Lufia II: Rise of the Sinistrals (1995)
Alternatieve titels: Lufia | Estopolis Denki II
Super NES
RPG
single player
Ontwikkeld door Neverland
Uitgegeven door Natsume, Nintendo en Taito
99 jaar voor de gebeurtenissen van de eerste Lufia, vertelt dit deel het verhaal van de oorsprong en opkomst van de slechte Sinistrals en de eerste strijd die de mensheid met hen voerde. Het begint allemaal met de jonge zwaardvechter Maxim, die zijn geld verdiend met af en toe de monsters rondom zijn geboortestad Elci te 'verwijderen'. Meestal voor zijn jeugdvriendin Tia, die hem telkens weer op het hart drukt een 'normaal' baantje te nemen. Op een nacht komt er een paniekerige wacht het stadje binnen rennen, met de mededeling dat de nabij gelegen grot volgestroomd is met monsters, zoveel zelfs, dat de weg naar de noordelijk gelegen stad Sundletan geblokkeerd is. Het perfecte moment voor Maxim, die de kans grijpt om zijn kunsten te tonen.
4.5*
roodharige maxim

Ik vond het echt heel erg komisch een kompleet nederlandtalige rpg als een jonger ventje, vooral het verhaal en de bazen van die reuzen
en 2 meisjes die verliefd op je waren
en in het begin kwallen doden voor poen.. leuk beroepje 
Ik had de nederlandse versie
Scoorde op school wel goede cijfers voor engels,daar niet van. mja soms word het toch wel moeilijk hoor als je nog totaal in de groei zit 
De muziek was ook vrij mooi dacht ik.
Aanradertje dit. Heb deel I niet eens gespeeld, maar ik heb er nooit last van gehad volgens mij.
Leuk SNES rpg, ****

Heerlijke RPG. Lekker avontuurlijk, al lijken veel van de quests wel erg veel op elkaar.
De tekenstijl en het ontwerp van de wezens en locaties etc is vrij leuk. Er zitten ook aardige en nog vrij originele en gevarieerde puzzels in het spel en vooral in de dialogen zit met regelmaat geweldige (droge) humor. Soms zijn de dialogen ook vrij matig. De muziek klinkt vrij lekker, maar is ook erg eentonig en gaat al snel irriteren (het eindmuziekje is een van de fraaie uitzonderingen).
De grote kracht van het spel zit hem in het gevechtsysteem. Dat speelt erg lekker en is makkelijk op te pikken maar toch nog complex genoeg, zonder al te ingewikkeld te worden. Samen met de puzzels toch wat het spel zo leuk en goed maakt.
De karakters zijn interessant met aardige onderlinge verhoudingen, al is het allemaal ook wel weer vrij standaard. Toch weet het genoeg te boeien.
Als je het spel helemaal hebt uitgespeeld is er nog altijd de Ancient Cave om je mee te vermaken. Leuk bedacht, net als Forfeit Island en de Capsule Monsters.
Het verhaal is af en toe wat moralistisch, maar niet op een irritante en drammerige manier. Verder is het plot ook nog wel eens over the top en af en toe wat slecht bedacht, net als de dialogen, zodat het soms wel een soort parodie lijkt.
Het spel is wel erg fijn om te spelen, een van mijn favoriete RPG's. Naast de eerder genoemde minpunten vind ik ook de moeilijkheidsgraad een minpunt. Ik voelde me alleen ergens aan het begin getest, verder was het allemaal vrij simpel en vooral op het einde was het een makkie. Tot de eindbazen aan toe.
De wapens etc zijn wel tof in het spel, en het zijn er meer dan genoeg. Ook zijn er nog redelijk wat locaties, de spelwereld is niet klein. Jammer alleen dat al die plaatsen op elkaar lijken.
Al met al is Lufia II een spel met voor- en nadelen, maar de plussen weerstaan de minnen makkelijk, en ik kan dan ook niet anders dan het spel een hoog cijfer geven. Vermaak is uiteindelijk voor mij veruit het meest zwaar wegende criterium. En daar ontbreekt het in het spel niet aan. Sommige puzzels zijn nog verdomd lastig en er zitten ook nog wat leuke geheime kamers in het spel. Ik ben er trots op dat ik dit spel heb kunnen uitspelen. Aanradertje! Binnenkort ga ik ook eens aan deel 1 beginnen. Gek genoeg ben ik eerst in aanraking met dit spel gekomen. Maar in dit geval is dat niet zo erg omdat dit verhaal zich jaren voor deel 1 afspeelt en niks verpest.
Weet nog goed hoe mooi ik dat hele verhaal vond en hoe cool dekar was. Kan het spel echt blijven spelen en het verveelt niet. Dikke 5*Blijft geweldig, mijn eerste aanraking met rpg's als jongetje van 8, was helemaal nederlands en dus goed te begrijpen
Weet nog goed hoe mooi ik dat hele verhaal vond en hoe cool dekar was. Kan het spel echt blijven spelen en het verveelt niet. Dikke 5*Jeetje, Dekar... Die was ik echt vergeten

Nederlandse versie dus ik kon het als klein mannetje gelukkig ook gegrijpen.
Mooie herinneringen, speel dit spel ieder jaar minimaal één keer uit.
De vijanden waren gevarieerd en maakte vroeger zelfs nog indruk. Het verhaal was aardig, de puzzle's heel goed. Eigenlijk heeft Lufia alles wat een RPG moet hebben, met als hoogtepunt de oude grot.
De oude grot zelf heb ik vele malen geprobeerd uit te spelen, altijd ging ik dood in de kamers 80-90. Ongelooflijk moeilijke draken die je in 2 beurten aanvallen afmaakte. Ook altijd het dilemma als je de oude grot uitkon, door middel van zo'n item dat je kon vinden. Dan vond je in kamer 70 een hele goede blauwe schat die je eigenlijk wel wou houden. Dan moest je kiezen tussen teruggaan, of doorlopen in de wetenschap dat je het waarschijnlijk ook dit keer niet zou overleven. Alles was perfect aan dit principe, op de laatste kamer na. Het feit dat daar een enorme rode kwal stond die je niet mocht doden, maar je moest juist jezelf dood laten gaan was toch wel een teleurstelling. Ik had altijd gehoopt op een 5de sinistral.
Verder is het af en toe te makkelijk. De eerste keer dat je 1 van de Sinistrals tegenkwam (Ik geloof Gades) moest je je dood laten gaan, dat was de bedoeling athans, maar als je een beetje getrained had kon je hem al verslaan, en toen was je nog niet eens op de helft van het verhaal.
Ook zit er een bug in, die toch jammer is. Zo moest/kon je een aantal drakeneieren verzamelen. Deze werden bewaakt door, joh, een draak. Deze draak had het maximale aantal levens. Dit betekende helaas ook dat als je de draak levens gaf, de teller als het ware weer vanaf 0 begon. dus stel hij had 10.000 levens, het maximale, en je gaf hem 30 HP dan had hij daarna nog maar 30 levens. Toen je hier een keer achter was gekomen deed je dit niet meer, omdat de utidaging dan ook gelijk weg was.
Dit was de eerste game die ik speelde waarin je complete vrijheid had, dit zal vast bij eerdere spellen wel het geval geweest zijn, maar ik vond het fantastisch. Toen je je vliegende schip had kon je weer naar het begin, niet dat het veel nut had verder, maar het was wel grappig om te zien hoe makkeiljk je de vijanden daar, waar je ooit zoveel moeite mee had nu kon verslaan.
Ten slotte, de eindbazen, de vier sinistrals, waren ook te makkelijk. De eerste zoals ik al zei kon je al verslaan toen je nog niet op de helft van het verhaal was, de rest was wel sterker uiteraard, maar ook niet echt een uitdaging. Pas bij Chrono Trigger kwam ik erachter hoe vijanden ondanks training toch heel moeilijk kunnen blijven.
Al met al toch honderden uren plezier mee gehad.
Al met al, als je het spel hebt uitgespeeld waar je een paar tientallen uren meebezig bent, dan kun je nog altijd gebruik maken van de oude grot.
