XCOM: Enemy Unknown (2012)

Zo hoort een remake te zijn!

Na de gedrochten die van Jagged Alliance zijn gemaakt gespeeld te hebben, is dit een verademing. Alleen is hij door de single base beperking wel wat minder management sim. Ietsje sneller en wat makkelijker als z'n inspiratiebron, maar lekker snelle verslavende gameplay daardoor. En met dezelfde tricky moeilijkheids-curve, zelfs de AI van de aliens lijkt erg op de oude X-Coms. Eigenlijk net als met Firaxis' Civilization Revolution wel lichtjes dumbed-down, maar voelt aan als lekker getweakte, gestroomlijndere versie van zijn voorganger. En vanaf Classic mode wordt 'ie toch lekker pittig.

Wel schandalig dat de optie om je team's armor te kleuren een DLC is van 5 bucks!

Het spel is goed bedacht, leuke gameplay, maar het trekt niet heel lang mijn aandacht. Na een half uurtje spelen heb ik het ook wel voort gehad. Verder is deze game zeer positief gevallen, misschien ligt het aan mij dat ik hem minder vind...

Either we are alone in the Universe, or we are not.

Beetje een gemixt gevoel als ik eerlijk ben. Laat ik eerst beginnen met de goede punten. De turn-based combat is fantastisch. Het begon wat onwennig van mijn kant en het voelde wat overweldigend, maar beetje bij beetje krijg je er een gevoel bij en maak je betere keuzes op het veld. In dat opzichte groei je - als speler zijde - met het team dat je bouwt. Ondanks dat ze willekeurig gegenereerd worden, krijg je daar toch een beetje affiniteit mee en voelt elke dood weer - vooral als ze van een hogere rang waren. Het gevechtssysteem is niet altijd even perfect - zoals schieten of herladen die meteen je beurt beëindigen, of het feit dat je altijd gezien wordt ondanks dat je goed verstopt zit (een stealth/ambush optie zou top geweest zijn) - maar niks waar ik me niet aan kon aanpassen. Daarnaast is de soundtrack ook heerlijk, lekkere sci-fi muziek van Michael McCann zoals we van hem gewend waren bij Deus Ex: Human Revolution. Voor de rest was het geluiddesign ook heel goed gedaan, aliens klonken bij vlagen erg intimiderend.

Het grootste -- en wellicht enige -- nadeel vond ik eigenlijk een gebrek aan progressie en variatie, of in elk geval een gevoel daarvan. En daarmee bedoel ik uiteraard niet de directe consequenties van elke missie, want dat was prima gedaan met het panieksysteem, maar het groter geheel van het hoofdverhaal met de aliens. Ik heb telkens het gevoel gehad dat ik alsmaar hetzelfde deed met als enig verschil dat de vijanden moeilijker en sterker werden. Het maken van satellieten en bouwen van uplinks, gebruik ze voor de diverse landen, ga naar Mission Control en zoek naar activiteiten totdat er zich een missie voordoet. Voltooi die missie, zie hoe paniek daalt en stijgt op basis van jouw keuzes, en begin weer opnieuw. Dat is letterlijk de structuur voor alle missies gedurende mijn twintig uur speeltijd. Voor de rest veranderde er helaas erg weinig. Met als gevolg dat ik er steeds minder zin in begon te krijgen, steeds lakser werd en daardoor het slechte einde heb gekregen waarin de aliens gewonnen hebben, haha. Schijnt canon te zijn voor XCOM 2.

Ik zit erover na te denken om opnieuw te beginnen, maar ditmaal meteen bewapend met deze ervaring. Misschien dat ik daarmee zelf de variatie erin kan brengen, maar ik weet het niet. Misschien eens jagen naar een koopje voor XCOM 2, die schijnt op diverse fronten wat beter en gevarieerder te zijn.