Hexen: Beyond Heretic (1995)

Volgens mij het eerste spel dat met hubs werkt, en dat werkt wel goed al zijn de puzzels soms wel erg moeilijk en soms onlogisch. Toch levert het veel leuk knalwerk en soms wat melee combat op met een aantal originele wapens. Ook leuk dat je drie verschillende personages kan kiezen die echt compleet anders spelen. Slim, wat dat zorgt voor flink wat replayability.

4*

Ja dit vond ik toch van hetzelfde laken een pak als Heretic (kan ze ook nooit uit elkaar houden). 2,5* derhalve.

Allicht, het speelt zich af in dezelfde wereld maar qua gameplay is het toch een stuk anders. Door het hud systeem maar ook door de verschillende klassen die je kan kiezen.

Hm, al die dingen staan me niet meer bij maar ik weet toch zeker dat ik ze allebei gespeeld heb.

Misschien nog eens ergens opsnorren als ik tijd te veel heb.

Toen ik een paar weken geleden voor het eerst Hexen: Beyond Heretic opstartte, had ik gehoopt op een Heretic deel twee. Echter, het bleek een geheel eigen spel te zijn. Want waar het vorige deel nog heel duidelijk een Doom-kloon in hart en nieren was, neemt Hexen heel duidelijk afstand van die speelstijl. Niet langer heb je toegang tot zeven verschillende wapens; niet langer ga je op zoek naar secrets; niet langer is het spel episodisch geordend. In plaats daarvan introduceert Raven Software hier een klasse systeem, zijn de levels georganiseerd rondom zogenaamde hubs, en heb je slechts drie reguliere wapens tot je beschikking, met een ultiem wapen dat je door het spel heen in mekaar zal zetten.

Hexen speelt zich af in dezelfde wereld als Heretic, maar op een geheel andere plek, en er zullen geen vijanden overeenkomen, of zelfs ook maar wapens. Ditmaal jaag je op Korax, de tweede van de Serpent Riders, als zijnde een Fighter, een Cleric, of een Mage. Welke klasse je kiest hangt vooral af van het soort wapens dat je zult gebruiken; de Fighter gebruikt veelal melee wapens, terwijl de Mage exclusief spreuken gebruikt (en dus van afstand kan aanvallen). De Cleric zit er wat tussenin, en deze heb ik gekozen voor mijn playthrough. Je eerste wapen gebruikt geen minutie. Je tweede verbruikt blauwe mana, je derde groene, en je ultieme wapen gebruikt beide. Ook al heb je maar vier wapens, toch is het genoeg gebleken om veel plezier mee te hebben. Vooral het ultieme wapen, bij de Cleric de zogenaamde wraithverge, welke geesten afschiet die vijanden afgaan om ze van binnenuit uit elkaar te trekken, wat zeker voor 1995 erg indrukwekkend is, is enorm genieten. De hubs waarin je je zult bevinden verbinden elk drie tot vier levels naast het hublevel aan elkaar, met nog een geheim level waarin leuke extraatjes te vinden zijn. De levels zitten vol met puzzels, sleutels die je moet vinden, en geheimen om te ontdekken. Over het algemeen zitten deze hubs en puzzels ingenieus en inventief inmekaar. Net als bij Heretic heb je ook hier weer een scala aan power-ups, waarvan er slechts een paar hetzelfde zijn, zoals de quartz flask, de wings of wrath, en de porkalator, welke vijanden in varkens verandert (in Heretic waren het kippen). Nieuwe powerups variëren van flessen gifgas, tot volledige minutievoorraden tot de zogeheten dark servant, welke een Maulotaur (bekend van Heretic) oproept om voor je te vechten, wat absoluut een hoogtepunt van het spel is.

Echter, het spel is niet uitsluitend koek en ei. Op zijn best heb ik me enorm vermaakt, maar er zijn een paar minpunten aan dit spel waardoor ik niet graag met een andere klasse nog eens door de levels heenga. Het eerste minpuntje is het gebrek aan variatie qua vijanden. Bij Heretic was dat juist een enorm pluspunt, maar bij Hexen kom je, op een van de hogere niveaus, namelijk Berserker, enorm veel vijanden tegen van hetzelfde kaliber. Ettins lopen traag en slaan niet hard, maar zijn wel stug. Centaurs houden hun schild omhoog om je schoten terug te kaatsen, en zijn op dat moment onkwetsbaar. Slaughtaurs zijn hetzelfde, maar kunnen nog projectielen op je afvuren ook. De chaos serpents zien er indrukwekkend uit; groene of bruine slangen die vuur- of gifballen op je afvuren. Pas in de derde hub komen de Dark Priests erbij, welke wel wat lijken op de Disciples van Heretic. Er zijn er nog een paar die heel even voorkomen, maar voornamelijk moet je het met deze vier doen en in grote aantallen. Omdat de levels groot zijn spendeer je, zeker als Cleric, een lange tijd met het neermeppen van deze talloze, stugge vijanden, vooral in het begin, wat de vaart er heel erg uit haalt. Wel moet gezegd worden dat de Heresiarch een heerlijke boss battle is, en eigenlijk fijner dan Korax zelf. Het tweede minpuntje is het feit dat de puzzels niet allemaal even voor de hand liggen. Meer dan eens had ik geen idee hoe verder te gaan, en bleek dat ik iets moest doen waarvan ik helemaal niet wist dat het überhaupt kon in dit spel. Iets meer communicatie had gemogen. En ik hoorde dat dit bij Hexen II nog erger was, ik houd mijn hart vast.

Al met al worden de minpunten enorm overschaduwd door de positieve kanten van dit spel. Er zit veel in... heel veel. Op een eerste playthrough maak je lang niet overal gebruik van. Zo zijn er zoveel powerups die ik nog nooit gebruikt heb, of waarvan ik het nut pas vrij laat ontdekte. De uitbreiding Deathkings of the Dark Citadel is nu aan de beurt en biedt een uitstekend platform om eens met een andere klasse te spelen. De Doom engine is nu echter wel maximaal uitgebuit voor dit spel... en dan heb ik Strife nog niet eens gespeeld. Nog veel games om langs te gaan.

dit spel speel ik nog altijd dit is mij altijd bijgebleven net als Quake ik speel graag de multiplayer van Hexen ik vind het beeld soms niet erg goed maar ja wat wil je ook van een spel van 22 jaar geleden het blijft gewoon leuk om te spelen en simpel voor de levels waar de lijken hangen en uitgemergelde mensen liggen vond ik toen erg indrukwekkend ik hield wel van zulke games net als nu Evil Within spellen waar aparte monsters in zijn vind ik altijd geweldig!

Ooit geprobeerd m'n pa aan het gamen te krijgen met Hexen. In plaats van de pijltjestoetsen gewoon ingedrukt te houden, klikte hij er elke keer op. ↑ ↑ ↑☠

tja, een (pijl-)toets gedrukt houden lijkt logisch nu, maar als natuurlijke, in het dagelijkse leven zeg maar, voorkomende input niet heel normaal. Hoe vaak moet je bij machines een knop ingedrukt houden? Meestal is het klick en dat was het, en dat is dan de natuurlijke reflex van een niet-gamer, schat ik

Just a moment... - pcgamesn.com

Staan nu te downloaden voor de PS5 bij mij thuis!

Heretic + Hexen – Limited Run Games - limitedrungames.com

Wordt fysiek uitgebracht door LimitedRunGames.

Blijft bizar dat ik dit spel nu eindelijk eens uit heb gespeeld. Ook hier weer een game waar ik de shareware versie van heb geprobeerd, maar op 9-jarige leeftijd had ik geen idee wat ik aan het doen was. Doom, Quake en Heretic: dat was gewoon simpel sleutels jagen en deuren openen, maar Hexen vereist een behoorlijk gedetailleerde speurtocht (en een globaal idee van wat je uberhaupt moet doen).

Toen Hexen samen met Heretic opnieuw werd uitgebracht was het dan ook meteen tijd om het spel te proberen. Is het een goed spel? Absoluut, helemaal voor zijn tijd! De leveldesign is fantastisch, enkele puzzels zijn heel goed uitgewerkt en het type wapens wat je hebt (afhankelijk van de class die je kiest) zijn echt goede afwisselingen ten opzichte van de Heretic wapens (die gewoon fantasy versies van de shotgun en machine gun etc. waren). De sfeer is heel goed en er is heel veel afwisseling in de levels.

Is het spel leuk? Grotendeels. De vijanden zijn grotendeels hetzelfde en er zijn momenten dat je toch snakt naar meer variatie qua wapens (slechts 4 per class) of tegenstanders. En ook niet alle puzzels zijn even leuk. Enkele momenten heb ik echt een guide erbij moeten halen om te kijken wat ik gemist had, want het spel is heel zuinig met hints geven over wat je moet doen en waar je heen moet gaan. Als je door de eerste twee hubs heen bent wordt dit gelukkig wel beter, dus het is even doorbijten.

Hexen is verre van het beste spel in de Doom engine, maar het is wel een ruwe diamant die het verdient om gespeeld te worden. Een soort Doom meets Dark Souls meets D&D. Moeilijk en soms onbegrijpelijk, maar ook met genoeg zaken om echt van te kunnen genieten. En deel 2 staat ook op Steam... toch ook maar eens proberen!