The Colonel's Bequest (1989)

Een fraai klassiek moordmysterie, gepresenteerd als een toneelstuk. Wat het spel speciaal maakt is dat gameplay best atypisch is. Als een ware Sherlock Holmes ben je vooral aan het observeren en ondervragen terwijl alle personages hun eigen routines volgen. Er wordt min of meer van je verwacht dat je zelf aantekeningen maakt en methodisch te werk gaat. Inventorypuzzels zijn er relatief weinig. Je bent vooral bezig om overal op de juiste plaats te zijn terwijl je intussen de geheimen van het huis en de personages leert kennen.

De personages zelf zijn typetjes, wat wel goed passend is in een Agatha Christie-achtig verhaal. Alleen Laura Bow zelf hadden ze wel iets meer persoonlijkheid kunnen geven. Vrij typisch voor Sierra-adventures kan je ook doodgaan op allerlei komische manieren. Aanvankelijk vond ik het best irritant, maar nog meer dan in andere van dit soort spellen draait alles hier heel erg om trial and error, en je leert vrij snel wat je wel of niet moet doen, en vooral ook om regelmatig het spel op te slaan.

Wat ik verder wel komisch vond is hoe kortaf het spel vaak is als het de omgevingen probeert te beschrijven. Dan wil je naar foto's aan de muur kijken en zegt het spel "a picture is a picture". Dat nodigt ook niet echt uit om uitgebreid alles te bekijken. Wat daarbij ook niet helpt is dat je al je opdrachten steeds in moet typen (ook al zijn er wat sneltoetsen). Daarnaast is het soms ook wel raden naar welk woord je van het spel moet gebruiken.

Het scoresysteem en de verschillende eindes bieden een zekere replay value die adventures vaak niet hebben. De wereld is ook vrij open, en je kan soms bepaalde dingen doen of zeggen die niet strikt noodzakelijk zijn voor de voortgang van het verhaal. Dat is iets wat ik erg kan waarderen aan die oude adventures van Sierra, er is een gevoel van ontdekking. Uiteindelijk vind ik dit ook een van de betere adventures van hen. Best een onderschat spel eigenlijk.