De game heeft me toch best wel verrast, hoewel ik hink op twee gedachten. De ene keer zag het er allemaal wat magertjes uit, de andere keer was ik weer erg verrast. Na de game te hebben uitgespeeld krijgt het totaalplaatje meer dan een ruime voldoende.
Ik had nog nooit van de game gehoord, hij stond zelfs nog niet op de site. De game is dan ook verre van commercieel, waar ik voor vreesde, want ik heb al veel troep gespeeld die even snel door een groepje zatte kwasten in elkaar is gefrommeld. Deze game blijkt echter vrij professioneel.
Gelukkig speel je in third person. Duizendmaal leuker dan vanuit de eerste persoon. De controls zijn prima en de layout van de icoontjes is oersimpel gehouden. De graphics zijn niet super. Sommige cutscenes zijn mooi en sfeervol, andere slaan de plank weer mis. Net zoals ingame zelf. Sommige locaties zijn sfeervol met een goed oog voor detail, andere zijn weer lelijk en kleurloos. De game heeft wel één van de slechtste lipsyncs die ik heb gezien. Emotie is de game vreemd, en de personages - die overigens verre van saai zijn - weigeren bij het praten hun bek los te doen. De gelijkenis met een willekeurige buikspreekpop is treffend.
Andere dingen die wel mooi zijn, is dat de personages - je speelt overigens met alletwee - dit keer wel echt het voorwerp uit hun zak halen en gebruiken. Vaak zie je zo'n voorwerp alleen verdwijnen.
Het verhaal is spannend en boeiend tot het einde. Het einde is verrassend en het gaf me toch wel stof tot nadenken. Er zijn overigens acht verschillende eindes.
De puzzels zijn niet erg moeilijk, ik heb nergens echt lang vastgezeten en de speelduur ligt tussen de 7-9 uur denk ik.
Goede adventures zijn schaars. Maar met Memento Mori heeft de adventureliefhebber er weer een waardige game bij.