Tales of Symphonia: Dawn of the New World (2008)

Het eerste deel is absoluut mijn favoriete spel ooit, maar dit valt toch vies tegen. Je hebt veel minder vrijheid, je irriteert je helemaal kapot aan die Tenebrae en ook het verhaaltje is gewoon stukken minder. Pluspunt is dat de filmpjes verbetert zijn, nadeel hiervan is weer dat driekwart van de tijd je naar een filmpje zit te kijken ipv zelf te spelen.

Onlangs mijn PS3 onder het stof vandaan gehaald. Tales of Symphonia staat bij op een voetstuk en Dawn of the New World stond zó lang onaangeroerd op de Chronicles-schijf dat het nu toch eens tijd werd om te zien of dit iets is. Verschillende reviews gaven al aan dat fans van de voorganger zich helemaal thuis zouden voelen hiermee, maar dat moet je met een korreltje zout nemen. Ja, je bezoekt bekende locaties en ontmoet oude bekenden, maar daar stopt de fanservice wel zo'n beetje.

Het reizen van bestemming A naar B is flink gedowngrade: je verplaats je over de world map via een menu. Een van de reden waarom ik ToS hoog heb zitten is het epische gevoel dat het uitstraalde, maar omdat het reizen tussen locaties nu via een simpel menu gaat valt dat hele gevoel weg. Daarnaast wordt het levelen ook beperkt: voor gevechten ben je nu aangewezen op het steeds maar weer doorlopen van dezelfde (beperkte) dungeons.

Voice acting is belabberd; die was in ToS best acceptable, maar nu klinkt het wel erg monotoon. Hoofdpersoon Emil is ook al niet echt een personage waar je enthousiast van wordt. Zijn gemiep hing me binnen een half uur al de keel uit. Vechtsysteem voelde ook niet echt accuraat aan. Soms reageerde Emil niet naar behoren, maar misschien werkt het vechten gewoon iets anders dan in ToS. Om dit toch nog eens goed te vergelijken, startte ik ToS nog eens op. Daar werkte het vechten toch wat prettiger.

Al met al voelt Dawn of the New World aan als een tussendoortje die diep in de schaduw van de voorganger staat.