
3,5
Batman: Arkham city was een vreemde ervaring. Ik ben niet geheel overdonderd door de tonnen aan inhoud die naar onze kop werd geslingerd. De ietwat eendimensionale aard van de voorganger wordt overboord gesmeten en zowat elke boef die Batman ooit een strobreed in de weg heeft gelegd, floept thans als een duiveltje uit een doosje tevoorschijn. De deugniet met het grootste aandeel is ongetwijfeld de Riddler, die de hele stad groen heeft geschilderd en zodanig veel vallen, puzzels en kooien ineen heeft geknutseld, dat je er al spelend gewoon niet naast kan kijken. 400 raadseltjes lijkt mij een beetje te veel van het goede, zeker omdat ik er, na het spel te hebben uitgespeeld, ‘amper’ 115 heb kunnen oplossen.

Het probleem met dit spel is dat het verhaal te makkelijk op de achtergrond komt te liggen en dat het beklemmende gevoel van Arkham Asylum zo goed als verdwenen is. Je wordt continu afgeleid door bagatellen en dwaze zijsprongen. De politieke gevangen redden van hongerige snoodaards is hier een voorbeeld van, maar ook de telefoontjes van Zsasz waren niet bepaald uitdagend. De Titan containers vernietigen en de slordige Deadshot opsporen brachten wel wat nieuwsgierigheid teweeg, maar draaiden uiteindelijk uit op een grote teleurstelling of alleszins een voorspelbare ontknoping.

De gevechten met al deze schurken zijn tevens niet de moeite waard. Bane wordt simpelweg opgesloten via een cutscene, Deadshot kan zelfs door een kleuter verslagen worden, Joker blaast op eigen houtje zijn laatste adem uit, Freeze is eveneens simpel na een paar minuten nadenken, Penguin zelf is een totale grap en Strange wordt door andermans toedoen van het leven beroofd. De enigen die me op het puntje van mijn stoel deden schuiven waren Solomon Grundy, Ra’s (in kleine mate) en Clayface. Het gevecht met Grundy was trouwens enorm vaag. Ik begreep niet waar je de bommen moest planten, in welke volgorde en vooral hoe. Willekeurige knopjes werden ingedrukt totdat ik blijkbaar op de een of andere manier iets had verwezenlijkt.

Tijd voor positieve commentaar denk ik, edoch opvallend dat het eerste dat me te binnen schiet ergernissen en punten van kritiek zijn. Dit opzij geschoven is Arkham City prachtig vormgegeven en zal deze nieuwe duistere omgeving een plezier zijn om in rond te vliegen. Grafisch gezien weliswaar van hetzelfde niveau als 2 jaar geleden, maar daarom niet meteen slecht, want veel beter wordt het niet. Ook het langzame verval van onze donkere ridder is voortreffelijk aangetoond. Zijn kostuum loopt ditmaal wederom scheurtjes op naarmate het verhaal vordert en zijn smikkel smeekt op het einde naar een handvol scheercrème. Zijn crisis vlak voor Ra’s parcours is formidabel en meeslepend.

Verder is er een karrenvracht aan babes in voorraad. Talia, Catwoman, Poison Ivy en Quinn doen allen likkebaarden en geven het geheel een duwtje in de rug.

Vijanden ongezien uitschakelen blijft een uitdaging en een dozijn schurken te lijf gaan zonder een slag te incasseren doet dit evenzeer. De derde slag in slow motion is een schitterend gegeven en de vleermuizenzwerm tevoorschijn tevoren een bevredigende extra. Trouwens de enige ‘combo move’ die ik gebruikte. Moet eerlijk bekennen dat ik slechts een gering aantal keer een foutloos gevecht heb afgeleverd, en dat ik meestal als een dronken aap middenin een groep neerplofte, vervolgens wat vuistslagen in de leegte wierp, om ten laatste een welverdiende plets op mijn mombakkes te krijgen.

Vechten met Catwoman is prettiger dan met Batman, mits je de gadgets even wegdenkt. Ze heeft een koddige stijl en ziet duidelijk niet het verschil tussen flirten en iemand tot moes slaan. Spijtig dat je slechts vier relatief kleine hoofdstukjes met de poezelige poes krijgt aangeboden, want een tweede volledige ‘playthrough’ met dit personage zag ik alvast volledig zitten. Groot punt van kritiek is wel dat ze qua mobiliteit nog niet aan de enkels van Batman komt. Dit valt vooral op tijdens de laatste confrontatie met Two-Face, alwaar ze grote moeite heeft met het beklimmen van de waterspuwers en het vinden van platformen met haar zweep in het algemeen.

Als je de moedige, maar correcte beslissing hebt gemaakt om eerst het primaire verhaalverloop uit de doeken te doen, dan zal de hele historie wellicht meer indruk hebben gemaakt en kwamen bepaalde elementen zeer verrassend uit de hoek, zeker richting einde. Het laatste shot vond ik persoonlijk echter niet geschikt om de credits in te luiden. Je verwacht een prachtig eindshot van een kapot getreden vleermuisman, maar krijgt onverhoeds een zwart scherm in je snuit gewreven. The End. Deal with it.

Wat overblijft zijn de drie C's: ‘Challenges’, ‘Campaigns’ en ‘Custom maps’, die al dan niet beschikbaar zijn, afhankelijk van het aantal gevonden trofeeën of opgeloste raadseltjes. Net als bij deel één niet iets dat me lang kon boeien. De Concept Art en de 3D modellen zijn leuk om te hebben, maar worden buiten Catwoman geen tweede maal bekeken. De mogelijkheid om het spel een tweede keer uit te spelen met alle gadgets, maar moeilijkere vijanden (de zogenaamde ‘New Game Plus’) is iets om in het achterhoofd te houden als je het spel binnen een tweetal jaar van onder het stof haalt.

Enfin, een teleurstelling, zoveel is zeker. Arkham City is voor 52% voltooid, maar onvoldaan voel ik me niet, wetende dat de rest uit 385 onopgeloste raadsels en niet afgelegde 'Challenges' bestaat. Die resterende 48% kan zodoende mijn zak opblazen, om het op zijn plat ‘Aantwaarps’ te verwoorden.

PS Doodzonde dat Killer Croc en Scarecrow geen rol hebben gekregen, zij waren de twee beste schurken uit Arkham Asylym.

Goed.

3,50

avatar van rpger
5,0
Fantastisch vervolg op wat met recht de beste superhelden gameserie in de geschiedenis mag worden genoemd. De productie, sfeer, voice-acting alles is fenomenaal goed in elkaar gezet, Deze game mag zich makkelijk meten aan de betere Batman verfilmingen en animated series, en die lat ligt al vrij hoog.

De kleine minpunten aan het eerste deel waaronder de beperkte vrijheid zijn weggenomen door het meer open world design, de moeilijkheidsgraad ligt wat hoger en riddles zijn er in overvloed.

Maar waar Arkham mij volledig omver blies was de fantastische implementatie van 3D. Zelfs de grootste 3D criticus gaat om als hij de hoogtevrees voelt van Batman balancerend op een randje van de observation tower of de lange donkere gangen van het riool betreed. Een unieke game ervaring en een mijlpaal in gaming. Mijn GOTY.

avatar van Manny Calavera
5,0
Tsja, hoe kan ik niet laaiend enthousiast zijn als er een vervolg komt op 1 van de beste singleplayer games die ik in vele jaren hebt gespeeld?
Hoe kan je in hemelsnaam het briljante Batman: Arkham Asylum (2009) evenaren, laat staan verbeteren? Ik had geen idee, maar het is de makers meer dan gelukt.

Iets is niet snel perfect, zeker een game niet. Er valt altijd wel wat op aan te merken. Besturing, beeld, geluid, verhaal, kans op eentonigheid, speelduur en noem het maar op. Daarom is het vreselijk bijzonder als er een game komt die wel de perfectie benadert. Of eigenlijk gewoon perfect is.

De paar minpuntjes die je nog kon bedenken bij de voorganger (bijna alles speelde binnen af, teveel boss fights onder andere) zijn nu gewoon weggewerkt. Arkham City geeft je een singleplayer campagne af die je niet snel meer gaat vergeten. Het voelt echt heerlijk om rond te vliegen in Arkham City en te bedenken wat je eigenlijk wil gaan doen. Het hoofdverhaal volgen, een zij-missie doen, een Riddler raadsel oplossen, politieke gevangenen redden, een bende in elkaar rammen voor de fun of voor de XP points of gewoon lekker rondvliegen en de stad verkennen, Alles kan, alles mag. Ik vind het heerlijk, want er is genoeg te doen en te zien. Ik heb regelmatig gewoon mezelf uren vermaakt in de stad met kleine dingen. Maar uiteindelijk wil je toch wel het hoofdverhaal spelen, wat een ongelofelijke indruk op me heeft gemaakt.

Ik ben geen specifieke Batman fan (maar vind Batman wel met afstand de meest interessante superheld), maar ben wel een groot liefhebber van de Batman films van begin jaren 90 en ook nu van Nolan. Die donkere, grauwe, harde sfeer vind ik geweldig. Het maakt je depressief en het beklemt. Die sfeer zit volledig in deze game verwerkt. De bendeleden zien er geflipt uit, de gebouwen zijn kil en donker en overal is het smerig. In die sfeer speel je het verhaal.

Een verhaal waarin je net als in de voorganger van deze game gigantisch veel klassieke Batman vijanden tegen zal komen. En bijna iedereen heeft wel wat met elkaar van doen.
Het zijn er teveel om op te noemen, maar het zijn oa the Joker (wederom de absolute ster van de vijanden...wat is hij heerlijk creapy en bizar. Die stem past er ook enorm goed bij!), Bane, mr Freeze, Ra's al Ghul, Two-Face, Solomon Grundy en the Pinguin. Met iedereen ben je wel bezig en bij sommigen is het plot echt reuze interessant. Zo merk je al snel dat het om een medicijn gaat waar oa een doodzieke Joker iets mee wil. Maar andere verhalen weten ook te boeien. Opvallend is wel dat Killer Croc en vooral Scarecrow, een regelmatig terugkerende vijand uit deel 1 er niet in zitten. Niet dat het me stoorde, want ik vond hen toch al niet de meest interessante vijanden en de game zit zo tjokvol met namen dat je geen tijd hebt om hen te missen. Het plot weet ieder geval erg te overtuigen, ook mede dankzij geweldige tussenfilmpjes die niet zouden misstaan in een nieuwe Batman film. De filmpjes zijn gewoon steeds een feest om te bekijken. Ook zijn de stemmen steeds erg passend bij de karakters. Het voelt gewoon compleet. Een klein smetje vond ik wel dat je in het eindgevecht niet tegen the Joker hoefde te vechten. Dat had ik toch wel leuker gevonden.

Sowieso valt er niks te klagen over beeld en geluid, wat over de hele game gewoon perfect is. Arkham City ziet er subliem uit, zowel bij de binnen en buitenmomenten. Gelukkig wisselt de game daar goed in af. Je speelt regelmatig lange stukken binnen, maar nooit te lang. En dan is het toch wel weer lekker om terug te keren naar de veilige daken in de stad. Wat verder ook positief is, dat is dat vijanden niet erg dom zijn. Zeker later in de game jagen ze je overal op. Dan knallen ze gewoon je veilige buitengevels aan gort zodat je daar niet meer op kan schuilen. Of ze gebruiken hulpmiddelen om je sneller op te merken als ze merken dat je in de ruimte bent.

De gameplay is sowieso afwisselend. Soms ram je bendes in elkaar (als je de combo's beheerst dan ben je soms echt oppermachtig), soms vlieg je, soms los je puzzels op, soms moet je met stealth vijanden vanuit de lucht aanpakken (wat echt een lekker gevoel geeft als je het tactisch aanpakt) en soms tref je een eindbaas. Gelukkig zijn dat er minder dan in Arkham Asylum. De meesten zijn niet al te lastig als je even doorhebt waar hun zwakke kanten zitten. En bij sommigen moet je gewoon even goed nadenken (mr Freeze is een goed voorbeeld). Ik vond de diversiteit in de gameplay ieder geval erg prettig. Tegen de tijd dat ik me een beetje ging vervelen in een bepaalde missie was het weer voorbij en was ik weer met iets anders bezig.

Batman Arkham City is ieder geval mijn game of the year van 2011 geworden. En daarbuiten is het 1 van de beste games die ik ooit speelde. Goede kans dat ik de game in mijn top 10 ga verwerken. Je ziet gewoon hoeveel liefde de makers in de game hebben gestoken. Neem alleen al de soundtrack, zo passend bij elke scene. En de hoeveelheid zaken die je kan unlocken is echt bizar. Heerlijk voor de echte fans. Ik zal zeker nog meer tijd in de game gaan steken want ik heb nog lang niet alle zij-missies gespeeld. En als kers op de taart lees ik vandaag over een eventuele 3e game die er natuurlijk wel gaat komen. Ik zou zeggen, liefst zo snel mogelijk.

Allemaal spelen als je geeft om een zeer intense, uitgerekte singleplayer campagne. Ik heb er zeker 25 uur over gedaan gok ik. Deze game is een zeldzame 5* waard.

3,5
DMF
Als op zichzelf staande game is Batman: Arkham City erg goed, maar in het licht van zijn voorganger stelt het wat teleur. Batman: Arkham Asylum was echt een toppertje en wanneer je overal leest dat het vervolg nog beter is, stapelen de verwachtingen zich snel op.

Maar Arkham City is toch niet helemaal geworden waar ik op hoopte. Ik keek uit naar de grote mate van vrijheid, maar uiteindelijk vind ik het meer lineaire van Asylum toch leuker. Ze maken je het in Arkham City niet makkelijk om het verhaal rustig te volgen. Wanneer je je een weg vliegt richting het volgende waypoint, krijg je onderweg een bombardement aan activiteiten die je haast onmogelijk allemaal links kunt laten liggen. Dan zijn er weer wat politieke gevangenen, dan popt er opeens een side mission op, even later gaat er een telefoon, thugs beginnen op je te schieten en zo zijn er nog veel dingen die er voor zorgen dat het hoofdverhaal wat ondersneeuwt. Het zijn eigenlijk gewoon te veel dingen en indrukken die bij mij in het begin het speelplezier verminderden.
De game heb ik dan ook een tijdje links laten liggen en later weer opgepakt. Toen besloot ik maar vol de plot te volgen en de rest even links te laten liggen. Toen werd het direct stukken leuker, want het rondsluipen in de gebouwen (wat je vooral doet tijdens de missies) blijft heerlijk. Het sluipen, het vechten en het gebruiken van de vele gadgets zijn fraai geïntegreerd. Het is ten opzichte van Asylum niet anders geworden, maar het werkte al goed dus dat is begrijpelijk. Wel zijn de thugs een stukje sterker geworden en vooral hun uitrusting zorgde voor meer uitdaging. Ze hebben veel meer wapens dan in het eerste deel.
Jammer is wel dat het hoofdverhaal erg kort is. Ik ben best een aantal keer dood gegaan doordat ik er weer even in moest komen na weken niet gespeeld te hebben, maar voor ik het wist was ik er al doorheen. De bossfights vind ik in dit deel ook weer ietwat teleurstellend en te eenvoudig. Het verhaal was ook net wat minder boeiend dan in Asylum. The Joker blijft wel genieten.

Vervolgens nam ik nu wel alle tijd om door Gotham heen te banjeren en dan merk je dat de mate van vrijheid zeker voordelen heeft. Asylum was na het voltooien van de plot eigenlijk wel klaar, maar in dit tweede deel is er na afloop genoeg te doen. Het blijft ook leuk om wat ongewapende thugs neer te rammen of een groepje bewapende thugs een voor een ongezien uit te schakelen. De side missions eindige tot nu toe wel steeds wat saai. Ik heb er drie afgerond en bij twee daarvan trof ik een bekende bad-guy waarbij ik uiteraard hoopte op een meeslepend slotgevecht, maar dat kwam gewoon niet. De rol van die bad-guys voelt dan ook een beetje geforceerd aan, alsof ze er ingestopt zijn zodat ze in ieder geval meedoen in de game. Hopelijk verandert dit nog bij de andere side missions.

Uiteindelijk som ik hier vooral wat punten op die mij niet bevielen, maar Arkham City blijft verder een toffe game. Zoals gezegd, het rondsluipen in de gebouwen en het vechten blijft genieten. Gotham ziet er ook fraai uit en er zijn voldoende activiteiten, alleen vind ik die activiteiten eigenlijk pas moeten komen nadat het hoofdverhaal afgerond is. Leuk is ook het spelen met Catwoman en de toevoeging van veel nieuwe gadgets. Het meer lineaire van Asylum beviel me uiteindelijk alleen toch iets meer.

* * * ½

avatar van Shinobi
4,5
Uitstekend vervolg.

Gisteren de Platinum binnen, dus maar eens een kleine review schrijven.

Arkham City gaat één jaar verder waar Asylum is opgehouden en i.p.v. een klein eilandje, krijg je nu een hele stad waar je de straat als Batman kan schoonvegen. Het free roamen door Arkham City is echt heerlijk, wat een vrijheid. Je vliegt zo van het ene punt naar de andere, je moet het 'gliden' wel eerst even onder de knie krijgen. Maar voor je het weet ben je hierin begenadigd.

Qua verhaal is het weer genieten, er zitten een aantal verrassingen tussen en de nodige bad guys. Erg leuk om Joker en Harley weer terug te zien, daarnaast zijn er nog interessante verschijningen van o.a.: Clayface, Penguin, Ra's al Ghul, Robin en Mr. Freeze.
Hierbij is het leuk om te vermelden dat zowel Kevin Conroy als Mark Hamill hun stemrollen weer oppakken als respectievelijk Batman en Joker.

Wat betreft de gameplay is er een hoop uitgebreid, zeker wat betreft het befaamde freeflow combat. Je rijgt zo de ene move aan de andere en het loopt weer naadloos in elkaar over. Hierbij kun je meer combo specials doen en je gadgets gebruiken. Het vechten is meer vergevend geworden, als je in Asylum bijvoorbeeld de counter knop spamde werkte het niet en werd je combo verbroken; in City gaat het sneller door. Ook lijkt Batman 'slimmer' geworden, als je bijvoorbeeld een special takedown doet schakelt hij automatisch gelijk de sterkste vijand uit.

Een klein minpuntje vind ik wel de vele zijmissies die je moet doen, deze houden vooral in dat je van punt A naar punt B moet gaan en zijn weinig inspirerend te noemen. Ook als je in de laatste missie de confrontatie aangaat met de betreffende bad guy, dan krijg je vaak alleen maar een simpele cut scène te zien en/of schakel je hem makkelijk uit. Een gemiste kans.
Over de Riddler challenges ben ik ietwat gemengd, ook hier moet je weer op zoek de welbekende groene Riddler trofeeën en raadsels oplossen. Deze zijn veelal erg uitdagend, maar 400 is wel iets teveel van het goede.

Verder ziet het er qua beeld en geluid weer goed uit. Zowel buiten als binnen ziet het er allemaal best gedetailleerd uit en de score is echt heerlijk om te horen als je aan het rondvliegen bent.

Daarnaast keren de Combat- en Predator challenges uit Asylum weer terug. Deze zijn een leuke afwisseling om te doen naast de main game, mits je ervan houdt uiteraard. Al moet ik zeggen dat de Combat challenges t.o.v. Asylum hier erg makkelijk te doen zijn, waar de Predator challenges tegen het einde aan zowat onmogelijk worden (Top of the World Extreme).
Ik snap niet waarom er naast deze challenges ook nog eens Campaign challenges bij zitten. Deze houden in dat je drie challenges (die je al gedaan hebt in Combat en Predator) moet doen met verscheidene medailles waaruit je kunt kiezen die het moeilijker of makkelijker voor je maken, alleen moet je wel alle medailles gebruikt hebben wil je de challenge halen. Daarbovenop moet je ook nog eens aan de score van de desbetreffende challenge zelf voldoen. Een erg onnodige toevoeging vind ik en een loze manier om de gameduur te verlengen.

Al met al blijft Arkham City toch wel een heerlijke game om te spelen, ondanks dat het op Hard en New Game Plus (zeker aan te raden) niet al te moeilijk is. Het hoofdverhaal ben je eigenlijk zo doorheen, maar het is allemaal gewoon zo onderhoudend en vermakelijk.

4,5 Sterren.

avatar van 3bdelilah
4,5
De afgelopen week weer hiermee bezig geweest en gister opnieuw uitgespeeld. Blijft een heerlijke game, alles klopt eigenlijk. Story, alhoewel best kort, is aangrijpend en verveelt voor mij geen moment. Ook de side missions vond ik leuk om te doen. Gameplay is echt bizar soepel en alles werkt. Het enige nadeel voor mij zijn die fucking Riddler collectibles. Ik wil hier een platinum voor, maar ik ga echt niet alle 400 dingetjes zoeken. Nog irritanter dat je dat wel moet doen als je alle Revenge Maps wilt unlocken en zijn side mission wil afronden, ik heb volgens mij iets van 190 dingetjes en drie hostages bevrijd. Ben ook aanzienlijk beter geworden met combat, destijds vond ik combo's van 15 aardig wat, maar nu rijg ik ze aaneen. Toch veel moeite om Freeflow Perfection 2.0 te halen, maar dat laat ik voorlopig voor wat het is.

Het einde wist ik natuurlijk al, dus heb ik op andere dingen gelet. En Joker leeft nog, ben ik 350% zeker van. Maar of dat te zien is in de sequel? Nee, hopelijk niet. Ik denk het ook niet, ik geloof graag dat Rocksteady kan aanvoelen dat dit einde juist een impact heeft gehad op mensen. En als ze dan op goedkope wijze toch Joker weer laten opduiken, hebben ze dit einde beroofd van alle waarde. Hoe dan ook, wat mij deze keer wel opviel: scumbag Bruce, laat de liefde van zijn leven dood achter in het theater, maar sleept wel z'n aartsrivaal mee naar buiten. Viel me de eerste keer amper op, haha.

avatar van Animosh
3,5
Opnieuw vermakelijk, maar wel iets minder dan Arkham Asylum.

Voor het grootste deel delen Arkham Asylum en Arkham City dezelfde plus- en minpunten. De beat em up- en stealth-gameplay zijn erg vermakelijk, niet in het minst door de zeer soepele (zij het ook symplistische: er worden heel veel functies op dezelfde knop - de spatiebalk - gezet) besturing. Puur wat betreft gameplay is City waarschijnlijk zelfs iets beter dan Asylum vanwege een grotere variatie in vijandtypes en toegenomen vrijheid. (Ik had wel het idee dat het iets makkelijker was dan Asylum, maar misschien kwam dat doordat ik het vechtsysteem nu al redelijk beheerste.) De omgevingen zijn niet helemaal mijn ding, maar zijn best sfeervol, erg gedetailleerd en simpelweg leuk om in rond te wandelen (of vliegen). Batman vind ik nog steeds een duf personage (zowel wat betreft vormgeving als wat betreft persoonlijkheid), en ook de andere personages in het spel kunnen me niet bekoren. Ze zijn vaak erg cartoonesk en ontberen diepgang (Batman vind ik bijvoorbeeld te macho, en de vijanden zijn vaak te stereotiep). En het plot is wel aardig om te volgen, maar de hoofdverhaallijn is behoorlijk kort en zeker niet bijzonder boeiend.

Maar Arkham Asylum deed één ding veel beter dan Arkham City: het was veel meer lineair. Ik heb veel mensen het verlies aan lineariteit zien prijzen, maar in dit geval vind ik het een serieus nadeel. Dat verlies heeft namelijk tot gevolg dat City veel minder samenhang vertoont. In Asylum heb je voortdurend één doeleinde voor ogen: je moet The Joker stoppen. Maar City is een puinhoop. Niet alleen is het verhaal veel minder overzichtelijk, veel chaotischer, maar het wordt ook voortdurend onderbroken door side missions waarin een andere superschurk je aandacht vraagt. Daardoor wordt het hoofdverhaal steeds onderbroken, en dat zorgt voor een verminderd gevoel van urgentie en verminderde interesse in het hoofdverhaal.

De side missions zijn overigens wel aardig, maar er zijn er maar twee die ik echt de moeite waard vond: Cold Call Killer (Zsasz) en The Tea Party (Mad Hatter). De Advanced AR Training vond ik vooral irritant, Acts of Violence zijn er veel te veel (dus ik verloor mijn interesse), doordat de Riddler side mission vastzat aan het verzamelen van de geheimen had ik daar ook al snel geen zin meer in - en de rest was wel oké, maar voegde weinig toe. En een paar hadden er ook nog een enorm onbevredigend einde (Bane bijvoorbeeld).

Arkham City is kortom wederom een vermakelijk spel, maar in tegenstelling tot veel anderen verkies ik het meer lineaire Arkham Asylum. Wat betreft gameplay en sfeer maken de twee elkaar niet veel, maar het gevoel aan één samenhangende missie bezig te zijn ontbrak in City, en dat is jammer. 3.5* wederom

avatar van Fonzzz002
4,0
Fonzzz002 (crew)
Lastig om hier een definitief cijfer voor te bepalen. Aan de ene kant is het in bijna ieder opzicht een verbetering van zijn voorganger, die op logische wijze uitbreid op de gameplay terwijl het trouw blijft aan het origineel. Het lelijke struikelpunt, waardoor ik het geen hoger cijfer dan zijn voorganger wil geven (zelfs overweeg een punt lager te geven), zit vooral in de manier hoe ze de optionele content hebben aangepakt.

Als je kijkt naar de zonnige kant dan is Arkham City juist een mooi voorbeeld van hoe een vervolg juist te doen: er wordt stapsgewijs uitgebreid op de combat en de stealth, waardoor ze nog beter werken dan ze eerst al deden. De nieuwe aanvallen en gadgets zijn mij erg goed bevallen omdat ze de combat moeilijker maakte, maar ik nooit het overzicht verloor. Batman kan bv ditmaal meerdere vijanden tegelijk counteren, wapens kapot maken en hij heeft een move die alle vijanden die dichtbij hem staan duizelig maakt. O.a.deze moves gebruikte ik constant tijdens de gevechten, wat voor lange zenuwslopende combo’s kon zorgen. In de stealth zijn ook leuke, nieuwe snufjes toegevoegd. Zoals dat er in sommige stukken vijanden zijn met een jammer, waardoor je zonder detective mode jezelf moet redden. Of er zijn vijanden die je alsnog kunnen zien als je bovenop de standbeelden zit. Dit zijn logische, extra toevoegingen die op een gave manier de gameplay van zijn vorige game uitbreid.

Ditmaal reis je door een grote stad rond, boordevol leven. De stad zit vol gebouwen van allerlei vormen en maten, met sfeervolle nachtbelichting, wat het een fijne stad maakt om naar te kijken. Batman kan aanzienlijker sneller door de wereld reizen, ivm de grappling upgrades en het aangepaste glide systeem. Het was heerlijk om via gebouw naar gebouw te scheuren, of om extra vaart op te bouwen door op en neer te vliegen met de cape. Een andere leuke verandering die mij opviel is dat de Riddles ditmaal uitdagender zijn. Waar in Arkham Asylum de Riddles meestal gingen over objecten die duidelijk ertussenuit sprongen, voelde in Arkham City alles als een logisch geheel waardoor het aanzienlijk lastiger was om in te schatten wat je moest scannen. Overigens, een probleem dat ik in Arkham Asylum had met de Riddler trophies is dat het meer een kwestie was van op en neer lopen dan dat er echt uitdaging bij kwam kijken. In dit deel zijn zeker de helft van de trophies veranderd naar mini uitdagingen, waarin je word uitgedaagd je gadgets op een creatieve manier toe te passen. Erg toffe verandering! Het werkte hierdoor heel verslavend om trophies af te gaan ipv de hoofdmissies te doen.

Het verhaal voel ik me wederom wisselvallig over. Het hele verhaal omtrent Hugo Whatshisname kon me niet bekoren. Bij de andere characters kon ik begrijpen wat ze wouden bereiken met hun acties, maar bij Hugo kon ik niet echt zeggen wat hij precies zou profiteren van deze plannen. De goede punten komen vooral van alle vijanden en hun onderlinge conflicten. O.a. Pinguin, Freeze, Joker en Ra's Al Ghul hadden ieder momenten in de spotlights, met hun eigen problemen waarbij ik benieuwd was waar het naar opbouwde. Wanneer de focus op hun zat was ik geboeid. Hier en daar een gave boss battle, vervelende enemies van de voorganger zijn weg, en dit maakt Arkham City het deel die over het algemeen prettiger voelt.

De hoofdmissies zijn gevoelsmatig aan de korte kant. De game heeft daartegenover veel tijd gestoken in allerlei optionele taken, om het meeste uit de grote wereld te halen. Echter, zeker 50% van de Riddler trophies mochten weg, alle Catwoman riddler tropies mochten weg en 75% van de optionele missies bekoorde me niet. Deze uitdagingen kwamen vooral neer op: bezoek een oud gebied opnieuw om een object te pakken, vernietig een object op een specifiek punt, volg een spoor of scan iemand, of loop toevallig tegen een probleem aan op straat. Er werd gewoon geen vaardigheden van je gevraagd voor het merendeel van de optionele taken. En er was zelden een verhaal om de zijmissies interessant te maken. In Arkham Asylum hoefde je alleen een Riddler map te vinden om alle locaties van zijn uitdagingen te vinden. Hier moet je de antwoorden uit vijanden slaan, waarna ze je slechts een deel van de antwoorden geven. Het is meerdere keren gebeurd dat ik terug moest naar een gebied dat ik al 2x had doorgelopen, omdat er schijnbaar nog een Riddler trophy was die de badguys niet hadden vermeld. Door al deze dingen begon Akham City heel grindy en tijdrovend te worden op gegeven moment. Arkham Asylum had ook zijn grindy momenten, maar ik bleef geboeid. Hier overwoog ik soms om gewoon te stoppen. Zsasz was daarentegen één van de leukere optionele taken omdat er een tijdlimiet was voor zijn missies, waardoor er spanning zat, en je werd beloond met een deel van zijn achtergrondverhaal als je een missie haalde. Zoiets had me leuk geleken voor de andere badguys.

Ik heb de volledige game (inclusief alle DLC) en de hoeveelheid challenges die ze van je vragen zijn absurd. Je moet 10tallen combat en stealth challenges halen, verspreid over 4 characters. Combineer dat met de nieuwe “campaign” missies, waarin je simpelweg 3 combat/stealth missies achter elkaar moet halen met wat handicaps, en deze game voelt ontzettend uitgerekt. Ik ben nu bezig met de challenges, maar denk niet ze allemaal af te maken. iig die van Batman proberen. Je kunt zeggen de optionele taken gewoon te moeten skippen indien je niet geboeid bent, maar dan eindig je met een relatief korte hoofdgame (en tevens had ik bij zijn voorganger wel met plezier de 100% completion gedaan).
Om positiever te zijn: de challenges zijn leuk om te doen. Heerlijk hoe gestoord lang de combo's kunnen worden, of hoe creatief je de gadgets bij de stealth missies moet gebruiken. Erg leuk, maar teveel van het goede. Sometimes less is more.

Dus, ik voel me nogal gemengd over het cijfer. Ik heb zelden een vervolg gezien die op zoveel fronten verbeteringen maakte en tegelijkertijd op andere fronten lelijk de mist inging, waardoor het gemiddeld rond hetzelfde cijfer zit. Als je voldoening hebt met het hoofdverhaal, of je houd zielsveel van de game en hebt geen moeite met alle optionele dingen, dan zal je het waarschijnlijk beter vinden. Met lichte twijfel, voor het hoofdverhaal en de verbeterpunten in de gameplay:

3,5 / 4*

4,0
Batman: Arkham City uitgespeeld. Qua gameplay is dit deel in alle opzichten een verbetering ten opzichte van Arkham Asylum. Het vechtsysteem is verder uitgebreid. Waar dat bij deel 1 nog wel een beetje simpel aanvoelde is het nu al een stuk frisser spelen. Ook is de kleine open wereld top om doorheen te zweven en te grapplen. De sfeer van Gotham is top.

Het verhaal is echter een stuk minder spectaculair op wat hoge noten na. Er wordt echt een heel blik aan villains open getrokken waardoor er een hoop ondersneeuwt in oppervlakkigheid. Dat is eigenlijk mijn voornaamste kritiekpunt. Ook de side missions konden me niet echt bekoren, maar waren wel onderhoudend her en der.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:58 uur

geplaatst: vandaag om 11:58 uur

Let op: In verband met copyright is het op GamesMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.